https://virgool.ir/feed/@kiana.vaezما را به سخت‌جانی خود این گمان نبودfa2026-11-10 16:30:45https://files.virgool.ir/upload/users/1602898/avatar/myobpN.jpghttps://virgool.ir/@kiana.vaezhttps://virgool.ir/@kiana.vaez/بوسه-ivseflclfnlz-ivseflclfnlzویکتور: اینجا سرزمین غضب‌شده‌هاست، یرما، سرزمین رونده‌شده‌ها. برای همین، ترحم و بخششی نیست توی این سرزمین. برای همین اینجا همه چی سخته. و دوست داشتن سخت‌ترین کارها... اینجا راحت می‌شه مُرد، یرما اما سخت می‌شه زندگی کرد، دوست داشت، از همه مهم‌تر، بخشید..._ رقص مادیان‌ها، محمد چرم شیر (بازخوانی نمایشنامه یرما اثر لورکا)از آسمان زمین را نگاه می‌کنم. از بالای درخت‌های چنار. شب است و تاریکی و بوی دود جوجه‌کباب همه جا را گرفته. چشمانم می‌سوزند اما میل به سرک کشیدنم پابرجاست.لباس قرمز دختر و سفیدی پیراهن مرد توجهم را جلب می‌کند. آرام کنار هم روی نیمکت نشسته‌اند. آرام مثل آسمان شب و سکوت ستاره. مرد هر از گاهی بوسه‌ای از جنس شب روی گونه‌های دختر می‌زند و لبخندی روی چهره‌اش می‌کارد. سعی می‌کنم به حرف‌هایشان گوش دهم ولی نمی‌توانم؛ حرف‌های درگوشی و یواشکی‌شان.فریادی سکوت را می‌شکند. نه، مثل خنجر جامعه شب را پاره می‌کند. جیرجیرک‌ها را خفه می‌کند و نور را خاموش. زنی از بالای تپۀ چمنی با صدای دورگه فریاد می‌کشد: «حیا کنید! بی‌حیاها! اینجا زن و بچه نشسته! این کارها رو ببرید تو اتاق خواب. خجالت نمی‌کشید؟»تعجب می‌کنم و جستی روی درخت می‌زنم تا به آنها نزدیک‌تر شوم. اتاق خواب؟ مگر بوسیدن گونه هم اتاق خواب می‌خواهد؟ مگر حرف زدن هم اتاق خواب می‌خواهد؟ زن نعره می‌زند «اتاق خواب! اتاق خواب!» گویی از این مکان دل خوشی ندارد، یا تجربۀ خوبی در آن نداشته. گوشۀ لباسش را سفت مچاله کرده. در انگشتانش خون بند آمده و چیزی نمانده استخوان‌هایش روی پارچۀ سیاه لباسش متلاشی شوند. دختر نوجوانش نگاه مبهوتی میان او و زوج جوان ردوبدل می‌کند. مادر پیرش بیخیال روی چمن‌ها لم داده و شوهرش درحال چیدن بساط است. اما او چهره‌اش را مدام جمع‌تر می‌کند؛ مشمئزتر؛ و باز فریاد می‌زند «بی‌حیاها! بی‌حیاها!»بازدمِ نفسش و فریاد دورگه‌اش بوی دود را کنار می‌زند. صورت دخترِ لباس قرمز را بهتر می‌بینم. اشک درون چشمانش جمع شده.«خانم ما که کاری نکردیم.»«دیگه چیکار می‌خواستید بکنید؟» دهانش را برای اینکه ادای دختر را دربیاورد کج می‌کند و تمسخرآمیز می‌گوید: «ما که کاری نکردیم.»همه به آنها خیره شده‌اند. دختر می‌خواهد چیزی بگوید. مگر محبت جرم است؟ بغض اما قدرت تکلمش را گرفته. گویی زن نه تنها به او، که به ده نسل قبل و بعد او تاخته است، وجودش را به کنترل در آورده و دارد ذره ذره لباس‌هایش را می‌کَند، بدنش را به سخره می‌گیرد و همه را خبر می‌کند تا جسم عریان او را نگاه کنند.ویکتور: می‌خوام بدونم تو برای چی گریه می‌کنی؟ برای ازدست‌رفته‌هات یا برای بدست‌نیومده‌هات؟ اینجا برای هر دو می‌شه گریه کرد، چون اینجا سرزمین گریه‌هاست. سرزمین افسوس‌ها. برای همه چیز قطره اشکی هست و همین اشک تسکین دردهاست. انگار. اما تسکینی هست، یرما، وقتی روح این همه زخم خورده و مجروحه؟ نه، تسکینی نیست، یرما. تسکینی برای این زخم‌ها نیست و چون نیست، باز این اشک‌ها هستن که می‌ریزن.The kiss- Gustav Klimtشب ناراحت شد، قلب ستاره‌ها گرفت و من هم ناراحت شدم. دخترِ لباس قرمز و معشوقش کمی روی نیمکت نشستند و بعد برخاستند تا از قلمروی نفرت دور شوند. پسر خودش را مقصر می‌دانست. شرمگین چهرۀ اشک‌آلود دختر را نگاه کرد.«من بودم و کنجی و حریفی و سرودی/ غم را که نشان داد بلا را که خبر کرد؟/ یک صوت حزین شب همه شب مونس ما بود/ این نعره زن حیّ علی را که خبر کرد؟»«واقعا هم که نعره‌زن بود. بیچاره دهلوی هم درد ما رو کشیده. آقای شاعرپیشه، باید جوابش رو می‌دادیم، مثل خودش.»«اول برسونمت، میام باهاشون حرف می‌زنم. همینجوری ول‌شون نمی‌کنیم.»دون میکله: پس هنوز میتونی شیهه بکشی؟... میدونی اگه شیهه نکشی چی میشه خوان؟خوان: نه دون میکله.دون میکله: باید خلاصت کرد خوان. فقط برای اینکه اسب های دیگه نترسن... شیهه بکش خوان. تا میتونی شیهه بکش.روی تپۀ چمنی زن با حرص لقمۀ کتلت می‌گرفت و هرازگاهی زیرلب زمزمه می‌کرد: «بیشعورها! بی‌حیاها. همین‌ها مملکت رو به گند کشیدن.»شوهرش خودش را مثل جنازه روی زمین پرت کرد و منتظر گرفتن لقمه بود. بیخیال گفت: «حرص نخور. واسه بچه خوب نیست.» چشمم به شکم برآمدۀ زن افتاد. شاید برای او محبت معنا نداشت. تصویر محبت و اتاق خواب در هم تنیده بودند، بی آنکه معنایی بجز تولید مثل داشته باشند. چه زندگی غم‌باری. دلم برای او بیشتر سوخت. این همه خشم، در یک جسم پوشالی که فقط نفرت پراکنده می‌کرد.کیانا واعظکیانا واعظFri, 29 May 2026 17:00:27 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/جایی-برای-رفتن-z4va616fzhrdوقتی شما هیچکس را ندارید به جای دیگری هم نمی‌توانید بروید. هرکسی باید جایی برای رفتن داشته باشد. گاهی لازم است انسان به جایی، هرکجا که باشد برود.جنایت و مکافات، داستایوفسکیانسان‌ها و مکان‌ها را که حذف کنی، دلیلی برای ماندن باقی نمی‌ماند. از خودت می‌پرسی چرا سر ساعتی مشخص به جایی مشخص می‌روی و به افراد مشخصی سلام می‌کنی. قبل از رفتن دلیلی وجود ندارد اما به محض ورود، یک لبخند آشنا می‌تواند تمام دلیل آدم برای حضور در آنجا باشد. چهره‌های آشنا که چهرۀ تو را می‌شناسند دلیل خوبی برای برنامه‌ریزی ساعات روز می‌شوند و تکرار خاطرات می‌شود عامل لذت بردن از موقعیت‌های مکانیِ تکراری.نمی‌دانم برای چندمین بار به انقلاب رفتم. دلم تنگ شده بود. یک کتاب را بهانه کردم و حتی به خودم زحمت ندادم که در نزدیکی خودمان دنبالش بگردم. آلودگی تهران سر ذوقم می‌آورد و سرمستم می‌کند. فکر نمی‌کردم روزی این حرف را بزنم اما آن غبار غمی که روی چهره مردم می‌نشیند و موجی از افسردگی، بی حسی و بوی سیگار که از سردر ایستگاه انقلاب توی صورتم می‌خورد را دوست دارم. جو خاکستری آن حوالی، گوشه‌ای از وجودم را قلقلک میدهد. حسی آشنا که با آزادی عمل مخلوط می‌شود؛ ولگردی در اینجا مجاز است و سرخوشیِ این اجازه لذتبخش.تجربه شخصی آدم از مکان روی حسی که به آن دارد تاثیر می‌گذارد. برای من سکوی قطار، دستفروش‌ها و آمدن به تهران گره خورده با خاطرات خوب بچگی. روزهایی که لازم نبود مدرسه بروم و با مادر می‌رفتم سرکارش. بعدش خوراکی بود و خرید یک جلد جدید از کتاب‌های آگاتا کریستی که برای پیدا کردن چاپ قدیم‌شان کنار قفسه‌های پایینی چمباتمه می‌زدم. الان هم همان حس بچگی را دارم. با فرق اینکه کار، جای مدرسه را گرفته و به عنوان یک "آدم بزرگ" زشت است که بگویم بخاطر سرکار نرفتن و ولگردی در انقلاب خوشحالم. آدم هیچوقت کاملا بزرگ نمی‌شود. صرفا اعمال بچگی را به شکلی بالغانه‌تر تکرار می‌کنیم.1404/10/3برای هزارمین بار بهم ثابت شد که در عکاسی خوش‌شانس هستم. اولش فقط لباس‌ها و شور و شوقشان برایم جذاب بود ولی همین که عکس را گرفتم کلاه‌هایشان را انداختند بالا. همزمانی‌های این چنینی حالم را جا می‌آورند.فارغ‌التحصیلی. دیدن صحنه‌هایی مثل این، بی‌برنامگی‌ام برای آینده را به یادم می‌آورد. تا اینجا با موج حرکت کرده‌ام و منکر نمی‌شوم که موقعیت کنونی‌ام نصیب هر آدم موج‌سواری نمی‌شود. اسمش را شانس بگذارم یا بودن در جای مناسب در زمان مناسب، خوب بودن ظاهریِ موقعیت، ترس از آینده را حذف نمی‌کند. ذهنم که آزاد می‌شود، آینده را تصور می‌کنم؛ اینکه کدام سناریو را عملی کنم را خدا می‌داند.همه چیز دست خود انسان است فقط چون ترسو است قادر به انجام کاری نیست. مشخص است. جالب است بدانیم که مردم بیشتر از چه چیزی وحشت دارند. آن‌ها از برداشتن یک قدم تازه، گفتن یک حرف تازه، بیش از هر چیزی می‌ترسند. اما من زیاد حرف می‌زنم و به همین علت کاری نمی‌کنم. شاید هم چون اقدامی نمی‌کنم زیاد حرف می‌زنم.جنایت و مکافات، داستایوفسکیکیانا واعظکیانا واعظThu, 25 Dec 2025 08:19:45 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/بگو-خوشحالی-ixdbufmduhvvولادیمیر: بگو خوشحالی، حتی اگه نیستی.استراگون: چه باید بگویم؟ولادیمیر: بگو من خوشحالم.استراگون: من خوشحالم.ولادیمیر: من هم همچنین.استراگون: من هم همچنین.ولادیمیر: ما خوشحالیم.استراگون: ما خوشحالیم. حالا باید چه بکنیم، حالا که خوشحالیم؟در انتظار گودو، ساموئل بکتبه مرلین مونرو فکر می‌کنی. قبل‌تر گمان می‌کردی یک شخصیت پوچ است که فقط بخاطر ویژگی‌های فیزیکی و رفتار ساده‌لوحانه‌اش طرفدار داشته. داستانش را با صدای الهام پاوه‌نژاد گوش می‌دهی و به لایه‌های شخصیت یک انسان فکر می‌کنی. پس، پشت آن لبخندهای عشوه‌گرانه و پیراهنی که باد تکانش می‌دهد، پشت آن خنده‌ها و چشم و ابروی دلربا، این زن بوده.اتوبوس سراسر بوی عرق می‌دهد. نمی‌گویی پنجره را باز کنند، دست دراز نمی‌کنی که پنجره را باز کنی. سرت را از میان آدم‌هایی که تن‌هایشان احاطه‌ات کرده بالا می‌گیری تا نفس بکشی. مثل ماهی قرمز سر سفره عید که برای خوردن غذا، دهان دایره‌ای شکلش را به سطح آب می‌چسباند. زنی داد می‌زند: «آقا وایستا، بچه‌ام سوار نشده.»صورت مونرو از خاطرت نمی‌رود. پاوه‌نژاد چگونه می‌تواند این‌گونه به کلمات جان بدهد؟ لحن بدهد؟ به صورتِ احمقانه اما زیبای مرلین شخصیتی چنین عمیق و قابل تأمل بدهد؟«علی‌اصغر بیا سوار شو دیگه. بیا.»«خانم، خودت پیاده شو مردم منتظرن.»«نه پیاده نمی‌شم...علی اصغر!»علی‌اصغر بزرگتر از آن چیزی است که همه فکر می‌کردند. پسری نوجوان است که سیبل‌اش هم در آمده. رو به مادر، کلافه می‌گوید: «صد دفعه گفتم خوشم نمیاد. تو این شلوغی چرا سوار می‌شی؟»علی اصغر حواست را پرت کرد و از داستان مرلین عقب ماندی. تو چرا در این شلوغی سوار شدی؟ چرا خودت را با بوی عرق احاطه کردی و تنت را به تن‌ این آدم‌های غریبه چسباندی؟ تو چرا با هر تکان اتوبوس مثل نهالی که امیدی به گرفتنش نیست، روی ریشه ضعیفت تلو تلو می‌خوری؟ جایی نیست که دستت را بگیری. قرار است بشکنی؛ "قیم" نداری که محکم نگهت دارد.آخرین سرچ گوگل عکس مرلین مونرو است. حال که می‌دانی درونش چه می‌گذشته لبخندش تصنعی‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. مرلین می‌گوید: «ما خوشحالیم.»تکرار می‌کنی: «ما خوشحالیم.»حالا که همه خوشحالیم، می‌رویم خانه. خسته‌تر از آنی که چیزی بگویی. ساعت ده شب است.کیانا واعظکیانا واعظThu, 10 Jul 2025 22:53:33 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/به-وسعت-ما-xdgwhtasa5podeepai.org generatedروزی روزگاری در گوشه‌ای از دنیا، مردمی تصمیم گرفتند خودشان را حبس کنند. آنها می‌دانستند گوشه‌های دیگری از دنیا هم وجود دارد؛ می‌دانستند تنها قلمروی خودشان نیست که می‌شود در آن زندگی کرد ولی میل به تعلق داشتن، قدرت کنجکاوی در زمین‌های دیگر را از آنها گرفته بود. آنها می‌خواستند به همان قسمت پایبند باشند تا وقتی کسی از هویت‌شان می‌پرسد، بگویند «ما اهل اینجا هستیم. این قوانین ماست. ما به جایی که هستیم و به قوانینی که برایش وضع می‌کنیم پایبندیم.»و این حس تعلق داشتن تهی‌شان می‌کرد از گمراهی و ظرف سوال‌هایشان را جایگزین می‌کرد با کوله‌باری از جواب‌های ساخته شده. حس امنیتِ ناشی از داشتن جواب‌ها سرمست‌شان می‌کرد و هر روز بیشتر به این زمین ساختگی با قوانین ساختگی بها می‌دادند.ما هم آنجا در زمین آنها بودیم. نه اینکه می‌خواستیم آنجا باشیم، نه. فقط دست بر قضا چشم‌هایمان آنجا باز شده بود و اولین قدم‌هایمان را روی آن خاک برداشته بودیم؛ اما عاری از نیاز به تعلق بودیم و سرشار از انعطاف برای "بودن". بازی آنها را نگاه می‌کردیم و می‌خندیدیم.تو ایده‌های دیگری داشتی و من دوست داشتم بخشی از قلمرویی باشم که تو می‌سازی. بخشی باشم از زمین تو، بازی تو و قوانینی که برای آن وضع می‌کردی. می‌گفتم: «هرچقدر هم که تعلق نداشتن و رها بودن لذتبخش باشد، روزی نیاز دارم خودم را به جایی گره بزنم. به دنیایی با قوانین مشخص و آدم‌های مشخص. می‌خواهم این گره به دنیایی باشد که تو آن را ساخته‌ای.»رویای ساختن زمین خودت با قوانین بازی خودت روز به روز قوی‌تر شد؛ اما بازی تو هر چقدر هم که جالب بود، بدون بازیکنانی که آن را بازی کنند معنی نداشت. پس تو پیش آنها رفتی و خودت را در کنار آنها نشاندی. آنهایی که بازی‌شان به جذابی بازی تو نبود ولی با عِرق خالص به آن ادامه می‌دادند.با خودت گفتی چه اشکالی دارد؟ ایده از من و بازیکن از آنها. فقط باید به آنها بفهمانم که من بازیِ بهتری بلدم. بعد همه در کنار هم خوش و خرم خواهیم بود و همه تعلق خواهیم داشت و روحمان را به قوانین جدیدی گره خواهیم زد.اما زمان لازم بود. آن ها به بازی مسخره‌ای که داشتند عادت کرده بودند. گاهی آنها را می‌دیدی که برای بازی بی‌اصل و نسب خود تاریخچه می‌ساختند و با غرور آن را نقل می‌کردند و هر آخر هفته بر سر جایی که آن بازیِ بی‌ریشه را "ابداع" کرده بودند اشک می‌ریختند.اما تو ناامید نشدی. تو می دانستی که زمان می‌برد. تو به خوب بودن بازی خودت اطمینان نداشتی ولی می‌دانستی کاستی‌های تو کمتر از کاستی‌های آنها خواهد بود. بین آنها قدم برداشتی. آرام و شمرده با آنها صحبت می‌کردی. سعی می کردی به آنها بفهمانی روش‌های دیگری هم برای سرگرم شدن وجود دارد. گفتی: «بازی من بی‌عیب نیست ولی به امتحانش می‌ارزد.» در دنیای خودت کتابچۀ قوانین بازی خودت را نوشتی: هر صفحه با پاورقیِ "قابل تغییر".آن روز را یادت هست؟ من را صدا کردی. دستانت می‌لرزیدند. گفتی که زیادی برای بازی کردن پیر شده‌ای. گفتم: «پشیمان نیستی؟ از ساختن دنیایی که هیچ کس نمی‌خواهد زندگی‌اش کند؟ تو می‌دانی که دنیای زیبایی است ولی آنها نمی‌خواهند حتی یک بار امتحانش کنند.»به من خیره شدی و من فهمیدم گره خوردن روح یک نفر هم برایت کافی بوده. پس ما دنیایی داشتیم با وسعت دو نفر. قوانینی که دو نفر تابعش هستند و بازی‌ای که دو نفر از آن لذت می‌برند.کیانا واعظکیانا واعظWed, 04 Jun 2025 10:49:00 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/سه-تار-و-قلم-z1ci0mdouchyشماها جنون موسیقی ندارید. صرفا میاید که اومده باشید. برخوردتون با موسیقی مثل کسیه که به زور یه کنکوری می‌ده، می‌گه یه لیسانسی هم داشته باشیم، بعد می‌ره تو یه شرکت که واسه تلفن جواب دادن پول بگیره. هنر جنون می‌خواد. در حدی که بیای فاصله صدای قیژ قیژ میز هم پیدا کنی! من تو شما جنون نمی‌بینم.استاد سلفژ این ترم را دوست دارم. یک بار در هفته یادم می‌اندازد برای چه موسیقی می‌خوانم و من را به تنظیمات اولیه باز می‌گرداند. بقیه هفته را می‌روم که "تلفن بزنم" و وظایفم را در کاری که از آن پول در می‌آورم انجام دهم. دوستش دارم ولی کار در آموزشگاه از آدم یک هنرمند مجنون نمی‌سازد. موجودی نسبتا اجتماعی شده‌ام که قیژقیژ وسایل بجای ایجاد حس کنجکاوی، اعصابم را بهم می‌ریزد. پله‌های زیادی را رفتم و آمدم. از ساختمان "هنر" به ساختمان "فرهنگ" پله نوردی کردم و وقتی دیدم کلاس خالی برای یک گوشه نشستن هم نیست، دوباره به هنر آمدم. درِ کلاس علی نصیریان را باز کردم. از اینکه هر کلاس اسم یک هنرمند را دارد خوشم می‌آید. بعضی‌ها را می‌شناسم و برخی را نه. دوست دارم یک روز از طبقه اول تا پنجم فرهنگ و از طبقه اول تا پنجم هنر را طی کنم و اسم همه را بنویسم. بعد بروم تحقیق کنم که چه کسانی اسم خود را به کلاس‌های ما داده‌اند.علی نصیریان خالی بود؛ البته تا نیمه. سرم را چرخاندم و به پشت در سرک کشیدم. دختر را شناختم و پسر را نه. دختر همانی بود که در کلاس عمومی آخر هفته صدای رادیویی‌اش باعث می‌شد کل کلاس ساکت شوند. وقتی در مورد فرق هنجار و قانون در کلاس "اخلاق حرفه‌ای" صحبت می‌کرد، شک داشتم کسی محتوای حرفش را فهمیده باشد چون همه محو جنس صدایش شده بودیم. مثل یک رادیو یا دوبله متحرک است و علاوه بر صدا، سیمای جالبی هم دارد.صورت سفید و موی روشن دختر با استایل و موی مشکی پسر تناقض جالبی ایجاد کرده بود. فهمیدم با هم هستند ولی نمی‌فهمیدم چرا به هم نمی‌خورند. مرد (بجای پسر می‌گویم مرد چون محاسن بلند و مشکی داشت و سه تاری که دستش بود سنش را بالاتر نشان می‌داد.) با خستگی به او نگاه می‌کرد و به حرف‌هایش گوش می‌داد و من با خودم فکر می‌کردم دختری مثل او ارزش کسی را دارد که با عشق بیشتری نگاهش کند.نگاه خیلی مهم است. نه اینکه همه چیز باشد ولی یکی از علامت های حسِ واقعی است. حسِ واقعیِ کسی که وقتی داری از چیزی حرف میزنی تو را می‌بیند؛ خودِ تو را می‌بیند و حس قدردانی از منظره و صدایی که جلوی چشمش است در صورتش مجسم می‌شود.مرد بلند شد که برود. بی حوصله سه تار را از روی صندلی بلند کرد و گوشه‌اش را کوباند به نوک میز. دختر با صدای جیغ مانند _اما همچنان رادیویی_ گفت: «وای مراقبش باش!»_نه بابا این جنسش معمولیه مهم نیست.دختر لب ورچید: «خب چه فرقی میکنه گناه داره. حالا الان اگه گیتاره بود، یا... یا اگه اون یکی گیتاره بود اینجوری باهاش برخورد نمی کردی.»_اینا فقط ابزارن. دختر چشمانش را درشت کرد. اعتراضش بیشتر از اظهار عقیده نوعی نشان دادن عواطف لطیف به کسی بود که به چیزی اهمیت نمی‌داد. نوعی از درخواست توجه. گفت: «آخه بعیده از یه آهنگساز. شما باید به سازت احترام بذاری. نمیشه گفت اینا فقط ابزارن. مثل اینکه یه نویسنده به قلمش اهمیت نده!»_خب چرا اهمیت بده؟ ابزار دیگه.مرد خنده‌ای کرد به قیافه دختر که ترکیبی از مظلومیت و عصبانیت را به خود گرفته بود. بلند شدند و با هم از در رفتند بیرون. به خودم خرده می‌گیرم که چرا روابط مردم را قضاوت می‌کنم. می‌دانم خودم هم با آدم‌های اشتباهی بوده‌ام. آدم وقتی عاشق می‌شود فرق نگاه‌ها را تشخیص نمی‌دهد. وقتی به کسی علاقه داشته باشی، همه چیز از یک فیلتر صورتی رنگ و اکلیلی گذر می‌کند و بعد به مغزت می‌رسد. ای کاش همان طور که نگاه‌های بی تفاوت بقیه را تشخصی می‌دهم و می‌فهمم چه کسی لیاقت آن یکی را دارد و چه کسی نه، برای خودم هم درک و زحمت به خرج می‌دادم.علی نصیریان تنهاست. من با صدای آرام کیبورد لپتاپ سکوتش را بهم می‌زنم تا بعد از ماه‌ها ترس از نوشتن در ویرگول، اعلام حضوری کرده باشم.کیانا واعظکیانا واعظSun, 04 May 2025 12:01:19 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/پست-موقت-wcincepfh76yهروقت عنوان پست موقت رو توی اینستا می‌دیدم از خودم می‌پرسیدم چرا یه نفر باید همچین کاری بکنه. منظور اینکه آدم باید تکلیفش روشن باشه. یا می‌خوای یه چیزی رو بذاری یا نمی‌خوای.الان می‌فهمم چرا. مفهوم پست موقت یعنی قراره چیزی رو بگی یا نشون بدی که مطمئن نیستی در آینده هم نظر مساعدی نسبت بهش داشته باشی. شاید الان گفتنش برات لازم‌ترین کار دنیا باشه ولی بعدا از گفتنش خجالت بکشی یا با خودت بگی این چه چرت و پرتی بود که بلغور کردم.ساعت دوازده و پنجاه و سه دقیقه است. من از بچگی ساعت خواب و بیداری مرتبی داشتم و کمتر می‌شد بعد از ساعت دوازده رو هم ببینم ولی جدیدا این اتفاق زیاد میفته. اوایل از خستگی بود. وقتی خسته می‌شم تمایل کمتری به خواب دارم. معنی نمی‌ده ولی حقیقت داره.الان دلیلش فقط درده. از فردای تولدم درد کمر و سیاتیکم برگشت و خواب به چشم‌هام نیومد. هر دو ساعت یک بار از خواب بلند می‌شم و سعی می کنم کمی راه برم. دکتر گفت نباید توی هر پوزیشنی زیاد بمونم.خودم می‌دونستم یه مرگم هست ولی به روم نمی آوردم. فکر می کردم می‌گذره. از یه سنی این باور تو ذهنم به وجود اومد که اگه به دردها محل ندی خودشون خوب می‌شن. کم محلی می‌کردم و انتظار داشتم درد هم از کم محلی من دلخور بشه و پاشه بره.دکتر تصویر ام آر آیم رو روی سیستمش نشون داد. گفت ببین، اینا مهره‌هاتن. بین مهره‌ها دیسکه.جالب بود ولی فکر نمی کردم بین مهره‌ها اونقدر فاصله باشه. انگار بینشون یه بالشتک‌هایی جا داده بودن. همونایی که گفت اسمشون دیسکه. بعد به بالایی‌ها اشاره کرد و گفت ببین اینا باید اینجوری سرجاشون باشن. ولی این دو جا، دیسکت کامل زده بیرون. مخصوصا تو این عکس مشخصه. آره... کامل ریخته بیرون.نگاه کردم. دلیل درد کشنده‌ام رو نگاه کردم. توی تصویر خیلی بی‌خطر به نظر می‌رسید. بیخیال. دکتر گفت تا آخر عمرم نباید حرکت پایین تنه بزنم. یاد شروع دردم افتادم که سر یه "کرانچ دستگاه" خودم رو به باد دادم. با خودم فکر کردم چقدر افت داره. می‌تونست حداقل سر یه اسکات یا ددلیفت سنگین باشه.اون مسکن‌های مسخره‌ای که داد حتی یک ذره هم درد رو کم نکردن. فقط هشیاری رو ازم گرفتن و نه خواب دارم نه بیداری. به تو حسودیم میشه. به تویی که میتونی تو هر پوزیشنی که دوست داری بخوابی و بشینی. نمی‌تونم بشینم. خواب هم فقط روی شکم میفتم. حتی نمی‌تونم درست راه برم. رو هوام.حس خشم شدیدی رو دارم تجربه می‌کنم. اول نسبت به خودم. تمرین‌های خرکی فقط نابودم کردن و حس حماقت دارم. بعد از اون، از همه مردم بیزارم. مردمی که فقط به فکر خودشون هستن و حال تو ذره‌ای براشون مهم نیست.برگه دکتر رو برای آموزش فرستادم و گفتم دیسکم بیرون زده و چند هفته باید استراحت مطلق باشم. از دکتر که برگشتم دیدم پنجاه بار از آموزشگاه زنگ زدن. به علاوه یه پیامِ "کیانا ای کاش جواب بدی".انگار که فرار کردم و نمی‌خوام جوابشون رو بدم. سریع زنگ زدم. گفت لطفا سریع خوب شو. کلاس هات خیلی زیادن نمیشه کاریش کرد. گفتم سعیم رو می‌کنم. لال می‌شم اینجور موقع‌ها. اومدم تلگرام دیدم زده: کیانا مطمئنی دکتر گفته استراحت مطلق؟ من توی برگه ای که فرستادی چنین چیزی ندیدم.رد دادم. چون اون نمی‌دید. صرفا به خاطر اینکه واژه استراحت مطلق با استراحت در منزل جایگزین شده بود این حرف رو زد و نمی‌دونست چقدر حرفش برام درد داشت. دلم می‌خواست دوباره زنگ بزنم بهش ولی این بار یه روی دیگه خودم رو نشون بدم. بگم توی مدتی که توی اون خراب شده کار کردم، یک بار هم کلاسی رو کنسل نکردم.بگم وقتی نمی‌دونی مردم توی چه حالی هستن انقدر راحت حرف نزن. وقتی شبا نیستی که ببینی مدام از این پهلو به اون پهلو می‌شم شاید بتونم زاویه‌ای رو پیدا کنم که بتونم ده دقیقه، فقط ده دقیقه عمیق بخوابم، اونجوری حرف نزن. فقط بهش زدم: من انقدر دارو خوردم اصلا هشیار نیستم. حتما به محض اینکه بتونم درست راه برم سر کلاس ها حاضر می‌شم.عمیقا از ته وجودم دیگه حسی به محیط کارم ندارم. اونجا برام تموم شده است. احتمالا تا آخر سال صبر می‌کنم تا قراردادم تموم بشه و بعد خداحافظی تا ابد. آره خاطره‌های خوب هم داشت. آشنایی با آدم‌های خوب، رد و بدل کردن حس‌های خوب. ولی تهش، تو فقط وقتی ارزش داری که کارت رو انجام بدی. به محض اینکه در روند کارت خللی وارد بشه، صداقتت، از جون مایه گذاشتنت و صلاحیت حرف‌هایی که می‌زنی هم زیر سؤال می‌ره.قلبم تیر می‌کشه. به خودم میگم چقدر بدبختم که باید تو بیست سالگی انقدر پیر باشم. ساعت یک و بیست دقیقه شبه. من قرار نیست بخوابم. خودم می‌دونم اینو. چند شبه با خودم میگم مگه من چی کار کردم؟ غیر از اینکه صبح رفتم بیرون سرکار و دانشگاه و شب برگشتم؟ مگه چی کار کردم که باید لایق چنین دردی باشم. یه حق خوابیدن یا نشستن چیه، که اونم دیگه ندارم؟می‌دونم مردم بدتر از اینا سرشون میاد. ولی من ظرفیت ندارم. من انسان صبوری نیستم. همین روزهاست که نبودن رو به این حجم از درد و خرد شدن ترجیح بدم.کیانا واعظکیانا واعظWed, 09 Oct 2024 02:44:21 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/قسمت-دوم-همخونه-cp83vzxca5lsراست می‌گن که انسان فراموشکاره. صبح روز بعد، همین که خورشید تونست نورش رو از لای دود و دم ماشین‌ها بهم برسونه، یادم رفت که دیشب چقدر ترسیده بودم.سرکار ماجرا رو واسه بقیه تعریف می‌کردم و هرکس یه نظری می‌داد._ببین اصلا خودتو نگران نکن. یکی بوده خواسته کرم بریزه، الانم که پای پلیس اومده وسط بیخیال میشه، می‌بینه به دردسرش نمی‌ارزه._آخه من کیَم که یکی بخواد روم کرم بریزه؟ برای لوکیشنِ کرم ریختن بقیه بودن آدم باید واجد یکسری شرایط باشه.گلوم رو صاف کردم و با لحن جدی گفتم: «یک: خودش کرمو باشد و قصد مجرم انتقام بوده باشد.»_تیک!_مرض! من آزارم به مورچه نمی‌رسه. دو: پولدار باشد و قصد مجرم اخاذی بوده باشد.»شبنم کمی فکر کرد و گفت: «نه سیسی. اینو خدایی نداری. بمیرم برات.»_خوبه که موافقی با این یکی. سه: «خوشگل و دلربا باشد و مجرمِ بیمار، با فعل خود قصد جلب توجه داشته باشد.»_نه نه. ببین عزیزم... من همیشه به بقیه هم می‌گم، می‌گم تو باحال‌ترین دوستم هستی ولی نخواه بگم خوشگل‌ترین هستی که من دروغگو نیستم عشقم!ابروهامو بالا انداختم و گفتم: «یعنی با وجود دوستی مثل تو من نیازی به دشمن ندارم. نکنه خودت اومدی تو خونه‌ام؟»چرت و پرت گفتن‌هام که با شبنم تموم شد تو فکر رفتم. خنده‌هام محو شدن و دوباره ترس جاشون رو گرفت. موقعیت فرقی نکرده بود. کسی خونه‌ام اومده بود که کلید داشت ولی من اون کلید رو بهش نداده بودم. کسی که قصدش دزدی نبود و با قفل کردن در پشتش می‌خواست ترس منو دو برابر کنه.والدین سارا تا ماجرا رو فهمیدن گفتن پیش یکی از فامیلاشون بمونه. منم برگشتم مدتی پیش مامان ولی عادت نداشتم. روز اول که گذشت شروع کردم تو دیوار دنبال آگهی گشتن. آگهی برای همخونه.یادم نبود چه محیط سمیه. سارا رو هم دفعه پیش خدا برام رسونده بود. به اولی پیام دادم.سلام خوبید؟ بابت آگهی همخونه پیام میدم. من کیانام. بیست سالمه و دانشجو هستم. معمولا خونه نیستم چون شاغلم تدریس میکنم. لطفا شرایط رو بگید. اگه باز سوالی بود هم پاسخگو هستم. پیشاپیش ممنون از پاسخدهی.اینکه آنلاین بود و سریع جواب داد متعجبم کرد و شروع کردم به خوندن پیامش.سلام عزیزم خوبی؟ لازم نیست پولی بدی فقط شرایط لزبینی داره.تا شب نشستم و لای آگهی‌ها گشتم. یا لزبین بودن و شرایط داشتن یا می‌فهمیدم که آگهیِ همخونه خانم برای خانم دروغ بوده و طرف مرد از آب درمیومد یا اجاره انقدر زیاد بود که به جیب من نمی‌خورد.ساعت دوازده شب بود و داشتم ناامید می‌شدم که یه آگهی تازه دیدم. گفتم بذار آخرین شانسم رو هم امتحان کنم. انقدر خسته شده بودم یه پیام چرت و پرت دادم.سلام وقتتون بخیر. برای آگهی خونه مزاحم میشم. من کیانام. بیست سالمه، دانشجو و شاغلم. اگه آقا نیستی، شرایط فیزیکی واسه تسویه حساب نداری و آگهیت واقعیه ممنون میشم شرایط رو بفرمایی!میخواستم لپتاپ رو خاموش کنم که نوتیفای اومد.بعید میدونم بخوای باهام همخونه شی. دفعه پیش که اومدم پیشت خیلی ازم استقبال نکردی :)نه. خون تو تنم یخ زد و دستام روی کیبورد لرزیدن. مامان خواب بود و نفس بند اومده‌ام حتی اجازه نمی‌داد که صداش کنم. حس می‌کردم تحت نظرم. حس می‌کردم این آدم روانی، هرجا که باشم پیدام می‌کنه. مهم نیست چقدر قایم بشم، مهم نیست خونه خودم باشم یا با کسی همخونه بشم، اون قراره دنبالم باشه.با دستایی که می‌لرزیدن آروم تایپ کردم:تو کی هستی؟:)ادامه دارد...کیانا واعظکیانا واعظMon, 23 Sep 2024 00:55:58 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/قسمت-اول-قفل-dve9xggdo97mمثل همیشه ساعت ده و نیم شب دم در خونه بودم. دیگه به این ساعت کاری عادت کرده بودم. دلیلش هم مشخص بود؛ پول تدریس تو ساعتای آخر روز بیشتره و جز مجردای بیکار و بدبختی مثل من، کسی اون تایم کلاس بر نمی‌داره.برق یه سمت خیابون کامل رفته بود که شامل ساختمونی که توش زندگی می‌کردم هم می‌شد. به ساختمونای اون طرف که برق داشتن با حسرت نگاه کردم و کلید انداختم.سارا همخونه‌ام بود که آخر هفته‌ها میرفت اصفهان پیش خانواده‌اش. با اینکه طی هفته هر دو کار داشتیم و زیاد نمی‌دیدمش ولی آخر هفته از تنهایی حس بدی می‌گرفتم. مخصوصا شبا که محل سکوت می‌شد. روی چیزای مسخره حساس می‌شدم. پنجره رو چک می‌کردم که باز نباشه. دوست نداشتم لنگه پام از پتو بیاد بیرون. انگار یکی قراره با دیدن همون یه لنگه پا بهم آسیب بزنه.سر هفته که سارا دوباره برمی‌گشت به شوخی از ترس‌هایی که داشتم براش می‌گفتم و با هم غش‌غش می‌خندیدیم ولی تو موقعیتی مثل حالا اصلا خنده‌ام نمیومد.چراغ قوه گوشیمو روشن کردم و از پله‌ها آروم رفتم بالا. طبقه سوم بودیم. کنار پله‌های طبقه اول چندتا تار عنکبوت دیدم که زیر نور گوشیم برق می‌زدن. با خودم گفتم: «لامصب هر ماه خدا تومان پول شارژ می‌گیره معلوم نیست به کجا می‌زنه.»صدای کریمی تو راهرو پیچید: «چقدرم که شما هر ماه پرداخت به موقع دارید خانم.»نفسم برید و تنم چند سانت عقب کشید. صدای نکره‌اش از بالا اومده بود. دستمو رو قلبم گذاشتم و به سیم آخر زدم. «آقای محترم. تو این تاریکی چرا اینجوری می‌کنی. داشتم میفتادم پایینا!»زر زد که اگه چیزی نمی‌گفت و من میومدم بالا می‌دیدمش، اون موقع بیشتر می‌ترسیدم. منم تو تاریکی چشم غره‌ای رفتم و به راهم ادامه دادم. زیرلب گفتم: «کی تو راه پله تاریک وایمیسته آخه.»قلبم هنوز تند می‌زد. به قفسه سینه‌ام می‌کوبید و حس می‌کردم این اتفاق چند سال از عمر ناچیزم رو کم کرده. به طبقه خودمون رسیدم. سرم رو انداختم پایین تا کلید واحد رو پیدا کنم. کلا چهارتا کلید تو دسته‌ام داشتم. دوتاش واسه اینجا و دوتاش هم واسه وقتی که میرم دیدن مامان.کلید واحد رو دستم گرفتم و آماده شدم بندازم که سرجام خشک شدم. در باز بود و بادی که تو راهرو می‌پیچید آروم تکونش می‌داد. ناخودآگاه چراغ قوه رو آوردم پایین. انگار نمی‌خواستم توی خونه رو روشن کنه. می‌ترسیدم کسی اونجا باشه. نیازی به فکر کردن نبود. قطعا دزد اومده. سارا که نیست. اگر هم بیاد در رو اون طوری چهارطاق باز نمی‌ذاره. حتی دلم نمی‌خواست از جام تکون بخورم. دعا می‌کردم اون مرتیکه هنوز اون پایین باشه که بتونم صداش کنم. خشک شده بودم و دلم می‌خواست از همون طبقه محکم جیغ بکشم ولی آروم از پله ها لغزیدم پایین. چراغ رو سمت پاگرد گرفتم و با جای خالی کریمی رو به رو شدم. لامصب. رفته بود تو. الان که باید می‌بود نیست.اول چندتا تقه آروم به درش زدم. یه دفعه از طبقه بالا صدای بسته شدن در اومد. در کریمی رو کوبیدم. محکم و چندبار. داد زدم: «آقای کریمی تو رو خدا در رو باز کنید. تو رو خدا!»اومد دم در. هلش دادم تو و پریدم تو خونش. خودم در رو محکم بستم. یه لحظه چشمم تار دید. زن کریمی روی مبل سلطنتی‌شون نشسته بود و هزارتا شمع دورش بود و خونه کاملا روشن و رمانتیک بود.با نفس بریده گفتم: «ببخشید. تو رو خدا. دزد. دزد اومده. فکر کنم هنوزم تو خونه است. درو کوبید! خودم شنیدم. وای خودم شنیدم درو کوبید خانم کریمی!»زنش چشم و ابرو اومد ولی بعد که دید دارم پس میفتم نرم شد. کریمی زنگ زد پلیس. خونه رو گشتن ولی کسی نبود. جالب اینکه هیچ چیزی هم نبرده بودن. حتی بهم طعنه زدن که شاید توهم زدم چون وقتی پلیس رسید در خونه بسته بود.اخم‌هامو کردم تو هم و گفتم: «خدمتتون که عرض کردم. میگم وقتی من اومدم پایین در کوبیده شد و بسته شد. حالا یا باد زده یا خود طرف داشته فرار می‌کرده.»مأمور پلیس ابرو بالا انداخت و گفت: «خانم احتمالا اشتباه کردید. در خونه‌تون قفل شده بود. کلید رو که تحویل دادید، سرباز چند دور چرخوند که قفل رو باز کنه.»امکان نداره. نه نه. خودم دیدم در باز بود. حتی پرده سفیدمون رو دیدم که تو تاریکی برق می‌زد. کمی لرز تو صدام افتاد: «نه مطمئنم که در باز بود. یعنی چی آخه. چجوری قفل شده.»مأمور لحنش رو آروم تر کرد و گفت: «اگه مطمئنید، پس کسی که اومده کلید داشته خانم.»حالم خوب نبود. نمی خواستم سارا رو بیدار کنم چون می‌دونستم پیش خانواده‌شه ولی بعد شنیدن ماجرای قفل و کلید چاره‌ای نداشتم. صدای خوابالودش از پشت گوشی اومد: «الو؟»هم نمی‌خواستم یه دفعه‌ای بهش بگم هم ترسی که تو جونم افتاده بود حال طفره رفتن رو ازم گرفته بود: «ببخشید بیدارت کردم سارا. یه چیزی شده. دزد اومده. ببین نمی‌خوام بترسیا. هرچند خودم مثل چی گرخیدم (خنده) ولی احیانا تو این اواخر به کسی کلید ساختمونو دادی؟»از اینکه زنگ زدم پشیمون شدم. بیچاره نصف شب مرد و زنده شد.ادامه دارد...کیانا واعظکیانا واعظWed, 11 Sep 2024 23:16:52 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/انتخاب-میلوا-ztbxvhpffnz1دیروز بعد مدت‌ها یک فیلم رو کامل دیدم. مرضِ نصفه رها کردن مدتی بود که هم در عرصۀ فیلم و سینما گریبان گیرم شده بود، هم در کتاب و کتابخوانی. رفتار بسنده‌واری نسبت به همه چیز پیدا کرده بودم. وقتی به جایی از کتاب می‌رسیدم که یه جمله یا نقل قول خیلی خیلی خوب گفته بود، دیگه انگیزه‌ای واسه ادامه دادنش نداشتم. انگار اون چیزی که می‌خواستم رو برداشته بودم. مأموریت انجام شده بود. گاهی وقت‌ها حین پخش بعضی فیلم‌ها حس می‌کردم لازم نیست بیننده اون‌ها رو تا آخر ببینه. واسه همین برق سینما رو قطع می‌کردم و اون‌ها با یه داستان نیمه‌کاره می‌رفتن خونه‌هاشون. واقعیت اینه که یه داستان نیمه‌کاره خیلی بهتر از یه داستان با پایانی مسخره‌ست. هیچ‌چیز بهتر از یه از برق کشیدن به موقع نیست. حتا اگه می‌تونستم رابطه‌های عشقی و انسانی رو هم به موقع از برق می‌کشیدم. اون وقت همه با یه داستان نیمه کاره‌ی قشنگ می‌رفتن خونه‌هاشون.قهوه‌ی سرد آقای نویسنده، روزبه معینفقط مثل هر مرض دیگه‌ای، اینم یکسری اثرات جانبی ناخوشایند داشت. ذهنم سرشار از پرونده‌های باز شده بود و داستان‌هایی که نمی‌خواستم آخرشون رو بدونم. خوب که دقت می‌کنم این از زندگی هر روزه‌ام نشئت می‌گرفت؛ میل شدیدی که به نصفه نیمه رها کردن کارها دارم. دوست دارم فاز فیلسوفانه بردارم و بگم این رفتارهام جنبشی دربرابر جهان کمالگرا و مقصدپرست امروزیه ولی خب بیشتر دلیلش تنبلیه. جدا از اون، همه چیز وقتی ناکامله قشنگ تره. فیلم‌ها همیشه کشمکش رسیدن عاشق و معشوق بهم رو نشون می‌دن و کمتر کسی از بعدِ لحظۀ رسیدن فیلم می‌سازه. (یاد یه دیالوگ از فیلم friends with benefits افتادم که خیلی اینجا جاشه ولی نگم بهتره.)فکر کنم چون اصولا جذبه توی کشمکشه. متأسفانه بیشتر آدما دوست دارن برای هر موضوعی یه پایان و نقطه پایداری تعیین کنن: جایی که همه حالشون خوبه، پرنده‌ها آواز می‌خونن، همه چیز قراره خوب پیش بره و سؤال و مسئلۀ مبهمی باقی نمونده.خب، چنین نقطه ای وجود نداره. شاید تنها ایرادی که به فیلم‌ها و داستان‌های کلاسیک میشه گرفت همین باشه. اینکه گاهی اوقات از یادمون می‌برن زندگی یه کشمکش ابدیه؛ صفحه آخر و پایان، صحنۀ آخر و تیتراژ وجود ندارن. حداقل تا وقتی که بمیریم. بعضیا می‌گن بعدش هم کشمکشه. من چون تاحالا تجربه‌ش نکردم، پس نظری هم نمی‌دم.بگذریم. این همه از فلسفه پایان‌گریزی نطق کردم که اینو بگم: دیروز بعد مدت ها یه فیلم رو تا آخر دیدم. اسمش (Hit Man (2024 بود. نمی‌خوام چیزی اسپویل کنم ولی باعث شد به مفهوم هویت فکر کنم. اینکه می‌تونم در کسری از ثانیه بزنم زیر "کیانا"یی که همه ازم می‌شناسن. می‌تونم بشینم و شخصیت جدیدمو شکل بدم، اون طور که می‌خوام. هزاران سناریو میشه ساخت. از شخصیتی که می‌تونم داشته باشم و زندگی‌ای که اون شخصیت برام به ارمغان میاره.she ended up making a new man out of meاز طرفی داشتن انتخاب در شخصی که می‌تونیم باشیم، یکم ضدحاله. به شخصه گاهی میل شدید دارم که خودم رو قربانی شرایط تصور کنم و بگم اینکه جای ایده‌آلم نیستم، یا شخصی که می‌خوام نیستم تقصیر من نبوده و نیست. اما وقتی منطقی نگاه می‌کنم، می‌بینم دیر و زود داره ولی سوخت و سوز نه. امکاناتی که ما نبودشون رو دلیل نرسیدن به آرزوهامون می‌دونیم، شاید حکم کاتالیزور رو داشته باشن ولی همه چیز نیستن. شخصیت و نحوۀ برخورد ما با شرایط همیشه دست خودمونه. یه مثال خوب که از این موضوع یادم میاد، "میلوا "ست از کتاب آن یکی اینشتین. هنوز کتاب رو تموم نکردم و احتمالا بعدا درموردش بیشتر بنویسم. سیر کتاب نشون می‌ده که چجوری یه دختر شیفتۀ علم، باهوش و آینده‌دار از راهش دور میفته و به شخصیتی تبدیل می‌شه که همیشه ازش می‌ترسیده. رسیدن از هویت یک زن شجاع و ساختارشکن به کسی که ضعیف و شکننده است و خودش رو مدام نادیده می‌گیره. اول برای میلوا خیلی دلم می‌سوخت. با توصیفاتش گریه می‌کردم و به اینشتین که نقشش رو در ابعاد شوهر بی‌عرضه و سوءاستفاده‌گر قبول کرده بودم، فحش می‌دادم. الان که فکر می‌کنم می‌بینم اینشتین یا هر اتفاق تلخ دیگه‌ای میلوا رو تغییر نداد. قدم‌هایی که خودش در راستای این تغییرات میذاشت سرنوشت ساز بودن. اینکه به بهونۀ نگه داشتن خانواده‌اش، بی‌عدالتی‌هایی که در حقش شده بود رو نادیده می‌گرفت و بیشتر در نقشی که می‌دونست بهش تعلق نداره فرو می‌رفت.«وقتی غرق در روزمرگی کارهای خانه می‌شوی، حرف‌های من را به یاد بیاور، میلوا. تنها تفاوت من و تو در انتخاب‌هایمان است. و این را همیشه به خودت یادآوری کن که همیشه امکان انتخاب جدید وجود دارد.»آن یکی اینشتین، ماری بندیکتکیانا واعظکیانا واعظFri, 05 Jul 2024 18:32:55 +0330https://virgool.ir/atighefroshi/ای-فروغ-ناجاودانی-jwvt8h5vvx5fبهم یادآوری کرد که دیگر بیست سال دارم. گاهی اوقات این کلمات را باور نمی‌کنم. با ناراحتی گفتم من نوزده سال و هفت ماهم است. آینده‌ام را می‌بینم. یک روز کسی به من خواهد گفت چهل سال دارم و من باورم نمی‌شود. یک روز که سنم را می‌پرسند، من عدد شصت را به زبان می آورم اما خودم را شصت ساله نمی‌بینم.به ترمز احتیاج دارم ولی ترمز گرفتن در زندگی سخت است. می‌گویند اگر خودت ترمز نگیری و فکرت را به کار نیاندازی، زندگی این کار را برایت انجام می‌دهد. ممکن است تو را درگیر یک بیماری کند تا خانه نشین شوی یا همه‌گیری کرونا را پیش پایت بیاندازد.من سعی می‌کنم مغزم را به کار بیندازم. فکر می‌کنم و فکر می‌کنم ولی به نتیجه‌ای نمی‌رسم. از خودم می‌پرسم راهم درست است؟ و فقط جواب می‌شنوم که حرکت کردن بهتر از ساکن بودن است. به جمله قبل هم شک دارم. انسان‌ها ماشین یا ربات نیستند.دیروز سرکلاس هارمونی ضایع شدم ولی کمترین اهمیتی برایم ندارد. استاد گفت علاوه بر اینکه درس را بلد نیستم از مشکل عدم تمرکز و حواس پرتی هم رنج می‌برم. چیزی نگفتم و تأیید کردم.چیزی که درست است را چرا باید منکر شد؟ من روزی چندین ساعت در مترو و تاکسی می‌نشینم و بدترین کار برای گذراندن آن ساعات "متمرکز بودن" است. جدیدا سخت می‌توانم روی کتاب خاصی تمرکز کنم. زندگی من را به شدت ماشینی کرده. دلیل دیگر آن تدریس است. وقتی تدریس می‌کنی، همزمان همه را می‌بینی و حواست همه‌جا هست.به چند نفری که ته کلاس دارند به فارسی پچ‌پچ می‌کنند حواسم هست. به خانم مسنِ کلاس که دارد از جوان کنار دستی‌اش ترجمه حرف‌های من را می‌پرسد. به سوپروایزری که آمده کلاسم را نظاره کند و خیلی ریز در دفترش چیزهایی می‌نویسد. با اینکه نمی‌بینم ولی از قبل می‌دانم کجا قلمش برای نوشتن نکات مثبتم حرکت می‌کند و کجا نه. حواسم همزمان به حرف‌های خودم هست و این آخری از همه تمرکز کمتری می‌طلبد. مغزم کلمات را کنار هم می‌چیند و بالا می‌آورد. خلاصۀ تدریس همین است.تدریس از آدم "معلم" خوب و قابل و "دانش آموز" به دردنخوری می‌سازد. حداقل برای من که این گونه بوده. اساتید خودم را که می‌بینم، بیش از توجه روی درس حواسم به خود آنهاست. خود شخص آنها. وقتی با ماژیک‌شان بازی می‌کنند و در فکرشان می‌گویند: «نه، قطعا ساعتی سی تومان ارزشش را ندارد.» وقتی به من می‌گوید که از مشکل حواس پرتی رنج می‌برم، مطمئنم در درونش، حتی به صورت ناخودآگاه خودش را مقصر مشکل من هم می‌داند. معلم‌ها دست خودشان نیست، فکر می‌کنند باید همه را درمان کنند. همان طور که اطلاعات جدید را وارد مغز می‌کنند، دوست دارند درد و مرض و افسردگی و خنگی را هم از بچه‌ها بگیرند ولی همه می‌دانیم که این شدنی نیست.از معلم بودن متنفرم. از این بازی کثیف متنفرم. این را نوشتم که یادم باشد نمی خواهم تا آخر عمر در این شغل بمانم.روز معلم را بهم تبریک گفتند و همۀ کلمات به نظرم به شدت ناکافی آمدند. در اتاق معلم‌ها، همه از اندک هدایایی که گرفته بودند ابراز ناراحتی می‌کردند. شغل ناکافی آدم را متوقع می‌کند. نمی‌خواهم به خاطر حس کمبود خودم به آدمی متوقع تبدیل شوم. دیگران وظیفه ندارند رضایت شغلی من را فراهم کنند.روز معلم، این فروغی که روز به روز رنگ می‌بازد، با تأخیر مبارک.کیانا واعظکیانا واعظMon, 06 May 2024 09:44:36 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/مشت-آبنباتی-vlzrxmyrxbcjجعبه آدامس را روی کف دست راستم نگه داشته‌ام. ظهر است، یکی از قطارهای عادی را سوار می‌شوم. مثل همیشه، اول واگن بانوان. زن‌ها موجودات عجیبی هستند. چشمان مهربانی دارند. حتی اگر چیزی نخرند، از خیره شدن به صورت‌شان لذت می‌برم.این روزها اما نگاه آنها فرق کرده است. گاهی اوقات حس می‌کنم نباید بزرگ شوم. هرچه قدم بلندتر می‌شود، محبت نگاه آنها رنگ می‌بازد چون بچه‌ها را بیشتر دوست دارند. تنها خوبی بزرگ شدن این است که الان بقیه گروه را مدیریت می‌کنم. می‌گویم هرکسی چه ایستگاهی سوار شود. هرازگاهی پس گردن کوچک ترها می‌زنم؛ همان‌هایی که الان صاحب نگاه‌های محبت آمیز هستند.امروز خیلی خلوت است. نگاهی گذرا به سر تا ته واگن می‌اندازم. دختر جوانی را می‌بینم که گوشه پنجره نشسته، لباس سبزی پوشیده و موهای مشکی‌اش را از بالا بسته است. صفحه گوشی‌اش را نگاه می‌کند و ریز می‌خندد. آرام واگن را طی می‌کنم ولی مقصدم همان صندلی است. روبه‌رویش می‌نشینم. آبنباتی را درون مشتم می‌گیرم و به سمتش نگه می‌دارم. تاریخ انقضای این "تکنیک" گذشته است ولی هرازگاهی که حوصله داشته باشم، انجامش می‌دهم. بهتر از این است که یکی‌یکی آدم‌ها را صدا کنی و نگاهت نکنند. وقتی دستم را جلویشان می‌گیرم، حداقلش این است که نگاهم می‌کنند. تجربه ثابت کرده نگاه انسان به انسان، قادر است منطق را زیرسوال ببرد. کسی که مقاومت میکرد، نرم می‌شود، لبخند می‌زند، تغییر عقیده می‌دهد._ مشت بزن خاله!نگاهش را از گوشی گرفت و به دستم نگاه کرد. چشم هایش را گرد کرد. شاید چون گفته بودم "خاله" درحالی که اختلاف سنی زیادی نداشتیم. گفت: «نه، مرسی.» _حالا مشت بزن... چقد چشات قشنگه خاله.خندید. انتظارش را نداشتم. راستش دلم میخواست اخم‌هایش را در هم بکشد و چیزی مثل "برو گمشو" از لبان سرخش بیرون بیاید ولی فقط خندید و با شیطنت گفت: «مرسی.» مشت زد و آبنبات را گرفت._خب، حالا یه آدامس میخری؟«چندسالته؟»همین یک جمله کافی بود تا زیبایی‌اش حوصله‌ام را سر ببرد. می‌دانستم بعدش میگوید «مدرسه میری؟». حوصله ترحم نداشتم و اعصابم بهم می‌ریخت. جوابش را ندادم. جایم را عوض کردم و کنارش نشستم. _آدامس بخر.آرام با دستم به بازویش زدم و دوباره گفتم: «آدامس بخر.» کنجکاو بودم و دلم می‌خواست عکس‌العملی از او ببینم ولی واکنشی نداشت. لبخندش کمرنگ هم نشد. مستقیم در چشم‌هایم نگاه کرد و گفت: «نه.» از کنارش بلند شدم. زیرلب اما طوری که بشنود گفتم: «خسیس.» پوزخند جالبی زد. شاید در دنیایی دیگر، دوستان خوبی می‌شدیم. تامدتی در ذهنم تصورش می‌کردم. صورتش یادم رفته بود ولی چشم‌هایش سرجایشان بودند. در رویاهایم، من دستش می انداختم و او باز لبخند می‌زد؛ انگار تنها آدم روی زمین باشد که بودن من آزارش نمی‌دهد. from wikimedia commonsکیانا واعظکیانا واعظWed, 03 Apr 2024 21:47:30 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/کارمِن-e7wxs3irt7x6بی‌حوصله کتاب درک و دریافت موسیقی راجر کیمی ین را ورق می‌زدم. به بخش گستره‌های صدایی رسیده بودم و کتاب یک مثال معروف برای هر صدا معرفی کرده بود. از همان جا کارمن را پیدا کردم.از کتاب تا اپراروز به روز بیشتر به نقش ادبیات پی می‌برم. می‌گویند "وقتی کلمات قدرت گفتن چیزی را ندارند، موسیقی این کار را می‌کند." اما منبع الهام بسیاری از آثار بزرگ موسیقی کلمات بوده اند.با جستجوی نام کارمن درمیابیم که نام نویسندۀ اصلی روایت، پشت شکوه اپرای بیزه گم شده است. همه کارمن را با نام اپرای آن می‌شناسند، اما من عقیده دارم برای درک حقیقی هرچیزی، باید به منشأ آن برگشت. این شد که چشمم را روی شکوه اپرا (غیر بخش کوتاهی از آن که در ابتدا دیده بودم) بستم و تصمیم گرفتم اول کتابی که الهام دهندۀ این اثر بزرگ بوده را بخوانم. پروسپر مریمه پرگویی نمی‌کند و ادبیاتش جان می‌دهد برای دنیای پرسرعت ما که "جان می‌دهیم" تا اصل ماجرا را سریع‌تر بفهمیم. کارمن چهره‌ای از یک فم فتال (femme fatale) یا زن شهرآشوب است که به هیچ قیمت آزادی و روحیۀ کولی‌وارش را قربانی نمی‌کند. عشق، رها بودن او را به خطر نمی‌اندازد و مرگ نیز.اخلاق کارمن مثل هوای نواحی ما بود. در کوهستانهای ما وقتی میتوان وقوع طوفان را نزدیک دانست که آفتاب در نهایت درخشندگی باشد.گفت: مواظب باش! وقتی من را از انجام کاری باز دارند، من آن کار را زودتر انجام خواهم داد.در شهر ما اگر زنی به این جامه و کیفیت دیده شود، همه علامت صلیب رسم می‌کنند و از شر او به خدا پناه می‌برند. ولی در سویل هرکس به فراخور حال تعارف کمابیش رکیکی با وی می‌کرد و او هم دست به کمر و با حرکات مخصوص چشم و با وضع گستاخانه تعارف آنها را پاسخ می‌داد. در نظر اول از او خوشم نیامد و دوباره به کار خود سرگرم شدم. اما وی برحسب عادت زن‌ها و گربه‌ها که وقتی آنها را صدا می‌کنند نمی‌آیند و هنگامی که آنها را نمی‌خوانند می‌آیند جلوی من ایستاد و مرا مخاطب قرار داد.می‌توانید هابانرا، مشهورترین بخش از اپرای کارمن را از اینجا گوش کنید.امتحانات ترم یک تموم شدن. تا هفدهم که انتخاب واحد ترم جدیده، خبری از دانشگاه نیست. جالبه که یکی یکی نمرات هر درس رو برامون اس ام اس میکنن. باحاله و خوشم میاد. حس میکنم روحیاتم با دانشگاه هماهنگه و اگر امکان داشت ترجیح میدادم از ده سال پیش دانشجو می‌بودم. من باید به حال خودم باشم؛ فکر کنم بعضی از روحیاتم به "کارمن" رفته. الان که به حال خودم هستم و کسی نیست که بگه چیکار کن، بیشتر از هر زمانی مطالعه میکنم. کوچیک‌ترین اشارۀ اساتید رو تا ته میرم بدون اینکه کسی ازم خواسته باشه. هرچی که یادبگیرم برام مثل یک هدیه باارزشه. الان میخوام یکم از تجربیات ترم یک بگم، برای کسایی که دوست دارن بدونن.تاریخ موسیقی غرب یکی از درس‌هامون بود. یه خاطره از استادش داشته باشم، اینه که گفت سر هرچیزی اظهار نظر نکنید. میتونید سلیقه‌ای بگید که سبک یا آهنگسازی رو نمی‌پسندید یا عاشقش هستید، ولی این فقط سلیقه شماست. فکر نکنید چون دارید موسیقی میخونید حق دارید درمورد هرچیزی نطق کنید. این حرفش خیلی حواسم رو جمع کرد. ناگفته نماند که کم حرفمم کرده، ولی کم حرف بودن بهتر از چرت گفتنه. تمرکزم رو میذارم روی یادگیری. روزی هم میرسه که اظهار نظر کنم و اون روز با علم حرف میزنم.استاد تاریخ موسیقی سنگ کلیه داشت و فقط سه چهار جلسه اومد. آخر ترم یه جزوه از بخش موسیقی قرون وسطی داد و گفت همونو بخونید. میدونی، سعی می‌کنم مستقل عمل کنم. کتاب تاریخ موسیقی آکسفورد رو یکی دیگه از استادا معرفی کرد و سعی میکنم از رو اون پیش برم. راستی سایت لایبجن خیلی خوبه. اگه دنبال کتاب و منبع زبان اصلی میگردید بپرید از اونجا دانلود کنید. شناخت موسیقی همون تئوری موسیقی بود ولی استادش واقعا گنج بود. بیشتر کتاب‌های خوبی که از لایبجن دانلود کردم رو اون معرفی کرد. الگوی مناسبم از استاد دانشگاه همونه. کسی که جرقۀ بحث رو تو ذهنت میزنه و بعد به خفن‌ترین جاها ارجاعت میده تا بیشتر بدونی.کاربرد رایانه در موسیقی، استفاده از یه نرم افزار نت نویسی به اسم سیبلیوس بود و خیلی دوستش نداشتم. یعنی تا آخر ترم که پروژه‌اش رو انجام دادم دوستش نداشتم. پروژه‌اش نت نگاری آهنگ سریال سربداران بود (تپه اسب سپید، ساخته فرهاد فخرالدینی) سخت بود برام چون تاحالا با نرم افزارش کار نکرده بودم ولی بعد که گزینه "اجرا" رو زدم و شنیدمش خیلی به خودم افتخار کردم.فیزیک صوت رو بیخیال میشم چون خیلی برام محتوایی نداشت. بیشترش شبیه فصل سوم کتاب فیزیک دوازدهم بود. از دروس عملی میتونم ساز تخصصی (ساز اصلی هرشخص)، پیانو عمومی و سلفژ رو نام ببرم. اینا رو نسب به تئوری‌ها بیشتر دوست داشتم. راستی اگر دوست داشتین نظرتون درمورد کارمن رو بهم بگید. چند نمونه اجرا ازش توی یوتیوب هست و میتونید کلش رو نگاه کنید.کیانا واعظکیانا واعظThu, 25 Jan 2024 09:56:43 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/پاسکاری-واحدهای-زندگی-mwnwvhwvgspdاین روزها عجیب شده. اگه یکی ازم بپرسه تموم کردن مدرسه و بزرگ شدن رو توی چندتا چیز خلاصه کنم، بیشترش توی افکار غرق شدنه. مردم رو زیادتر می‌بینم چون بیشتر بیرون می‌رم. آدمایی که پاچه می‌گیرن، اونایی که خیلی آرومن. آرایش‌هایی که بهم حس سنگینی می‌دن. اون فروشنده که موقع فروختن مسواک صداشو رادیویی می‌کنه و بعد از اعلام قیمت می‌گه "خودمم باورم نمی‌شه!". توی مترو نمی‌خوام به کسی خیره بشم ولی نمی‌تونم و دوست دارم همه رو نگاه کنم. تا زمانی که یکی منو نگاه کنه؛ اون موقع دیگه از رو می‌رم.جالبه که زندگی آدم چجوری تغییر می‌کنه. تا سه روز پیش می‌خواستم دوباره کنکور بدم. پونزده مهر تولدم بود و سنجش خبر قبول نشدنم رو بهم هدیه داد. رتبه سیصد و خرده‌ای واسه هنر خوب نیست (کلا تو هنر و مخصوصا موسیقی زیر پنجاه ارزش داره، چون ظرفیت دانشگاه کمه.) خلاصه که نشسته بودم و خودم رو به خریت می‌زدم. وانمود می‌کردم از اینکه دوباره دارم نقشمایه‌های دوران باستان ایران رو می‌خونم و پی‌دی‌اف کتاب نقوش سنتی رو بالا پایین می‌کنم خوشحالم. واقعا نمی‌دونم چرا ولی فقط تاریخ هنر غرب برام جذاب بوده و هست. شاید چون حرف زدن درمورد "ایسم"ها و اینکه تابلوها رو به بقیه معرفی کنم برام باکلاس‌تره. تنها تلاشم این بود که کنارش دنبال کار بگردم. نمی‌خواستم هرجا می‌رم پیشۀ شریف "پشت کنکوری" رو به عنوان کارم معرفی کنم.سازم رو کنار گذاشته بودم. فقط هرازگاهی درمی‌آوردم، کوک می‌کردم، بعد چنددقیقه می‌ذاشتم سرجاش. حس بدی بود. سعی می‌کردم قطعه‌هایی که برای آزمون درآورده بودم دوباره بزنم شاید سر ذوق بیام. ولی فهمیدم حالم ازشون بهم می‌خوره. به عنوان کسی که بنمایۀ کارش تکرار و تکراره، باید اعتراف کنم اینکه یکسال تموم و هرروز به مدت سه چهار ساعت فقط شش تا قطعه رو بزنی، دردناک بود. اولش ذوق نت‌های جدید آدم رو حریص می‌کنه، چون تازه شروعش کردی ایرادها دیده نمی‌شن. چشم فقط پیشرفت می‌بینه تا وقتی که کلش رو بزنی. بعد چندماه اِشکالات جدید از توش درمیاد. اونا رو که درست می‌کنی بعد شش ماه می‌فهمی یجایی که درست بوده داره خراب می‌شه. ماه هفتم بی هیچ دلیلی موقع زدن یجای قطعه رو فراموش می‌کنی. مگه می‌شه؟ بعد نه ماه گوش‌ها توهم می‌زنن. یه روز حالم ازش بهم می‌خورد و می‌گفتم "صدای فرغون می‌ده". (صدای سیم که خوب و دلنشین نباشه من رو یاد فرغون می‌ندازه.) روز بعد به نظرم از خود جولین بریم هم بهتر می‌زدم. (نمره توهم از بیست، بیست!) اسمش رو می‌ذارم توهم ناشی از مرَض یکنواختی.تنها چیزی که آدم رو نگه می‌داره، بارقه‌های نور کوچیکه. برق چشم‌های کسی که برای اولین بار قطعه رو می‌شنوه بدون اینکه فحش‌های من به آهنگساز اون قطعه رو شنیده باشه. (البته همیشه اول فحش‌شون می‌دم، بعد تحسین‌شون می‌کنم.) راستش از یکنواختی خوشم میاد، تاوقتی کسی به روتینم گیر نده. درواقع من از کمالگرایی بدم میاد. اینکه فکر کنن نوازنده نباید اشتباه کنه یا فراموش کنه. وگرنه از زدن خسته نمی‌شم.بیست و دوم مهر، ساعت دو و دوازده دقیقه ظهر پیام قبولیم تو علمی کاربردی اومد. من آدم ظاهربین و بیخودی بودم، به خاطر همین از مواجۀ ظاهربینانه و بیخودانه (!) مردم دربرابر شنیدن اسم علمی کاربردی می‌ترسیدم. به محض اینکه خودت یه طور خاصی نباشی، از اینکه بقیه باهات اون طوری باشن نمی‌ترسی.اگه یه چیز توی نوزده سال عمرم یاد گرفته باشم اینه که نود و پنج درصد مواقع تنها هستیم. ترس‌هامون، تلاش‌هامون، خستگی‌هامون فقط توسط خودمون و اندک انسان‌هایی که از رگ گردن بهمون نزدیک‌تر هستن تجربه می‌شن. ولی ترس قضاوت شدن توسط آدم‌هایی رو داریم که "پنج درصدی"ان و کل اون زمان‌ها کنارمون نبودن. تازه بعدا می‌فهمیم ما هم توی دایره پنج درصدی اوناییم. این یه چرخۀ معیوبه، اونا از قضاوت ما می‌ترسن و ما از قضاوت اونا. بیست و سوم مهر رفتم کارای اداری رو انجام بدم چون بیست و چهار مهر باید برای ثبت نام حضوری می‌رفتم. بعد باشگاه رفتم مدرسه پرونده‌ خویش را گرفتم. (همیشه دوست داشتم پرونده رو بزنم زیر بغلم و از مدرسه بیرون بیام. تجربه جالبی بود.) تو دلم به بچه‌هایی که هنوز اونجا بودن و رفتن منو نگاه می‌کردن زبون درازی کردم. می‌دونم گاهی مهربون نیستم. "تلف کردن وقتتون اینجا خوش بگذره بچه‌ها!". رفتم نزدیک ترین آتلیه که عکس پرسنلی بگیرم. وقتی پرسید، گفتم برای ثبت نام دانشگاه عکس‌ها رو می‌خوام. حس خوبی داشت. دوبارِ اول مقنعه‌ام کج بود. برداشت سوم خوب از آب دراومد. گفتم حداکثر تا امشب می‌خوام‌شون. گفت ساعت نُه بیا. شش تا عکس رو گرفت 85 تومان.رفتم پیشخوان دولت. آره، تا الان لزومی نمی‌دیدم که برم سفارش کارت ملی هوشمند بدم. دانشگاه گفته بود اگه برگه درخواست رو هم بیارین اوکیه. انتظار داشتم مثل مرغ پرکنده باشم و سه ساعت علاف شم، ولی بیست دقیقه‌ای کارم راه افتاد. خدا گاهی دلش به حالم می‌سوزه و اذیتم نمی‌کنه. دومرحله پول گرفتن: اولش تو سایت 60 تومان دادم و اونجا هم 20. برگشتنی جایی که می‌خواستم فتوکپی بگیرم بسته بود. نشد همۀ کارا رو یه کاسه کنم. حیف.برگشتم خونه. ناهار خوردم. زنگ زدم به مامانم و باپیروزی گفتم کارامو انجام دادم. فکر می‌کردم خیلی از کارای اداری بدم بیاد ولی چون پاییدن آدما برام لذتبخشه، انتظار برام سخت نمی‌گذره. توی پیشخوان دولت یه پیرمرده داشت به یکی اصرار میکرد که "عبدالله" فامیل نزدیک‌شونه. هرچی هم طرف می‌گفت عبدالله رو نمی‌شناسه بیخیال نبود. مسئول پشت باجه از بی‌اطلاعی یه زنی کفری شده بود و بهش می‌گفت "اصلا تاحالا خودت اومدی انجام بدی؟" اون باجه کلا توهم "بیسواداِنگاری" داشت. شاید چون زیاد دیده بود. از منم چندبار پرسید: اول اینترنتی ثبت نام کردی؟ خودت؟ خودت با گوشی دیگه؟نمی‌دونم. شاید قیافه‌ام شبیه اسکل‌هاست. شایدم فقط تاریخچۀ اسکل بودن بقیه رو به دوش می‌کشم. چیزایی که توشون شیش می‌زنم به اندازه کافی هستن، واقعا نیازی ندارم تو کارایی که اوکیم هم مورد "شیش انگاری" قرار بگیرم.آموزشگاهی که خودم دیپلم زبانم رو گرفتم درخواست کار داده بودم. چون منو می‌شناختن کلا قرار بر این بود که اول کارآموزی کنم و کار یادبگیرم. باهام کنار میان. باید یه دمو (نمو تدریس) آماده می‌کردم و می‌رفتم. ساعت چهار اونجا بودم. گفت "دانشت و تلفظت خوبه، متود تدریس نداری." بعد هم اشکالاتم رو گفت و اینکه هرمبحث رو بهتره چجوری بگم. به من چه که زمان ما از سطح پایین ساختار گرامری درس می‌دادن، ولی الان کل یک ساعت و ربع کلاس رو با تکرار پر میکنن؟ آره، مردم پول میدن تا یکی اونجا برای بچه هاشون حکم ضبط صوت رو بازی کنه. توهینی به اساتید ندارم، خودمم تا چندماه آینده قراره همون نقش رو داشته باشم. گفت بهتره TTC بگذرونی. پنجاه درصد تخفیف گرفتم چون گفتم در غیر این صورت نمی‌تونم شرکت کنم. من اونجا حق آب و گل دارم. یادمه هشت سال پیش تو افتتاحیه‌شون شربت پرتقالی می‌دادن. امید دارم تا چند ماه آینده بتونم کلاس بگیرم. از لحاظ روحی، واقعا نمیتونم تحمل کنم تو این سن از مامانم پول بگیرم. شب رفتم سایت و تاییدیه تحصیلی گرفتم. اینجوریه که 20 تومان واسه تاییدیه تحصیلی و 20 تومان واسه ریزنمرات پرداخت می‌کنی. بعد آموزش پرورش به دانشگاه تضمین میده که درمورد مدرک دیپلم و نمره‌هام دروغ نگفتم. شب به زور مامانمو کشوندم بیرون چون نیروی ارادۀ خودم برای چهارمین دفعه خارج شدن از خونه کفایت نمی‌کرد. می‌تونستم مخ سارا رو بزنم و باهاش برم ولی می‌دونستم فردا صبح اولین روز دانشگاه‌شه و بهتره استراحت کنه. عکس‌ها و فتوکپی مدارکی که لازم بود رو گرفتیم. کل کپی‌ها شد چهل تومان.بیست و چهارم مهر ساعت چهار صبح بلند شدم. دلم یجوری بود. مسیر سرراست بود ولی حس می‌کردم تو کاغذبازی‌های دانشگاه گند می‌زنم و خودم پَرپَر می‌شم. مامانم پیشنهاد داده بود که باهام بیاد ولی گفتم "ثبت نام مدرسه نیست که!" کلا خیلی به زور دوست دارم بگم اوکیَم ولی تو قلبم یه گنجشکی خیس شده بود و قلبش لای مشتِ "مسترالمپیا" تندتند می‌زد. مامانم می‌دونه آدم ریاکاریم. لحظۀ آخر مرخصی گذاشت و گفت باهام میاد. به معنای واقعی غلغله بود. همراه‌ها پایین می‌موندن و خودمون رفتیم طبقه پنجم واسه ثبت نام. طبق راهنما باید به صورت مرحله‌ای به باجه‌های مختلف مراجعه می‌کردی. ثبت نام کاردانیِ نوازندگی کلاسیک و کارشناسیِ سینما باهم بود. با یه نگاه می‌فهمیدم کی رشته‌اش چیه. بچه‌های سینما یه رخِ "من خیلی کاریزماتیکم"ی داشتن و استایل‌شون هم خاص بود. بچه های نوازندگی اینجوری بودن که "من خودم می‌دونم کاریزماتیکم ولی ترجیح می‌دم مینیمال و ساده باشم." از یکی خودکار گرفتم و بعدش نتونستم پیداش کنم. خیلی حس بدیه وسیله کسی دستت بمونه. از ساعت دوازده تا سه اونجا بودم. شهریه چهارماه شد سه و سیصد.رو به روی دانشگاه یه کافه باز بود. آقای میانسالی خیلی با آرامش قهوه رو آسیاب می‌کرد، خودش درست می‌کرد و همونجا تحویل می‌داد. دوتا صندلی داشت و بیشتر بیرون‌بَر بود. آیس لاته فندق گرفتم چون به اندازه کافی تو خونه اسپرسو وجود داره. از حرف‌هامون فهمید و گفت: «نوازندگی هستی؟» نیشم باز شد و گفتم بله. حتما زیاد میرم اونجا و همه چیشو امتحان می‌کنم. سیروپ فندقش خیلی اندازه بود، نه کم نه زیاد.قرار شده بود اگه کارم تا سه تموم شد برم ببینمش ولی نتونست بیاد. حیفِ دوم.همین دیگه. کلاسام از هفته آینده شروع می‌شن و شاید درموردشون بنویسم. گاهی وقتا فکر می‌کنم محتواهای اینطوری مناسب یوتیوب و ولاگ گرفتنه (مخصوصا وقتی همۀ کارهام رو با ذکر قیمت اعلام می‌کنم!) ولی خب مهارت من تایپ کردنه نه حرف زدن. ذوق دارم. خیلی زیاد. یه مدته که ساز نزدم و طبیعتا باید الان استرس داشته باشم ولی ترجیح می‌دم از زندگیم لذت برم. به نظرم کاستی داشتن کسی رو نمی‌کشه ولی کمالگرایی و تلخ بودن مرگ آوره.شرایط آدم‌ها و انتخاب‌هاشون داستان زندگی‌شون رو شکل می‌ده. مسیر هرکسی برای خودش بهترین بوده، چون هرکسی برای خودش بهترین رو می‌خواد. امیدوارم تنوع راه‌ها برای رسیدن به موفقیت درک بشه و کنکوری‌های سال آینده فارغ از هرفشاری برای هدف‌شون تلاش کنن. راه زیاده، حرص نخورین و خودتونو نابود نکنین!کیانا واعظکیانا واعظTue, 17 Oct 2023 13:18:15 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/لارو-سقط-شده-dbibqds3zm1dخیابان دور و درازی بود اما دریغ از یک جای پارک. امروز روز خاصی بود و دفترچه خاطرات ذهنی مرد سرشار از روزهای خاصی که بی هیچ دلیل به فنا رفته بودند. همیشه چیزهایی بودند که او درک‌شان نمی‌کرد. حتی فاجعه‌ها و مشکلات هم، در زندگی بقیه با نظم زیباتری رخ میدادند. زندگی‌اش مثل داستان‌هایی شده بود که در ابتدای کارش می‌نوشت: رویدادهای آبکی، برخوردهای بی‌دلیل، شخصیت‌های سرزده و حرف‌های بی‌محتوا که بهتر بود از متن کتاب حذف شوند.کتاب آخرش اما دوستداشتنی بود. شاید فقط یک‌بار، شبی که صفحه دویست و دوازده را می‌نوشت، فریاد زد: «مزخرفه، همه‌ش، همه‌ش تا خِشتک مزخرفه!» و مشت ضعیفش را به دیوار کوبید (سپس فهمید درد ناشی از کوبش، ارزش دراماتیک کارش را پایین می‌آورد.) اما بعد، تا همین امروز به خوب بودن اثری که آفریده بود ایمان داشت. تصور مردم از "یک مرد اهل ادب" را به بازیچه می‌گرفت زمانی که جلوی دوستانش فریاد می‌زد: «ببین، من خودشیفته نیستم، کتاب زیاد خوندم، به خدا این از اوناست که تا خشتک اسیرت میکنه!»امروز باید از دنیایی که آفریده بود دفاع میکرد و ناشر را راضی میکرد که آن دنیا مکان خوبی برای زیستن اذهان روشنِ کتابخوان است.جلوی او، یک ماشین کوئیک سفید تمیز درحال حرکت بود. سر دختری را می‌دید که بی‌اندازه پشت فرمان شق و رق نشسته بود و احتمالا جفت دستانش را خیلی سفت دوطرف فرمان قرار داده بود. اگر جای پارکی وجود داشت، قطعا کوئیک ملوس زودتر به آن می‌رسید و وسواسِ پارک_که گریبان‌گیر دخترانی شبیه راننده اش بود_ را ابزار شکنجه نویسنده بدبخت می‌نمود.نفس عمیقی کشید و یکی از دکمه‌های پیراهنش را باز کرد. کمی جلوتر جا به اندازه دو ماشین بود. کوئیک ملوس پارک می‌کرد و نویسنده هم میتوانست پراید خاک گرفته‌اش را پشت آن جا بدهد.دختر سرعتش را کم کرد و فرشته‌وار ماشینش را پارک کرد. چهرۀ مرتب اما مضطربش از آینه بغل دیده می‌شد. به آینه نگاه کرد. شالش را درست کرد. به سمت راست خم شد و کیفش را برداشت. بار دیگر به آینه نگاه کرد. به موهایش دست کشید و دوباره شالش را درست کرد. از ماشین پیاده شد. شال باز شد و از سرش افتاد. به شیشه ماشین نگاه کرد. دوباره روی موهایش دست کشید، شال را جلو آورد و مرتب کرد. دستۀ کیف را روی شانه اش قرار داد. شال از روی شانه‌اش سُر خورد. کیف را روی ساعدش گذاشت، با حرکتی سریع شال را دوباره روی شانه اش انداخت و دسته کیف را به آرامی رویش قرار داد. دوباره در شیشه نگاه کرد. به نظر آمد که آمادۀ رفتن باشد اما از جایش تکان نخورد. راست ایستاده بود و پارک کردن نویسنده را زیر نظر می‌گرفت.نویسنده سنگینی نگاه دختر را حس میکرد ولی به روی خودش نیاورد. ناخودآگاه حس بودن در سالن امتحان را گرفت. دختر مانند مراقبی بود که با کفش‌های پاشنه دارش وسط به یاد آوردن فرمول فیزیک، روی تمام اعصاب او "کت واک" می‌کرد. مرد پارک دوبل‌های زیادی انجام داده بود ولی نگاه‌ تیز دختر داشت حالش را بهم می‌زد. با آخرین حرکت، ماشین درجای خودش قرار گرفت. شیشه را پایین داد: «خانم، امری با بنده دارید؟»_ خیر. چطور؟با خنده گفت: «راستش، حس کردم دارید چک میکنید رو ماشین تون خط نندازم.»_ نه، دلیل ایستادنم شما نبودید.دختر برگشت، خودش را درون شیشه نگاه کرد، شالش را مرتب کرد، دسته کیف را گرفت و دوباره روی شانه جاساز کرد. گوشه مانتویش را از دوطرف به سمت پایین کشید تا مرتب بایستد، و به راه افتاد.نویسنده شانه‌ای بالا انداخت و اخم کرد. دستی روی فرمان ماشین کشید و گفت: «باشه، ولی تا خشتک داشتی چک میکردی!» بیرون پرید، ماشین را قفل کرد و رفت تا انتشارات را با شاهکارش آشنا کند._آقای محترم! من نمیفهمم. شما انقدر خودبین هستی که اصلا گوش نمیدی. چیشده؟ فکر کردی همین که دویست صفحه پرکردی خیلی شاهکاری؟ متنت شلخته است، وقت منم الکی داری میگیری. _من که گفتم، اینا استعاره است، شما اجازه بدین...مرد، پریشان از پشت میز بلند شد و نزدیک نویسنده آمد. سعی کرد بر خودش مسلط باشد. لبخند زورکی زد و گفت: «آخه پسر جون. یک ساعته من هرچی میگم تو همینو میگی. وقت منم الکی گرفتی. میگم پتانسیل داری ولی باید بیشتر تلاش کنی. کارت نظم نداره، به درد چاپ نمیخوره. کشش نداره. خواننده باید بفهمه تو داری چه غلطی میکنی که بتونه دنبالت کنه!»نویسنده برای اولین بار چیز متفاوتی در نگاه مرد دید: چیزی شبیه ترحم. به آرامی بلند شد و بیرون آمد. سیگارش را آتش زد. کوئیک ملوس داشت از جاپارک خارج می‌شد. شاید یک متن مرتب از یک آدم مرتب بیرون می‌زد. از افرادی که ماشین‌شان را برق می‌انداختند و صدبار خودشان را در آینه چک می‌کردند. نه، وسواس به درد کسی مثل او نمی‌خورد. حتی تصور اینکه بارها متنش را نگاه کند بدون اینکه جرئت نشان دادن آن به کسی را داشته باشد آزارش می‌داد. آدم‌ها با هم تفاوت داشتند، چرا متفاوت بودن قلم‌ها در این سرزمین پذیرفته نمی‌شد؟ پکی به سیگار زد. ده سال آینده‌اش را دید: نوشتن و رد شدن، نوشتن و رد شدن. "تا خشتک" از این آینده راضی بود!راستش را بخواهید خیلی هم زیاد متوجه نشدم. چیزی که فهمیدم این بود: نوشتن توان فرهنگی بالایی می‌خواهد که من در حال حاضر از آن بی‌نصیبم. خواندن تجربه‌های جادوگران و آیین‌های ازدواج ملت‌ها توان فرهنگی بالا محسوب نمی‌شود. خواندن تنها یک رمان، که نصفه و نیمه فهمیدمش فرهیختگی نیست. باید خودم را وقف فرهنگ بکنم تا بتوانم رمان بنویسم. از این که شروع کارم را به لارو سقط‌شده تشبیه کرد، دلخور نشدم. اصلا هم به دل نمی‌گیرم اگر باقی شروع‌هایم هم مثل لارو باشد. از کتاب "شکارچی کرم ابریشم"، امیر تاج‌السرکیانا واعظکیانا واعظSat, 30 Sep 2023 21:57:58 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/سوهان-ناخن-برقی-vdfj5vkxgkqtچرخ گوشت را گرفته بودم دستم و در خیابان راه می‌رفتم. جلب توجه می‌کرد؟ صد البته. حس مانکنی را داشتم که از اکسسوری فصل جدید رونمایی می‌کند. هرازگاهی آن را در بغلم جابجا نموده و سعی می‌کردم جاهای مختلفی از عضلات دستم را به کار بگیرم. کل زندگی به نظرم بی‌معنا بود پس تقویت عضلات جلوبازو با چرخ گوشتِ پارس خزر ضرری نداشت و تاحدودی ایجاد معنا می‌کرد.در خیابان" آبان" پیچیدم؛ راستۀ تعمیرکارها. دیگر خیلی خاص نبودم، صرفا زنی بودم سی و چندساله، که احتمالا شوهرش علاقه‌ای به همکاری در پروسه جذاب و هیجان‌انگیز تعمیر لوازم خانگی نداشت. به اولین مغازه سرک کشیدم؛ به درد من نمی‌خورد. روی شیشه کوچک و کثیفش نوشته بود: «تعمیر ریش‌تراش، اپی‌لیدی، سشوار، سوهان ناخن.» آخری را دوباره خواندم که مطمئن شوم. از چه زمانی مردم زحمت تعمیر یک تکه کاغذ زبر را به خود می‌دهند؟ آن طرف شیشه عکس ابزار‌آلات نام‌برده‌شده آمده بود. منظور سوهان ناخن برقی بود. از همان‌هایی که مردم مانیکور و پدیکور با آن انجام می‌دادند و برای من حَسودیکور به ارمغان می آورد. همیشه این من بودم که باید برای حمایت خانواده، تا زانو در اقتصاد مقاومتی فرو می‌رفتم. من و فعالیت‌های غیرضروری‌ام. اگر می‌گفتم آرایشگاه رفتن، امید به زندگی‌ام را تا مرز هشتاد سالگی افزایش می‌دهد و از من انسان شادتری می‌سازد، کسی باور می‌کرد؟ بعید می‌دانم.برای لحظه‌ای آرزو کردم به جای چرخ گوشت، یک سوهان ناخن برقی آورده بودم. وارد مغازه می‌شدم و بوی عطرم را در آن مغازه کوچک پخش می‌کردم. با ناخن های تازه ژلیش شده‌ام به دستگاه اشاره میکردم، موهای مِش شده‌ام را از صورت پس می‌زدم و می‌گفتم: «نمیدونم راستش، اممم... دم عید مشتری‌ها زیاد می‌شن، یه‌دفعه دیگه کار نکرد. تو رو خدا بگین دوباره درست می‌شه!» و دست‌هایم را با التماس بهم می‌چسباندم و سمت مرد تعمیرکار می‌گرفتم.چندسال پیش گفتم: «می‌خوام برم کلاس آرایشگری. خیلی خوبه، مدرک هم می‌دن. حوصله‌ام خونه سر می‌ره، حس بیخود بودن می‌کنم. اینجوری حداقل یه کار مفید کردم. بَده زنت بره قیافۀ زنای دیگه رو آباد کنه؟»به جملۀ آخرم یک خنده هم اضافه کردم بودم که فضا را تلطیف کند. همیشه همین بود. از ترسش جملاتم را با خنده می‌آمیختم، حتی زمان‌هایی که نیازی به خنده حس نمی‌شد. دوران جوانی‌ام پرانرژی و خوشرو به حساب می آمدم ولی حالا انسانی منزوی بودم که ترجیح می‌دهد چیزی نگوید، و اندک حرفی که می‌زند میان خنده‌های هیستریکش گم می‌شود.قدم‌هایم را تند کردم تا بیش از این انواع سوهان‌ها را برای روحم فراهم نیاورده باشم. ده قدم جلوتر، جای حقیقی‌ام بود. جایی که کسی مثل من باید بیاید و چرخ گوشتش را تعمیر کند. وارد شدم. مرد قیافۀ آرامی داشت؛ چشم‌های روشنی که به عسلی می‌زدند و عینک ظریفش از نفوذ آن‌ها کم نکرده بود. شصت سال را داشت و با دستان چروکیده‌اش به آرامی چرخ گوشت را از دستم گرفت. آن را روی میز گذاشت و دستانش را دوطرفش قرار داد. مثل پزشک اطفالی که می‌خواهد کودک را معاینه کند. شرح حال فرزند بیمارم را دادم. در آخر گفتم: «خودم هم یه دور بازش کردم ولی چیزی نبود که از دستم بربیاد.» به خودسری عادت داشتم و چیز جدیدی نبود.گفت: «میدونین، یکی از دانشمندای ناسا یه روز جلسۀ خیلی مهمی داشته ولی دیر میکنه.» آنقدر بی‌مقدمه وارد این داستان "ناسا طور" اش شده بود که شک را برای "در فضا" بودنش آزاد گذاشت. مثل همیشه، استفراغی از کلمات را درون ذهنم تجربه کردم: «بیا! این همه مغازه تو این خیابون لعنتی هست، تو افتادی گیر یه مردک شیره‌ای. وقتی گند زد به چرخ گوشتت و یجوری قطعه‌هاشو کش رفت که دیگه چندرغاز نیرزه حالت جا میاد.» سکوت کردم و دعا کردم بتوانم کمترین ربطی میان ناسا و چرخ گوشتم پیدا کنم.: « همکاراش میرن دنبالش. می‌بینن تو محله‌شون داره راه می‌ره؛ دوچرخه بچه‌اش رو نگه داشته رو کولش و با اون‌یکی دست، دست بچه‌شو گرفته. میگه می‌دونم دیر کردم. الان میام، فقط دارم می‌رم این دوچرخه رو بدم تعمیرکار که زنجیرش رو بندازه. همکاراش سعی میکنن محترمانه بگن که بابا بیخیال تو خیر سرت دانشمندی، یعنی یه زنجیر چرخ نتونستی بندازی؟ میگه چرا، ولی خب اونی که اونجاست کارش اینه. من قرار نیست کار اونو مختل کنم.»از زیر عینکش نگاهی به صورتم کرد. خندیدم. خندۀ هیستریک نبود، از آدم‌هایی که منظورشان را لای کادو می‌پیچند و خوب بیانش می‌کنند خوشم می‌آمد. خیلی‌ها تا آن موقع بهم گفته بودند "خودت رو نخود هر آش نکن" یا "کار رو بسپر دست کاردان" ولی این یکی چیزی را درونم تکان داد.بعد برایم توضیح داد که خود درمانی‌های مردم برای لوازم برقی‌شان فقط کار را برای او سخت‌تر می‌کند. شماره‌ام را گذاشتم، تشکر کردم و با لبخند از مغازه بیرون رفتم.دیگر کاملا معمولی بودم؛ چه در خیابانِ آبان، چه در هرخیابان دیگری، من یک زن بودم. زنی که داشت فکر می‌کرد چقدر دوست دارد کار خودش را کند. یک عمر سعی کرده بودم نقش همه را بازی کنم: آشپز، مادر، همسر، دوست، آرایشگر، روانشناس و تراپیست قابل‌اعتماد دوست‌هایم، مشاور تحصیلی و مدیربرنامه برای فرزندم، مدیرمالی و حسابدار خانواده، دکتر رژیم! آیا کاری بود که بتوانم درونش متخصص باشم و به خودم اعتماد کامل داشته باشم؟ آن شب خوب فکر کردم. فردایش رفتم و در آن کلاس آرایشگری لعنتی ثبت نام کردم.Thinking painting by Leyla Munteanuکیانا واعظکیانا واعظThu, 31 Aug 2023 21:13:29 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/قصه-گوهای-خسته-eiifqwxmu3wuمن امروز آمدم با شما حرف بزنم خانم. به شما قول می‌دهم که چیزی جز حقیقت نگویم. این ندای یک دختر خسته است که میخواهد قلبش را روبه‌روی شما بگشاید. مثل اینکه خیلی حرف نمی‌زنید، نه؟ آن اطلاعیۀ عجیب و غریب شما را دیدم و گفتم حتما باید بروم. بگذارید خیالتان را راحت کنم: هرکس دیگری بود این کار را نمی‌کرد. بلند نمی‌شد بیاید و کل زندگی‌اش را روی دایره بریزد. جالب نیست؟ روی دایره را می‌گویم. در هرصورت کسانی که زندگی جالبی دارند از جالب بودن آن باخبر نیستند.درمورد خودم باید بگویم من فقط خسته‌ام.نه اینکه کار دیگری برای انجام دادن نداشته باشم، چون دارم. فقط آنکه از نگه داشتن یک داستان کامل در ذهنم خسته شده‌ام. به نظرم هیچ کس نباید داستانش را برای خودش نگه دارد. مردم همیشه از قضاوت شدن می‌ترسند و داستان‌شان را بازگو نمی‌کنند. از سکوت و نگاه خنثی شما تشخیص میدهم که بهتر است سراغ داستانم بروم.دارد خنده‌ام می‌گیرد! به خدا که دست خودم نیست. الان دارم به این فکر می‌کنم که اینجا چه غلطی می‌کنم. اگر بلند شوم و بروم... نه، نمی‌روم. من آمده‌ام اینجا که داستانم را برای شما تعریف کنم و شما هم آن را بنویسید. نگران نباشید. نمی‌خواهم حتما قول بدهید که آن را می‌نویسید. شاید من فقط به یک شنونده نیاز دارم نه یک دنیا خواننده.بگذریم. می‌خواهم از عاشق شدنم شروع کنم. خدای من بالاخر به حرف‌هایم واکنش دادید! تصور می‌کنم این سر تکان دادن به خاطر این بود که سریع‌تر سراغ داستانم بروم وگرنه عقل حکم می‌کند از من بخواهید داستانم را از کودکی تعریف کنم.لبخند زدید؟ آن یک لبخند بود؟ مشخص است که شما هم پشتیبان تأثیر کودکی در بزرگسالی هستید. منظورم این است که کل گند و کثافت اخلاق ما_ البته، بلا نسبت خانم باکمالاتی مثل شما_ به روزگاری برمی‌گردد که بقیه حس می‌کردند هنوز نمی‌فهمیم. راستش علی رغم علاقه شما به این مسائل ترومای کودکی، از همان عشقم شروع می‌کنم.عشق اول و آخرم. راستش خانم، همیشه فکر می‌کردم انسان موجودی بی‌احساس است. دست خودم نبود، اطرافیانم را می‌دیدم که یکی پس از دیگری انسان‌ها را رد می‌کنند و عاشق نمی‌شوند. دختران سی و خرده‌ای سالۀ فامیل که فقط از خسته‌کننده بودن روابط عاشقانه می‌گفتند را می‌دیدم و به این نتیجه می‌رسیدم که هیچ‌گاه عشق را پیدا نمی‌کنم.گاهی حس می‌کردم در یک زباله‌دانی زندگی می‌کنم. می‌دانید؟ جوان‌ها را می‌دیدم که یکی بعد از دیگری با هم قرار می‌گذارند و به راحتی هم را دور می‌اندازند. شما هم جای من بودید امیدتان را به عشق از دست می‌دادید دیگر.شبی باشکوه در زباله‌دان، گئورگ بازلیتزحسی بهم می‌گفت که حتی زوج‌ها از روی اجبار با یکدیگر کنار می آیند چون راه دیگری ندارند. من آدم رکی هستم خانم. تصور اینکه به زور کنار کسی حفظ آبرو کنم برایم سخت است. دوستان کمی هم دارم چون تظاهر، تا حد زیادی انرژی زندگی کردنم را می‌مکد. تو را به خدا حس نکنید ضداجتماع هستم. من فقط با خودم و دیگران صادقم.داشتم زندگی‌ام را می‌کردم که سر و کله‌اش پیدا شد. راستش من درگیر کار خودم بودم ولی یکدفعه دیدم دارم درگیر کار او می‌شوم! عشق همین گونه است خانم. راستی تاحالا عاشق شده‌اید؟ نه؟ خدای من نمی‌دانم خوشحال باشم که با حرکت سر هم که شده جوابم را دادید یا اینکه از محتوای پاسخ‌تان احساس تأسف کنم. البته به شما حق می‌دهم. خود من هم اگر او را نمی‌دیدم، بعید می‌دانم که عاشق می‌شدم. سر صبحت را با هرکسی می‌شود باز کرد اما کمتر کسی پیدا می‌شود که بتوان کنارش سکوت کرد و جریان زندگی را نظاره‌گر بود. ما انسان‌های عجیبی هستیم. دنبال شخصی می‌گردیم که از فلسفه و هنر و علم روز و روانشناسی سر در بیاورد. چرا؟ برای آنکه بعد از یک روز کاری، با آن آدم متشخص حرف‌های "نامتشخصانه" بزنیم، روی مبل راحتی لم بدهیم و فیلم جدید دیکاپریو را نگاه کنیم. ( و کل آن را درمورد اینکه ای‌کاش فیلم دیگری را می‌گذاشتیم بحث کنیم.) میدانید؟ حس میکنم تمام کارهای روزمره با او معنا پیدا می‌کنند.باور کنید نمی‌گویم عاشق شدن همیشه شیرین است. فقط، یک جایی می‌فهمید دوست دارید حتی گندترین روزهای زندگی را هم با او تجربه کنید. اگر قرار است به جهان فحش بدهید، دوست دارید او را هم کنار دست‌تان داشته باشید و باهم کمپین "فحش دهندگان به لجن‌زار جهانی" تشکیل دهید. دعوا کردن با این شخص لعنتی، بیشتر از بحث‌های بی سر و ته با دیگران به دل‌تان می‌نشیند و بعد از هر بحث می‌دانید که به او نزدیک‌تر شده‌اید.می‌دانم این حرف‌ها به درد داستان‌تان نمی‌خورد. راستش را بخواهید صورت شما هم اصلا صاحب سخن را بر سر ذوق نمی‌آورد! حس می‌کنم بیشتر دوست دارم شما را عاشق کنم تا اینکه به نوشتن کتاب‌تان کمک کرده باشم. شاید هم فقط آدم خسته کننده‌ای هستم؛ اما شما شنوندۀ خوبی بودید. مگر نه؟کیانا واعظکیانا واعظSat, 12 Aug 2023 11:52:20 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/جنبش-یادداشت-روزانه-snfqtqdwgx7oتقریبا آخرهای سال 1400 بود که با شاهین کلانتری آشنا شدم و نوشتن یادداشت‌های روزانه رو شروع کردم. کمتر برمی‌گردم تا نگاهی بهشون بندازم (چون دردناک و گاهی اوقات ترسناکه!). توی این پست برای اینکه شما رو هم به انجام دادن این کار مذبوحانه ولی مفید و درمانگر دعوت کنم، بخش‌های کوچیکی از نوشته‌های روزانه (درواقع تایپ‌های روزانه!) ام رو آوردم. متاسفانه تا همین چندوقت پیش خیلی فاز ادبی داشتم، بخاطر همین به لحن کتابت هستن!1400: تلخ ولی واقعیفرانتس مارک_ سرنوشت حیوانیهفتم اسفند 1400ساعت سه و ربع عصر است و من به جلد کتاب "جزء از کل" نگاه می‌کنم. بالاخره تمامش کردم. برای لحظه‌ای بسیار طولانی به این فکر می‌کردم که دوست دارم سبک زندگی جسپر را برای خودم انتخاب کنم: بی‌هدف و شناور بودن در زمان و مکان. برای چنین چیزی پول لازم داشتم. مشکل اینجا بود که اصلا پول نداشتم و راه سریع پول به دست آوردن را هم بلد نبودم.دهم اسفند 1400برایم عجیب است. دکترها فکر کردند که با درمان و افزایش طول عمر، ما را خوشحال می‌کنند. مثل این می‌ماند که بدترین فیلم تاریخ را در سینما ببینی و درست وقتی فکر می‌کنی فیلم تمام شده است و با خوشحالی می‌خواهی از روی صندلی‌ات فرار کنی، شخصی با لبخندی چندش‌آور سمتت خم شود و بگوید: «یک بلیت دیگه جایزه بردین! می تونین یک دور دیگه فیلم رو ببینین، عالیه نه؟» تو آن جا هستی؟ می‌بینی به چه آدم زشت و نچسبی تبدیل شده‌ام؟ از همان‌ها که شاید یک روز بی‌تعادلی از صورتشان موج بزند. می‌دانم من همه چیز هستم و همین همه چیز بودن مرا می‌ترساند.سیزدهم اسفند 1400اگر امشب می‌توانستی آدم مشهوری را به شام دعوت کنی، چه کسی را دعوت می کردی؟ امشب نمی دانم. اول گفتم فروید را دعوت کنم. از حال بدم برای او بگویم. با کت و شلوار روبه روی او بنشینم تا او برایم تحلیل کند که چرا انقدر خودم را با تضادها شکنجه می‌کنم؟در کتابفروشی با دختری که دارد لابه لای جزء از کل را نگاه می‌اندازد حرف می‌زنم و با یک نفر که به غروب پارک خیره شده است سر صحبت را باز می‌کنم. مثل یک پیرزن لعنتی رفتار می‌کنم. شاید یک روز آدم‌ها یاد بگیرند که اگر تمام انرژی‌شان را روی یک جسم فلزی نگذارند، بیشتر از حرف زدن با غریبه‌ها لذت می‌برند.بیست و یکم اسفند 1400می گوید: «آفرین! تو خیلی تلاش می کنی! امیدوارم نتیجه زحماتت رو بگیری.»و من پیش خودم می‌گویم: من زحمت نمی‌کشم! من فقط در هر برهه از زندگی‌ام برای فرار از نامعلومی، اعتیادگونه به انجام یک کار می‌پردازم و وقتم را به آن اختصاص می‌دهم. مثل حالا که در طی بیست روز، بیست و سه هزار و صد و سی و چهار کلمه نوشته‌ام.بیست و پنجم اسفند 1400دیشب فهمیدم که چقدر بیماری روانی احتمالی دارم. نمی‌توانم تشخیص دهم که روزگار بخاطر حرف‌هایم مرا در این اوضاع می‌اندازد یا اینکه اتفاقی است. دیروز پس از ماه‌ها، یک پرخوری داشتم که اصلا مایل نبودم جلویش را بگیرم. راستش را بگویم دلم برایش تنگ شده بود. همین حالا هم پشیمان نیستم. حس جالبی که آن گونه خوردن بهم می‌دهد حس "مشغول بودن و داشتن کار مهمی برای انجام دادن" است. افتادن در انواع غذا و خوراکی همچین حس به آدم می‌دهد. الان اصلا اشتهایی به خوردن ندارم.1401: بلند شدن با تردیدکاندینسکی_ ترکیب‌ بندی هشتم فروردین 1401از آزمون 19 فروردین هنری می‌شوم. هیجان‌زده‌ام. می‌دانی موقع شرکت در آخرین آزمون و دیدن سؤال هایش به چه چیزی فکر می‌کردم؟ به این که من کمترین اهمیتی به اینکه "درصد جرم واکنش دهنده‌ها باید در واکنش‌های زیر چگونه باشد تا حجم فرآورده‌هایشان برابر شود؟" نمی‌دهم. اصلا برایم مهم نیست. راستش را می‌گویم. می‌دانم خیلی عجیب است اما عجیب‌تر، ذات انسان است. اینکه چقدر می‌تواند در تخس بودن و وانمود کردن به چیزی که نیست ماهر باشد. البته همه می‌دانیم که این کاری شدنی است، منظورم این است که fake it until you make it و از همین دری وری‌ها.عادت ایجاد می‌شود، اما عادتی که برای تو نباشد نابودت می‌کند.سیزدهم فروردین 1401بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد و قد چون سرو و چشم چون نرگس و کمان ابرو و موی مشکین و... همین است دیگر. کدام شاعر می‌آید بگوید: «انسان دوستی‌ات را و اینکه چقدر با هم خوب کنار میاییم و در مورد موضوعات علمی و سیاسیِ روز صحبت می‌کنیم و اینکه تو از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شده‌ای را دوست دارم.»؟ دوست دارم کنار هم حس کنیم که هاله‌هایمان با هم برخورد می‌کنند حتی اگر به هم دست نزنیم. حس کنیم اگر کمی بیشتر نزدیک شویم، در هم ذوب می‌شویم و مخلوط. نمی دانم این حس‌ها را از کجایم می آورم. دهم اردیبهشت 1401ببین یک بار دیگر مکالمه‌ام را مرور می‌کنم. این تمام آنچه که از دستم بر می‌آید است. مرحله اول بی اهمیت نشان دادن است (که واقعا هست): «ببین مامان این آخرین امتحانه. درس‌های امروز هم شامل کارآفرینی و انسان و محیط می‌شن که سر کلاس مثل عذاب می‌مونن. من برای پایانی چیزهایی که بلدم رو می‌خونم اما الان رفتنم مساویه با هیچی. تا الان که غیبت داشتم، با یک روز هیچ اتفاقی نمی‌افته.» مرحله بعد، همدلی: «ببین من می‌دونم تو نگران هستی ولی تا کی می‌خواهی نگران من باشی؟ بذار من خودم با نتیجه تصمیماتم روبه رو بشم. ته راه اینه که باید شهریور امتحان بدم. خب مگه چی میشه؟ میدم.» من با حضور در آن "زندان افکار" مشکل دارم نه با امتحان دادن.وای خدای من. می‌دانم قرار نیست قبول کند.چهارم خرداد 1401من موسیقی را حس می‌کنم. حس می‌کنم وقتی کسی مرا در حال نواختن یا آوازخواندن می‌بیند خوشحالم. برایم مهم نیست در آینده بهم چه می‌گویند. یک شاهکار یا یک فرد معمولی که فقط موسیقی را دنبال کرده‌ است. اصلا چرا علاقه دارم راهم را تعریف کنم؟خب، گوجه‌ها سوخت. فکرش را می‌کردی گوجه‌ها بسوزد؟ من که تابه‌حال گوجه‌ها را نسوزانده بودم. باورم نمی‌شود. فعلا املت بی املت. این اتفاق باعث شد که یاد یک متن از کتاب "از سوراخ در" نوشتۀ فاطمه بن محمود که استاد دیروز معرفی کرد بیفتم. اه. حس خوبی نیست که املتت بسوزد و وقتی بیایی آنرا به یک داستانک جذاب نسبت دهی بفهمی نمیتوانی صفحه را پیدا کنی. یک چیزهایی را یادم هست. اگرچه مثل داستان اصلی نمی‌شود ولی خب، دلم می‌خواهد آن را بنویسم:« شیطان آفرینش به سراغ زن آمده بود. زن با شیطان خلوت کرد که دوباره آن لذت را تجربه کند. مدتی بعد همسایه‌هایش به بوی غذایش پی‌بردند؛ داشت می‌سوخت.»خب قطعا که انقدر کوتاه و دوخطی نبود ولی اصل ماجرا همین است دیگر. اشکال ندارد یک روز هم به خاطر غرق شدن در نوشتن املت را بسوزانم. راستش حالا که فکر می کنم می‌بینم نوعی افتخار است!بیست و هفتم مهر 1401نمی‌توانم بگویم هرروز مدرسه رفتن انتخاب اولم است (مخصوصا وقتی برای ساعت کلاس باتری می‌بری و هیچ بنی‌بشری از تو تشکر نمی‌کند!) گاهی حس می‌کنم مدرسه قانون جنگل است. هیچ کس به شخص دیگری اهمیت نمی‌دهد و صرفا تظاهر به صمیمی بودن باهم دارند! از حق نگذرم بچه‌هایمان روحیۀ سازندگی هم دارند. وقتی شیفت پیش کلاس را خیلی کثیف کرده‌بودند، همه کلاس را جارو کشیدند و تمیز کردند (اگر چه در حین این کار فحش‌های ناموسی از دهانشان نمی‌افتاد!)سی‌ام بهمن 1401سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس. سؤال نپرس.بیست و پنجم اسفند 1401تصویر یک دهان است. دهان یک زن. می‌نالد. حس گمگشتگی و حس اینکه... خودم هم دچار این حس شده ام. حس می کنم اگر از آن دهان عقب‌تر بیایم یک زن را می‌بینم که دارد در هوای زیرِ صفر و ساعت دوازده شب با قدم‌های بلند راه می‌رود. دیگر به آخرش رسیده. دیگر هیچ چیز معنا ندارد. برخی موارد نیازی به دیدن ندارند. چیزهای غریزی؛ مثل شیرخوردن نوزاد برای اولین بار، مثل تپش‌های قلب. مثل نگاه‌هایی که رد‌وبدل می‌شوند و بیست سال آینده را پیشبینی می‌کنند... بعد صبوری می‌کنند در حالی که هر دو همان وقت فهمیده بودند دنیا قرار است برایشان چگونه باشد. همین حالا، تو ویرگول!انتزاع و پویایی تابلوی کاندینسکی به معنی تسخیر سنگدلی نیروهای کیهانیه، نه برای پیشگویی کردن یک آیندۀ فاجعه‌بار!نظرتون درمورد روزانه نوشتن چیه؟ وقتی نوشته‌های گذشته‌تون رو می‌خونید چه حسی می‌گیرید؟کیانا واعظکیانا واعظTue, 25 Jul 2023 14:28:21 +0330https://virgool.ir/minervaart/نالۀ-آرشه-ها-شوستاکوویچ-fmdqacgylly9کلا اسم‌های روسی جالب هستند، مگر نه؟ در این پست می‌خواهم از شوستاکوویچ صحبت کنم؛ آهنگسازی که برخلاف اسم جالب‌اش، شهرت خود را با یافتن زبانی روشن برای غم و اندوه یافته‌است.زندگی شوستاکوویچ و آهنگسازی او زیر سایۀ اتحادیه جماهیر شوروی بود و تعداد افرادی که او را مخالف رژیم می‌دانستند زیاد بوده و هست؛ اینکه او در پشت تمام لایه‌های غم و سحرآمیزی موسیقی‌اش، انزجار خود را نسبت به اعمال حکومت اعلام می‌کرد.کوارتت زهی شماره 8 از دیمیتری شوستاکوویچ از میان پانزده کوارتت (چهارنوازی) وی برای سازهای زهی، تأمل‌ برانگیزتر است؛ چه از نظر نوازندگانی که آن را نواخته‌اند و چه شنوندگانی که حس کرده‌اند بعد از شنیدن آن سکوتی عمیق دنیای کوچک اما غمگین‌شان را احاطه کرده‌است. نوع خاصی از نوا با پشتوانه‌ای عمیق از غم، ترس و شناخت آهنگساز نسبت به خود؛ خودی که شاید هیچگاه نتوانست دوست بدارد. «من به حد مرگ از آنها می‌ترسم، شما حقیقت را نمی‌دانید. از بچگی همیشه مجبور بودم کارهایی را انجام دهم که نمی‌خواهم. من همیشه یک فاحشه بوده‌ام. من همیشه یک فاحشه هستم و خواهم بود.»بخشی از سخنان شوستاکوویچ وقتی که به اجبار به حزب کمونیسم پیوست_ طبق گفتۀ دوست صمیمی‌اش.چند روز بعد از پیوستن به حزب کمونیسم این اثر را طی سفر خود به شهر درسدن آلمان، در سه روز نوشت.(وقتی فکر می‌کنم من در سه روز قادر به انجام چه کارهایی هستم... خب دیگر دوست ندارم فکر کنم) این سفر او به آلمان قرار بود با ساخت یک موسیقی فیلم همراه باشد ولی او نشست و کاری که به نظر خودش لازم بود انجام داد و این کوارتت را نوشت.بااینکه بسیار سعی کردم تعهد و وظیفه‌ام را نسبت به فیلم جلو ببرم، نتوانستم انجامش دهم. به جای آن یک کوارتت کاملا ناکارآمد نوشتم که کسی نیازش ندارد. به این نتیجه رسیدم که اگر بمیرم، این گونه نخواهد بود که کسی یک کوارتت به نام و یادم اهدا کند، پس تصمیم گرفتم خودم آن را بنویسم.چند نظریه وجود دارد: این اثر اهدا شده به قربانیان جنگ و فاشیسم است_ این اثر نوعی اهدا و یادگاری شوستاکوویچ به خودش است و چیزی مانند یک نامۀ خودکشی، چرا که از خود ناامید شده‌بود و عقیده داشت بعد از مرگش کسی هیچ اثر موسیقیایی را به او تقدیم نخواهد کرد! (طبق نقل قولی که داشتیم، این درست‌تر به نظر می‌رسد. نمی‌دانم چرا یاد نسبت دادن عشق حافظ به عشق الهی می‌افتم. بگذریم...)نمی‌دانم تا دقیقۀ چندم نالۀ آرشه‌ها را گوش دادید، اما برای فهمیدن اینکه چرا این قطعه به "اثری که از خود آهنگساز نقل قول می‌کند" شناخته‌شده‌است به چهار نت اول نیاز دارید: نت ر (یا همان D)، می‌بمل (که در نت‌نگاری آلمانی Es گفته‌می‌شود)، دو (همان C) و سی (که در نت نگاری آلمانی H گفته‌می‌شود).چه شد؟ Dmitri Shostakovich که می‌توانید آن را از اینجا بشنوید. همین طور که به درجۀ خودشیفتگی شوستاکوویچ حسودی‌ام می‌شد رفتم ببینم به زور می‌توانم در نت‌نگاری به زبان‌های دیگر یک K پیدا کنم تا اسمم را طی یک کوارتت زهی به خورد مردم بدهم یا نه؛ و متوجه شدم که در هلندی به دیز kruis می‌گویند. نه خوشبختانه مهارتی در آهنگسازی ندارم.جالب است بدانید که علاوه بر آوردن اسم خودش در این کوارتت، از آثار دیگرش نیز نقل قول کرده و بخشی از آن‌ها را گنجانده‌است. درمیابیم که این اثر برای خود او معنای دیگری دارد. موقع ساختنش اشک‌ می‌ریخته و در راه بازگشت از آلمان، هر دوباری که سعی کرده خودش آن را بنوازد باز هم اشک ریخته‌است. دوست دارم نظرتان را بعد از گوش دادن به این کوارتت زهی و حسی که داشتید را بدانم. تا دقیقۀ چند تحملش کردید؟منبع این پست اپیزود 199 پادکست Sticky Notes بوده‌است.کیانا واعظکیانا واعظMon, 03 Jul 2023 19:15:30 +0330https://virgool.ir/minervaart/ظن-باشکوه-یک-آهنگ-ساز-موسورگسکی-nz30qxqhuoedهیچ‌وقت در استفاده از ضرب‌المثل‌های ایرانی موفق نبوده‌ام. معمولا آنها را در جای اشتباه به کار می‌برم و اطرافیانم با ایما و اشاره و حرکات بالا روندۀ ابروان اظهار می‌دارند که: «این جاش اونجا نیست.» مگر دست من است که ایرانیان تصمیم گرفتند سر باید درد کند، کله بوی قرمه‌سبزی دهد و تن باید بخارد؟ ولی موقعی که داستان آهنگسازیِ مودست موسورگسکی از نقاشی‌های ویکتور هارتمان را شنیدم تنها این ضرب المثل یادم آمد: "هرکسی از ظن خود شد یار من".علاقه‌ای به بدگویی پشت فردی که مرده‌است ندارم ولی خب، مثل اینکه کارهای ویکتور از دیدگاه هنرهای تجسمی خیلی قابل تمجید نبوده‌اند. او سه سال قبل از مرگ زودهنگامش در سی و نه سالگی، با آهنگساز معروف روسی، مودِست پتروویچ موسورگسکی آشنا می‌شود. (چون طولانی بودن اسم‌های روسی همیشه متن زده‌ام می‌کند او را مودِست صدا می‌زنم) آن‌ها دوستیِ عمیقی باهم برقرار می‌کنند و مودست آثار بصری دوست عزیزش را، با توجه به حسی که در او ایجاد کرده‌اند به صوت درمی‌آورد.«مردم آن چیزی هستند که می‌خواهم تجسم ببخشم. وقت خواب آن‌ها را می‌بینم، وقت خوردن و نوشیدن به آن‌ها فکر می‌کنم و می‌توانم پیش رو مجسمشان کنم: یکپارچه، عظیم، پاک و منزه، بی هیچ خدشه»مودِست پتروویچ موسورگسکیشاید تنها چنین دیدگاه روشنی نسبت به افراد بتواند از یکسری نقاشی ساده، اثری پدید آورد که بعد از گذشت سال‌ها همچنان شورانگیز می‌نماید و دست به دست آهنگسازان بزرگ برای تنظیم دوباره می‌چرخد؛ سوئیت پیانو تابلوهای نمایشگاه. تصوری که مودِست آفریده چنین است: ما با او در موزه‌ای از کارهای ویکتور قدم می‌زنیم، کنار هر تابلو می‌ایستیم و او برایمان از آن اثر می‌گوید. جای ناامیدی است که برخی از نقاشی‌های نام‌برده مفقود شده‌اند و ما به معنای واقعی فقط قادر به شنیدن "صدا"ی این آثار هستیم. این اثر از ده موومان (بخش) تشکیل شده‌است. من فقط به معرفی موومان‌های پنج، شش، هشت، نه و ده که نمونۀ تصویری آنها موجود است می‌پردازم. ناگفته نماند موومان اول که promenade _ به معنای پیاده‌روی و گردش _ نام دارد میان بخش‌های ساخته‌شده برای تابلوها تکرار می‌شود؛ مانند فاصله‌ای که برای دیدن تابلوی بعدی در موزه قدم می‌زنیم. 5. بالۀ جوجه‌های سر از تخم درنیاوردهsketch for the ballet Trilbyقبل از اینکه با یک "برو بابا! تو گفتی قراره باشکوه باشه." بدرقه‌ام کنید و صفحه را ببندید اجازه بدهید از خودم دفاع کنم. تصویری که می‌بینید یک نقاشی از بالۀ تریلبی (براساس رمان تریلبی از شارل نودیه) است. اگر موومان‌های قبلی را گوش داده باشید، بخش مربوط به این طراحی برای‌تان مضحک به نظر می‌رسد ولی بیایید مودِست را برای ساختنش تحسین کنیم: Ballet of Unhatched Chicks6. ساموئل گلدنبرگ و شموئیلThe Rich JewThe Poor Jewاین موومان برای دو نقاشی از ویکتور ساخته شده‌است: یهودی ثروتمند و یهودی فقیر. منبعی که برای نوشتن این متن دنبال می‌کردم اشاره داشت که مودِست از آهنگسازان یهودستیز روسیه بوده است و تفکرات "یهودستیزانه"اش را طی این موومان به نمایش می گذارد؛ ولی راستش را بخواهید واقعا سر درنیاوردم چگونه می شود با چیدن چند نت کنار هم، یهودستیز بود! البته یکی از دلایلش نامگذاری‌ای است که مودِست برای این موومان داشته؛ او ساموئل را را "ساموئل" نوشته است. اشاره به اینکه " آره مثلا تو چون ثروتمندی به خودت میگی ساموئل ولی همون شموئیل هستی و هردوتون عین همین و اینا". خلاصه که بیایید بدون تفکرات نژادپرستانه آن‌را گوش دهیم.8. دخمه‌های پاریسParis Catacombsموومان موردعلاقۀ خودم. کاتاکومب‌ها دخمه‌های باقی‌مانده از زمان صدر مسیحیت هستند؛ زمانی که این دین پذیرفته نشده‌بود و پیروان آن پنهانی و زیرزمینی به فعالیت‌های خود می‌پرداختند. حسی که از این بخش می‌گیریم کاملا با نقاشی هماهنگ است. ساده اما گویا، تاریک و مانند پژواک صدا در همان دخمه‌ای که درحال دیدنش هستید.9. کلبه‌ای روی پاهای پرنده (بابا یاگا)The Hut on Fowl's Legs. بابا یاگا یک جادوگر افسانه‌ای در ادبیات اسطوره‌ای روسیه است (از همان‌هایی که والدین بچه‌ها را با آن تهدید می‌کنند) که کلبه‌اش در جنگل روی دوپای یک جوجۀ عظیم‌الجثه استوار است. موومان به گونه‌ای است که بابا یاگا را درحال شکار کردن یکی از قربانیانش ببینیم.10. دروازۀ بزرگ شهر کیفgates in Kievحسن‌ختام ماجرا که از لحاظ تم شبیه همان موومان اول است. تمام نمونه‌های صوتی که تا الان افزودم، ساخته‌های خود مودست برای پیانو بودند، اصلِ اصل؛ اما معروفیت کل این ماجرا به خاطر تنظیم موریس راول از این اثر برای ارکستر است که شنیدن آن خالی از لطف نیست.منبع این پست اپیزود دویست و یکم پادکست Sticky Notes می‌باشد.کیانا واعظکیانا واعظThu, 22 Jun 2023 18:07:39 +0330https://virgool.ir/@kiana.vaez/خاطرات-سم-حوزه-pju0iwyoic6eامروز امتحان سلامت بهداشت داشتیم. وقتی سارا گفت دو امتحان بیشتر نمانده باورم نمی‌شد که دارد تمام می‌شود. احتمالا تا بعد از کنکور دیگر پستی نگذارم و این را به عنوان یک یادگاری با ارزش و حسن‌ختامی بر تمام دوازده‌سال عمر هدر رفته‌ام در این نظام آموزشی نگه می‌دارم.حوزۀ دهاتی من هیچ وقت از محله‌مان خوشم نیامده و نخواهد آمد. معمولا یا رفت و آمدی نمی‌کنم، یا آنقدر به مناطق دورتر کرج و تهران می‌روم که چشمم به این اطراف نیفتد. خیلی بد نیست ولی دوستش ندارم. کارت‌هایمان که آمدند فهمیدم مثل ریاضی‌ها آنقدر خوشبخت نبوده‌ام که حوزۀ نهایی‌ام بیفتد مدرسۀ کنار کتابخانه. فهمیدم یک جای دوردست است؛ چندین کیلومتر فاصله است و با اتوبوس می‌رویم. البته برگشتنی را یک چهل دقیقه‌ای با پای خودمان می‌آییم تا مغزمان بعد از امتحان آرام بگیرد.بافت منطقه انگار از درون کتاب درآمده است. منظور آنکه هیچ نمی‌دانستم همچین جاذبه‌های توریستی (!) سمت ما هم پیدا می‌شود.در راه حوزۀ دهاتی مناولین بار که رفتیم نمی‌دانستیم باید دقیقا کجا پیاده شویم و کمی زودتر از اتوبوس پیاده شدیم. منظورم از کمی زودتر بیست دقیقه پیاده‌روی خالص در آن بیابان بی‌آب و علف است.سارا که در پراژکتورِ طبیعیِ آفتابِ تابستانیِ بهاری‌نما در حال سوختن بود اظهار داشت: «نه. نه. به ما باید سهمیۀ منطقه محروم بدن. این‌جا شهر نیست.»و من داشتم آرامش می‌کردم و می‌گفتم حالا کمی خاک و خل دیدن اشکالی ندارد و صبح‌ها نفس عمیق می‌کشیم و مغزمان خالی می‌شود؛ که ناگهان در کوچۀ اصلی پیچیدیم و من یکسری بز را در‌حال چرا دیدم.در راه حوزۀ دهاتی منراستی این را هم بگویم: امروز اولین بار بود که گوشی می‌بردم و دعادعا می‌کردم این گله را به چرا بیاورند. از آنجا که دعای ویرگولیان به بار می‌نشیند و جهان اسباب خشنودی آنان را فراهم می‌سازد، توانستم امروز هم قوم بُزیون را مشاهده کرده و عکسبرداری نمایم. یک بار به بچه‌ها می‌گفتم فلاسک چایی بیاوریم برویم زیر این درخت‌ها بنوشیم ولی مشخص شد آنها هم از این ناکجاآباد دل خوشی ندارند. این بود که کیمیا اظهار داشت: «آره اگه می خوای ترتیبت ‌رو بدن پاشو بیا!»و به خودم زحمت ندادم که جزئیات بپرسم.طبیعتا با رسیدن به آنجا گوشی مبارک را درون کیف چپاندم. در توصیف مدرسه بگویم که: یک ساختمان نسبتا بزرگ در یک بیابان است که می‌توانم آن را خوش‌ساخت بنامم. قبل از آنکه وارد ساختمان اصلی شویم یک تابلو زده‌اند: "مدرسۀ امام رضا ساخته شده با کمک مالی اتحادیۀ اروپا، کرۀ جنوبی، آلمان، فرانسه، ژاپن." و پرچم همۀ آنها را زیرش ردیف کرده‌اند؛ انگار نه انگار ما همین الان در راه با بزهای محل‌شان عکس انداختیم! به خودم زحمت نمی‌دهم ببینم چرا برای جغله مدرسه، یک‌بار اتحادیۀ اروپا باید کمک کند، یک بار کشورهای اروپایی مثل آلمان و فرانسه.بعد یک دور بازرسی بدنی می‌شویم. اول با دستگاه بعدش با همان کلمه فقط منهای "گاه". خب اگر زیر آن درخت‌ها با فلاسک چای ترتیبم را ندهند، قطعا در بازرسی بدنی این مدرسه ترتیبم داده می‌شود. به خدا من بیکار نیستم در آن ژرفا تقلب قایم کنم. تازه یک دور هم کفش‌هایمان را در می‌آوریم و می‌تکانیم.دو طبقه بالا می‌رویم و در کلاس می‌نشینیم. بین من و سارا یک میز فاصله افتاده که یکی از دوستان می‌نشیند و بقیه عقیده دارند که لوکیشن وی در آزمون‌ها حکم "بین‌الحرمین" را دارد. البته حرم من غیر از امتحان زبان به کسی حاجت نداد. کلا فکر تقلب رساندن و گرفتن در امتحانات نهایی را از سرتان بیرون کنید.معمولا سرم را می‌گذارم و قبل از پخش برگه‌ها چرت می‌زنم. میزم با انواع مختلفی از طراحی میدل‌فینگر پر شده‌است که خواب را برایم سخت می‌کند. دوستم عسل که به مدرسه خسارت وارد کرد.خلاصه که دارد تمام می شود و بعدش کنکور است. من بدبختم و به عنوان یک داوطلب کنکور هنر، بعد از آن یک کنکور عملی هم دارم و رسما نمی‌توانم بعد از بیرون آمدن از جلسه فریاد بزنم: «آزاد شدم ننه!»کنکوری بدبخت بی‌رنگ خستهنمی دانم چرا وقتی دارم از خنده می‌ترکم همچنان اصرار می‌ورزم که لبخندی ملیح بزنم؛ همچنان نمی‌دانم چرا وقتی حوزه‌مان در بیابان است اصرار می‌ورزم کفش روباز بپوشم.تولد مینروااگر مطالبی تحت عنوان هنرهای تجسمی (نقاشی، مجسمه و...)، نمایشی (سینما، تئاتر، فیلمنامه، نمایشنامه، نقد و بررسی و...)، موسیقی و معماری و ... داشتید، خوشحال می‌شوم که تگ "مینروا" را به آن بیفزایید. باتشکرکیانا واعظهجدهم خرداد ۱۴۰۲کیانا واعظکیانا واعظThu, 08 Jun 2023 11:26:42 +0330