https://virgool.ir/feed/@kianaحس می‌کنم از یه جایی به بعد نیاز داریم به بیان ذهنیاتمون و این عمل الزاما قرار نیست با اصوات اتفاق بیوفته، نوشتن روش ماندگارتریه که به امتحانش میارزهfa2026-11-12 21:24:58https://files.virgool.ir/upload/users/17180/avatar/sR6yeM.pnghttps://virgool.ir/@kianahttps://virgool.ir/@kiana/-f4ocymlrkdelمن اینجا نشسته ام، دقیقا همینجا وسط بلبشوی خاطره‌های تو، وسط تاریک روشنای یک عصر پاییزی و درست وسط نبودنت دارم به بودنت، به حضوری که هیچوقت نبود فکر می‌کنم. به اینکه اگر بودی چه می‌شد و چه و چه و چه... من اینجا زل زده‌ام به لنز دوربین گوشی و چیلیک چیلیک سلفی می‌گیرم و مثلا همه حواسم را دادم به گوش دادن غرغرهای "م"، غرغرهایی که به هیچکس نمی‌گوید جز "من"، چون همه سرش داد می‌زنند و من نه! ولی من گوش نمی‌کنم، می‌شنوم. گوش دادن فرق دارد با شنیدن، توی شنیدن فقط اصوات می‌آیند و می‌روند اما گوش دادن یعنی همه همه همه حواس پنج‌گانه یا بعضا شش‌گانه‌ات را بدهی دست مخاطبت، سر تا پا بشوی گوش. تو گوش بودی؟ یادم نیست، واقعیت بودنت با رویاهایم از بودنت چنان درهم پیچیده‌اند که تشخیص اصالتشان سخت شده. من گوش بودم؟ نه! من تحمل یکجا نشینی و تمرکز کردن روی هیچ چیزی را ندارم. من توجه‌م شبیه یک توپ مدام از این سر اتاق می‌رود آن‌سر دیگرش و بعد باز می‌آید و باز می‌رود و ...یک لحظه به لنز نگاه می‌کنم، لحظه بعدی به "م" که با حرارت حرف می‌زند و لحظه بعدی به کافه‌من که دارد سفارشمان را می‌آورد و لحظه بعدی به پسر-دختر پشت سر "م" و توی همه این لحظه‌ها تو هی توی سرم می‌چرخی و می‌چرخی و می‌چرخی.دلم می‌خواهد دست بیاندازم وسط غرغرهای "م" و از توی سرش بکشمشان بیرون، زورم به غرغرهایش نمی‌رسد پس چشم‌هایم را تنگ می‌کنم و سر تکان می‌دهم، سر تکان دادن به معنای اینکه می‌فهمم، حق داری، آره درست می‌گی و الخ. دوباره زل می‌زنم به لنز دوربین و یکجوری که "م" نفهمد لبخند می‌زنم و چیلیک، این یکی خوب شد. کارم با لنز و دوربین و گوشی تمام شده، کافه‌من سفارشم را آورده و غرغرهای "م" هم ته کشیده و حالا با خیال راحت سالاد سزارش را می‌خورد و چشم‌های من هم انگار آرام گرفته‌اند، دیگر دو دو نمی‌زنند توی کافه. همه چیز آرام شده جز تو، تو که همچنان داری توی سرم با سرعت می‌چرخی و من به این چرخیدن‌هایت عادت کرده‌ام...kia RZkia RZWed, 19 Sep 2018 14:52:30 +0430https://virgool.ir/@kiana/مرثیهای-برای-یک-رویا-یا-کاش-کَندن-همه-چیز-را-حل-میکرد-pvjmdxfvmmzkمن یک روان‌شناسم! حداقل تحصیلات آکادمیکم اینو میگه اما...دقیقا همه چیز از همین "اما" شروع میشه و من می‌خوام اینجا داستان شروع این تحصیلات آکادمیک، مشکلاتش و همه چیزایی که گوشه و کنارشه رو بگم شاید بتونه برای بچه‌هایی که می‌خوان این رشته رو انتخاب کنن فضایی رو ترسیم کنه که بیشتر بر واقعیت منطبق باشه تا ایده‌آل‌های ذهنی ما در مورد این حرفه، البته شاید؛ چون حرفای من صرفا تجربیات منه و نمی‌تونه مطلق باشه. خب بریم سراغ داستان...اولین باری که برای یک شغل تصمیم گرفتم پنج سالم بود، کودکی پر از بیماری داشتم و در اکثر مواقع درگیر دکتر و آنتی‌بیوتیک بودم. خب حتما درک می‌کنید بچه‌ای که از آمپول می‌ترسه و مجبوره تقریبا هر شب یه پنی‌سیلین نوش جان کنه، اولین علاقه شغلیش میره سمت پزشک شدن البته نه با نیت کمک به بیمارا بلکه با نیت انتقام گرفتن از آدمایی که بهش آمپول میزنن! (می‌دونم عجیبه و می‌دونم برای یک بچه پنج ساله این حجم از خشم و نفرت می‌تونه خیلی پرخاشگرانه و آسیب‌رسان باشه اما بهرحال چیزیه که اتفاق افتاده) بنابراین پزشک شدن و بطور خاص‌تر آمپول زدن شد اولین انتخاب من برای آینده. تا دو سال بعد که مشکلات پزشکیم برطرف شد مسر بودم به این شغل برسم که خداروشکر رسیدم به هفت سالگی. شروع مدرسه و درس برای من اتفاق خوشایندی بود، خوندن کتاب‌ها، داستان‎‌ها و از همه مهمتر دایره المعارف‌ها که کتاب‌های مورد علاقه من بودن منو با روانشناسی و حیطه‌های مربوط بهش آشنا کرد. درسته چیزایی که توی اون کتاب‌ها بود مخصوصا اگر دوره زمانی که من داشتم اون کتاب‌ها رو می‌خوندم در نظر بگیریم، اطلاعات من خیلی کلی و حتی تا حدی اشتباه بود اما در آینده من نقش خیلی مهمی رو ایفا کرد.هرچی بزرگ‌تر می‌شدم درگیری‌های من با خانواده بیشتر می‌شد، با همون دلیلی که ممکن بود برای اکثر بچه‌ها اتفاق بیوفته، عدم شباهت به اون‌چیزی که خانواده از من می‌خواستن باشم و اصرار و پافشاری من روی علایق و تمایلم به نوعِ بودنم. توی کش و قوس این درگیری‌ها، شاید مثل خیلی از بچه‌های دیگه منم بارها و بارها فکر کردم نکنه من بچه این خانواده نیستم؟! نکنه دوستم ندارن؟ نکنه هیچوقت منو نمی‌خواستن؟ و الخ و مدام دنبال فکت‌هایی برای اثبات این فرضیه‌هام بودم که البته گاهی پیدا می‌شد و گاهیم نه! ولی مسئله اصلی این بود که من توی ده سالگیم برای اولین بار حس کردم چقدر نیاز دارم در مورد چیزهایی که توی ذهنم می‌گذره با کسی صحبت کنم. من دنبال آدمی می‌گشتم که برام امن باشه، که بی قضاوت و بی نصیحت به حرفام گوش بده و متاسفانه هیچوقت این آدمو توی زندگی شخصی خودم نداشتم و این حس تنهایی منو تا حد زیادی آزار می‌داد. هرچند بطور معمول می‌تونستم باهاش کنار بیام اما سر هر دعوا و بحثی که توی خونه پیش میومد دوباره این حس برمی‌گشت و آزارم میداد.دقیقا توی همین بازه زمانی بود که تصمیم گرفتم روانشناس بشم...پ.ن: ادامه دارد...kia RZkia RZMon, 17 Sep 2018 22:19:32 +0430