https://virgool.ir/feed/@kotobchehکتبچه؛ روایت‌گر جهان تو از سطرهای پرمغز محتوا تا صحنه‌های پرنور تئاتر، از ایده‌ای خام تا داستانی که نفس می‌گیرد… می‌نویسد، می‌سازد، روایت می‌کندfa2026-11-12 09:41:52https://files.virgool.ir/upload/users/4138498/avatar/Vi49jr.jpghttps://virgool.ir/@kotobchehhttps://virgool.ir/@kotobcheh/سایه-حقیقت-f3wvvew1pfayدر دل شبی که سکوتش مثل مخملی سیاه روی زمین پهن شده بود،جنگل آرام آرام نفس می‌کشید.برگ‌های خیس، قطره‌های شبنم را با زمزمه‌ای آهسته به خاک می‌سپردند.بوی نم و خاک، در هوای خنک شناور بوددر دل این آرامش روباهی زیرک، نرم و بی‌صدا، از میان برگ‌های نم‌دار جنگل گذشت. شب آرام بود، اما هوا بوی اتفاق می‌داد. کنار برکه ایستاد، خم شد تا آب بنوشد، اما چیزی در سطح آب نگاهش را جلب کرد.ماه، لرزان و کامل، در دل برکه می‌درخشید.در انعکاس ماه، پولک‌های سه ماهی در چشمان روباه برق زد. یکی لاغر و یکی چاق تر و دیگری کمی پیر بود.روباه نشست. دمش را دور پاهایش حلقه کرد و با کنجکاوی به آن‌ها نگریست.پرسید: «به چی این‌قدر خیره شدین؟ماهی چاق گفت: «به نور.تنها نوری که وقتی همه چیز تاریک میشه، برامون باقی میمونه.»ماهی لاغر زمزمه کرد: «شاید خودش از دل آب میاد... شاید قلب برکه‌ست.»روباه خندید. صدای خنده‌اش مثل خش‌خش برگ خشکیده بود. نور از آب در نمیاد. اون فقط انعکاسه. ماه اون بالاست، توی آسمون. شما فقط تصویرشو می‌بینید.»ماهی‌ها لحظه‌ای سکوت کردن..ماهی لاغر با اشتیاقو کمی ترس گفت: «آسمون؟ یعنی جایی هست بالاتر از این جا؟ من تاحالا ندیدمش....»روباه گفت: «برای دیدنش باید از آب بیرون بیای. از این‌جا فقط سایه‌شو می‌بینی. ولی بیرون از برکه، هم ماه خودشو نشون می‌ده هم آسمون..»ماهی چاق اخم کرد. «اما ما برای آب ساخته شدیم. اون بالا چیزی جز مرگ برامون نیست. دروغ نگو..»ماهی پیر که تا آن زمان ساکت بود، به آرامی گفت::«گول نخورید. کدوم مهم تره؟ حقیقت یا جونتون؟!»سکوتی فضا را احاطه کرد. تنها صدای برکه بود که آرام می‌جنبید.ماهی لاغر نگاهی به سطح آب انداخت و گفت: «اما من باید بدونم. فقط برای یه لحظه.»ماهی چاق با تردید گفت: «نرو. اگه برنگشتی، تقصیر خودتها.»ماهی پیر زمزمه کرد: «اگه رفتی، سعی کن برگردی.»ماهی لاغر با تردید بالا آمد... لحظه ای مکث کرد و با جهشی نرم، از سطح آب بیرون پرید.سکوت و اضظراب فضا را احاطه کرد.لحظاتی بعد، ماهی لاغر، با موجی آرام، دوباره به درون برکه برگشت. چشم‌هایش برق می‌زدند.«روباه راست می‌گفت... ماه اون بالاست. سرد و ساکت... ولی واقعی.»ماهی چاق تکانی خورد. به انعکاس ماه که با موجی آرام درون آب میرقصید نگاهی انداخت. «نه... من باید خودم ببینم تا باور کنم.»روباه لبخند زد. صدایش آرام‌تر از همیشه بود. «بیا... فقط یه لحظه است. ببینش و سریع برگردماهی پیر خواست تا چیزی بگوید اما ماهی چاق مکث نکرد، سریع و با تمام قدرت از آب بیرون پرید.دهان روباه باز شد .لحظه‌ای بعد، آب آرام بود.ماه هنوز در دل برکه میرقصید. دو ماهی با چشمانی مبهوت مانده بودند انعکاس.روباه، در حالی که ماهی چاق را میان دندان‌هایش گرفته بود، نگاهی به سطح آب انداخت و گفت:« یکی از شما جونشو برای حقیقت داد...اما حالا، همه‌ی ماهی‌های این برکه از حقیقت باخبر میشن. اما برای باور کردنش باید از آب بیرون بیان. اون لحظه من اینجا منتظرم»روباه خندید و رفت.ماه، و موج‌هایی که دیگر مثل قبل نمی‌درخشیدند.ماهی پیر نگاهی به ماهی لاغر کرد و با ناراحتی زمزمه کرد :«یادت باشه.گاهی، حقیقت چیزی نیست جز دامی که خوب صیقل خوردهkotobchekotobcheSat, 19 Jul 2025 19:24:09 +0330