<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های وبلاگ شخصی کیمیا</title><link>https://virgool.ir/feed/@kimiasadjadi</link><description>از هر دری سخنی، برای تخلیه این ذهن درهم و گره خورده.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 09:29:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/184397/avatar/bCprBZ.png</url><title>وبلاگ شخصی کیمیا</title><link>https://virgool.ir/@kimiasadjadi</link></image><item><title>تنهایی</title><link>https://virgool.ir/@kimiasadjadi/تنهایی-dr2xz4glzksy</link><description>میخواستم درددل نکنم. کتاب خلاصه کنم، فیلم تعریف کنم، فکر کنم، درباره حیوانات بنویسم و خیلی کارای دیگه. اما دلم گرفته. خیلی زیاد. امسال عید نداشتیم. کسی نمرده بود. ولی سایه مریضی همه جا بود. حتی سفره هفت سین نداشتیم. تو حیاطمون آهنگ نوروز تو راهه رو گوش میدادم و به حیاطی نگاه میکردم که گل هاش خشکیده بودن. درختاش شکسته بودن. گل ریحون داره. نوروز تو راهه. رنگین کمون داره. نوروز تو راهه. اما نوروزی تو راه نبود. از وقتی برگشتم همه‌اش برای من یه پاییز بوده. یه پاییز یکنواخت و غمگین پر از گرد و خاک. و امشب احتمالا تاریک ترین شب اون پاییزه. من مدلهای مختلفی از تنهایی رو چشیدم و الان میدونم تنهایی به این نیست که چند نفر با تو توی یه خونه زندگی کنن یا چندتا رفیق داشته باشی. تنهایی به دل خودته. و من الان تنهام. خیلی زیاد. و سازمو هم یادم رفته. دیگه تمایلی ندارم برای رفتن سمت تنها چیزی که منو از تاریک ترین حال بدم نجات میداد. امیدوارم یه روزی همه این حال و احوال بگذره و تنها یادگاریش همین پست باشه. و بهش لبخند بزنم و بگم با همه تلخیش تموم شد. کاش بگذرد این روزگار تلخ‌تر از تلخ.</description><category>وبلاگ شخصی کیمیا</category><author>وبلاگ شخصی کیمیا</author><pubDate>Sun, 17 May 2020 02:21:15 +0430</pubDate></item><item><title>قسمت صفرم ؛ آغاز سفر</title><link>https://virgool.ir/@kimiasadjadi/قسمت-صفرم-آغاز-سفر-akyoq6prxgtr</link><description>موضوع خیلی ساده است. من یک جوان در دهه‌ی سوم زندگی خودم هستم و دغدغه هایی متناسب با سن و تجربیات خودم دارم. دغدغه هایی که از دیدن سریال کمدی و فیلم های قدیمی و مهم شروع میشه و به مواردی همچون نژادپرستی، نابرابری جنسیتی در محیط های مختلف، هدف زندگی و ... می‌رسه.دلیل راه افتادن این وبلاگ چیه؟مدون کردن این دغدغه ها و به اشتراک گذاری تمام چیزهای جدیدی که باهاشون آشنا میشم، یکی از هدف های این وبلاگه. دوست دارم بخش بندی های منظم تری داشته باشم اما ذهن درهم و ژولیده من، اجازه شو نمیده که نوشتن رو به بعد از رسیدن به یه قالب مشخص موکول کنم. بنابراین بعد از مدتها به عرصه وبلاگ نویسی برمیگردم.در حال حاضر مواردی که بشدت منو درگیر خودشون کردن، پادکست ها، کتاب های هدفمند و غیرداستانی، روانشناسی اجتماعی و اقتصاد رفتاری، فیلم های مهم و باارزش قرن بیستم، سریالها و معماری هستن.درگیر شدن در معماری برای من یک انتخاب نبوده. لااقل الان به این نتیجه رسیدم. اما به هرصورت، چیزیه که فعلا باهاش درگیرم و درگیر خواهم بود و هم زیباست هم دردناک. شاید لازم باشه در قسمت(!) یا پست اول وبلاگم، کمی درباره خودم توضیح بدم.کیمیا؛ یک وبلاگ نویس مبتدی تا مدتی دیگه من یک فارغ‌التحصیل کارشناسی معماری خواهم بود اگر کرونا و هزار بلای دیگه نکشتمون. یک درونگرای برونگرا هستم! حافظه بشدت ضعیفی دارم و به همین دلیل، شاید لازم باشه خلاصه کتاب هایی که میخونم اینجا بنویسم تا بتونم بهتر به خاطر بسپارمشون.عاشق حیواناتم و بعد از یه دوره کوتاه کار در یک پناهگاه گربه ها درباره اونها بیشتر از حیوانات دیگه اطلاع دارم. در تلاشم تا یک شخص روشن نگر باشم. واژه ایه که خودم اختراع کردم و به این معنیه که تلاش میکنم چیزهای جدیدی که در عصر مدرن باهاشون مواجه میشیم رو بهتر بپذیرم و حتی ازشون حمایت کنم ولو اینکه اقلیت باشن.ترجیح میدم بیشتر از این راجع به شخصیت خودم روده درازی نکنم. فقط اینکه رویاهای زیادی دارم و یکی از اون ها تولید محتوای معنادار از خلال تفکرات شلخته ذهنمه که نه تنها باعث میشه یه جا ثبت بشن بلکه خودم رو وادار به جستجو و تحقیق میکنه و این چیزیه که بشدت بهش نیاز دارم چون معتقدم معماری من رو به یک آدم پرادعا ولی کم عمق تبدیل کرده. رویای بعدی من اینه که روزی به یک قالب مشخص و جامع برسم که بتونم اگر شد در قدم بعد تبدیلش کنم به یک پادکست. بله! من دوست دارم یک پادکستر باشم. نکته مهم اینکه من شخصی بشدت تنبل هستم و نمیدونم فاصله بین پست ها چگونه خواهد بود. اما این وبلاگ برای من خیلی جدی و مهمه. من در پلتفرم های مختلفی مثل اینستاگرام و توییتر و ... فعالم اما هیچکدوم نمیتونن نیاز من برای نوشتن جامع و طولانی درباره درگیری های ذهنیم رو برطرف کنن.خوشحال میشم که این وبلاگ برای من شروع یک سفر باشه برای بهتر شدن، داناتر شدن و رها شدن و هرکسی با من همراه بشه هم، باعث خوشحالی منه.پی نوشت 1: چندان قصد ندارم مطالب دلنوشته طوری منتشر کنم اما مطمئنم احساسات پرخروش من درباره اتفاقات مختلف، حتما به دلنوشته های بعدی هم منجر خواهد شد.پی نوشت 2: من عربیمو صد زدم. هرکسی که منو میشناسه میدونه و شما هم باید بدونید. پی نوشت 3: سواد خاصی در زمینه نگارش تخصصی و کاملا صحیح فارسی ندارم اما تا جایی که بشه سعی میکنم از غلط های نگارشی و املایی خودداری کنم. اگر بود بهم تذکر بدین تا یاد بگیرم. ممنونپی نوشت آخر: از آشنایی با شما خوشوقتم. وقتشه راه بیفتیم. :)فرض کنید این منم. :)</description><category>وبلاگ شخصی کیمیا</category><author>وبلاگ شخصی کیمیا</author><pubDate>Fri, 08 May 2020 21:25:15 +0430</pubDate></item></channel></rss>