https://virgool.ir/feed/@kiaeiمسافر دنیاfa2026-11-11 15:15:46https://files.virgool.ir/upload/users/10929/avatar/HTOwus.jpghttps://virgool.ir/@kiaeihttps://virgool.ir/@kiaei/من-و-دوچرخه-برقی-tuqtozrqdosjحدود ۳ ماه است که بالاخره بعد از مدت‌ها تحقیق و بررسی درباره دوچرخه برقی، با اولین آگهی فروش قسطی شرکت ای‌ویتیک، به فروشگاه مراجعه کردم و احتمالا ارزان‌ترین مدل را خریدم. قبل از صحبت درباره تجربه شخصی و این فروشگاه، نگاهی گذرا به دوچرخه‌های برقی و جایگاه آن‌ها در زندگی شهری داشته باشیم.بعد از شیوع همه‌گیری کرونا و لزوم حفظ فاصله فیزیکی، فروش دوچرخه برقی به عنوان بهترین گزینه جایگزین برای تردد روزانه چند برابر شد و در همین یک سال و اندی، چندین مدل مختلف به بازار آمد. کشورهای توسعه‌یافته در قالب برنامه‌های خود برای کمک به بهبود وضعیت اقتصادی و سلامت جامعه، یارانه‌های مختلفی برای خرید دوچرخه برقی ارائه دادند. در حالت کلی، دوچرخه برقی یک موتور، صفحه نمایش و کنترل‌کننده‌ها و یک باتری لیتیومی حجیم و چند قطعه دیگر دارد. موتور دوچرخه برقی در چرخ جلو یا عقب و یا در وسط بدنه نصب می‌شود که مدل دوم، به دلیل پیچیدگی بیشتر ساخت و لزوم تغییر شکل بدنه، معمولا قیمت بیشتری دارد، البته تجربه دوچرخه سواری بهتری هم دارد، زیرا سنسور موتور عملکرد بهتری داشته و پدال زدن، طبیعی‌تر است. قدرت این موتور در دوچرخه برقی‌های امروزی معمولا ۲۵۰ وات است که برای دوچرخه‌های سنگین‌وزن، باری و تفریحی ممکن است موتور قدرت‌مندتری نصب شده باشد. در اروپا، دوچرخه برقی معمولی باید حتما ۲۵۰ وات قدرت داشته و بدون رکاب زدن، به فرد کمک نکند. هم‌چنین بیش از سرعت ۲۵ کیلومتر در ساعت، کمک موتور به رکاب زدن، قطع شود. این وسیله نقلیه، مانند دوچرخه‌های معمولی در نظر گرفته شده و می‌تواند از زیرساخت‌های موجود در شهرهای اروپایی، مانند مسیر دوچرخه، پارکینگ دوچرخه و غیره استفاده کند. اما در آمریکا، نیوزلند و کشورهای دیگر لزوما این طور نیست و بسیاری از دوچرخه‌های این بازار، اهرم گاز دارند و از موتورهای قدرت‌مندتری استفاده می‌کنند. باتری نیز ممکن است مانند مدلی که من خریدم، قابل جدا شدن و یا داخل بدنه باشد که در این صورت فقط روی دوچرخه می‌توان آن را شارژ کرد. همچنین زمانی که دوچرخه را رها می‌کنیم، می‌توان باتری را به همراه برد و ممکن است دزد کمتری سراغش بیاید.شرکت‌های مختلفی از جمله بوش (آلمانی)، بروز (آلمانی)، شیمانو (ژاپنی)، بافنگ (چینی)،‌ یاماها (ژاپنی) موتور دوچرخه برقی تولید می‌کنند و بسیاری از شرکت‌های دوچرخه‌سواری، موتور خود را طراحی و استفاده می‌کنند. موتور دوچرخه برقی نسبتا استهلاک کمی دارد و کمتر پیش می‌آید که نیاز به تعویض داشته باشد، اما ظرفیت باتری، مانند گوشی‌های هوشمند، بعد از تعداد مشخصی شارژ شدن، کاهش می‌یابد و باید تعویض شود. برخی سازندگان نیز موتور را به اپلیکیشن مخصوص خود متصل می‌کنند تا اطلاعات و اختیارات بیشتر و حتی به‌روزرسانی ارائه دهند. قیمت دوچرخه‌های برقی بین ۵۰۰ تا چند ده‌هزار یورو متفاوت است، که مدل‌های زیر هزار یورو، از سازندگان غیرمطرح بوده و یا موتوری ضعیف داشته و مسافت محدودی را طی می‌کنند.البته ما در ایران، مانند تمام حوزه‌های دیگر، انتخاب محدودی داریم. حتی اگر توان مالی بالایی داشته باشیم تا دوچرخه خوبی وارد کنیم، ممکن است بعدها مشکل خدمات پس از فروش و قطعات داشته باشیم. پس بهتر است از گزینه‌های موجود در بازار استفاده کنیم. شرکت ای‌ویتیک، آن طور که متوجه شدم، از فارغ التحصیلان دانشگاه شریف هستند که پس از تست موفق موتورسیکلت برقی و اقدام برای تولید انبوه، متوجه می‌شوند که گرفتن مجوز و رقابت در بازار کار ساده‌ای نیست و شاید دوچرخه برقی فعلا گزینه بهتری برای فعالیت در حوزه حمل و نقل الکترونیک باشد. به گفته سازندگان، ای‌ویتک تنها تولید کننده دانش‌بنیان دوچرخه برقی در کشور است. غیر از خریداران سازمانی غیردولتی، تا به حال وزیر ارتباطات از این مجموعه دیدن کرده و برای ناوگان پست کشور، تعدادی دوچرخه برقی از آنان خریداری کرده است. تنها شرکتی که از نظر تبلیغات توان رقابت با آنان دارد، احتمالا شرکت دنرو باشد که مدعی است تمام مدل‌ها وارداتی است و کار خاصی روی دوچرخه انجام نداده است.از نوجوانی دوچرخه برایم وسیله حمل و نقل درونی شهری نیز بوده است، اما به دلیل مسافت طولانی رفت و آمد روزانه، هر روز از دوچرخه استفاده نمی‌کردم. از زمانی که کارمند شدم و لباس رسمی پوشیدم، دیگر در رفت و آمد روزانه از دوچرخه استفاده نکردم، اما دوچرخه برقی این امکان را به من داد که کمتر از خودرو استفاده کنم. دوچرخه‌ای که خریدم بدنه‌ای خیلی معمولی دارد که کیتی با موتور حداکثر ۵۰۰ وات، گشتاور حداکثر ۵۰ نیوتن متر و گم‌نام و باتری ۵۰۰ وات‌ساعت روی آن نصب شده است. روزی که به فروشگاه مراجعه کردم و برای اولین بار با دوچرخه برقی رکاب زدم، لبخند از لبم نمی‌رفت. حس عجیبی بود که چگونه موتوری به این کوچکی می‌تواند مرا به جلو براند. موتور به حدی قوی بود که حتی مدل هزار واتی را امتحان نکردم. مدل آلفا ترمز دیسکی مکانیکی داشته که نسبت به ترمز هیدرولیکی، قدرت توقف کمتری دارد اما برای من کافی بود. اما بعد از چند ماه استفاده فکر می‌کنم شاید ترمز هیدرولیکی برای تهران لازم باشد. باتری روی تنه دوچرخه نصب شده و با کلید قفل می‌شود تا حین حرکت، تکان نخورده و حین پارک کردن، دزدیده نشود. البته بهتر بود کلید، برق را هم قطع می‌کرد تا زمانی که پارک است کسی دوچرخه را روشن نکند. دوچرخه را می‌توان در سه حالت استفاده کرد؛ موتور خاموش، کمک به پدال زدن در ۵ سطح و پیشروی تنها با موتور. بعد از روشن کردن، دوچرخه در سطح یک است که با رکاب زدن، موتور به شما کمک می‌کند تا به جلو بروید. دسته‌های فرمان، عوض شده و دسته راست، مانند موتورسیکلت با چرخاندن با تمام توان موتور، دوچرخه را به جلو می‌برد. این حالت برای فرار از موقعیت‌های خطرناک در ترافیک تهران، که کم هم نیستند، کارآمد است. البته این گزینه برای بعضی وسوسه‌انگیز است تا اصلا رکاب نزنند و مثل موتورسیکلت فقط گاز دهند. مسافتی که با هر بار شارژ کامل باتری می‌توان طی کرد به چند عامل بستگی دارد؛ وزن بار، شیب مسیر، سطح کمک موتور به رکاب زدن و وزش باد، اندازه باد چرخ و غیره. با توجه به این عوامل، با هر بار شارژ، از ۴۰ تا ۹۰ کیلومتر مسافت را می‌توان طی کرد. این دوچرخه چراغ جلوی نه‌چندان پرنوری روی چرخ جلو دارد که به باتری اصلی متصل بوده و نیاز نیست باتری چراغ را عوض و یا شارژ کنیم. این چراغ روی خود بوق هم دارد که البته صدایی شبیه زنگ دوچرخه نمی‌دهد.لوازم جانبی‌ای که برای رفت و آمد روزانه خریدم، ترک عقب، چراغ عقب و یک خورجین ایرانی است. البته یک قفل برای تنه و یک قفل برای چرخ عقب، ترک و خورجین هم تهیه کردم که باز و بسته کردن آن‌ها چند دقیقه طول می‌کشد. دستکش، قاب گوشی همراه، زنگ، کیف روی میله وسط و کلاه را از دوچرخه قبلی داشتم. معمولا در مسیر رفت، با سطح کمکی ۱ و در مسیر برگشت ترکیبی از ۱ و ۲ را استفاده می‌کنم و بالاتر از آن نیازم نشده؛ البته هنوز مسیرم به شیب‌های تند بالاشهر تهران نخورده است. با هر بار شارژ دو بار مسیر ۳۰ کیلومتری رفت و برگشت را رکاب زده‌ام و هنوز هم دو خط شارژ داشتم اما سعی کردم حداقل یک روز در میان باتری را شارژ کنم. موتور دوچرخه صدای کمی می‌دهد، به حدی کم که در ترافیک تهران احتمالا اصلا متوجه آن نشوید. البته در سطح کمکی ۳ به بالا لرزش موتور را حس خواهید کرد.البته این دوچرخه بدون نقص نیز نیست. دسته‌های دوچرخه برای اضافه شدن اهرم گاز عوض شده و نرم و ارگونومیک نیست و برای دست‌های کوچک من، زیادی ضخیم است. دکمه‌های صفحه نمایش کیفیت بسیار پایینی دارند و بهتر بود لااقل دو دکمه کم و زیاد کردن سطح کمک، جداگانه و بزرگ بودند تا نیاز نباشد برای تغییر آن، حتی برای زمان کوتاهی، دستم را از روی فرمان بردارم. نشانگر شارژ باطری، تنها ۵ خط است که گاهی این خط‌ها کم و زیاد شده و موجب سردرگمی می‌شود. با وجود باتری حجیم روی بدنه، جای خالی خروجی روی نمایشگر برای شارژ موبایل یا وسایل دیگر خالی است. هم‌چنین بهتر بود مانند چراغ جلو، چراغی برای عقب دوچرخه نصب می‌شد تا نیازی به تعویض باتری و شارژ آن نباشد.لازم نیست هر روز با دوچرخه به محل کار بروم؛ احتمالا در روز بارانی یا خیلی گرم (بالای ۴۰ درجه) از آن استفاده نخواهم کرد. اما روزهایی که با دوچرخه برقی تردد می‌کنم حتما حال بهتری دارم. هر چند راننده‌های زیادی هستند که معتقدند جای دوچرخه در خیابان نیست و گاهی با نزدیک شدن و بستن راه و غیره ما را آزار می‌دهند، اما امیدوارم مردم بیشتر به این وسیله نقلیه علاقه نشان دهند تا شهر از حالت پارکینگ خودروها خارج شده و دولت یا شهرداری نیز به گسترش فرهنگ دوچرخه‌سواری و تردد سبز کمک کنند تا شهر پاک‌تری داشته باشیم.منصور کیاییمنصور کیاییThu, 03 Jun 2021 06:19:12 +0430https://virgool.ir/@kiaei/دوگانه-کاذب-نیروی-نظامی-و-دیپلماسی-rvvpkxgzzkn3در جامعه امروز ایران و در بین نخبگان و رسانه‌ها از طیف‌های مختلف، شاهد دوگانه‌سازی، قهرمان‌سازی، حماسه‌سرایی و بحث و گفتگو در دو جبهه طرف‌داران دیپلماسی و طرف‌داران نظامی‌گری و قوه قهریه هستیم. دوگانه نیروی نظامی و دیپلماسی، منحصر به ایران نیست و در کشورهایی که نیروی نظامی قدرتمند و یا محیط پیرامونی پرخطری دارند نیز شاهد این دوگانه‌سازی و تقابل هستیم. به طور مثال، پیشینه آمریکا با دارا بودن بزرگترین ارتش و بیشترین بودجه نظامی در مواجهه با مسائل بین‌المللی، متوسل شدن به ارتش و قدرت نظامی است. این در حالی است که آمریکا خود را پیش‌رو در امر دیپلماسی چند جانبه و روابط بهینه با کشورها می‌داند. جورج کنان می‌گوید، نیروی نظامی آرام در پشت صحنه، شیرینی و ادب دیپلماسی را افزایش می‌دهد. جوزف نای نیز پس از مطرح کردن نظریه قدرت نرم، برای رفع ابهام درباره اثرگذاری این اهرم، قدرت هوشمند را معرفی کرد که به گفته وی، تلفیقی از قدرت نرم و قدرت سخت است. در واقع اتکا به هر کدام تبعات منفی به بار می‌آورد و ممکن است در موارد مختلف، همکاری شانه‌به‌شانه هر دو یا پیش‌تازی دیگری، منافع ما را حفظ کند. جیمز جفری، سفیر سابق آمریکا در عراق می‌گوید، دیپلماسی جایگزین نیروی نظامی نیست؛ بلکه به معنای استفاده از تمام عناصر نیروی نظامی آمریکا به شکلی هماهنگ و همگرا است که به اهداف خود در دیگر کشورها دست بیابیم. او تفاوتی بین نیروی نظامی و دیپلماسی نمی‌بیند. اخیرا تعبیر جالبی از عدم کارآیی اتکا به یکی از این دو نیرو شنیدم که دیپلماسی بدون پشتوانه نیروی نظامی را مانند سمفونی بدون ساز و ادوات می‌دانست.برای ذکر نمونه، در دوران انقلاب و سرنگونی محمدرضا پهلوی نتیجه عدم همکاری نهاد دیپلماسی و نیروهای نظامی-امنیتی را تجربه کردیم. ویلیام سالیوان، آخرین سفیر آمریکا در ایران مخفیانه با نیروهای نزدیک به امام خمینی مرتبط بود تا او را راضی کند تا از تبعید فرانسه بازگردد. سالیوان بدون هماهنگی با واشنگتن دست به این کار زده بود در حالی که ژنرال رابرت هایزر،‌ فرستاده ویژه کارتر برای مدیریت ناآرامی‌های قبل از انقلاب، مامور بود تا با نیروهای نظامی ایران رایزنی کرده و در صورت نیاز دست به کودتا بزند. کار به جایی رسید که اردشیر زاهدی، آخرین سفیر ایران در آمریکا به شاه هشدار داد تا ژنرال هایزر را دستگیر و از کشور اخراج کند. سالیوان نیز در کتاب خاطرات خود، از عدم توجه به گزارش‌های مکرر سفارت آمریکا در ایران به واشنگتن و هشدار نسبت به انقلاب می‌نویسد. حتی برژینسکی، مشاور امنیت ملی کارتر، هشت هفته قبل از اعزام ژنرال هایزر به ایران به رئیس جمهور نامه‌ای می‌نویسد و از ارزیابی سازمان سیا مبنی بر آرام بودن اوضاع تهران خبر می‌دهد. به گفته وی، ایران در وضعیت انقلابی و یا پیش‌از انقلاب نیز نیست.پادکست «سفیر و ژنرال» به میزبانی دبرا مکارتی، سفیر سابق آمریکا در لیتوانی، به این دوگانه‌سازی می‌پردازد و در هر قسمت از برنامه، مهمانی از سفرا و مهمانی از فرماندهان نظامی را میزبانی می‌کند که از سابقه همکاری خود در کشوری دیگر صحبت می‌کنند. در این برنامه، معمولا هر دو دیگری را تایید می‌کنند و به نقش مهم یکدیگر اذعان دارند. البته در بیشتر برنامه‌ها، دلیل پررنگ بودن نقش ارتش در اذهان عمومی را هالی‌وود، بودجه کمتر وزارت امور خارجه و ادوات نظامی جذاب ارتش بیان می‌کنند؛ اما موضوع کلیدی این است که بدون همکاری با یکدیگر، نمی‌توانستند به اهداف خود در آن کشور برسند و این همکاری باعث شده با درجه اهمیت و ریزه‌کاری‌های حوزه‌های یکدیگر آشنا شوند.افکار عمومی ایران نیز نیازمند برنامه‌هایی از این دست است تا تعریف روشنی از سیاست خارجی و موفقیت در جبهه‌های بین‌المللی ارائه دهند؛ به این معنا که پیشبرد اهداف سیاست خارجی در گرو همکاری تمام بازیگران است. به زعم نگارنده برخی از این بازیگران نیروهای نظامی، نیروهای اطلاعاتی، وزارت امور خارجه، حوزه‌های علمیه، سازمان‌های مردم‌نهاد، خیریه‌ها و اندیشکده‌ها هستند.این که در سخنرانی‌ای مذاکره را نابخردی، تسلیم و ذلت بنامیم؛ یا بگوییم فرمول مذاکره باید برای همیشه به زباله دان تاریخ ریخته شود، اگر چه ممکن است در واکنش به نداهایی در در داخل کشور باشد که ایران را ترغیب به مذاکره با هر هزینه‌ای با آمریکای بدعهد می‌کنند، اما در قالب و نمود رسانه‌ای فعلی، راه را بر دیپلماسی و تعامل در دیگر حوزه‌ها می‌بندد و موجب کج‌فهمی می‌شود.در مواردی مانند بوسنی، فلسطین و سوریه ایران عمدتا عهده‌دار امور سخت و هزینه‌بر شده است. این هزینه‌ها در ابعاد مادی، انسانی و به خصوص شهادت جوانان ما بر کسی پوشیده نیست، اما زمان برداشت محصول، بعد از ایفای نقش سخت است تا به تعاملی پایدار، اثربخش و ماندگار با دیگر کشورها برسیم. در تمامی این موارد شاهد هستیم که بازیگران عرب و همسایه با نفوذ نرم در قالب ساخت بیمارستان، مدرسه، خیریه، سازمان مردم نهاد و نهادهای فرهنگی قلب‌ها و اذهان را تسخیر کرده‌اند و نقش ایران در یادها کم‌رنگ شده است. نیروهای ایران شهرهای سوریه را از لوث داعش پاک می‌کنند، اما سمن قطری کمک‌های بشردوستانه را به دست مردم می‌رساند، مستندساز آمریکایی روایت خود را می‌سازد و ترکیه برای آوارگان مدرسه و کمپ پناهندگی می‌سازد. دیپلماسی عمومی و سنتی در این عرصه‌ها تقریبا غایب است.زمانی به نیروی نظامی نیاز نداریم که کشورها در شرایط برابر بتوانند با یکدیگر تعامل کنند، داد و ستد کنند و به حقوق یکدیگر تجاوز نکنند؛ تا آن زمان دنیای ما تلفیقی از حضور نظامی و دیپلماسی خواهد بود. بیم آن می‌رود که با تاکید فزاینده بر قدرت سخت دست‌آوردهای فعلی که با رنج و مشقت بسیار به دست آمده پایدار نبوده و تلاش‌های ما در سیاست خارجی هدر رود.منصور کیایی – کارشناس روابط بین‌المللپی‌نوشت: مطلب را در سایت سیاست پارسی نوشته بودم که ظاهرا حذف شده است.منصور کیاییمنصور کیاییWed, 14 Apr 2021 20:08:24 +0430