https://virgool.ir/feed/@khosravani.saeidکلمات مسیر کوتاهی دارن تا به زبانمون بیان ، اما برای نوشتن و روی کاغذ اومدن راه سختی در پیش دارن ...fa2026-11-12 00:45:10https://files.virgool.ir/upload/users/158205/avatar/BdkRXu.pnghttps://virgool.ir/@khosravani.saeidhttps://virgool.ir/@khosravani.saeid/مصائب-دو-زیستی-qa6epfjxqz7mهمانطور که در کتاب علوم پنج ابتدایی خواندیم ، دوزیستان گونه ایی از مهره داران هستند که هم در آب میتونن زندگی کنن و هم در خشکی . وقتی اینو توی کلاس پنجم ابتدایی خوندم اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود : چقدر خوب !!! انگار که گونه ایی از موجودات هم هستن که مثل ما انسانها که مثلا قدرت تکلم و اختیار داریم دارای آپشن های خاص هستن . اصلا چرا آدما دو زیست نیستن ؟؟؟ چرا ماها نمیتونم از مزیت های دوزیستی بهره ببریم ؟؟؟چرا نمیتونیم تو دو تا دنیایی متفاوت زندگی کنیم ؟بزرگتر که شدم ، دیدم چقدر ماها دو زیستیم و خودمون خبر نداریم و فرقمون با دیگر مهره دارهای دوزیست اینه که ما جز گونه های دوزیست های پر دغدغه به حساب میاییم . همه ی ما تقریبا دو گونه مختلف از خودمون رو به جهان هستی نشون میدیم . گونه اولی که بیشتر باهاش سر وکار داریم اون چیزیه که بقیه میبینن از ما ، اون صورت وسیرتی هستش که توی خانواده ، جامعه و محیط کار نشون میدیم . اون گونه ایی که عملا سعی میکنیم شبیه به خود واقعی ما باشه و زیاد اینجا باهاش کاری نداریم .و اما گونه دوم ،اونیه که اگه زیستش کنیم خیلی دوستش داریم ، اونیه که نمیدونیم داریم زیستش میکنیم ولی میکینم ، اونیه که تو تاکسی و تو ترافیک و و گاها وسط مجلس عروسی و جلسه کاری و هزاران جای دیگه میریم سراغش ، میریم که یک نوع دیگه زندگی کردن رو انجام بدیم ، توی خودمون ، بدون حضور پدرو مادر و همسر و فرزند و دوست و همکار و ... اون قسمت زندگیمون رو هیچکس ندیده، اونجا جاییه که دوستش داریم چون خودِ خووووودِ خودمونیم ، راحت قضاوت میکنیم ، راحت شماتت میکنیم ، راحت تصمیم میگیریم .شاید بشه جهان خشکی رو به دنیای روزمره و جهان دریا رو به زیستگاه درونمون تشبیه کرددنیا صادق ترین روی ما تو زیستگاه دوم ما میبینه ، جایی که رک هستیم ، بی رحم هستیم ،دیگه ملاحظه نمیکنیم و گاها ما رو میکشونه به سمت رویاهامون .اینجا دقیقا همونجاس که ما تنها نیستیم و اون صدای توی مغزمون که تو تنهاییمون باهامون صحبت میکنه در کنار ما توی اون زیستگاه زندگی میکنه ، همون صدایی که دائم در حال سوال پرسیدنه : نکنه اشتباه کردم ؟ چرا بهش اینو نگفتم ؟ کاش این کارو اصلا نمیکردم ؟ و هزاران سوال دیگه . اینجا زیستگاهییه که خیلیامون از گیر کردن توی اون میترسیم . چون خود واقعی ما اونجاس .با هزاران سوال و نکته که گاهأ بار منفی هم دارن .زیستن تو زیستگاه دوم رابطه مستقیم داره با مشغله هامون ، طوری که هر چی سرت شلوغ تر باشه کمتر میری سراغ زیستگاه دومت و گاها اینقدر نمیریم سراغش تا بعضی مواقع اصلا یادمون میره که ما هم قابلیت دوزیست بودن رو داریم . قابلیتی که باعث میشه وسط مسابقه روزمرگی بیاستیم ، برگردیم وبه درون خودمون نگاه کنیم . خودمون رو قضاوت کنیم و بذاریم اون صدای درون که رُک ترین وصریح ترین و دوست ترینه باهامون حرف بزنه . بذاریم یکم حالمون رو عوض کنه .دنیای این روزا، ما رو از دوزیست بودنمون دور کرده ، از جهان دیگه ایی که شاید مثل جهان زیر آب باشه برامون. جایی که عمق داره و و شوق اکتشاف خودمون رو توی خودمون ایجاد میکنه. میشه ساعت ها خودت رو توش غرق کنی و لذت دوزیست بودنت رو ببری.گاهی رفتن به سراغش حال هممون رو خوب میکنه ، شاید ورود بهش سخت باشه ، ما رو به آسونی قبول نکنه ، خوب خیلی وقت ازش سراغی نگرفتیم ، اما دل رحمه ، بلاخره ما رو تو زیستگاه دوممون راه میده ، بلاخره دوزیست بودن علاوه بر خوبی یه مصائبی هم داره و اون ورودِ بهش و گیر نکردنِ داخلشه . به قول حضرت مولوی : اصل جمله علمها این است که بدانی تو که ایی در این یوم دین ؟ khosravani.saeidkhosravani.saeidSat, 06 Jun 2020 19:48:14 +0430