https://virgool.ir/feed/@kim.sat719sfa2026-11-11 16:54:47https://files.virgool.ir/upload/users/3467055/avatar/ARFzHQ.jpghttps://virgool.ir/@kim.sat719shttps://virgool.ir/@kim.sat719s/گم-گشتگی-cativado0lkhبهش گفتم که "احساس گم‌گشتگی دارم". ازم پرسید "یعنی چی که احساس گم‌گشتگی داری؟"به سکوت پشت خط گوش دادم. از خودم دوباره سوالش رو پرسیدم. یعنی چی؟ چه احساسی دارم؟ کلمه‌ای برای توصیفش نتونستم پیدا کنم.بهش گفتم که نمیدونم لیاقت این شرایط رو دارم یا نه؛ اما جمله‌ام را کامل نکردم. نگفتم که نمی‌دونم تصمیمی که گرفتم و الان وسط نتیجه‌اش نشستم درسته یا نه.بهم گفت که زیاد فکر نکن، از خودت لازم نیست بپرسی مسیر درسته یا نه، تا وقتی دلت با این مسیر خوشحاله یعنی درسته. ازم پرسید دلت با این مسیر خوشحاله؟ جوابش رو ندادم. نمیدونم.اون روز توی کافه، داشتم با میم صحبت می‌کردم. نمی‌تونستم بهش بگم تو چه تصمیم سختی توی زندگیم گیر افتادم، فقط سعی کردم یکم از احساسات پیچیده‌ام رو بهش توضیح بدم. بهم گفت که تو باهوشی و مطمئنم این هوش باعث میشه بهترین تصمیمی که می‌تونی رو بگیری.بهترین تصمیم همینه؟ منطقم میگه آره، شرایط زندگیم بهم میگه آره، تجربیاتم بهم میگه آره؛ اما...اما ته دلم، دختر کوچولوی کودکیم نگاهم میکنه و ازم میپرسه "پس رویاها و آرزوهامون چی؟". دلم میخواد بغلش کنم و بگم عزیزکم، به دنبال گنجی گشتیم که توی خیالاتمون بوده. هنوز که هنوزه، ته ته دلم، اون پشت‌مشت‌ها که نمیخوام هیچکس ببینتش، نشستم روی زمین و یه تصویر از اون گنج رو بغل کردم. با خودم فکر می‌کنم که هر چقدر هم خام و باطل، من با امید این تصویر تا اینجاها اومدم. بخاطر این تصویر درگیر داستان‌های پوچ شدم، چون فکر می‌کردم نتیجه نهایی میارزه به همه این‌ها. ولی؟ این نتیجه متفاوت با چیزیه که بهش امید داشتم.بده؟ نه، بد نیست. بذار توضیح بدم چه حسی دارم. حس اون ملکه‌ای رو دارم که با پادشاهی ازدواج کرده. همه چی داره، قدرت، پول، جایگاه، و کسی که مراقبشه و دوستش داره. اما؟ ته دلش برای پادشاه و زندگیش خوشحال نیست. به قول یه بنده خدایی، اکلیلی نمیشه. چشماش اونطور که عادت داشت دیگه برق نمیزنه. عقل سلیم چی میگه؟ میگه تو هر چیزی رو داری که کسی میخواد. چقدر میتونی ناسپاس باشی که دست رد به این شرایط بزنی. آره، شرایط بی‌نظیریه؛ ولی دختر کوچولوی ته ذهنم نمیتونه بدون بغض به این شرایط نگاه کنه.بغض ته دلم، وقت و بی وقت دستش رو میذاره روی گلوم. مسیر راه رفتنم رو واسم سخت میکنه. باز خودمو سرزنش می‌کنم که چرا نمی‌تونم رها کنم. ولی از خودم می‌پرسم چرا من نتونستم داشته باشمش؟ من بیشتر از هر چیزی توی دنیا، همین رو میخواستم. دنیا چرخید و چرخید و فقط همین مورد رو ازم گرفت؟ پس نهایتا این حس نهایی که ته دلم دارم، چیه؟ این گارد داشتنه؟ یا ترسه؟ یا حسرته؟تجربه کردن؟ مشکلی نداره، تجربه می‌کنیم. این رو نداشتم، ولی خیلی چیزهای دیگه رو می‌تونم به دست بیارم. اما همچنان نمی‌تونم به صدایی که ته ذهنم میگه "خب که چی؟" بی‌توجه باشم. باید چشم‌هام رو ببندم و این مسیر رو برم؟ نمیدونم.به دنبال نوری بین برگ درختانبه دنبال نوری بین برگ درختانTue, 22 Oct 2024 15:28:40 +0330https://virgool.ir/@kim.sat719s/ترسیدن-rxdexzvbhj1fاین روزها ویژگی جدیدی را در خودم به وضوح کشف کرده ام، فهمیده ام که میترسم! نه از ترس های عادی روزمره؛ از پس آن ها بهتر از هر چیز و هر کس دیگری در سن و سال خودم برمیایم. به تازگی که از ترس های درونی ام برای یک جمعی تعریف می کردم، یک بنده ی خدا رو به من گفت که "نترس، با تجربه کردن چیزهای زیادی به دست میاوری. نترس که مثلا رشته ی دانشگاهی اشتباهی انتخاب کنی." میخواستم در همان لحظه، شیر ظرفشویی جدیدی را که خریده بودم و در کیسه ای کنار پای م قرار داشت را برداشته و به جلوی روی ش پرت کنم و بگویم "اگر زمانی که شیر ظرفشویی خانه خراب شده و از جای ش درمی آید و در کنار همه مسائل دیگر زندگی و بی پولی ها، به تنهایی روی زمین ننشسته و شروع به گریه نکرده ام، یعنی خیلی وقت است از این ترس ها و سختی هایی که میفرمایی عبور کرده ام. ترس هایی که از آن صحبت میکنم بنیادی تر و عمیق تر است. ترس هایی هست که من را در زندگی یک سالی است فلج کرده و با هر موضوع بی ربط و با ربطی خودم را مشغول میکنم تا فراموش کنم مسیر اصلی ای که باید طی کنم کجا قرار گرفته است. میدانی از چه حرف میزنم؟ میترسم. نه از آن ترس های عادی! از آن ترس هایی که به ناگهان ته دلم انگار خالی می شود، گویی چیزی درونم فرو می ریزد، یادم می آید که چقدر احساس تنهایی و بی پناهی را تجربه کرده ام. کودک 8 ساله درونم بیدار میشود و به گریه به یادم می آورد که چقدر در برابر زندگی و بی عدالتی های پنهان زندگی ام ناتوان و بیچاره بوده ام. حتی دردناک تر آن است که نمیتوانم دهانم را باز کرده و آنقدر درموردش بگویم و بگویم و شنیده شوم تا یکم از فشارهای درونم کاسته شود. شنیده نشدن دردی ست که در این دوران مثلا "بزرگسالی" بیش از هر روز دیگری حس ش می کنم. به معنای عمیق کلمه و از ته دل، احساس تنهایی من را در بر می گیرد. روزها میگذرد، یکی سخت تر از دیگری، و در جواب "چه خبر؟ چه طوری؟" دیگران فقط میگویم "هیچی، مثل همیشه، خوبم". سوال این است. آیا واقعا خوبم؟ عمیقا دوست دارم بگویم خوب نیست. شنیده و درک نمیشوم. دنیای را تجربه میکنم که نمیتوانم با کسی به اشتراک بگذارم. اشتراک گذاشتن دورانی من را تعریف میکرد. من به پرحرفی ام شناخته میشوم. حالا؟ میتوانم در لفافه، بین نقدهای به کتابی که میخوانم، کلمه ای بگنجانم که حالم را تعریف می کند به امید آنکه شااااید شاید روزگاری کسی من را فهمید. شاید کسی خواند، شاید کسی شنید، و با خود اندیشید که با من در دنیای مشابهی زندگی می کند. حتی روزهایی با خود فکر میکنم که اصلا به این دنیا تعلق دارم؟ شک دارم. احساس عدم تعلق خسته ام کرده است. به دوستانم، به کارم، به محل زندگیم، حس می کنم حقیقتا به هیچ چیزی در دور و برم تعلق ندارم، تو بگو انگار باید در نقطه ای دیگر از این دنیا باشم. جست و جویش میکنم اما حتی نمیدانم خودم را باید در چه بازتعریف کنم. فشارهای عمیقی که بر روحم حس میکنم، قابل بیان نیست. کاش، کاش، حتی نمیدونم چه بخواهم. حتی نمیدانم بخواهم یا نخواهم. دیشب موقع برگشت به خانه، رو به قرص کامل ماه درخشان با خدا حرف زدم. از اون خواستم که راهی را نشانم دهد، حتی بگو نشانه ای که بدانم پس از این چه کنم. حتی حس میکنم از سردرگمی من، خدا هم خسته شده است. خودم هم نمیخواهم سردرگم باشم. میخواهم به مسیر مطمئن باشم، چشم هایم را ببندم و به جلو بروم. اما، اما ته دلم، در پس سرم، حسی و افکاری هست. انگار موجودی در درونم است که میخواهد با من سخن بگوید. نه من او را می یابم و نه او زبان مشترکی با من میداند. از این گیر کردن در قفس خسته ام.+ به تازگی قسمت دوم ارباب حلقه ها را مجدد با دوستانم دیدم. میزان شباهتی که بین خودم و شخصیت ائوون میدیدم، لحظه ای به اوج خود رسید که می گفت "من از درد و مرگ نمیترسم، من از این میترسم که در قفسی اسیر باشم". دوباره و دوباره یادم می آید که هیچ چیز بیشتر از اسارت در قفس من را آزار نمیدهد. حالا که بالاخره از قفس های ظاهری زندگی ام پس از سختی های فراوان رها شده ام، قفس درونم من را جوری در خود اسیر کرده که جوابی ندارم برای آنکه "راه خروج را نمیدانم یا نمیخواهم؟".به دنبال نوری بین برگ درختانبه دنبال نوری بین برگ درختانFri, 23 Aug 2024 21:50:12 +0330