https://virgool.ir/feed/@khozueiذره‌ای هستم مشتاق یادگیری و شکوفاییfa2026-11-10 16:09:26https://files.virgool.ir/upload/users/56008/avatar/qiQXEu.pnghttps://virgool.ir/@khozueihttps://virgool.ir/@khozuei/استراتژی-برای-سرمایه-قاعده-برای-زندگی-tzcjznhxluiyسرمایه‌گذارِ بدون استراتژی، گرفتار نوسانات بازار می‌شود؛ روزی در اوج طمع خریدار است و روزی در نهایت ترس، فروشنده. انسان نیز بدون قاعده برای زندگی، گرفتار نوسانات حال خویش می‌شود؛ روزی با شادی تصمیم می‌گیرد و روزی با اندوه، گاهی تسلیم ترس می‌شود و گاهی اسیر خشم.سرمایه‌گذار با استراتژی، اهداف و مسیر سرمایه‌گذاری خود را در میان نوسانات بازار گم نمی‌کند؛ انسان با قواعد زندگی، ارزش‌ها و مسیر زیستن خود را در میان نوسانات احوال از یاد نمی‌برد.سرمایه‌گذار نباید اجازه دهد نوسانات بازار به‌جای استراتژی‌اش تصمیم بگیرند؛ انسان نیز نباید اجازه دهد نوسانات حال به‌جای ارزش‌ها و قواعد زندگی‌اش تصمیم بگیرند.سرمایه‌گذار باید در روزهای پرتلاطم بازار، بر مبنای استراتژی اقدام کند و در روزهای آرام، استراتژی خود را بازنگری کند؛ انسان نیز باید در فراز و فرود احوال، بر مبنای قواعد زندگی رفتار کند و در فرصت‌های آرامش، درستی و تناسب این قواعد را بازنگری کند.نه استراتژی قرار است نوسانات بازار را از بین ببرد، نه قواعد زندگی قرار است نوسانات احساسات را حذف کنند. هر دو قرار است مانع از اسارت در نوسانات شوند و امکان حفظ جهت و استقلال تصمیم‌گیری را فراهم کنند.سرمایه‌گذاری موفق، هنر حفظ استراتژی در تلاطم بازار است؛ زندگی آگاهانه، هنر وفاداری به ارزش‌ها در تلاطم احوال..حسین خضوعیحسین خضوعیThu, 05 Nov 2026 12:34:54 +0330https://virgool.ir/@khozuei/هرچه-نداری-کلمه-اش-را-که-داری-با-کلمه-اش-کاری-بکن-brsomdewy0q6گاهی نخستین سرمایه‌ای که برای تغییر یک وضعیت در اختیار داریم، نه پول است، نه دانش و نه قدرت؛ بلکه توانایی نام‌گذاری آن وضعیت است. از این منظر، زبان خود نوعی سرمایه است؛ سرمایه‌ای که به ما امکان می‌دهد آنچه را نداریم، بهتر بشناسیم و برای به‌دست‌آوردنش راهی پیدا کنیم.تا وقتی نتوانیم نداشته‌های خود را نام‌گذاری کنیم، ممکن است در میان احساساتی مبهم و تجربه‌هایی گنگ سرگردان بمانیم. اما وقتی بتوانیم بگوییم تنهایی، ترس، نیاز، حسرت، نادانی، بی‌اعتمادی یا بی‌معنایی، آنچه پیش‌تر فقط تجربه‌ای مبهم بود، به موضوعی برای مشاهده، شناخت و گفت‌وگو تبدیل می‌شود.کلمه لزوماً خودِ آن چیز را به وجود نمی‌آورد، اما رابطه‌ی ما را با آن تغییر می‌دهد. «حالم بد است» با «از اینکه دیده نمی‌شوم رنج می‌برم» یکسان نیست. دومی تجربه‌ای مبهم را دقیق‌تر بیان می‌کند و امکان پرسیدن، فهمیدن و اقدام‌کردن را فراهم می‌آورد.اگر پول نداری، نیازت را دقیق‌تر بشناس؛ اگر دانش نداری، نادانی‌ات را نام ببر؛ اگر رابطه‌ای نداری، تنهایی‌ات را ببین؛ اگر آرامش نداری، جست‌وجو کن که چه چیزی آرامشت را گرفته است؛ و اگر معنایی در زندگی نمی‌یابی، نخست بی‌معنایی را صادقانه با خودت در میان بگذار. نام‌گذاری، جای خالیِ داشته‌ها را پر نمی‌کند، اما آن را از ابهام بیرون می‌آورد و به موضوعی برای اندیشیدن و اقدام‌کردن تبدیل می‌کند.البته نام‌گذاری به‌تنهایی کافی نیست. کلمه زمانی به سرمایه‌ای اثرگذار تبدیل می‌شود که به شناخت، انتخاب و عمل راه ببرد. بااین‌حال، تا چیزی را درست نشناسیم، دشوار است که برای تغییرش تصمیمی سنجیده بگیریم. آنچه نامی ندارد، به‌سختی در کانون توجه قرار می‌گیرد و آنچه از توجه ما دور مانده است، کمتر در معرض انتخاب و تغییر قرار می‌گیرد.از این رو، مطالعه، گفت‌وگو و نوشتن صرفاً راه‌هایی برای افزایش اطلاعات یا انباشتن واژگان نیستند؛ آن‌ها می‌توانند دارایی‌های زبانی ما را گسترش دهند و امکان‌های تازه‌ای برای شناخت خود و جهان پیش رویمان بگذارند. گاهی با آموختن یک کلمه، چیزی در جهان بیرون تغییر نمی‌کند، اما جهان درونی ما دگرگون می‌شود؛ زیرا اکنون می‌توانیم چیزی را ببینیم و بفهمیم که پیش‌تر فقط آن را تجربه می‌کردیم.هر نداشته‌ای را پیش از آنکه به حسرتی مبهم تبدیل شود، به کلمه‌ای روشن تبدیل کن. شاید نخستین گام برای به‌دست‌آوردن چیزی که نداریم، یافتن کلمه‌ای باشد که بتوانیم با آن، نبودنش را بشناسیم، درباره‌اش بیندیشیم و برای تغییرش کاری بکنیم.زیرا گاهی نخستین سرمایه‌ی ما برای تغییر زندگی، چیزی نیست که داریم؛ کلمه‌ای است که به کمک آن می‌فهمیم چه نداریم و به چه چیزی نیاز داریم.حسین خضوعیحسین خضوعیThu, 22 Oct 2026 16:47:29 +0330https://virgool.ir/@khozuei/تقارن-هندسه-ی-زیبای-روابط-انسانی-fo7vxrfkjqkmتقارن در روابط انسانی یعنی رعایت معیارهای منصفانه و سازگار در دو سوی رابطه؛ به‌گونه‌ای که آنچه برای خود می‌خواهیم، از دیگری دریغ نکنیم و آنچه از دیگری انتظار داریم، از خود نیز مطالبه کنیم.تقارن به معنای یکسان‌بودن آدم‌ها یا برابر بودن همه موقعیت‌ها نیست؛ بلکه یعنی تفاوت‌ها را به رسمیت بشناسیم، بی‌آنکه برای خود امتیازهای بی‌دلیل قائل شویم.جلوه‌های تقارن در روابط انسانی۱. تقارن در احترام: همان‌قدر که برای شنیده‌شدن خود ارزش قائلیم، به شنیده‌شدن دیگری نیز اهمیت بدهیم.۲. تقارن در انتظار: از دیگران انتظاری نداشته باشیم که خود حاضر به برآوردن آن نیستیم.۳. تقارن در داوری: خطاهای دیگران را با همان معیاری بسنجیم که خطاهای خود را می‌سنجیم.۴. تقارن در گفت‌وگو: همان‌قدر که برای بیان نظر خود حق قائلیم، حق مخالفت دیگری را نیز بپذیریم.۵. تقارن در مسئولیت: سهم خود را در مشکلات رابطه ببینیم و همه تقصیرها را به دیگری نسبت ندهیم.۶. تقارن در آزادی: استقلال و حق انتخاب دیگری را همان‌قدر محترم بشماریم که برای خود می‌خواهیم.۷. تقارن در صداقت: از دیگری صداقت بخواهیم و خود نیز حقیقت را به اقتضای منفعت یا مصلحت شخصی تحریف نکنیم.۸. تقارن در بخشش: برای خطاهای خود فرصت جبران قائل شویم و امکان جبران را از دیگران نیز دریغ نکنیم.۹. تقارن در توجه: رابطه را فقط از دریچه نیازها و خواسته‌های خود نبینیم؛ نیازها و خواسته‌های طرف مقابل را نیز به حساب آوریم.۱۰. تقارن در تغییر: اگر از دیگری انتظار داریم اشتباهاتش را اصلاح کند، خود نیز در برابر بازخورد و اصلاح گشوده باشیم.۱۱. تقارن در مرزبندی: همان‌قدر که حق داریم به خواسته‌ای نه بگوییم، حق نه‌گفتن دیگری را نیز به رسمیت بشناسیم.۱۲. تقارن در قدردانی: خوبی‌های دیگران را بدیهی ندانیم، درحالی‌که انتظار داریم خوبی‌های خودمان دیده شود.یک تمایز مهمتقارن در روابط انسانی به معنای معامله‌گری و حساب‌وکتاب متقابل نیست.قرار نیست اگر کسی به ما احترام نگذاشت، ما هم بی‌احترامی کنیم؛ یا اگر دیگری مسئولیت‌پذیر نبود، ما نیز مسئولیت خود را رها کنیم.تقارن یعنی رفتار ما تابع اصولی باشد که به آن‌ها باور داریم، نه صرفاً واکنشی به رفتار دیگران.ممکن است دیگری منصف نباشد، اما ما همچنان منصف بمانیم؛ ممکن است دیگری به تعهد خود عمل نکند، اما ما مسئولیت تعهد خود را بپذیریم. البته این به معنای تحمل بی‌حدوحصر رفتار آسیب‌زننده نیست؛ می‌توان منصف ماند و هم‌زمان مرز گذاشت.پرسش محوریبرای سنجیدن تقارن در هر رابطه، سه پرسش می‌توانیم از خود بپرسیم:آیا چیزی را که برای خود حق می‌دانم، برای دیگری هم حق می‌دانم؟آیا چیزی را که از دیگری انتظار دارم، خودم نیز رعایت می‌کنم؟اگر جای ما عوض شود، آیا داوری و رفتارم همچنان منصفانه خواهد بود؟زیبایی روابط انسانی از جایی می شود که دیگری را نه با معیارهایی که به سود ماست، بلکه با همان معیارهایی ببینیم که دوست داریم درباره خودمان به کار گرفته شوند..حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 20 Oct 2026 14:04:25 +0330https://virgool.ir/@khozuei/چرا-خردمندان-می-بازند-mtfqeqyutfumپیروزی بلاهت | برتراند راسلبرتراند راسل در مقالهٔ «پیروزی بلاهت» (The Triumph of Stupidity)، نوشته‌شده در سال ۱۹۳۳، به تناقضی تلخ در زندگی اجتماعی می‌پردازد: چرا گاهی تعصب و اطمینانِ بی‌پشتوانه بر خرد و حقیقت غلبه می‌کنند؟او معتقد است افراد خردمند ممکن است به دلیل تردیدهای پی‌درپی، اختلاف‌نظرها و ناتوانی در همکاری، از اثرگذاری بازبمانند؛ درحالی‌که افراد متعصب، با قطعیت و اراده‌ای قاطع، میدان را در اختیار بگیرند.مسئله فقط این نیست که چه کسی درست‌تر می‌اندیشد؛ بلکه این است که چه کسی می‌تواند اندیشه‌اش را به عمل و نیروی جمعی تبدیل کند. دانایی، اگر در تردیدهای بی‌پایان محصور بماند، ممکن است در برابر نادانیِ سازمان‌یافته شکست بخورد.این مقاله ما را به چند پرسش فراتر از سیاست فرامی‌خواند: آیا اطمینان ما به باورهایمان متناسب با شواهد است؟ آیا اختلاف بر سر روش‌ها، ما را از اهداف مشترک دور می‌کند؟و آیا دانسته‌هایمان را به عمل تبدیل می‌کنیم یا صرفاً به دانستن آن‌ها دلخوشیم؟شاید پیام اصلی راسل این باشد که خردمندی فقط درست اندیشیدن نیست؛ توانایی همکاری، تصمیم‌گیری و به عمل درآوردن اندیشه‌های درست نیز هست.حسین خضوعیحسین خضوعیFri, 16 Oct 2026 09:08:08 +0330https://virgool.ir/@khozuei/سادگی-مالی-پیچیدگی-کمتر-آزادی-بیشتر-j4nvqgq7dcscسادگی مالی یعنی سامان‌دادن درآمد، هزینه‌ها، دارایی‌ها و تعهدات به‌گونه‌ای که با کمترین پیچیدگیِ غیرضروری، بیشترین آزادی انتخاب و آرامش را به دست آوریم.‌سادگی مالی لزوماً به معنای کمتر خرج‌کردن، کمتر داشتن یا ساده‌زیستی نیست؛ بلکه یعنی هر هزینه، دارایی و تصمیم مالی، دلیل روشنی داشته باشد و در خدمت زندگی مطلوب‌مان قرار گیرد.۱. ابعاد سادگی مالیسادگی در هزینه‌ها: حذف مخارج و تعهداتی که ارزش متناسبی به زندگی اضافه نمی‌کنند.سادگی در دارایی‌ها: داشتن ترکیبی روشن و متناسب از دارایی‌ها که هرکدام مأموریت مشخصی داشته باشند؛ مانند امنیت، نقدشوندگی، رشد سرمایه یا ایجاد درآمد.سادگی در تصمیم‌ها: تعریف قواعدی روشن برای تصمیم‌های تکراری، به‌جای درگیرشدن مداوم با فرصت‌ها و انتخاب‌های تازه.‌سادگی در جریان پول: آگاهی از اینکه پول از کجا می‌آید، کجا مصرف می‌شود و چه مقدار به پس‌انداز و سرمایه‌گذاری اختصاص می‌یابد.سادگی در ذهن: کاهش نگرانی، اشتغال ذهنی و زمانی که مدیریت امور مالی از من می‌گیرد.۲. مرز سادگی و ساده‌انگاریسادگی نباید به قیمت افزایش ریسک، تمرکز بیش‌ازحد دارایی‌ها یا کاهش کیفیت زندگی تمام شود. هدف، حذف همه پیچیدگی‌ها نیست؛ بلکه حذف پیچیدگی‌هایی است که ارزش متناسبی ایجاد نمی‌کنند.هر پیچیدگی زمانی موجه است که منفعت آن از هزینه مالی، زمانی، ذهنی و ریسکی‌اش بیشتر باشد.‌۳. معیارهای سنجش سادگی مالیبرای ارزیابی وضعیت خودمان می‌توانیم مرتباً این پرسش‌ها را مطرح کنیم:آیا از وضعیت درآمد، هزینه، دارایی و تعهداتم تصویر روشنی دارم؟آیا هر دارایی من مأموریت مشخصی دارد؟آیا تعهدات مالی‌ام با زندگی مطلوبم سازگارند؟آیا تصمیم‌های مالی‌ام بر اساس قواعد روشن گرفته می‌شوند یا تحت تأثیر هیجان و ترس از دست‌دادن فرصت‌ها هستند؟آیا برای مدیریت مالی، زمان و انرژی بیش از حد صرف می‌کنم؟آیا ساختار مالی من به افزایش آزادی انتخاب شغل و شیوه زندگی کمک می‌کند؟۴. اصل راهنماسادگی مالی را باید در خدمت هدفی بزرگ‌تر قرار دهیم: آزادی انتخاب در زندگی.قرار نیست صرفاً ثروت بیشتری جمع کنیم یا هزینه‌هایمان را به حداقل برسانیم؛ می‌خواهیم چنان امور مالی‌‌مان را سامان دهیم که مجبور نباشیم هر کاری را صرفاً برای پول انجام دهیم و بتوانیم زمان و انرژی بیشتری را به کارهای ارزشمند اختصاص دهیم.پرسش محوری:کدام بخش از پیچیدگی مالی زندگی‌ واقعاً به آزادی ما کمک می‌کند و کدام بخش فقط ما را مشغول نگه می‌دارد؟سادگی مالی یعنی پول و دارایی‌هایمان را چنان مدیریت کنیم که ابزار زندگی باشند، نه اینکه زندگی‌مان صرف مدیریت آن‌ها شود..حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 13 Oct 2026 11:40:00 +0330https://virgool.ir/@khozuei/چگونه-کنار-هم-یاد-بگیری-hfgiw3gwzurgکنار هم زندگی کردن، مسئله‌ی همزیستی است؛ کنار هم یاد گرفتن، مسئله‌ی رشد مشترک.جامعه‌ی بالغ فقط جامعه‌ای نیست که در آن انسان‌ها مزاحم یکدیگر نمی‌شوند؛ جامعه‌ای است که در آن حضور یکدیگر، ظرفیت یادگیری‌شان را افزایش می‌دهد.برای رسیدن به آن، چند تغییر بنیادین لازم است:۱. اختلاف را تهدید نبینیم؛ منبع اطلاعات ببینیم.اگر من و تو متفاوت می‌بینیم، یکی از ما الزاماً اشتباه نمی‌کند. ممکن است هرکدام بخشی از واقعیت را ببینیم.پس به جای: «چه کسی درست می‌گوید؟» اول بپرسیم: «این اختلاف چه اطلاعاتی درباره واقعیت به ما می‌دهد؟»۲. «نمی‌دانم» را از شکست به سرمایه تبدیل کنیمیادگیری جمعی زمانی آغاز می‌شود که آدم‌ها بتوانند بدون از دست دادن شأن خود بگویند: نمی‌دانم و حتی مهم‌تر بتوانند بگویند: اشتباه کردم.اگر اعتراف به ندانستن هزینه اجتماعی داشته باشد، افراد به‌جای یادگیری، تظاهر به دانایی می‌کنند.۳. تجربه‌ها را به دانش مشترک تبدیل کنیمهرکس در زندگی خود سرمایه‌ای از تجربه دارد؛ اما تجربه تا زمانی که توصیف، مقایسه و به اشتراک گذاشته نشود، عمدتاً سرمایه‌ای شخصی باقی می‌ماند.۴. حافظه جمعی بسازیمیکی از فقرهای جوامع این است که هر نسل اشتباهات نسل قبلی را دوباره تجربه می‌کند. باید بتوانیم ثبت کنیم:چه کردیم؟چه می‌خواستیم؟چه اتفاقی افتاد؟کجا اشتباه کردیم؟چه چیزی یاد گرفتیم؟دفعه بعد چه چیزی را متفاوت انجام می‌دهیم؟۵. یادگیری را فقط در مدرسه جست‌وجو نکنیمخانواده، محل کار، بازار، دوستی، شهر و حتی اختلافات اجتماعی می‌توانند محیط یادگیری باشند. در چنین جامعه‌ای، پرسش مهم در پایان یک تعامل فقط این نیست: «چه کسی برنده شد؟» بلکه:«از این تعامل چه چیزی یاد گرفتیم که قبل نمی دانستیم.خلاصه کلام این‌که جامعه یادگیرنده جامعه‌ای نیست که همه در آن مثل هم فکر می‌کنند؛ جامعه‌ای است که اختلاف‌هایش را به ظرفیت فهمیدن تبدیل می‌کند.شما چه روش‌هایی برای تبدیل کنار هم زندگی کردن به کنار هم یاد گرفتن پیشنهاد می‌دهید؟ .حسین خضوعیحسین خضوعیWed, 07 Oct 2026 08:51:14 +0330https://virgool.ir/@khozuei/سبد-سرمایه-گذاری-شما-به-چه-چیزی-نیاز-دارد-zliqlk2eobxbیکی از مهم‌ترین عوامل در تصمیم‌گیری برای انجام یک سرمایه‌گذاری جدید، توجه به ساختار سرمایه‌گذاری‌های موجود است. هیچ سرمایه‌گذاری جدیدی نباید مستقل از آنچه پیش از این در سبد سرمایه‌گذاری فرد وجود دارد ارزیابی شود.ممکن است یک فرصت سرمایه‌گذاری، به‌تنهایی جذاب و سودآور به نظر برسد، اما برای فردی که بخش قابل‌توجهی از سرمایه خود را پیش‌تر به همان طبقه دارایی اختصاص داده است، انتخاب مناسبی نباشد. در چنین شرایطی، افزایش تمرکز بر یک طبقه دارایی می‌تواند ریسک سبد را افزایش دهد. بنابراین، گاهی بهترین تصمیم این نیست که دوباره در یک فرصت خوب سرمایه‌گذاری کنیم، بلکه این است که به سراغ طبقه دارایی دیگری برویم که کاستی‌ها و عدم‌تعادل‌های ساختار سرمایه ما را جبران کند.در واقع، هر سرمایه‌گذاری جدید باید در نسبت با کل سبد سرمایه دیده شود، نه به‌صورت یک تصمیم مستقل. سؤال اصلی نباید فقط این باشد که «آیا این سرمایه‌گذاری خوب است؟» بلکه باید پرسید: «آیا این سرمایه‌گذاری برای من و با توجه به سرمایه‌گذاری‌های فعلی‌ام مناسب است؟»ساختار سرمایه مطلوب هر فرد نیز به هدف نهایی او از سرمایه‌گذاری و افق زمانی سرمایه‌گذاری بستگی دارد. کسی که به دنبال حفظ ارزش دارایی خود در بلندمدت است، لزوماً به همان ساختار سرمایه‌ای نیاز ندارد که فردی با هدف ایجاد جریان نقدی، رشد سریع سرمایه یا تأمین یک نیاز مشخص در آینده به آن نیاز دارد. همچنین، افق زمانی سرمایه‌گذاری تعیین می‌کند که فرد تا چه اندازه می‌تواند نوسانات کوتاه‌مدت و ریسک‌های مختلف را تحمل کند.بنابراین، مسیر منطقی سرمایه‌گذاری را می‌توان در سه مرحله خلاصه کرد:ابتدا باید هدف نهایی از سرمایه‌گذاری و افق زمانی سرمایه‌گذاری را به‌روشنی مشخص کرد.سپس، بر مبنای این دو عامل، باید ساختار سرمایه مطلوب را معماری کرد؛ یعنی تعیین کرد که چه سهمی از کل سرمایه بهتر است در هر یک از طبقات دارایی قرار گیرد.و در نهایت، برای انجام سرمایه‌گذاری‌های جدید، به‌جای آنکه صرفاً به دنبال جذاب‌ترین فرصت‌های موجود باشیم، باید ابتدا به ساختار فعلی سرمایه خود نگاه کنیم و کاستی‌ها، تمرکزهای بیش‌ازحد و نیازهای واقعی سبد را شناسایی کنیم. سرمایه‌گذاری جدید باید در درجه نخست در خدمت تکمیل و بهبود معماری کل سرمایه باشد.به بیان دیگر، سرمایه‌گذاری موفق صرفاً انتخاب دارایی‌های خوب نیست؛ بلکه ساختن ترکیب مناسبی از دارایی‌هاست که متناسب با هدف، افق زمانی و میزان ریسک‌پذیری فرد طراحی شده باشد.گاهی یک دارایی بسیار خوب، برای سبد ما انتخاب مناسبی نیست؛ همان‌طور که گاهی یک دارایی با بازده مورد انتظار کمتر، به دلیل نقشی که در کاهش ریسک و ایجاد تعادل در کل ساختار سرمایه ایفا می‌کند، می‌تواند انتخاب ارزشمندتری باشد. بنابراین، پیش از هر سرمایه‌گذاری جدید، باید ابتدا از خود بپرسیم: «سبد سرمایه من اکنون چه دارد و بیش از هر چیز به چه چیزی نیاز دارد؟»حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 08 Sep 2026 11:18:31 +0330https://virgool.ir/@khozuei/برای-هر-کار-یک-چرا-برای-هر-چرا-یک-امید-ozowpmidi3zqبرای هر کار و اقدامی، داشتن یک «بیانیه» و یک «امیدنامه» می‌تواند زندگی را ساختارمندتر کند و اقدامات پراکنده را به پروژه‌های مستقل و معنادارِ بهبود تبدیل کند.«بیانیه» و «امیدنامه» صرفاً متن‌هایی انگیزشی نیستند؛ بلکه به هر اقدام، معنا، جهت و ساختار می‌دهند. بیانیه روشن می‌کند که چرا این کار را انجام می‌دهم، قرار است چه چیزی را بهتر کنم و در این مسیر چه اصولی را دنبال کنم. امیدنامه نیز تصویری از آینده‌ای می‌سازد که امیدوارم این اقدام به آن منتهی شود.با این دو، هر اقدام می‌تواند از یک فعالیت روزمره و پراکنده به یک «پروژه بهبود» تبدیل شود؛ پروژه‌ای که آغاز، جهت، امید، معیار و پایان مشخص دارد.در این نگاه، مطالعه کردن فقط مطالعه نیست؛ می‌تواند پروژه‌ای برای افزایش فهم باشد. ورزش فقط ورزش نیست؛ پروژه‌ای برای افزایش توانمندی و مراقبت از خود است. رابطه با خانواده فقط معاشرت نیست؛ می‌تواند پروژه‌ای برای ساختن صمیمیت باشد. کار کردن فقط انجام وظیفه نیست؛ می‌تواند پروژه‌ای برای خلق ارزش و شکوفایی توانایی‌ها باشد.به این ترتیب، زندگی دیگر صرفاً مجموعه‌ای از کارهای پراکنده نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از پروژه‌های کوچک و بزرگ برای بهتر زیستن و بهتر شدن است.شاید برای معنادار شدن زندگی لازم نباشد منتظر یک «پروژه بزرگ زندگی» بمانیم. می‌توانیم هر اقدام امروز را به یک پروژه کوچک برای بهبود زندگی تبدیل کنیم؛ پروژه‌ای که بدانیم چرا آغازش کرده‌ایم، امیدواریم به کجا برسد، چگونه پیشرفت آن را بسنجیم و چه زمانی می‌توانیم بگوییم چیزی در زندگی بهتر شده است.در نهایت، شاید ساختارمند کردن زندگی نه به معنای پر کردن آن با کارهای بیشتر، بلکه به معنای معنادار کردن کارهایی باشد که همین حالا انجام می‌دهیم.به نظر شماآیا هر کاری واقعاً به بیانیه، امیدنامه، معیار و پایان نیاز دارد، یا بخشی از ارزش زندگی در کارهایی است که بی‌برنامه و بی‌هدف تجربه می‌شوند؟@HoseinKhozuee.حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 25 Aug 2026 22:28:10 +0330https://virgool.ir/@khozuei/جهان-پنجره-یا-ویترین-s4peyaropsrqتوجه، ابزارِ تبادلِ وجودِ ما با جهان پیرامون است؛ ما با توجه کردن، بخشی از وجود خود را به جهان می‌سپاریم و در مقابل، چیزی از جهان را وارد وجود خود می‌کنیم.تماشا، یکی از اصلی‌ترین کانال‌های تخصیص توجه ما به محیط پیرامون ماست.آنچه را می‌بینیم، فقط مشاهده نمی‌کنیم؛ به آن اجازه می‌دهیم بخشی از جهان ذهنی و معنایی ما را شکل دهد.اگر افراد و اشیای پیرامونمان را عینکی برای تماشای چیزی بزرگ‌تر از خودشان قرار دهیم، هر کدام از آنها می‌توانند دریچه‌ای شوند به سوی فهمی وسیع‌تر؛ و در این فرایند، خودمان نیز بزرگ‌تر می‌شویم.اما اگر آنها را پراکنده‌پراکنده، جزیره‌جزیره، سطحی و مستقل تماشا کنیم، توجه ما میان انبوهی از موضوعات خرد پخش می‌شود؛ چیزهای بسیاری می‌بینیم، اما درک منسجی از آن‌ها پیدا نمی‌کنیم.شاید تفاوت این دو شیوه چنین باشد:یک شیوه، جهان را به پنجره تبدیل می‌کند؛شیوه‌ی دیگر، جهان را به ویترین.در اولی، هر چیز ما را به چیزی فراتر از خودش می‌رساند؛در دومی، هر چیز فقط خودش است.راستی اگر توجه، ابزار تبادل وجود ما با جهان است، آیا واقعاً مالک توجه خود هستیم یا جهان پیرامونمان آن را برای ما تخصیص می‌دهد؟.حسین خضوعیحسین خضوعیMon, 24 Aug 2026 11:52:13 +0330https://virgool.ir/@khozuei/حسابداری-ذهن-چگونه-سود-و-زیان-زندگی-را-محاسبه-می-کنیم-ui7uv9er0aamدر حسابداری، هیچ رویداد مالی بدون طبقه‌بندی ثبت نمی‌شود. برای دارایی‌ها، بدهی‌ها، درآمدها و هزینه‌ها سرفصل‌های مشخصی وجود دارد و هر رویداد مالی در حساب مربوط به خود ثبت می‌شود. سپس در یک افق زمانی مشخص، مجموعه این ثبت‌ها در قالب صورت‌های مالی به ما می‌گوید که در یک دوره سود کرده‌ایم یا زیان.ما نیز در زندگی، کم‌وبیش چنین حسابداری‌ای داریم؛ با این تفاوت که بسیاری از سرفصل‌های آن را خودمان ساخته‌ایم، بی‌آنکه همیشه از وجودشان آگاه باشیم.هر اتفاقی که برای ما رخ می‌دهد، در ذهنمان در یک سرفصل ثبت می‌شود:موفقیت یا شکست، سود یا زیان، پیشرفت یا عقب‌ماندگی، احترام یا بی‌احترامی، فرصت یا تهدید، دوست داشتن یا از دست دادن.اما مسئله مهم اینجاست که سرفصل‌ها و برچسب‌ها واقعیت را برای ما تفسیر می‌کنند.ممکن است یک رویداد در یک سرفصل «زیان» ثبت شود و در سرفصلی دیگر «آموزش».یک شکست می‌تواند در حساب «شکست‌های زندگی» ثبت شود یا در حساب «هزینه‌ی یادگیری».از دست دادن یک فرصت می‌تواند «ضرر» تلقی شود یا «آزاد شدن منابع برای فرصتی دیگر».حتی افق زمانی حسابداری نیز اهمیت دارد. ممکن است چیزی امروز در صورت سود و زیان زندگی ما هزینه به نظر برسد، اما در افق پنج‌ساله به یکی از سودآورترین سرمایه‌گذاری‌های زندگی تبدیل شود. برعکس، چیزی که امروز سود بزرگی به نظر می‌رسد، ممکن است در افق بلندمدت هزینه‌ای سنگین داشته باشد.بنابراین بخشی از شادی و رنج ما نه فقط از آنچه اتفاق افتاده، بلکه از نحوه ثبت آن اتفاق در حسابداری ذهن ما ناشی می‌شود.اگر سرفصل‌ها را بد تعریف کنیم، رویدادها را نادرست برچسب بزنیم یا افق زمانی مناسبی برای ارزیابی نداشته باشیم، ممکن است در حالی که واقعاً در حال ساختن ارزش هستیم، احساس زیان کنیم؛ یا در حالی که مشغول مصرف سرمایه‌های آینده‌ایم، احساس سود و موفقیت داشته باشیم.شاید یکی از مهارت‌های مهم زندگی این باشد که هر از گاهی دفتر حسابداری ذهن خود را بازبینی کنیم:چه سرفصل‌هایی ساخته‌ام؟چه چیزی را سود محسوب می‌کنم و چه چیزی را زیان؟رویدادها را با چه برچسب‌هایی ثبت می‌کنم؟و سود و زیان زندگی‌ام را در چه افق زمانی محاسبه می‌کنم؟گاهی برای تغییر احساسمان نسبت به زندگی، لازم نیست واقعیت را تغییر دهیم؛کافی است ببینیم آن را در کدام سرفصل ثبت کرده‌ایم، با چه برچسبی ثبت کرده‌ایم و در پایان کدام دوره قرار است صورت‌حسابش را ببینیم..حسین خضوعیحسین خضوعیSun, 23 Aug 2026 17:30:02 +0330https://virgool.ir/@khozuei/نعمت-هایی-که-ما-را-از-خود-بی-نیاز-می-کنند-wqtgbnnmwuyfمثل واکر که کارکرد اصلی‌اش این است که مصدوم را از خودش بی‌نیاز کند، بسیاری از نعمت‌ها، ابزارها و دارایی‌های موقتی زندگی نیز کارکردی فراتر از بهره‌مندی مستقیم خود دارند: قرار است ما را از وابستگی به خودشان رها کنند.ابزار خوب، ابزاری نیست که برای همیشه به آن محتاج بمانیم؛ ابزاری است که توانایی ما را افزایش می‌دهد تا کم‌کم بدون آن هم بتوانیم کاری را انجام دهیم. نعمت نیز اگر درست به کار گرفته شود، باید از ما انسانی توانمندتر، آزادتر و بی‌نیازتر بسازد؛ نه انسانی وابسته‌تر.پول، اگر ما را از اضطراب دائمیِ معاش رها کند، به آزادی نزدیک شده‌ایم؛ اگر خود به منبع اضطراب و وابستگی تازه‌ای تبدیل شود، هنوز کارکرد عمیق خود را پیدا نکرده است.دانش، اگر قدرت فهم و تشخیص ما را بیشتر کند، ما را از وابستگی به پاسخ‌های دیگران آزاد می‌کند؛ اما اگر صرفاً به ابزاری برای اثبات برتری خود تبدیل شود، شکل دیگری از وابستگی ساخته‌ایم.رابطه، اگر به رشد و استواری ما کمک کند، ما را غنی‌تر می‌کند؛ اما اگر نبودن دیگری را برای ادامه‌ی زندگی ناممکن کند، تعلق جای محبت را گرفته است.از این منظر، مسئله فقط این نیست که چه چیزهایی داریم؛ مسئله این است که این داشته‌ها با ما چه می‌کنند.ممکن است بر ثروت، دانش، موقعیت، شهرت، امکانات و حتی روابط خود بیفزاییم، اما هم‌زمان وابستگی‌مان به آنها نیز بیشتر شود. در این صورت، داشته‌های ما افزایش یافته، اما آزادی ما نه.بنابراین شاید معیار رشد را باید کمی متفاوت تعریف کرد:معیار رشد، فقط افزایش داشته‌های ما نیست؛ افزایش آزادی ما از داشته‌هایمان است.این به معنای نداشتن یا کنار گذاشتن نعمت‌ها نیست. اتفاقاً ممکن است انسان در زندگی چیزهای بیشتری داشته باشد، اما تعلقش به آنها کمتر باشد. بتواند از آنها استفاده کند، بدون آنکه هویت و آرامش خود را به آنها گره بزند؛ بتواند آنها را داشته باشد، بدون اینکه آنها او را داشته باشند.در چنین نگاهی، بی‌نیازی نقطه‌ی مقابلِ داشتن نیست؛ شکل بالغ‌ترِ داشتن است.داشتنِ بدون وابستگی.شاید یکی از نشانه‌های شکوفایی همین باشد که هرچه بیشتر به دست می‌آوریم، کمتر اسیر چیزهایی می‌شویم که به دست آورده‌ایم؛ و هرچه نعمت بیشتری وارد زندگی ما می‌شود، ظرفیت بیشتری برای رها کردن، بخشیدن و از دست دادن پیدا می‌کنیم.نعمت زمانی به کمال کارکرد خود نزدیک می‌شود که پس از توانمند کردن ما، تعلق ما را به خودش کاهش دهد.آنچه به ما داده شده است، اگر درست استفاده شود، نباید در نهایت ما را محتاج‌تر کند؛ باید آزادترمان کند.به نظر شما۱- آیا هر وابستگی‌ای الزاماً مانع رشد است، یا بعضی وابستگی‌ها بخشی طبیعی و ضروری از زندگی انسانی‌اند؟۲- اگر بی‌نیازی معیار رشد باشد، آیا رسیدن به بی‌نیازی کامل اصلاً ممکن است یا خودِ این هدف می‌تواند شکل تازه‌ای از وابستگی باشد؟۳- آیا می‌توان بدون تعلق، واقعاً دوست داشت، لذت برد و عمیقاً در چیزی مشارکت کرد؟۴- مرز میان تعلق سالم و وابستگی ناسالم کجاست؟۵- آیا انسان بدون تعلق، انگیزه‌ای برای ساختن، حفظ کردن و پیشرفت خواهد داشت؟حسین خضوعیحسین خضوعیThu, 20 Aug 2026 19:13:40 +0330https://virgool.ir/@khozuei/سوال-qkjxgdfeuy70سؤال یک فرشته است؛فرشته‌ای که فرصت می‌سازد؛ فرصتِ دانستن، فهمیدن و نزدیک‌تر شدن.اگر بپرسم، فرصتی برای آموختن است؛اگر بپرسند، فرصتی برای آموزاندن و دوباره آموختن.سؤال، دریچه‌ای است به جهان ذهن و دل دیگری؛ فرصتی برای تعامل، گفت‌وگو و تبادل نظر، دیدگاه و احساس. گاهی یک سؤال ساده می‌تواند آغازگر یک فکر تازه، یک شناخت عمیق یا حتی تغییر یک نگاه باشد.پس بگذارید امروز با یک سؤال شروع کنیم:دوست دارید چه سؤالی از شما بپرسم؟و شما دوست دارید چه سؤالی از من بپرسید؟حسین خضوعیحسین خضوعیFri, 07 Aug 2026 15:56:43 +0330https://virgool.ir/@khozuei/رواداری-z6l4lyhn2vrnانسان، حتی با خودش نیز همیشه هم‌نظر نیست. همه‌ی ما بارها در موضوعات مختلف با خودمان اختلاف داشته‌ایم؛ امروز چیزی را درست دانسته‌ایم و فردا درباره‌ی همان موضوع دچار تردید شده‌ایم یا حتی نظرمان کاملاً تغییر کرده است. گاهی تجربه‌ای تازه، گفت‌وگویی با دیگران، مطالعه‌ی یک دیدگاه متفاوت یا حتی گذر زمان باعث می‌شود برداشت ما از یک موضوع تغییر کند. این تغییر نظر نه‌تنها نشانه‌ی ضعف نیست، بلکه می‌تواند نشانه‌ی رشد، آگاهی و توانایی انسان برای بازنگری در افکار خود باشد.اگر انسان می‌تواند با خودش اختلاف داشته باشد، پس اختلاف نظر با دیگران نیز امری طبیعی و اجتناب‌ناپذیر در زندگی است. ما انسان‌ها با پیشینه‌ها، تجربه‌ها، باورها و شرایط متفاوتی زندگی می‌کنیم؛ بنابراین طبیعی است که همه‌ی ما یک موضوع را به یک شکل نبینیم. مهم این نیست که همیشه با یکدیگر موافق باشیم، بلکه مهم این است که بتوانیم در عین اختلاف، احترام یکدیگر را حفظ کنیم و بدون تحقیر یا برچسب‌زدن، درباره‌ی تفاوت دیدگاه‌ها گفت‌وگو کنیم.انسانی که پذیرفته است ممکن است خودش نیز اشتباه کند و روزی نظرش را تغییر دهد، معمولاً راحت‌تر می‌تواند نظر مخالف دیگران را نیز تحمل کند. رواداری به این معنا نیست که حتماً با هر عقیده‌ای موافق باشیم؛ بلکه یعنی حق دیگران برای متفاوت فکر کردن را به رسمیت بشناسیم. شاید یکی از مهم‌ترین نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم بگوییم: «من با تو موافق نیستم، اما برای شنیدن و فهمیدن دیدگاهت آماده‌ام.»آیا شما تاکنون با «خودتان» اختلاف نظر داشته‌اید و بعد متوجه شده‌اید که دیدگاهتان تغییر کرده است؟آیا اختلاف نظر را موضوعی طبیعی و حتی ضروری در زندگی می‌دانید؟وقتی کسی برخلاف باور شما صحبت می‌کند، واکنش شما چیست؟تا چه اندازه می‌توانید نظر مخالف دیگران را بدون قضاوت و عصبانیت بشنوید؟به نظر شما مرز میان «رواداری» و «پذیرشِ بی‌چون‌وچرای هر عقیده‌ای» کجاست؟آیا ممکن است اختلاف نظر، به‌جای ایجاد فاصله، فرصتی برای شناخت بهتر خود و دیگران باشد؟شاید جامعه‌ای که در آن همه دقیقاً یکسان فکر می‌کنند، لزوماً جامعه‌ای آگاه‌تر و بهتر نباشد. گاهی همین تفاوت‌ها هستند که ما را وادار می‌کنند دوباره فکر کنیم، پرسش‌های تازه‌ای مطرح کنیم و حتی بعضی از باورهای قدیمی خود را اصلاح کنیم. رواداری یعنی بتوانیم در میان تفاوت‌ها، همچنان گفت‌وگو، احترام و انسانیت را حفظ کنیم.حسین خضوعیحسین خضوعیFri, 07 Aug 2026 15:48:55 +0330https://virgool.ir/@khozuei/خانواده-otkddjsxvxz1خانواده برای ما نهادی محترم است که یقیناً فراتر از ادامه نسل، کارکردهای ارزشمند دیگری نیز دارد.تعاریف متعددی از خانواده بر مبنای کارکرد ارائه شده است که هر کدام جنبه‌ای از فواید این جمع دوست‌داشتنی را روشن می‌کند:🌸 خانواده یعنی جایی که اگر همه درها به رویت بسته شود، آغوش آن هنوز به روی تو باز است.🌸 خانواده یعنی کسانی که شادی تو را جشن می‌گیرند و اندوهت را تقسیم می‌کنند.🌸 خانواده یعنی کسانی که نان، خاطره و آینده را با هم تقسیم می‌کنند.🌸 خانواده یعنی کسانی که نانشان یکی، دلشان یکی و سرنوشتشان به هم گره خورده است.🌸 خانواده یعنی کسانی که بر سر یک سفره می‌نشینند و «سفره» نماد همدلی، رزق مشترک و زندگی مشترک است.🌸 خانواده یعنی جایی که «من» به «ما» تبدیل می‌شود.🌸 خانواده یعنی «ما»یی که از کنار هم بودن، بزرگ‌تر از «من» می‌شود.شما چه تعریفی از خانواده دارید؟شما از میان تعاریف فوق، کدام را بیشتر دوست دارید؟ چرا؟حسین خضوعیحسین خضوعیFri, 07 Aug 2026 15:42:08 +0330https://virgool.ir/@khozuei/رابطه-ی-آگاهی-با-رنج-زنگوله-ای-است-jlrmlzoqfgahاکثر ما حسرت دوره‌ی کودکیمون رو‌ داریم و دلمون میخواد به عالم بچگی و بازی‌هاش برگردیم. چند وقت دارم به این موضوع فکر می‌کنم که آیا نمیشه جوهره‌ی شادی کودکی رو پیدا کرد و اون رو در بزرگسالی تکرار و تکثیر کرد؟ آگاهی بچه‌ها به مخاطرات و رویدادهای محیط و جامعه کمه و براشون همه‌چیز بازیه. بزرگ‌تر که میشن با افزایش آگاهی و اطلاعات رفته رفته شادی زندگی کم میشه. به نظرم رابطه آگاهی و رنج شبیه یک منحنی زنگوله‌ایه. در ابتدای زنگوله که آگاهی کمه، رنج حداقله و هرچه آگاهی بیشتر بیشه تا یک جایی- میانه‌ی زنگوله- رنج بیشتر میشه و اونجا به بعد با افزایش آگاهی رنج دوباره کم میشه. اگه می‌بینیم با گذر عمر و افزایش آگاهی هی داره از شادی کودکیمون کم میشه و بر رنجمون افزوده میشه، علتش اینه که هنوز به میانه منحنی زنگوله‌‌ای آگاهی نرسیدیم.حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 11 Nov 2025 09:48:11 +0330https://virgool.ir/@khozuei/زبودنم-چه-افزود-نبودنم-چه-کاهد-j1lulj9o7p4l«بودن» نشانه‌ها و آثاری داره، یکی از ساده‌ترین‌هاش اینه که از بودن کسی یا چیزی در جایی، چیزی به اونجا اضافه میشه یا تغییری در اونجا رخ میده. بودن همه آدما به یک اندازه نیست و این رو میشه از مقدار آثارشون فهمید. به نظرم عمر فرصتی برای ماست تا بودن خودمون رو حداکثر کنیم و این حداکثر سازی سه بُعد داره: مدت، شدت و وسعت. برای افزودن بودنمان از بُعد مدت، اولا باید جوری از تن و روان مون مراقبت کنیم که حداکثر اعتباری زمانی که خالقمون برامون در نظر گرفته رو استفاده کنیم و با بی تدبیری شارژ زمانی مون رو کم نکنیم. ثانیا باید پیوسته زندگی کنیم و از وقفه‌ها و غیبت‌های مسیر زندگی تا می‌تونیم بکاهیم. برای افزودن بودن از حیث شدت باید عمیق زندگی کنیم، در از امید و ذوق و شوق و انگیزه، و از کسالت و رخوت و یاس تا می‌تونیم پرهیز کنیم. برای افزایش بودن از حیث وسعت باید نقاط کور رهنمون رو بشناسیم و اونا رو از بین ببریم، قاب ذهنی و وسعت نگاه مون رو تا می‌تونیم بگسترانیم. اگه میخایم بدونیم آیا در توسعه ابعاد بودنمون موفق بودیم یا نه؟ نگاه کنیم و ببینیم ثمره و نشانه‌‌های بودنمون تا حالا چی بوده؟ از خودمون بپرسیم زبودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟حسین خضوعیحسین خضوعیMon, 10 Nov 2025 17:43:50 +0330https://virgool.ir/@khozuei/چگونه-با-آنچه-داریم-باشیم-vwosve2ugmrpسوال فوق یک سوال میلیون دلاریه. چرا؟ چون پاسخ درست به اون می‌تونه کلی کیفیت زندگی ما رو بالا ببره و لذتمون رو بیشتر کنه.به نظرم برای بودن با آنچه داریم، اول باید اونا رو بشناسیم و بشماریم. چون اساسا چیزی رو که نمی‌دونیم داریمش یا نه، نمی‌تونیم باهاش باشیم و از وجودش لذت ببریم.شناخت دارایی و نعمت آغاز راهه، دارایی‌ها رو زمانی می‌تونیم درست و عمیق بشناسیم که بتونیم نبودشون رو تصور کنیم. تصور درست نبودن چیزی، موجب درک بهترِ بودنِ اون چیز میشه و احساس قدردانی ما از وجود او رو‌ بالا خواهد برد. در یک کلام برای اینکه با داشتن هامون بیشتر باشیم، باید یاد بگیریم اونا رو با عینک نداشتن‌شون ببینیم.حسین خضوعیحسین خضوعیSun, 09 Nov 2025 22:39:43 +0330https://virgool.ir/@khozuei/سرمایه-رایگان-htxzqwmmadxgبرخی سخن‌ها برای گوینده «حرف»اند ولی برای شنونده «سرمایه» می‌شوند.وقتی از والدین تان تقدیر می‌کنید…وقتی از همسرتان تشکر می کنید…وقتی فرزندتان را تشویق می‌کنید…وقتی دوستتان را تحسین می‌کنید…معجزه‌ی گفتگوبدون هیچ هزینه‌ایاز «کلمات» شما برای مخاطب‌تان«سرمایه» می‌سازد، آن‌هم چه سرمایه‌ای؛سرمایه‌ی «امید»سرمایه‌ی «انگیزه»سرمایه‌ی «معنا»سرمایه‌ی «حرکت»سرمایه‌ی حس‌خوب زندگیاین سرمایه‌های ارزشمند ولی رایگان را از عزیزان‌مان دریغ نکنیم.حسین خضوعیحسین خضوعیWed, 23 Jun 2021 14:38:48 +0430https://virgool.ir/@khozuei/اطلاعات-بلاتکلیف-vp3x416a9xddشبکه‌های اجتماعی هر روز اطلاعات متنوع و تجربه‌های فراوانی در قالب جستار، عکسنوشته، پادکست و ویدیو به دیدرس و تیررس ما می‌آورند.ما اما چون با برنامه سراغ آنها نرفته‌ایم، ظاهراً هزینه‌ای بابت آنها پرداخت نکرده‌ایم و سامانه‌‌ یا فلوچارتی برای به بندکشیدن، نگهداری، آماده‌سازی و هضم و جذب آنها نداریم، از هر کدام در حد یک نگاه کوتاه یا یک لمس کوچک محظوظ می‌شویم و با شتاب سراغ بقیه می‌رویم تا میل تنوع طلبی خود را ساکت کنیم.محتوایی که یک‌بار در تورمان افتاده بود و می‌توانست التیام بخش گوشه‌ای از رنج‌مان یا توسعه‌بخش قسمتی از دیدگاهمان باشد، به طرفهالعینی از دستمان سر می‌خورد و در بیکرانه‌‌-دریایِ مجازی دوباره فرو می‌رود. تا کی دست تقدیر آن‌را دوباره در تور ما بیندازد یا نیندازد؟مهر پارسال یکی از شما این محتوا را در قالب استوری در تور من انداخت، با آنکه از آن بهره‌ها برده‌ام و هنوز هم می‌برم، ولی ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است، لذا به مصداق «وَذَکِّرْ فَإِنَّ الذِّکْرَىٰ تَنفَعُ الْمُؤْمِنِینَ» آنرا محض یادآوری تقدیم شما و آن عزیز می‌کنم؛«اگر تو دلت به یک شاخه گل آفتاب‌گردان گرم و روشن میشه، فدای سرت که اطرافیانت تعجب می‌کنند و می‌خواهند تو را به دام تجملات حتی بی‌معنای خودشان بکشانند.کی گفته سلیقه‌‌ی تو به اندازه‌ی بقیه مهم نیست؟دل قوی دار که این دنیا محل فراوانی فکر و نعمت و سلیقه است.لذت ببر و در برابر لذت‌ها و سلایق مردمان متواضع باش، حتی کمک‌شان کن به شیوه‌ی انحصاری خودشان از عمرشان لذت ببرند.»حسین خضوعیحسین خضوعیTue, 22 Jun 2021 14:41:13 +0430https://virgool.ir/@khozuei/از-کجا-شروع-کنم-qry56jqt6a2yاگر می‌خواهی فردا همین جایی که هستی، باشی، لازم نیست هیچ اقدامی انجام بدهی.ولی اگر می‌خواهی فردا جایی غیر از اینجا باشی باید به ترتیب اقدامات زیر را انجام دهی:1️⃣: مقصدت را مشخص کنی2️⃣: وسیله‌ی مناسب سفرت را انتخاب کنی3️⃣: بلیط بگیری4️⃣: چمدانت را ببندی 5️⃣: سر ساعت حرکت در زمان در ترمینال،ایستگاه یا فرودگاه حاضر باشی تا از سفر جانمانی.نیچه همین محتوای ساده  و بدیهی را در قالب کلمات دیگری ریخته است و می‌گوید:« از سنگ قبرت شروع کن...[ببین چی دلت میخواد روی سنگ قبرت بنویسند] اگر می‌خواهی بدانی امروز چه اقدامی باید انجام دهی، ببین فردا باید کجا باشی»حسین خضوعیحسین خضوعیMon, 21 Jun 2021 17:48:42 +0430