https://virgool.ir/feed/@kianadiana064122fa2026-11-12 08:48:19https://files.virgool.ir/upload/users/4908864/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@kianadiana064122https://virgool.ir/@kianadiana064122/گرمای-بی-پناه-uclzkltejqncخورشیدبر دستانِ بی‌رمقِ منمی‌تابد.سال‌هاستتنِ یخ‌زده‌ام را،چون قاصدکیپاره‌پاره در باد،گرد می‌آورمواز سرمایِ بی‌مهری‌اتبه گرمایِ خورشیدپناه می‌برم.می‌دانی،این قاصدکِ زخمی،در چنگِ باد،بر دیوارهایِسرد و نمناکِ قلبتفرومی‌کوبد؛و تو،بی‌آنکهآوایِ فروریختنش رابشنوی،از کنارِفصل‌هایِ شکستنشمی‌گذری.و خورشید،هر غروب،بی‌آنکهگرمایِآغوشی رابه خاطر داشته باشد،خاموش می‌شود.۱۳افسانهافسانهSat, 11 Jul 2026 13:31:17 +0330https://virgool.ir/@kianadiana064122/سریما-pnornhtbv6jzتنها...در خیابانبه راه افتاده‌ام.دفترِ تلخِ بغض‌هادر دستم،و «سریما»...تنها همدمِ این روزهایم،میانِ انگشتانِ خسته‌امنفس می‌کشد.اوتبِ بی‌رمقِ جانم راآراماندازه می‌گیرد؛نه برای درمان،برای آن‌کهسکوتِ سنگینمشکلی از واژه پیدا کند.خیاباندر مهِ کم‌رنگِ غروبآهستهاز یادِ خودش می‌رود.چراغ‌هایکی‌یکیبر شانه‌های شبروشن می‌شوند،اماهیچ نوریراهِ پنجرهٔ خاموشِ درونم رابلد نیست.منراه می‌روم...و صدای قدم‌هایمبر پیاده‌روهای خیس،شبیهِ بازگشتِ اندوهی‌ستکه سال‌ها پیش رفته بود،اماهرگزاز من نگذشت.اندوه...گاهیخانه نمی‌خواهد.در تاریک‌ترین اتاقِ روحمی‌نشیند،چراغی روشن نمی‌کند،حرفی نمی‌زند،فقط...آدمی راآهستهشبیهِ خودش می‌کند.سریما...بنویس...که بعضی سکوت‌هاآن‌قدر عمیق‌اندکه حتی واژه‌هاپیش از رسیدندر آن‌هاخاموش می‌شوند.بنویس...آدمیگاهیآن‌قدر با سکوتِ خودشزندگی می‌کند،که دیگردرد،صدایی نیست...سایه‌ای‌ستکه آرامکنارِ اوراه می‌رود.افسانهافسانهFri, 10 Jul 2026 00:11:18 +0330https://virgool.ir/@kianadiana064122/نام-تمام-گمشدهای-جهان-huqaqq885o5tشاید...آدمیدر یکی از همین غروب‌های فراموش‌شدهٔ جهان،آرام‌آرامبه جایی برسدکه دیگرهیچ خاطره‌ایدر مشت‌هایشدوام نیاورد.جایی...میانِ آخرین تپشِ امیدو نخستین سکوتِ ویرانی؛جاییکه زماناز به خاطر آوردنخسته است،و سکوتآخرین زبانِ جهان.آن‌گاه...آدمیناچار می‌شودهمه‌چیز رابه دستِ باد بسپارد؛نام‌ها را...وابستگی‌ها را...و رؤیاهایی راکه سال‌هادر پستوهای تاریکِ روحشبی‌صدانفس کشیده‌اند.رؤیاهاییکه هر شبذره‌ای از روشناییِ او رابا خود برده‌اند.روحِ آدمی...گاهینه پرنده است،نه درخت،نه رود.گاهیفقطدانهٔ سپیدی‌ستکه طوفان،بی‌هیچ هشدار،از شاخهٔ جهانجدا می‌کند.نه برای آن‌کهسقوط کند...برای آن‌کهبداندماندن،همیشهبه معنای ریشه داشتن نیست.پسمعلق می‌ماند...میانِ سقوطو آزادی؛میانِ آنچه از دست رفته استو آنچههنوزنامی ندارد.و باد...باداز همهٔ ماپیرتر است.از کوچه‌های بی‌شمارِ جهان گذشته،بر پنجره‌های بی‌شماریمکث کرده،گریه‌های بی‌شماری راشنیده است.نامِ تمامِ گمشده‌های جهان رااز بر است.خوب می‌داندچگونهغبارِ سال‌های خاموش رااز شانه‌های خستهٔ انسانبتکاند.چگونهاو رااز زیرِ آوارِ خاطره‌هاییکه بویِ مرگِ آرام می‌دهند،بیرون بکشد؛بی‌آنکهزخم‌های کهنهدوبارهدهان باز کنند.شاید...رهاییرسیدننباشد.فراموشی همنباشد.شایدرهاییهمین باشد؛این‌کهخاطره‌هاهنوزدر توزندگی کنند،امادیگرجهتِ وزیدنِ روحت راتعیین نکنند.و چه اندوهِ باشکوهی داردآن لحظه...که انساندر اوجِ فروریختن،ناگهانسبک می‌شود.نهاز آن روکه اندوهشبه پایان رسیده است؛از آن روکه دیگربارِ اندوه رابر دوش نمی‌کشد.و آن‌گاه...چون دانه‌ای سپید،در آغوشِ بادیکه نامِ تمامِ گمشده‌های جهان رااز بر است،آرامدور می‌شود...نه برای گم شدن؛برای آن‌کهسرانجامبه جایی برسدکه هیچ خاطره‌ای،هیچ دلتنگی،و هیچ فقدانینتواندجهتِ وزیدنِ روحش راتغییر دهد.افسانهافسانهThu, 09 Jul 2026 23:40:21 +0330