https://virgool.ir/feed/@kimia.sadat.fathi1393من می نویسم تا از غم هایم بکاهمfa2026-11-12 23:42:08https://files.virgool.ir/upload/users/3944737/avatar/r5bubA.jpghttps://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393https://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393/از-چشم-هایم-بخوان-sdydr8kqqzqw🕯 داستانک –روایتِ آراممن «آرامم»، پانزده سالمه.می‌گن اسمم قشنگه، می‌گن به دلم می‌شینه.ولی نمی‌دونن “آرام” فقط یه اسمه...من سال‌هاست درونم هیچ آرامی ندارم.همیشه لبخند می‌زنم. نه از شادی... از عادت.از ترسِ سؤال‌های تکراری مثل «چته؟» یا «خوبی؟»چون یاد گرفتم اگه بگی "نه، خوب نیستم"،همه فقط یه لحظه ساکت می‌شن، بعد می‌رن سر حرف خودشون.هیچ‌کس واقعاً گوش نمی‌ده.یه روز، زنگ تفریح، کنار پنجره نشسته بودم.صدای خنده‌ی بچه‌ها توی حیاط پخش شده بود.دلم خواست منم بخندم...ولی انگار گلوی من برای خنده ساخته نشده.یه بغض لعنتی مثل سنگ، تهِ گلوم نشسته بود.دفترم رو باز کردم. همون دفتر خاکی که جلدش ترک خورده،همونی که توش با خودم حرف می‌زنم.با خودکار آبی نوشتم:«آرام یعنی ساکت، نه بی‌درد.کاش یه‌نفر فقط از چشم‌هام بفهمه چقدر خستم...»اشک افتاد روی کلمه‌ی “خستم”و لکه‌ی کوچکی ساخت شبیهِ قلب.خندیدم... همون خنده‌ی همیشگی، مصنوعی و خسته.ولی تهِ دلم گفتم:"شاید یه روز، کسی این دفتر رو پیدا کنه…و بفهمه من هیچ‌وقت واقعاً آرام نبودم."#دختر_لبخندهای_دروغین 🖤دختر خنده های دروغین 🫀دختر خنده های دروغین 🫀Thu, 13 Nov 2025 21:35:05 +0330https://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393/لبخند-بی-صدا-sl2ctu1ldddoلبم خندید اما دلم خون شدنگاهم پر از بغض پنهون شدکسی خنده‌ام را نفهمید، هِی...که پشتش هزاران غم افزون شددلم خواست فریاد باشم، ولیصدام در گلوی خودم خون شدتمام ظاهرم لبخند است و بسولی زیر آن، قلبم افسون شد#دختر_لبخندهای_دروغین 🖤#دختر_لبخندهای_دروغین 🖤دختر خنده های دروغین 🫀دختر خنده های دروغین 🫀Thu, 13 Nov 2025 18:45:18 +0330https://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393/واقعیت-رو-فهمیدم-grgz7dbjxxdp۱۴۰۴/۷/۹امروز شکستم ولی فهمیدم .حقیقت رو ...اینکه تنهام!اینکه واسه هیچ کس عزیز و مهم نیستم!فهمیدم که ازافه امحقیقت تلخ خودم رو بالاخره فهمیدمفهمیدم شکستن ،سرد شدن و از خودت متنفر شدن یعنی چی.من دیگه اون دختر شاد و شنگول قبلی نمی شم!دیگه از خودم و دنیای خودم بدم می آید !دیگه دنیام سرد و خاکستری شده!دیگه با همون دیدگاه قبل نمی تونم به اطرافی خام نگاه کنمدیگه ارزوی مرگ می کنم ولی خدا منو به ارزوم نمی رسونه.امیدوارم رنگ ها و شادی ها به زندگی ام برگردند.اما فعلاً که دنیا ی من غرق در غمه!من از همه به خاطر وجودم معذرت می خواهم😥دختر خنده های دروغین 🫀دختر خنده های دروغین 🫀Sat, 11 Oct 2025 17:25:37 +0330https://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393/آواز-شیشه-ای-hqs3phax6mzgداستانم درباره ی دختری به نام اکرا هست که صدایی زیبا و ظریف داره!روستا آرام بود.مه از روی کوه پایین می‌آمد و بوی چوبِ خیس در هوا پیچیده بود.خانه‌ی کوچکی در انتهای کوچه، با دیواری سفید و پنجره‌هایی آبی.در آن خانه، دختری زندگی می‌کرد که همه در روستا او را “اکرا” صدا می‌زدند.اکرا دختری یتیم بود.از وقتی یادش می‌آمد، فقط تصویر محوی از مادرش در ذهن داشت —زنی با موهای بلند و شانه‌ای چوبی که در آفتاب برق می‌زد.پدرش را فقط از صدای خنده‌ای دور می‌شناخت، که هر شب در خواب‌هایش تکرار می‌شد.خانواده‌ای مهربان او را به فرزندی پذیرفته بودند،اما هیچ آغوشی، هیچ لبخندی نتوانسته بود خلأ آن دو صدا را پر کند.او همیشه در حیاط می‌نشست،پاهایش را روی سنگ‌های سرد می‌گذاشت و برای آسمان آواز می‌خواند.صدایش، لطیف و شفاف بود،مثل شیشه‌ای که نور از آن عبور کند.هرکس از کنار خانه می‌گذشت، بی‌اختیار مکث می‌کرد.می‌گفتند: «این صدای خداست که در گلوی یک دختر گیر کرده.»آن شب که ماه کامل بود، اکرا کنار چاه قدیمی نشست.چشمانش پر از اشک شد و آرام خواند:---🎵 آواز اکرا:«بادِ سردِ شب، ببر صدامو تا ستاره‌ها،شاید اونجا پدر و مادرم بشنون صدامو...من هنوزم با دلِ کوچیکم منتظرم،منتظرم تا بگن: “دخترم، رسیدی خونه‌مون...”---قطره‌ای اشک روی گونه‌اش لغزید.پیرزن همسایه از دور نگاهش کرد و زیر لب گفت:«دلم نمی‌خواد اون صدا خاموش بشه...»اما زمستان که رسید،اکرا بیمار شد.سرفه‌هایش با صدای باد در هم می‌پیچیدند،و هر بار که می‌خواست بخواند، صدا در گلویش می‌شکست، مثل شیشه.پدرخوانده‌اش گفت:«دیگه نخون دخترم، استراحت کن.»اما او لبخند زد:«من اگه نخونم، اونا صدای منو گم می‌کنن...»شب آخر، برف سنگینی بارید.اکرا در اتاق کوچک کنار پنجره نشست،دفترش را باز کرد و آخرین شعرش را نوشت:> «صدامو باد می‌بره، اما دلم هنوز اینجاست...اگه روزی نشنیدی صدامو، بدون رسیدم بهشون.»صبح، وقتی مادرخوانده در را باز کرد،اکرا آرام خوابیده بود،با لبخندی کم‌رنگ و دستانی که دفترش را بغل کرده بودند.پنجره نیمه‌باز بود…و نسیم سردی از آن می‌گذشت که بوی گندم و گریه می‌داد.از آن روز به بعد،هر غروب که باد میان کوچه‌ها می‌پیچد،مردم می‌گویند صدایی می‌آید،صدایی شفاف مثل شیشه،که آرام می‌خواند:> «بادِ سردِ شب، ببر صدامو تا ستاره‌ها...»و هیچ‌کس دیگر تردید ندارد —اکرا بالاخره خانه‌اش را پیدا کرده است. 🌧️---امید وارم خوشتون بیاد دختر خنده های دروغین 🫀دختر خنده های دروغین 🫀Sat, 11 Oct 2025 17:09:52 +0330https://virgool.ir/@kimia.sadat.fathi1393/دختر-لبخندهای-دروغین-jd3ymtkl8fb0من دختر لبخند های دروغین هستم.چون همیشه در زمان هایی که می شکنم،ناراحتمو... می خندم و کسی نمی فهمهولی خسته شدم و می خوام تو این وبلاگ خود واقعیم باشمهمون دختری که فقط می تونه بنویسه چون فقط همین هنر رو داره .من همون دختریم که از خودش متنفره و هر روز دوست داره بمیره تا دیگران شاد بشن.من تو این وبلاگ از احساس هام می نویسم . داستان ها،شعرها و صداهایی که در ذهنم خفه کردم چون فکر می کردم بی ارزش اند.پس اگه با من هم عقیده ای که جهان یک شوخی تلخ است.همراهم شو.پدختر خنده های دروغین 🫀دختر خنده های دروغین 🫀Sat, 11 Oct 2025 13:59:33 +0330