https://virgool.ir/feed/@kimiasoheylifarدانشجوی طراحی صنعتی که سعی داره یه ورژن بهتر از خودش بسازهfa2026-11-11 11:21:42https://files.virgool.ir/upload/users/469037/avatar/s1MR6O.jpeghttps://virgool.ir/@kimiasoheylifarhttps://virgool.ir/@kimiasoheylifar/کوه-تراپی-sjdkhkcrnoypهمیشه از کوه متنفر بودم و ازش میترسیدم. از افتادن، از ارتفاع، از اینکه بدنم ناامیدم کنه! دخترخالم کوهنورده، با خودم میگفتم چطوری انقدر میره کوه، مگه کوه چی داره جز خستگی! تا اینکه تصمیم گرفتم یه فرصتی به کوه بدم.. اون منو برد کوه، توی راه باهام حرف میزد و بهم میگفت "کوهنوردی مثل مسیر زندگیه؛ تا شروع میکنی با خودت میگی این چه کاری بود من کردم، کوه رفتنم این وسط چی بود آخه ولی وقتی بررسی به قله همه چی یادت میره.. یادت میره چطوری انقدر سختی کشیدی تا برسی به اینجا و فقط از ته دلت خوشحالی که رسیدی!" راسیاتش با خودم اصلا فکر نمیکردم بدنم آماده باشه و بتونم از کوه بالا برم چه برسه به قله. نمیدونم چرا ازش غول ساخته بودم.بار اول برای قله ساعت 4 صبح، راه افتادیم. تاریک، ساکت، ترسناک، آرامش بخش! رفتیم توی دل کوه، از سخره ها بالا می رفتیم، حرف میزدیم، آهنگ گوش میدادیم، اوج لذت بردن من از زندگی دقیقا همونجا بود. با اینکه خیلی سخت بود، بعضی وقتاش حس میکردم پاهام یه قدم دیگه هم نمیتونن منو یاری کنن، نفس کم میوردم، ترس از افتادم داشتم و همش دستمو میگرفتم به سخره ها، خلاصه که همون داستان "این چه کاری بود من کردم". بعد از حدودا دو ساعت کوهنوردی و اینکه من دو سه متر دیگه مونده بود به قله و طلوع آفتاب نمیتونستم، خودمو جمع کردم تمام توانمو گذاشتمو به زور خودمو کشیدم بالا! قدم آخرو برداشتم، رسیدم به قله، یه طرف کل شهرو میدیدم یه طرف طلوع خورشید. همون لحظه بود، دقیقا همونجا که فهمیدم چقدر ارزششو داشت!کوه صفه اصفهانتا دو دفعه ی بعد که میرفتیم کوه همین بند و بساط بود و من همچنان توی راه به خودم فوش می دادم که چرا اومدم ولی وقتی میرسیدم به قله همه چیزو فراموش میکردم. تا اینکه دفعه ی چهارم که رفتیم، هیچ مشکلی دیگه نبود:) نه نفس کم میوردم، نه پاهام خسته میشدن، نه ترسی داشتم و دستامم اصلا به سخره ها نمیگرفتم. به این پی بردم که درواقع الان دارم از کوهنوردی لذت میبرم و قبل از اون از قله و ویوی شهر! این شد که من عاشق کوه شدم.این روز رو هیچوقت فراموش نمیکنم! شب اصلا نخوابیده بودم و صبح ساعت 5 قرار بود آماده باشم برای کوه. هوا سرد و بارونی بود پس حسابی شال و کلاه کرده بودیم و بارونیمونو پوشیدیمو راه افتادیم. رسما هیچ چیز پیدا نبود! کوه رو نمیدیدیم گهگاهی یه حاله ای ازش پیدا می شد. تو همون تاریکی و سکوت رفتیم بالا و به جایی رسیدیم که توی مه بودیم و هیچی نمیدیدیم فقط جای قدم بعدیمونو میدیدیم.به جای کوهنوردی، مه نوردی کردیم. بارون ریز ولی تند میومد و یه حس ترس و آرامش رو با هم به آدم القا میکرد! تصمیم گرفتیم بیخیال قله بشیم و از مسیر لذت ببریم. هوا روشن شده بود. هیچی از شهر پیدا نبود نشستیم یه جای خلوت به دمنوش خوردن و آهنگ گوش دادن، کم کم ابرا رفتن و شهر پیدا شد. بارون و سرما اجازه ندادن بیشتر بمونیم و دیگه اومدیم پایین:)) همونطور که گفتم همیشه با خودم فکر میکردم چرا یه سری میرن کوه ولی الان با خودم میگم چرا یه سری نمیرن کوه! (امیدوارم این حس رو نسبت به دو هم پیدا کنم چون درتلاشم و هنوز نتیجه ای نگرفتم). جدا از سلامتی و حس خوب، یه مزیت دیگه ای که برام داشت این بود که باعث شد خیلی عمیق تر فکر کنم. از نتایجش این بوده که منو به یه آدم مثبت تر تبدیل کرده و به شدت از آدمای منفی متنفر کرده. تا حدی که نمیتونم با کسی که خیلی بخواد الکی منفی باشه و اهل غرغر باشه ارتباط بگیرم. به نظرم اینا مسخره بازیای زندگیه که میشه ازشون فاکتور گرفت، تو فقط هنوز خودتو نشناختی، نمیدونی چی خوشحالت میکنه برای همین فکر میکنی زندگی همیشه اینطوریه و تنها کاری که از دستت برمیاد غر زدنه! پس خودتو جمع و جور کن و آماده شو برای صعود به قله ی موردنظرت!! :)میا؛میا؛Sat, 19 Dec 2020 02:17:31 +0330https://virgool.ir/@kimiasoheylifar/رفاقت-اجباری-eusuq1ueacu8اعتراف میکنم اوایل کاملا از قرنطینه راضی بودم. تنها بدیش این بود که چون رشتم عملیه درسام برگزار نمیشدن و من از اینکه درحال تلاش نباشم متنفرم، احساس بی مصرفی میکردم و شدیدا رو مخم بود. ولی خوشبختانه از اون آدماییم که تفریحم توی خونه تامین میشه و نه صرفا با تکنولوژی. ولی بعد از این همه وقت قرنطینه کم کم آثار مخرب روانیش رو روی من هم نشون داد و پارادوکس بزرگی رو توی زندگی من به وجود اورد.از بهترین تصمیماتی که توی قرنطینه گرفتم این بود که حدودا 7 8 ماه اینستاگرام رو دی اکتیو کردم، من معتادش بودم برای همین خیلی دور از ذهن بود ولی از پسش براومدم و درکمال تعجب حتی دلتنگشم نشدم. برای ایده گرفتن و طرح زدن از خیلی از پیج های اینستاگرام استفاده میکردم ولی متاسفانه نه اونقدری که جنبه ی سرگرم کنندش منو مشغول کرده بود. بعد از مدت ها که اکتیو کردم توی استفاده ازش ماهرتر شدم و خیلی کم وقتمو صرف ویدیوها و عکس ها (به اصطلاح میم ها) میکنم، حتی دیگه پیج هاشون رو دنبال نمیکنم و سعی میکنم پیج های آموزنده رو بیشتر دنبال کنم.اپلیکیشنی که میشه گفت فعلا فضای مجازی مورد علاقه ی منه، توییتره. زیاد فعالیت ندارم و بعضی وقتا صرفا برای تخلیه ی حرفایی که همون لحظه باید بزنم ولی هیچ مخاطبی ندارم استفاده میکنم. بیشتر میخونمشون و به نظرم گهگاهی میتونه جدا از بعد تفریحیش، آموزنده باشه. اخبار رو هم بیشتر از این فضای مجازی دنبال میکنم. برعکس اینستاگرام که همه ظاهر خوب زندگیشونو منتشر میکنن و به قولی بیشتر بحث شوآف مطرحه، کاربران توییتر واقعی‌ترن. چیزی که درونشون هست رو به اشتراک میذارن و فقط اون بعد قشنگ زندگیشونو نشون نمیدن که برای من از این لحاظ توییتر برتری داره نسبت به اینستاگرام.زندگی من به دو قسمت قبل از اسپاتیفای و بعد از اسپاتیفای تقسیم میشه! خیلی به موزیکام اهمیت میدم و این پلتفرم بهم کمک کرده که بتونم پلی لیستای بهتری بسازم، به راحتی به آهنگای جدید و به روز دسترسی داشته باشم، و کارای آرتیست های مورد علاقمو دنبال کنم. از هر سبکی توی این پلتفرم پیدا میشه و یوزرهای مختلف هم با پابلیک کردن پلی لیست هاشون اونارو در اختیار بقیه قرار میدن که باعث میشه تو سبک مورد علاقم با آهنگ ها، بندها و آرتیست های جدید آشنا بشم و ازشون لذت ببرم. موضوع مهم دیگه وجود پادکستای متنوع توی این اپلیکیشنه که به شدت منو معتاد پادکست کرده. خیلی راحت موزیکام رو دسته بندی میکنم و توی پلی لیستای مربوطه ذخیره میکنم و آهنگای قدیمیم رو هم گم نمیکنم. بهترین تصمیم من تو این سال پریمیموم کردن اکانت اسپاتیفای و استفاده از امکانات بی نظیرش بود. این اپلیکیشن حین خیلی از فعالیتام منو همراهی میکنه.از WhatsApp و Telegram هم برای وقت گذروندن با دوستام استفاده میکنم و البته خیلی از فعالیت های درسیمو توی این اپلیکیشن ها باید پیگیری کنم. یکی دیگه از اپلیکیشن ها که توی قرنطینه نصبش کردم Discord بود. اوایل بیشتر برای تقلب توی امتحانا ازش استفاده میکردیم و بعضی وقتا چت و گروهی آهنگ گوش دادن D= ولی بعدا بازی Among Us رو با چندتا از دوستان نصب کردیم و گهگاهی بازی میکنیم که حینش تو دیسکورد در ارتباطیم و اوقات خیلی خوشی رو داریم.یکی از تفریحات من یادگیریه. از مهم ترین چیزاییه که باور دارم منو رفته رفته کامل تر میکنه و من رو میسازه. قرنطینه به این قضیه خیلی کمک کرد، باعث شد نه تنها متوجه خیلی از علایقم بشم بلکه برم دنبالشون، خودآموزی کنم و پیشرفت کنم. اپلیکیشن هایی که توی این مورد بهم کمک زیادی کردن YouTube و Pinterest و برای زبان Duolingo بودن. یوتیوب به نظرم بهترین معلم دنیاست، خیلی چیزا یاد میگیرم و به اطلاعاتم اضافه میکنم. تو سایت faradars هم، پک آموزشی تهیه کردم. خیلی فضای آموزشی گسترده ای داره و با قیمت خیلی کم میشه چیزایی که علاقه داریم رو یاد بگیریم. یک اپلیکیشن دیگه که خیلی من رو جذب خودش کرد Behance بود که بیشتر حول هنر، دیزاین و پورتفولیوهای طراحان میچرخه و برای انگیزه و ایده گرفتن فوق العادست.از مهم ترین مزایای این قرنطینه این بود که من متوجه شدم چقدر به ورزش علاقه دارم. چقدر سالم بودن و تخلیه انرژی از این روش منو خوشحال میکنه و فعلا تفریحیه که میتونم تو شرایط بد بهش پناه ببرم. Samsung Health از اپلیکیشن هاییه که ازش استفاده میکنم و برای اینکه خودمو ارتقا بدم خیلی بهم کمک میکنه. اپلیکیشن های Leap Fitness Group خیلی گستردن و تقسیم بندی های مختلف دارن، ورزش های مختلف و حتی اپلیکیشن هایی برای اینکه چالش ورزشیمونو به بهترین نحو اجرا کنیم. یکی از چالش هایی که برای خودم گذاشتم دو هست و چون خیلی مبتدیم از اپلیکیشن Interval Timer استفاده میکنم و خودم ست رو تایین و برنامه ریزی میکنم.تو حوزه ی کتابخونی هم باید بگم از بزرگترین دغدغه هامه و پیشرفت زیادی توی قرنطینه داشتم ولی این که کتاب دستم بگیرم رو به کتاب های صوتی و پی دی اف ترجیح میدم و از اپلیکیشنی استفاده نمیکنم اما سعی دارم این مورد رو هم برای خودم جا بندازم چون به نظرم مزایای زیادی داره.از دستاوردهام توی قرنطینه این بود که کار پیدا کردم، دقیقا متناسب با رشته ی تحصیلیم. یه استودیوی دیزاین که فعلا همه ی فعالیت هاش به صورت مجازی پیش میره، منو مشغول نگه داشته و دانشمو بالا میبره. برای ارتباط برقرار کردن باهمدیگه هم از واتساپ و چندوقت یکبار از Skype برای ارتباط تصویری استفاده میکنیم. از مزایاش این بود که باعث شد توی توانایی هام مثل ترجمه و کار با اپلیکیشن ها و سایت های مختلف پیشرفت زیادی بکنم، با اپلیکیشن Figma آشنا بشم و تا حدودی طراحی سایت یاد بگیرم اما منو بیشتر و بیشتر وابسته به فضای مجازی کرده.استفاده ی من از لپتاپ خیلی بیشتر از گوشیه و از نسخه ی دسکتاپ اپلیکیشن ها و سایت هاشون بیشتر استفاده میکنم بهم دسترسی بیشتری میده و یه جورایی مولتی-تسک تر عمل میکنم :) مزایای استفاده از تکنولوژی توی قرنطینه کم نبودن ولی باعث نمیشه هیچ جوره بخوام این لایف استایلو ادامه بدم. هیچ وقت خیلی دنبال غرق شدن توی فضای مجازی نبودم و نیستم، همیشه هم سعی میکنم خودمو درگیر حاشیه ها نکنم. بعضی مواقع این حس بهم دست میده که دلم میخواد از هرچی تکنولوژی هست فاصله بگیرم ولی متاسفانه امکان پذیر نیس و احتمالا بعد از قرنطینه مدتی رو به خودم استراحت میدم و استفادم رو به حداقل میرسونم. این بود که این گجت ها و فضاها ناخواسته شدن دوستای من! و حتی میشه گفت با دوستای واقعیم هم مثل دوستای مجازی همدیگه شدیم که به شدت غمگین کنندس.درسته کاربردیه، درسته بعضی وقتا مفیده ولی این روشی نیست که بخوام توی زندگی پیش بگیرم، نمیخوام وابسته ی این گجت ها باشم درحقیقت میخوام واقعی تر زندگی کنم.خیلی سعی میکنم با قرنطینه و کرونا کنار بیام، این وضعیت همه ی ماست و تنها کاری که میتونیم بکنیم کنار اومدن باهاشه! امیدوارم روزی بیاد که بتونم از این دوستی اجباری و ناخواسته نجات پیدا کنم.میا؛میا؛Fri, 18 Dec 2020 02:58:38 +0330