https://virgool.ir/feed/@kimoolianoیک ذهن ژولیده و سردرگم که معمولا با نوشتن و حرف زدن، افکار خود را پیشرفت میدهد و کیمیای اول صحبت/متن، با کیمیای پایان آن متفاوت است .fa2026-11-12 19:34:24https://files.virgool.ir/upload/users/23323/avatar/9nLmQM.pnghttps://virgool.ir/@kimoolianohttps://virgool.ir/@kimooliano/آشغال-های-دوست-داشتنی-حکایت-یک-تنهایی-tgkig9gcpaqd! خطر لو رفتن داستان !دیشب فیلم آشغال های دوست داشتنی را دیدم. فیلمی که برخلاف توصیفات شنیده شده، برای من سیاسی نبود. قصه برای من قصه ی تنهایی و دردهای زنی بود که سالیان دراز تحمل کرده بود. تاب آورده بود از دست دادن برادرش را، شهید شدن پسرش را، مرگ همسرش را و دوری پسر دیگرش را.به ناچار منیر خانم رو آورده بود به حرف زدن با قاب عکس هایی که جان داشتند. حرف میزدند. و هرکدام در برهه ای از تاریخ خودشان جا مانده بودند. خودش به پسرش گفت : "وقتی با قاب ها حرف میزنم همه تون هستین."توی سالن سینما حدودا 20 نفر بودیم. چهارنفر اواسط فیلم سالن را ترک کردند. زمانی که فیلم تمام شد یک نفر معتقد بود بی نظیر بوده و بقیه میخواستند از منیر خانوم بپرسند ساقی اش که بوده. اما من داشتم گریه میکردم. برای درد تنهایی هرکدام از شخصیت ها.چه کسی قاب عکس ما را همدم خود خواهد دید؟ با قاب عکس کدام عزیزانمان خلوت خواهیم کرد؟ اگر همین الان داخل یک عکس گیر بیفتیم، چه چیزهایی از بیست سال بعدمان ما را شوکه خواهد کرد؟منیرخانوم تمام این دردها را با زنده نگه داشتن تک تک عزیزانش در خیالش تاب آورده بود. منیرخانوم دیوانه نبود. منیرخانوم تنها بود. فیلم برای من سراسر احساس بود. اعضای خانواده ای که با وجود اختلافات شدید فکری، ته ته داستان همدیگر را دوست دارند. هوای هم را دارند. و شاید حتی من هم فراموش کردم که همه ی آن ها در ذهن منیرخانوم زنده اند. فیلم برای من قصه ای بود با روایتی فانتزی و دوست داشتنی. و پر از تنهایی. هر کدام درون قاب خودشان و در یک زمان خاص گیر افتاده بودند و منیرخانوم برای فرار از تنهایی دنیای واقعی دست به دامان آنها می شد.فیلم برای من قصه ی تنهایی بود. همان ترسی که از آغاز با من بوده و گمانم تا انتها همراهی ام کند...کیمیآ سجادیکیمیآ سجادیMon, 18 Mar 2019 11:39:48 +0330https://virgool.ir/@kimooliano/همه-می-دانند-idscjxjqzqneچند روز پیش فیلم جدید اصغر فرهادی را دیدم. همه می دانند. اصغر فرهادی کسی است که با دیدن صحنه ی اسکار بردنش، رویای گرفتن اسکار در ذهن من شکل گرفت و حتی گاهی سخنرانی ام را موقع دریافت جایزه تمرین میکردم. خلاصه که این فرد برایم مهم است و فیلم هایش را از دست نمیدهم.با ذهن شلخته و جزئی نگرم میتوانم چندین کلمه راجع به فیلم های مختلف اصغر فرهادی بنویسم؛ از چهارشنبه سوری گرفته تا فروشنده و همه می دانند اما حقیقت آن که معمولا به جز کلیت فیلم و احساسم درباره ی آن بعید است چیز بیشتری از فیلم در خاطرم بماند پس همین اشاره جزئی بس که به نظر بنده حقیر سراپاتقصیر مخاطب عام بی سواد سینما، پخته ترین فیلم اصغر فرهادی فیلم "گذشته" اش بود که هرچقدر هم در ذهنم محو باشد، قطره اشکی که از چشم آن زن، در کما ریخت یادم نمی رود. خلاصه که این فیلم بر خلاف زمان طولانی اش بسیار به دل من نشست. بگذریم.فیلم همه می دانند جدیدترین ساخته اصغر فرهادی است که من در طی دو یا سه روز تکه تکه و با اندکی زجرکش کردن خودم آن را تماشا کردم . هشدار : از این جا به بعد خطر اسپویل کردن داستان فیلم های اصغر فرهادی وجود دارد.بخش زیادی از فیلم گذشته بود. شاید بیست دقیقه با پایان فیلم مانده بود و من هنوز نفهمیده بودم آدم بد داستان چه کسی است. اما فیلم ساز به من بیننده اجازه داد تا در این مدت به هرکسی شک کنم. به پدر دخترک شک کردم. به مادرش حتی. به اقوامی که بعد از عروسی رفته بودند. و همینطور که بدبینی من نسبت به تک تک کاراکترها ادامه می یافت دوربین شکاف های عمیق بین شخصیت های سرخوش ابتدای فیلم را بیشتر نشان میداد و در لحظه ای که به ساده ترین شکل ممکن معمای فیلم حل شد، انگار در ابتدا یک سطل آب یخ روی سرم ریخته باشند، فقط میتوانستم به فیلم ساز فحش بدهم. من غافلگیر شده بودم. انتظار داشتم کل فیلم مجموعه ای از سرنخ ها باشد که با یک سیر منطقی ما را به خطاکار می رساند. اما این طور نشد. ابتدا فکر میکردم فیلم ساز در خودخواهانه ترین حرکت ممکن گره داستان را بدون توجه به مخاطبش باز کرده. اما بعد بیشتر راجع به آن فکر کردم. بیشتر به سینمای اصغر فرهادی رجوع کردم. و فکر های جالب تری به ذهنم رسید. در این فیلم موضوع یافتن آدم ربا نیست. موضوع آن زخم های قدیمی است که همه ی ما در زندگی مان داریم. در "همه می دانند" تنها یک جرقه کافی ست تا این زخم های قدیمی سر باز کنند. و چیزهایی بازگو شود که همه می دانند اما نمیخواهند بگویند. به این فکر کردم که این میزان از عدم اهمیت به موضوع آدم ربایی پیام بسیار روشنی را برای مخاطب دارد. پیامی که برای من مخاطب عام بی سواد بی اطلاع از دانش سینما اول بسیار ناراحت کننده بود. آدم ربایی تنها یک بستر بود تا همه چیز علنی شود. در مجموع این فیلم راجع به رنج بود. برای من رنج در لحظات بسیار زیادی واضح بود. در عشق میان لائورا و پاکو که هرگز تمام نشده، در زنی که همسرش را بسیار دوست دارد اما می داند همسرش هنوز عاشق فرد دیگری است.در مادری که تک دخترش را دزدیده اند. در مردی که در اوج استیصال منتظر است خدایش معجزه کند. توان مالی نجات دخترش را ندارد، کمک نمیخواهد و حتی در لحظاتی مورد سوظن قرار میگیرد. رنج پاکو در لحظاتی که دخترش را در آغوش میگیرد. پاکو و همسر لائورا هر دو آزار دیده اند. اولی به خاطر دختری که همه میدانستند داشته به جز خودش و دومی، نمیدانم دومی چرا اما حقیقتا از چشم هایش رنج زیادی را می شد دید.رنج دختری که میبیند عملا با دستان خودش خانواده اش را از هم پاشانده " به نظر من که پاشانده کمی عجیب میرسد ولی خب " و در نهایت رنج مادری که فهمیده دخترش چه کرده. رنج و استیصالی که در نگاه و حرکات این مادر به تصویر کشیده شده و عملا پایان بخش فیلم است. هرچقدر بیشتر به فیلم فکر میکنم اهمیت احساسات تک تک کاراکتر ها برایم بیشتر می شود. اینکه می توان از جایگاه تک تک آن ها به موضوع نگاه کرد و با آنها همذات پنداری کرد. همه می گویند که این اثر ضعیف ترین اثر فرهادی ست اما به نظر من اینطور نیست.ضعیف ترین اثر فرهادی در ذهن من فیلم فروشنده است که برعکس این فیلم جدید خود فیلم ساز هم کاملا در حل معمایش غرق شده بود. به یاد دارم در کودکی شطرنج بازی میکردم و معمولا خیلی بد می باختم اما دلیل بلد نبودن شطرنج یا کم هوش بودن من نبود. دلیل این بود که چنان در استراتژی خود غرق میشدم که دیگر یادم میرفت حریف را نگاه کنم. نمیدانم چگونه توصیفش کنم اما فیلم فروشنده هم تا حدی مانند کودکی های من بود و ایراداتی که به معما وارد بود باعث میشد از خود فیلم لذت زیادی نبرم. انگار قصه چنان در لحظات اخر و اوجش غرق شده بود که حاضر بود به هر قیمتی و حتی با گذاشتن سرنخ های اشتباه یا بی دلیل قهرمان را به آن نقطه برساند. اما در این فیلم معما مجددا اصل قصه نیست بلکه بستری است برای شناور شدن حقایقی که مدت ها در اعماق مدفون بوده اند. همان چیزی که در فیلم درباره الی هم دیدیم. گم شدن الی لایه هایی از زندگی به ظاهر خوش رنگ و لعاب این افراد را رو کرد که چندان قابل تصور نبود. در مجموع من از این فیلم لذت بردم چون بعد از مدتها ذهنم درگیر شد. درگیر قصه نشدم. قصه بسیار ساده تر از این حرف ها بود. درگیر خواسته ی داستان سرای فیلم شدم. که چه چیزی را میخواسته برای ما مهم کند ؟چه حرفی در این فیلم مهم بود. و شاید در نهایت تنها به یک ترکیب رسیدم. آدم هادر این فیلم آدم ها مهم هستند. همین .و تک تکشان مهم اند. پ.ن : در حاشیه ی دیدن فیلم سوالی برایم مطرح شد که ربطی هم به فیلم ندارد. پاکو و زنش پیش از همه این حوادث زندگیشان چطوری بوده؟ کشت انگور و درس دادن ؟همین؟ زندگی نباید چیز بیشتری داشته باشد؟ اگر فقط همین باشد حوصله مان سر نمی رود؟ در این سکون می توان رشد کرد ؟ یاد گفتار رومن گاری پیش از خودکشی افتادم که دقیق یادم نیست. خودتان سرچ کنید و بخوانید .پ.ن 2: برخی فرهادی را از نظر رویکردش در فیلم سازی به وودی آلن شبیه می دانند که به نظرم چندان بی راه هم نیست. هر دو با بهترین بازیگران در شهر های اروپایی فیلم میسازند. و کسانی که مخاطب سینما و نوشته های وودی آلن باشند می دانند که او هیچ وقت نمیگذارد شما بدون شگفت زده شدن فیلمش را تمام کنید. اصغر فرهادی به شیوه ای کاملا متفاوت همین کار را میکند و هربار شیوه ی جدیدی در آستین دارد تا شما چند روزی در داستانش غرق کند. این بود تفکرات شلخته من درباره یک فیلم دوست داشتنی که حقیقتا بیان کردنش واقعا لذت بخش بود . :)کیمیآ سجادیکیمیآ سجادیMon, 24 Dec 2018 15:42:22 +0330https://virgool.ir/@kimooliano/شبح-e8ugilpjftb1در شرایطی که خودم هم کمی نوسان روحی دارم و حساسیت روحی ام نسبت به قبل بیشتر شده، حال نه چندان مساعد یک دوست و بحثی که درباره خودکشی و خستگی روحی و ... مطرح شد مجبورم کرد تحویل تحلیل فضای شهری را نیمه کاره رها کنم و اینجا بنویسم. چون در لحظه چیزهایی که به مغزم هجوم آورد انقدر زیاد بود که باید جایی تخلیه می شد. به یاد آوردم زمانی را که صبح بیدار میشدم و چند ساعتی نمیتوانستم بخوابم. آهنگ بیداد شجریان پخش می شد و من ناتوان از شکست دادن حال روحی وحشتناکم، شاید دو یا سه ساعت و گاهی بیشتر به کاتر خیره میشدم ( هر دانشجوی معماری حداقل یک کاتر دارد و مدتها قبل دوستی گفته بود خواسته خودش را با کاتر بکشد) اوائل معتقد بودم نبودن من به اطرافیانم آسیب میزند. اما بعد از مدتی وخامت حال به جایی رسید که حتی فکر اطرافیانم نمیتوانست مرا تسکین دهد. و در آن لحظات شاید ترس بود که مرا نگه داشت. ترس از آنکه در سمت دیگر چیزی هست یا نه. اگر هست نکند خودکشی واقعا عمل قبیحی باشد ؟ نکند آن سمت هم مجازات شوم ؟ شاید اگر حال بدم همان طور ادامه پیدا میکرد به جایی میرسیدم که آن ترس هم مانع من نمی شد و تمامش میکردم. الان هم گاهی به زندگی فکر میکنم. به مرگ. به ارزش بودن در این دنیا و واقعا نمیدانم چه چیز مرا در این دنیا نگه میدارد. شاید این حقیقت که هنوز آن را نیافته ام. شاید اینکه من یکبار این حال را گذرانده ام و میدانم میتوان از آن بیرون آمد. اتفاقا چندشبی است که به مانند همان دوران تاریک شب ها ناگهان از خواب میپرم و نمیتوانم مجدد بخوابم. چند روزی هم هست که انگار وجودم آتش گرفته اما شاید اندکی بزرگ شده ام. این بار میتوانم آرام باشم و خودم را تسکین دهم. چون به یک نتیجه قطعی و دردناک رسیده ام و آن این که به هیچکس نمیتوان تکیه زد. مطلقا هیچ کس اما خودم تنها کسی است که در تمامی این لحظات سخت حتی اگر نخواهد ناچار است در کنار من بماند. این پاراگراف آخر مرا به یاد ویدئویی می اندازد از گروه twenty one pilots به نام my blood. اما همچنان سخت ترین سوال ها در ذهن همه ما میچرخند. و نمیدانیم چه باید کرد با این زمان محدودی که ناخواسته به ما داده شده روی این کره خاکی. و عجیب ترین قسمت حال این روزهای من این است که هیچکس اطرافم نیست که حالش خوب باشد. مطلقا هیچکس. و نمیدانم چرا قبلا این گونه نبود . عجیب تر آن که سوالاتی که شاید سال گذشته فکر میکردم من به علت همه سختی هایی که کشیدم با آنها مواجهم، و کمتر کسی میفهمدشان، برای هرکسی که میبینم بوجود آمده و تک تک آدمهایی که میشناسم از آن برداشت سطحی من بسیار عمیق ترند. و همچنان شبح حرف هایش در سرم میچرخد. حتی اگر خود حرف هایش درست یادم نیاید. کیمیآ سجادیکیمیآ سجادیFri, 21 Dec 2018 14:34:46 +0330https://virgool.ir/@kimooliano/نبرد-من-اینستاگرام-zikasmrwwqstدر کنار تموم آشوب های درونی من، یک نبرد همیشگی درونم هست که آیا به محیط اینستاگرام برگردم یا نه. دوسال پیش به واسطه ی حال بدم کلا ازش اومدم بیرون و بعدش دیگه نتونستم برگردم. هرسری که برمیگشتم با سیل انبوهی از چیزهایی مواجه میشدم که بواسطه ی ارتباط بیشتر با محیط واقعی در این دوسال دیگه برام ملموس نبودن. عکس از غذاها، مکانها، هدیه های مختلف ابراز احساسات مختلف از طریق استوری ها و ... . خیلی بهش فکر کردم و تهش متوجه شدم همه ی ما انسان ها نیاز به مخاطب و ارتباط داریم. شبکه های اجتماعی مختلف هم به همین علت بوجود اومدن و به قول عزیزی باعث شدن سیاره ما کوچیکتر بشه. اما در کنار این نیاز، به نظر من تکنولوژی های ده سال اخیر به جای اینکه نیاز سنجی بکنن و سعی کنن نیاز های موجود رو رفع کنن، نیاز سازی میکنن. قبل از اومدن گوشی های لمسی کدوم ما میدونستیم به همچین چیزی نیازه ؟ ولی الان از هر صد نفر من یه نفرو میشناسم که گوشیش لمسی نیست.چند نفر فکر میکردن که به اون ایموجی بار لمسی بالای کیبورد مک بوک های جدید نیاز دارن ؟ ولی الان چقدر برای همه مون چیز خفنیه! میدونم حرفام ممکنه هزار شبهه و اما و اگر داشته باشه اما این ها صرفا برون ریزی های یه ذهن ژولیده ست و هیچ ارزش دیگری ندارد :دی . اینستا هم یه نیاز ساخت. نیاز به باخبر شدن از دیدن اینکه دوستام دارن چیکار میکنن. نیاز به اینکه غذایی که امروز میخورم به همه نشون بدم. حتما شما هم مثل من دوستی دارین که تا وقتی از غذاهای روی میز عکس نگیره به هیچ کس اجازه غذاخوردن نمیده. روزی که اینستام رو پاک کردم به جرئت میتونم بگم اوائل حدود چهارساعت وقت خالی اضافه میاوردم. که اصلا نمیدونستم چه کار کنم باهاش. خلاصه که یه طرف مغزم معتقده اینستا نیاز کاذب به دیدبانی کردن و خودنمایی کردن رو در انسان ها بوجود آورده و یه بخش دیگه مغزم میگه حالا که اینستا نیست من چطوری از دوستانی که بواسطه فاصله ی فیزیکی نمیبینمشون خبر بگیرم ؟ که بازم قسمت اول مغزم به کمک میاد و میگه میتونی زنگشون بزنی! میتونی پیام بدی. میتونی قرار بذاری ببینیشون. پس انگار شبکه های اجتماعی ما رو در پیگیری اوضاع و احوال همدیگه نه تنها سریع تر نکرده بلکه کندتر و تنبل تر کرده. چندتا دوست داریم که رابطه مون به واسه فرستادن جوک و ویدئوهای بانمک و چارتا ایموجی خنده زنده مونده؟و اینجاست که دقیقا باید بفهمیم نیاز های کاذب و نیاز های واقعی کدومان. چون انگار اصل زندگی ما و کاری که تو این زندگی باید بکنیم چیز دیگه ایه (اصلا نمیدونم چه چیزی!) ولی تا وقتی شش ساعت از وقتمون صرف چت کردن و گشتن تو اینستا باشه بعید میدونم به نتیجه ای برسیم.پی نوشت بسیار مهم: در اکثر مواقع من با حرف زدن فکر میکنم و حتی در حین نوشتن حرف زدن، عقیده و فکرمو دولوپ (develop) میکنم پس نباید انتظار داشت متن منسجمی از اون ذهن ژولیده ای که گفتم دربیاد. پ.ن 2 : جنگ درونی فعلا به صلح رسید و برای بار چندم به این نتیجه رسیدم که اینستا به هیچ وجه ارزش وقت گذاشتن نداره. پ.ن3 : سوالی که پیش میاد اینه که نیاز اساسی و حقیقی وجود ما چیه؟؟ اگر همه این نیازهای کاذبی که مثل یه پاپیتال سمج دورمون رو گرفتن بذاریم کنار. پ.ن4: سوال دومی که پیش میاد اینه که اصن نیاز چیه؟ و با توجه به تعریف نیاز میشه به دو دسته کاذب و حقیقی تقسیمش کرد یا نیاز نیازه دیگه ؟!کیمیآ سجادیکیمیآ سجادیFri, 07 Dec 2018 13:57:00 +0330