https://virgool.ir/feed/@kosarafshar1386fa2026-11-11 10:30:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@kosarafshar1386https://virgool.ir/@kosarafshar1386/《کودکی-رنگ-پریده》-xm2ej1uffqst (مقدمه)گاهی اوقات سیاهی دنیایت چون خنجری زهر آگین جگرت را نشانه می‌گیرد و زهر آن تمام وجودت را فرامیگیرد چنان که مرگ تدریجی آدمی را نه بر اثر اصابت آن خنجر بلکه بر اثر زهری که بر تمام وجودت چنگ می اندازد تاشاید لحظه به لحظه هلاکی تو زیر جبر دستانش باشد و با تیزی خنجری جگرت را پاره پاره می کند و در آستانه نیستی و نابودی ،به تو هستی و زندگی می بخشد،تو را مداوا میکند،درد هایت را تسکین می دهد،مرحم زخم هایت می شود و تمام زهر تنت را بیرون می کشد، به تو فرصت می دهد،فرصت دوباره زیستن،فرصت خالی کردن عقده ها،فرصت خوشحالی کردن و چقدر سخت است فهمیدن اینکه بعضی عقده ها هیچ گاه خالی نمی‌شوند و چون ریشه درختان در زیر خاک وجودت باقی می ماند و تو را پرورش میدهد؛ آه! آری !دنیا گاهی می تواند همینقدر بی رحم باشد و تو را آلت دست خویش کند.KosarKosarThu, 02 Oct 2025 01:59:24 +0330https://virgool.ir/Dastan-Creator/《کودکی-رنگ-پریدهقسمت-اول》-h0oo3t6kru8nدر محله ای دیوار های نمور و چرکین جلوه ای از زندگی بسیار ساده و بی آلایش مردمانی در قعر کوچه پس کوچه های تهران را فریاد می زد،دخترکی زیبا روی به نام حنانه زندگی می کرد. پدر حنانه که کارگر روز مزد بود و سهراب نام داشت ،برای مخارج زندگی و بدست آوردن پول داروهای همسرش《فاطمه》 مجبور بود پیش از اینکه نور خورشید آسمان الهی را نورانی کند و به مردم نوید روز دیگری از زندگی‌شان را دهد از خانه بیرون میزد و تا پاسی از شب مشغول به کار کردن میشد.چشم‌هایم را بستم، دلم می‌خواست که همه چیز از دید من(حنانه) دیده شود، نه از نگاه دیگران. حالا این من بودم که باید از دل این کوچه‌های تنگ و دیوارهای نمور، قصه خود را می‌گفتم. قصه ، قصه ی درد است قصه ی خنجر روزگار، قصه ی حسرت لباس نو ، قصه ی شرمندگی پدر، قصه ی درد قلب مادر.KosarKosarThu, 02 Oct 2025 01:57:35 +0330https://virgool.ir/Dastan-Creator/《کودکی-رنگ-پریده》-orwkvegrvacwگاهی اوقات سیاهی دنیایت چون خنجری زهر آگین جگرت را نشانه می‌گیرد و زهر آن تمام وجودت را فرامیگیرد چنان که مرگ تدریجی آدمی را نه بر اثر اصابت آن خنجر بلکه بر اثر زهری که بر تمام وجودت چنگ می اندازد تاشاهد لحظه به لحظه هلاکی تو زیر جبر دستانش باشد و با تیزی خنجر جگرت را پاره پاره می کند و در آستانه نیستی و نابودی ،به تو هستی و زندگی می بخشد،تو را مداوا میکند،درد هایت را تسکین می دهد،مرحم زخم هایت می شود و تمام زهر تنت را بیرون می کشد، به تو فرصت می دهد،فرصت دوباره زیستن،فرصت خالی کردن عقده ها،فرصت خوشحالی کردن و چقدر سخت است فهمیدن اینکه بعضی عقده ها هیچ گاه خالی نمی‌شوند و چون ریشه درختان در زیر خاک وجودت باقی می ماند و تو را پرورش میدهد؛ آه! آری !دنیا گاهی می تواند همینقدر بی رحم باشد و تو را آلت دست خویش کند.KosarKosarWed, 01 Oct 2025 17:14:23 +0330