https://virgool.ir/feed/@khodabakhshinarges829دختری سرگردان(: آدرس کانال تلگرامم: @rahino313fa2026-11-10 22:00:54https://files.virgool.ir/upload/users/4890863/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@khodabakhshinarges829https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/احمق-جمع-زرنگ-ها-باش-zusepoo2gsqeاحمق تشنه‌ی یادگیریقرار شد بعد از مراسم شبانه با دوستم فاطمه بریم پیاده‌روی. تو این مسیر می‌تونستیم هم یه کمی به سلامتی جسممون برسیم و هم روحمون رو با صحبت‌های پراکنده آروم کنیم. نرگسِ درونم به‌شدت سرگردانه، مطالعه تو هر زمینه‌ای براش جذابه و دلش می‌خواد هم‌زمان کلی کار رو با هم پیش ببره. این ویژگی شخصیتی دقیقن تو حرف‌زدنش هم خودش رو نشون میده؛ واسه همین وقتی شروع می‌کنه به حرف زدن، ممکنه یهو از کوچه‌پس‌کوچه‌های دیگه‌ای سر دربیاره. خوبی قصه از اونجایی شروع می‌شه که فاطمه دیگه خودش رو وفق داده و می‌تونه این اخلاق نرگس رو تحمل کنه.سرتون رو درد نیارم، بحث کشید به اینجا که من همیشه فکر می‌کردم مهارت و دانشی که دارم خیلی ساده و ابتداییه و بقیه هم دقیقن همون چیزایی رو بلدن که من بلدم. اما اون روز سر کلاس استاد پورمعمار فهمیدم خیلی‌ها حتی بلد نیستن با کامپیوتر کار کنن و این موضوع، اون هم تو این دوره و زمونه، به‌شدت برام عجیب بود. به فاطمه گفتم: «من فکر می‌کنم در برابر بقیه هیچ دانشی ندارم و اتفاقاً به‌شدت ازشون عقب افتاده‌ام.»فاطمه گفت: «دلیل این فکرت اینه که تو همیشه بین آدم‌هایی هستی که تو زمینه‌های مختلف از تو بهترن و دانش بیشتری دارن.» یه کم که فکر کردم دیدم چقدر درست می‌گه. یادم اومد استاد بهرامپور همیشه می‌گفت: «به‌جای اینکه زرنگِ جمعِ احمق‌ها باشین، احمقِ جمعِ زرنگ‌ها باشین؛ همیشه تواضع داشته باشین و دنبال یادگیری باشین. این‌طوری همیشه می‌تونید رشد کنید.»خدا رو شکر می‌کنم که چه تو حوزه کاری و درسی و چه تو حوزه سلامتی و اعتقادی، همیشه «احمقِ جمعِ زرنگ‌ها» بودم و تو کامیونیتی‌هایی مثل گروه AI یا گروه‌های ورزشی و اعتقادی قرار گرفتم که همون آدمِ در حال یادگیریِ جمع باشم.Narges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiSun, 01 Nov 2026 15:18:12 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/3رفتاری-که-فاتحه-ی-صمیمیت-رو-میخونه-d1m4w7hdgy8tکتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت ۴دوست پرتلاشم اگه پارت‌های قبلی کتاب رو نخوندی میتونی از اینجا بخونی(:کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت 1|پارت2 | پارت3برگشتنِ هول‌هولکی به رابطه‌ای که تموم شده، اون هم بدون اینکه مطمئن باشیم طرف مقابلمون تغییری کرده، فقط باعث می‌شه دوباره خودمون رو تنبیه کنیم. صمیمیت واقعی با سال‌ها کنار هم موندن به دست نمیاد، بلکه با درک کردن و حضورِ بدون قضاوت تو لحظه‌های کوتاه ساخته می‌شه.سه تا رفتار هست که فاتحه‌ی صمیمیت رو می‌خونه: محبت و کنترل بیش از حد، تحقیر و سرزنش کردن، و سردی و بی‌تفاوتی. تازه، قرار نیست تو رابطه‌ها نقش کارآگاه رو بازی کنیم تا رازهای طرف مقابل رو کشف کنیم؛ رابطه جای آرامشه، نه بازجویی. وقتی تو رابطه فقط یه نفر مدام تلاش می‌کنه و فداکاری‌های یه طرفه انجام می‌ده، تعادل به هم می‌خوره و اون یکی یا متوقع می‌شه یا منفعل.گاهی برای اینکه بقیه دوستمون داشته باشن، خودمون و خواسته‌هامون رو سانسور می‌کنیم؛ این کار کم‌کم باعث می‌شه از درون سرکوب بشیم و حسرت بخوریم. از طرفی، رفتارهای مبهم و پر از شک و تردید، شریک عاطفیمون رو تو یه برزخ گیر می‌ندازه و به مرور زمان با ایجاد خشم و خستگی، جون رابطه رو می‌گیره. بازی کردن تو نقش «مظلوم» هم فقط باعث می‌شه به طرف مقابل قدرت حاکم بودن بدیم و یه چرخه‌ی آسیب رو بسازیم که تا خودمون نخوایم تموم نمی‌شه.ما دنیا رو از دریچه‌ی روان خودمون می‌بینیم؛ هرچی از درون با خودمون نامهربون‌تر باشیم، آدم‌ها رو هم ناامن‌تر و قضاوت‌گرتر می‌بینیم. این توهم که «چون یه فکری تو ذهنمه پس حتماً درسته»، بزرگ‌ترین فریبِ ذهنه؛ ذهن ما خیلی پیچیده‌ست و باید بیشتر به شواهد بیرونی تکیه کنیم. دسته‌بندی کردن آدم‌ها به دو گروه «خوبِ مطلق» و «بدِ مطلق» یه واکنش کودکانه‌ست که نمی‌ذاره تصمیم‌های بالغانه بگیریم.گشتن دنبال یه «عاشقِ بی‌نقص» یا انتظار داشتنِ «پدر و مادر همیشه فداکار»، فقط باعث می‌شه انسانیت و محدودیت‌های آدم‌های زندگیمون رو نبینیم و مدام ازشون متوقع و دلسرد بشیم. توقعِ اینکه عشق یا حضور آدم‌ها «همیشگی» باشه یه توهم آسیب‌زاست؛ تو دنیای ما همه‌چیز موقته و قشنگیِ رابطه‌ها به همین بالا و پایین شدن‌های طبیعیه. عشق تو نگاه اول هم فقط یه هیجانِ اولیه‌ست و بقای رابطه رو تضمین نمی‌کنه؛ خیلی از آدم‌های امن و حمایتگر، ممکنه تو نگاه اول خیلی معمولی به نظر برسن.رشد کردن از همون بدو تولد با فاصله گرفتن و از دست دادن همراهه؛ برای بالغ شدن باید این فاصله‌ها و تنهایی‌ها رو به رسمیت بشناسیم.فرار از خلوتِ خودمون و پناه بردن مدام به بقیه، خسته‌کننده‌ست؛ امن‌ترین پناهگاهی که همیشه برامون در دسترسه، درونِ خود ماست. فرار کردن از دردها و پناه بردن به «بی‌تفاوتی» مثل یه خودکشی ناموفقه که ما رو از لمس کردن قشنگی‌های زندگی هم محروم می‌کنه.غمی که از «ای‌کاش‌ها و حسرت‌ها» میاد غمیه که شفا می‌ده، البته اگه به سرزنشِ خودمون تبدیل نشه؛ این غم کمکمون می‌کنه درس‌های گذشته رو یاد بگیریم و مسیر آینده رو بهتر بچینیم.تموم شدن یه رابطه لزوماً به این معنی نیست که طرف مقابل آدم بدی بوده؛ یه آدم بالغ می‌پذیره که رابطه‌ها گاهی کار نمی‌کنن و نیازی به خشمگین شدن یا تخریبِ اون آدم نیست.در نهایت، بدن و ذهنِ ما برای مواجهه با دردهای زندگی طراحی شدن؛ آرامشِ واقعی تو فرار کردن نیست، بلکه تو پذیرفتن و لمسِ عمیقِ همین لحظه‌ی «اکنون» با تمام نقص‌هاشه.@rahino313Narges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiFri, 30 Oct 2026 22:15:40 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/هیچ-غمی-ابدی-نیست-qungkauxurq3هیچ غمی ابدی نیست!کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت ۳دوست قشنگم اگه پارت‌های قبلی رو نخوندی از اینجا می‌تونی بخونی(:کتاب تکه‌هایی از یک کل منسجم (پونه مقیمی) | پارت 1|پارت2تو این دنیا که پر از اتفاقای غیرقابل پیش‌بینیه، هیچ حسی حتی عشق و شادی همیشگی نیست. رابطه‌های طولانی‌مدت به خاطر یه عشق همیشگی دوام نمیارن، بلکه راز بقاشون تو صمیمیت‌های ناپایدار اما تکرارشونده‌ست. این صمیمیت عمیق خیلی ترسناکه چون ما رو آسیب‌پذیر می‌کنه و نمی‌دونیم بعدش چی می‌شه، اما همین لحظه‌های کوتاه و صادقانه مثل تارهای محکمی آدما رو تو رابطه‌های طولانی کنار هم نگه می‌داره.دنیای درون ما پنهان نیست؛ از روی کلمه‌ها، قضاوت‌ها و واکنش‌هامون می‌شه فهمید اون تو چه خبره. اگه درونمون پر از خشم و نفرت باشه، رفتار بقیه رو هم از همون عینک می‌بینیم و همش دنبال بهانه‌ایم که بهشون حمله کنیم. واکنش‌های افراطی و حسادت‌های امروزمون، معمولاً ریشه تو زخم‌ها، تحقیرها و طردشدن‌های دوران کودکی و نوجوونیمون داره. اگه فهمیدیم آلوده‌ی خشم آدمای گذشته شدیم، نباید اون رفتارای مخرب رو روی بقیه یا خودمون پیاده کنیم؛ بلکه باید آگاهانه تصمیم بگیریم شبیه «خودِ اصیلمون» رفتار کنیم و این چرخه‌ی آسیب رو متوقف کنیم.شادی یه حس عمیق، رهایی‌بخش اما خیلی کوتاه و گذراست. از دل همین شادی‌های کوتاه، «امیدهای سالم» متولد می‌شن که بهمون تو مسیر زندگی جهت می‌دن، تحملمون رو بالا می‌برن و کمکمون می‌کنن تو هر شرایطی راه حلی پیدا کنیم. در مقابل، «امیدهای واهی» از توهم و رویا میان و با مثبت‌اندیشی فریبنده فقط رمق ما رو می‌گیرن و در نهایت ناامیدترمون می‌کنن.هیچ غمی تا ابد نمی‌مونه. اندوه اولش دنیا رو سنگین و زمان رو کند می‌کنه و حتی تو سالگردهای اتفاقات تلخ دوباره بیدار می‌شه، اما بالاخره می‌گذره. حتی گاهی حجم غم اینقدر زیاده که ذهن ما رو می‌بره به یه بعد دیگه‌ای از زمان تا بتونیم واقعیت رو راحت‌تر تحمل کنیم. حسادت هم وقتی اوج می‌گیره که ما آدم روبه‌رومون رو مثل یه «دشمن خندون» ببینیم که چیزایی داره که ما نداریم. اگه از درون با خودمون تو صلح باشیم، ذهنمون اینقدر تند تند دنبال دشمن‌تراشی نمی‌گرده. برای کنترل حسادت، باید تو ذهنمون اون آدم رو از روبه‌رو برداریم و مثل یه دوست بذاریمش کنار خودمون.خیلی از ترس‌های بزرگ ما اصلاً مال سن الانمون نیستن؛ مال اون «کودک درون» ترسیده‌ای هستن که نگران تنبیه شدن یا تنها موندنه. ما به عنوان سرپرست الانش، باید حامیش باشیم و بهش اطمینان بدیم تا بتونه بزرگ بشه و هم‌سن خودمون بشه. خیلی وقت‌ها هم از ترس این‌که مبادا تو آینده ضربه بخوریم یا شادیامون رو از دست بدیم، خودمون رو از هیجان و لذت‌های الان محروم می‌کنیم و کرختی رو انتخاب می‌کنیم. حتی گاهی شاد بودن بهمون احساس اضطراب و گناه می‌ده، چون نگرانیم بقیه حسادت کنن یا این حال خوب زود تموم بشه؛ در حالی که باید همین لذت‌های ناپایدار درونی رو بدون نگرانی در آغوش بکشیم.ما برای فرار از دردها راه‌های اشتباهی رو انتخاب می‌کنیم. مثلاً برای فرار از درد یه رابطه‌ی تموم‌شده، سریع می‌پریم تو یه رابطه‌ی جدید که این خودش فقط یه مسکن موقته و بعداً می‌شه یه درد بزرگ‌تر. یا این‌که سهم خودمون رو تو اشتباهات گذشته انکار می‌کنیم که این فرار کردن‌ها باعث می‌شه بخشی از هویتمون رو از دست بدیم. اضطراب هم مثل یه گله گرگه که از ترس ما تغذیه می‌کنن؛ هرچی فرار کنیم تندتر دنبالمون میان. باید باهاشون روبه‌رو بشیم تا محو بشن و بتونیم احساس واقعیِ پنهان‌شده‌ی زیرشون رو ببینیم. غرق شدن تو رویاپردازیِ مدام هم واسه فرار از واقعیت، شاید اولش دردمون رو کم کنه، اما تو درازمدت ما رو زجرکش می‌کنه چون هیچ‌وقت نمی‌ذاره با واقعیت روبه‌رو بشیم و درست سوگواری کنیم.روزی که از راضی کردن بقیه و تلاشِ بی‌وقفه برای به دست آوردن آدم‌ها خسته می‌شیم، در واقع یه روز خیلی مبارکه. چون این خستگی ما رو هل می‌ده سمت خلوت کردن و پیدا کردنِ دوباره‌ی «خودمون»؛ همون بخشی از وجودمون که سال‌ها تو درونمون منتظرمون بوده و ما تو شلوغیِ راضی نگه داشتن بقیه، گمش کرده بودیم و زخمی شده بود.@rahino313#پارت_۳#کتاب#تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجمNarges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiMon, 26 Oct 2026 18:50:04 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/کتاب-تکه-هایی-از-یک-کل-منسجم-پونه-مقیمی-پارت-۲-kbf7veubpxyqدوست قشنگم قبل از اینکه شروع کنی به خوندن پارت 2، اگر پارت 1 رو نخوندی از اینجا بخون.درون ما یعنی همون علائم فیزیکی که داخل بدنمون حس می‌کنیم؛ مثل ضربان قلب، گرفتگی و... فکرهای ما جزو علائم فیزیکی ما نیستن و توجه به بدنمون باعث توقف کوتاه‌مدت این فکرها می‌شه. واکنش ما به این علائم، نشون‌دهنده‌ی رابطه‌ی خودمون با درونمونه.جهان درونی ما شامل اضطراب و احساسه. اضطراب یه احساس ناخوشاینده و در بدن به سه شکلِ گرفتگی عضلات، مشکلات گوارشی، گیجی و بی‌حسی خودش رو نشون می‌ده.اضطراب مثل یه آدم در درون ماست و واکنش‌های اشتباه نسبت به این آدم باعث سرکوبش می‌شه و اوضاع رو بد می‌کنه. این‌که شرایط رو درک کنیم و بپذیریم که اضطراب یک واکنش طبیعیه، می‌تونیم علائم اضطراب رو کم کنیم.احساس‌ها در عمیق‌ترین لایه‌های درونی ما پنهان شدن و باعث بیدار شدن اضطراب در وجود ما می‌شن. ما باید نسبت به هر احساسی (غم، خشم، شادی، ترس و شرم) واکنش متفاوتی نشون بدیم و باید بدونیم اگر یکی از این احساسات در وجود ما غالب بشه، ما در روابطمون به مشکل می‌خوریم.سرکوب کردن احساسات به دلیل ترس یا آموزش‌های اشتباه در دوران کودکی مثل «مرد که گریه نمی‌کنه» باعث می‌شه ما به خودمون و روابطمون آسیب بزنیم. این احساسات به ما کمک می‌کنه از دردها گذر کنیم؛ پس تبدیل کردن این حس‌ها به رفتار مناسب، یک هنره!زمانی که به درون خود آگاه بشیم، می‌فهمیم که جهان درونی ما همیشه بین اضطراب و احساس در نوسانه و ما نمی‌تونیم دائماً خوشحال باشیم.۳ تا افسانه‌ی دروغ در مورد خوشبختی وجود داره:۱. خوشحالی حالت طبیعی انسانه (در واقعیت، احساسات مثل آب و هوا متغیرند).۲. خوشبختی یعنی فقط احساس خوب داشتن (در واقعیت، خوشبختی واقعی یعنی پذیرش تمام احساسات).۳. اگر همیشه خوشحال نیستیم یعنی یک عیبی داریم (در واقعیت، زندگی سخته و طبیعیه که همیشه شاد نباشیم).خوشبختی رو می‌شه از دو دیدگاه بررسی کرد:۱. خوشبختی یعنی در مسیر بودن و براش تلاش کردن؛ انجام این کار باعث می‌شه ما به ظرفیت‌های واقعی و درونیمون نزدیک بشیم.۲. خوشبختی یعنی حالتی از آرامش؛ بعضی‌ها فکر می‌کنند آرامش یعنی یه حس خوب، اما در واقعیت آرامش یعنی بی‌حسی؛ یه جریان آروم و تهی که در این جریان، بدن آدم آرومه، هیچ حسی نداره و به هیچی فکر نمی‌کنه.برای این‌که خودمون رو بشناسیم، اول باید دقت کنیم ببینیم نسبت به دیگران چه حسی داریم. اگر نسبت به بقیه احساس نفرت و خشم شدیدی داشتیم، به این معنیه که اون ویژگی در درون ماست، اما حاضر نیستیم ببینیمش و ازش فرار می‌کنیم. زمانی که این ویژگی نامطلوب درونی رو بپذیریم، می‌تونیم با خودمون صلح و با مهربونی رفتار کنیم.مهم نیست چه ویژگی‌های اخلاقی داریم؛ باید به همه‌ی خودمون عشق بورزیم، به کودک درونمون با محبت نگاه کنیم و ازش برای این‌که در گذشته با وجود همه‌ی آسیب‌ها کنارمون بوده و دوام آورده و ما نادیده‌اش گرفتیم، تشکر کنیم.این پذیرش و آشتی بهمون کمک می‌کنه بدون اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، رفتارمون رو تغییر بدیم، روابطی که بهمون آسیب می‌زنه رو تشخیص بدیم و تصمیم‌ها و روابط سالم‌تری داشته باشیم.@rahino313#پارت_۲#کتاب#تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجمNarges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiWed, 21 Oct 2026 19:56:11 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/کتاب-تکه-هایی-از-یک-کل-منسجم-پونه-مقیمی-پارت۱-q7h2uv8op9i1زندگی کاری نداره ما داریم چه کاری انجام می‌دیم؛ اون بی‌تفاوت، ممتد و مستقل از حال و هوای شما و موقعیتی که دارین، داره حرکت می‌کنه. زمانی که ما به پذیرش برسیم که زندگی، چه ما حالمون خوب و چه بد باشه، در جریانه و داره کار خودش رو می‌کنه، جهان‌بینی ما نسبت به روابط تغییر می‌کنه.دنیای واقعی، برخلاف دنیای بچه‌کوچولوها، به ساز ما نمی‌رقصه و آرزوهای ما رو برآورده نمی‌کنه. در دنیای واقعی، ما صفر و صد، سیاه و سفید نیستیم؛ بلکه همه‌ی انسان‌ها در یک قشر خاکستری قرار دارند. یه زمانی وقتی کودک بودیم، سیاه و سفید بودنِ دنیا نجاتمون می‌داد؛ چون از والدینمون چیزهای مختلفی رو درخواست می‌کردیم و بدون چون و چرا برامون آماده می‌کردن. اما دنیای بزرگسالی این‌طور نیست و باید برای این‌که آسیب نبینیم، واقعیت‌ها رو تماشا کنیم و بدون پرسیدنِ سوالِ «چرا من؟»، اون‌ها رو بپذیریم و نقش کودک بودنمون رو کنار بذاریم.درد در نتیجه‌ی مخالفت جهان با میل و آرزوهای ما به وجود میاد، اما رنج رو خودمون به وجود میاریم؛ اونم وقتی که در مقابل درد مقاومت می‌کنیم، از روبه‌رو شدن باهاش فرار می‌کنیم و احساساتی که باید حل و پذیرفته بشه رو به تعویق می‌ندازیم. زمانی روح ما التیام پیدا می‌کنه که ما درد رو بپذیریم و به جای این‌که با خودمون حملش کنیم، ازش رد بشیم.تنهایی و تنها بودن در این جهان، یک بخش نامرئی از وجود ماست و زمانی که از تنهایی خودمون فرار می‌کنیم، در واقع داریم از خودمون فرار می‌کنیم. زمانی که این بخش نامرئی از وجودمون رو لمس کنیم و بپذیریم، اون موقع دیگه از روی نیاز، خواهش یا ترس از دست دادن، به دیگران پناه نمی‌بریم و نحوه‌ی ارتباط ما با بقیه تغییر می‌کنه.باید بپذیریم که ما انسانیم و پرواز فقط برای پرندگانه‌؛ پس میانبری برای عبور سریع از دردها و شرایط سخت وجود نداره. در واقع، ما باید با تک‌تک اعضای بدن خودمون، واقعیت‌ها رو لمس کنیم و فقط وقتی که به شکل عمیقی درون و بدن خودمون رو درک کردیم، می‌تونیم از مشکلات گذر کنیم.دنیا دنیای محدودیت‌هاست؛ شما با به دست آوردن هر فرصتی، مطمئناً فرصت دیگه‌ای رو از دست می‌دین. نرسیدن به بعضی از اهداف استرس‌زاست، اما باید این محدودیت‌ها رو بپذیریم و به جای این‌که سال‌ها براش سوگواری کنیم و پرونده‌های ناتموم زیادی رو با خودمون حمل کنیم، تمام این پرونده‌های ناتمام رو ببندیم و بتونیم آماده‌ی یک شروع جدید بشیم.هر انسانی در زندگیش یک‌سری نداشته‌ها داره که براش دردناکن و جای خالیشون رو حس می‌کنه. باید یاد بگیریم برای این نداشته‌هامون، یک‌بار برای همیشه سوگواری کنیم و بعد واقعیت رو بپذیریم. اگر این کار رو انجام ندیم، دردهامون رو تبدیل به رنج‌های سمی و طاقت‌فرسایی کردیم.زندگی همیشه باب میل ما پیش نمی‌ره. اما انطباق‌پذیری این قدرت رو داره تا ما رو برای شرایط جدید آماده کنه. بزرگ‌ترین واقعیت زندگی که ما باهاش روبه‌رو هستیم، ناپایدار بودن و غیرقابل پیش‌بینی بودنشه؛ پذیرش این واقعیت باعث می‌شه توهم کنترل نداشته باشیم و تسلیم جریان زندگی بشیم و سعی کنیم در این جریان، هوشیاری خودمون رو حفظ کنیم و در بحران‌ها به عزیزانمون تکیه کنیم.#کتاب#تکه‌هایی_از_یک_کل_منسجمNarges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiMon, 19 Oct 2026 21:22:49 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/به-حباب-نگران-لب-یک-رود-قسم-saaeq6pbwztpنه تو می مانینه اندوه و نه ، هیچ یک از مردم این آبادیبه حباب نگران لب یک رود ، قسمو به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشتغصه هم ، خواهد رفتآن چنانی که فقط ،خاطره ای خواهد ماند لحظه ها عریانندبه تن لحظه خود ، جامه اندوه مپوشان هرگزنه تو می مانینه اندوهو نه ، هیچ یک از مردم این آبادیبه حباب نگران لب یک رود ، قسمو به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشتغصه هم ، خواهد رفتآن چنانی که فقط ،خاطره ای خواهد ماندلحظه ها عریانندبه تن لحظه خود ، جامه اندوه مپوشان هرگزتو به آیینهنهآیینه به تو ، خیره شده است تو اگر خنده کنی ، او به تو خواهد خندید و اگر بغض کنیآه از آیینه دنیا ، که چه ها خواهد کردگنجه دیروزت ، پر شد از حسرت و اندوه و چه حیفبسته های فردا ، همه ای کاش ای کاشظرف این لحظه ، ولیکن خالی استساحت سینه ، پذیرای چه کس خواهد بود غم که از راه رسید ، در این سینه بر او باز مکنتا خدا ، یک رگ گردن باقی استتا خدا مانده، به غم وعده این خانه مدهNarges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiThu, 18 Jun 2026 12:10:07 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/یاد-بگیر-رها-کنی-sybxevwshe5sرها کردنهر کس تو زندگیش لازمه یک منتور داشته باشه؛ کسی که مسیر رو بهش نشون بده و راهنماییش کنه. احتمالا بعضی از افراد اعتقادی به مشاور یا کوچ ندارند و معتقدن خودشون به اندازه‌ی کافی دانا هستن و لازم نیست کسی مسیر درست رو بهشون نشون بده. یک مثال قشنگ که در مورد مشاوره شنیدم و خیلی بهم کمک کرد این بود که: «شما زمانی که قورمه‌سبزی می‌خورید، ممکنه روی دندونتون تیکه‌های سبزی باقی بمونه. این‌جور مواقع شما خودتون این سبزی رو نمی‌بینید و به عنوان یک نقطه کور برای شماست، در حالی که فرد روبه‌رو این رو می‌بینه و می‌تونه اون نقطه کور وجودتون رو با یک چراغ‌قوه براتون روشن کنه.» کوچ، منتور و مشاور دقیقاً همین کار رو برای شما انجام می‌دن.حالا چرا انقدر آسمون‌ریسمون بافتم؟ چون‌که چند روز پیش داخل یک جلسه آنلاین کوچینگ داخل گوگل‌میت شرکت کرده بودم. منتورِ این جلسه در مورد اهمیت قدم‌های کوچیک در زندگی توضیح می‌داد و داشت بهمون نشون می‌داد برای تغییرهای شگرف در زندگی لازم نیست قدم‌های بابا‌لنگ‌درازی برداریم، بلکه قدم‌های آهسته و لاک‌پشتی در طولانی‌مدت تاثیرات زیادی روی زندگی آدم‌ها می‌ذاره؛ چون احتمال ول کردنِ این قدم‌های کوچیک، خیلی پایینه.سرِ جلسه کمی به فکر فرو رفتم: «نرگس! تو اومدی هدفهاتو کوچولو کردی، پس چرا هنوز هم نمی‌تونی انجامش بدی و همش از فردا، از فردا می‌کنی؟ کجای کارت می‌لنگه؟»میکروفن رو وصل کردم و دقیقاً همین‌ها رو برای منتور جلسه گفتم. بهم گفت: «درسته هدفهات رو کوچیک کردی، اما تعدادشون رو بردی بالا! در واقع می‌خوای با دو تا دست، ۱۰ تا هندونه برداری و در نهایت هیچ‌کدوم از این‌ها رو نمی‌تونی برداری، چه برسه بخوای به تهِ مسیر برسی.»قشنگ‌ترین قسمتش اینجا بود که گفت: «نرگس! تو بلد نیستی رها کنی. تو دنبال اینی که الان با این کار به چیزهایی که نرسیدی برسی و در واقع برای تسلی دادن به خودت داری این کار رو می‌کنی. تو می‌خوای چیزهایی رو جبران کنی که تا حالا نتونستی انجام بدی. بهم گفت تو نتونستی هدف‌های بزرگ زندگیت رو انجام بدی، حالا اومدی تعداد حوزه‌ها رو زیاد و بعد کوچیک کردی، ولی این راه درستی نیست.»باید یاد بگیری رها کنی. قرار نیست تو زندگی همه کارها رو انجام بدیم؛ باید یاد بگیریم برای به دست آوردنِ یک هدف در زندگی، هدف‌های دیگه‌ای که داریم رو رها کنیم. خیلی از ما تو زندگیمون بلد نیستیم رها کنیم و مثل یک کوالا که دست‌هاش رو حلقه می‌کنه دور درخت، ما دست‌هامون رو محکم گره زدیم دور هدف‌هامون، دور رنج‌هامون، دور مشکلاتمون و…؛ پس برای رشد و پیشرفت کردن، باید یاد بگیریم رها کنیم.Narges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiSun, 14 Jun 2026 18:42:04 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/به-علایق-هم-احترام-بزاریم-uhfiyeydvq6jBTSهمین الان می‌خاستم یک متن راجب این عنوان و واگویه‌های ذهنم و تجربیاتم بنویسم. بعد نوشتن این عنوان، کمی مکث کردم؛ نمی‌دونم میشه این رو یه قانون کلی در نظر گرفت یا نه!علایق افراد مختلف متفاوته، حتی ممکنه یکسری کارها رو انجام بدن که از نظر ما کاملا بیهود و احمقانه به نظر برسه؛ اما گاهی اوقات حق با ماست و گاهی نه. این اتفاقات بیشتر برای مامان و باباها در مواجه با بچه‌هاشون اتفاق میفته. میخام تمام احتمالات بعدی رو کنار بزارم و فقط در مورد تجربه‌ی خودم صحبت کنم.چندسال پیش زمانی که من ۲۰ سالم بود و خواهرم چند سال از من کوچیک‌تر، عاشق یک گروه رقص و خواننده‌ی کره‌ای شده بود. اون زمان من درکش نمی‌کردم؛ حتی گاهی مسخرشم می‌کردم. وقتی به این هفت نفر نگاه می‌کردم، حتی نمی‌تونستم چهره‌شون رو از هم تشخیص بدم. حقیقتا نمی‌دونم در اون زمان با رفتارم چقدر به خواهرم آسیب زدم یا حتی قضاوتش کردم.چند سال از اون اتفاقات گذشت و طی یک اتفاق، دوباره با یکی از بچه‌های خوابگاه دوست شدم. اون هم دقیقا طرفدار همین گروه بود. طی صحبت‌هایی که باهاش داشتم، فهمیدم زمانی که با مشکلات زیادی دست‌وپنجه نرم می‌کرده و کسی نبوده که کمکش کنه، متوسل شدن به همین گروه نجاتش داده.بعدها شروع کردم به دیدن ویدئوها و دنبال کردن گروه بی‌تی‌اس. بعد از مدتی عاشق شخصیتشون شدم و به این نتیجه رسیدم که اگه کمی به حرف بقیه گوش داد، میشه از طریق علایقشون به اونها نفوذ کرد، تحت تاثیرشون قرار داد و حتی عوضشون کرد.نمی‌دونم پدر و مادری قراره این متن رو بخونه یا نه، اما می‌خوام بهتون بگم: قبل این که بچتون یا حتی اطرافیانتون رو از علایق یا کاراشون منع کنید، کمی راجبش تحقیق کنید و بعد، حتی اگه صلاح دیدید ردش کنید، جوری این کار رو انجام بدین که بهشون آسیبی نزنید.Narges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiWed, 10 Jun 2026 14:08:58 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/قراره-بهتون-آینده-بفروشیم-batjhhdnaao1Future Sellingیکی از چیزهایی که برام همیشه نقطه کور بوده و هیچ‌وقت بهش فکر نکرده بودم، مفهوم آینده‌فروشیه. حالا این یعنی چی؟ فکر کن رفتی تو اینستاگرام و شروع کردی به اسکرول کردن. هر ریلز یا پستی که میاد، داره یه آینده بهت می‌فروشه. میگه بیا این کار رو بکن، دو ماه دیگه پولدار میشی. فلان کار رو انجام بده تا لاغر بشی. اگه می‌خوای پوستت مثل آینه صاف باشه، این محصول رو بخر. اگه این دوره رو بگذرونی، زندگیت متحول میشه. و هزار مثال دیگه... کم‌کم متوجه شدم بخش بزرگی از چیزی که توی شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم، در واقع فروش یک نسخه بهتر از خودِ آینده‌مونه. اما یه تناقض جالب این وسط وجود داره. همون لحظه‌ای که داری پست بعدی رو میاری، لحظه حال داره از دست میره؛ همون زمانی که قراره اون آینده رو بسازه. یعنی در حالی که بقیه دارن آینده رو بهمون وعده میدن، ما داریم زمانِ ساختن اون آینده رو خرج تماشای وعده‌ها می‌کنیم. این دقیقاً همون چیزی بود که باعث شد به عادت اسکرول کردنم یه نگاه دوباره بندازم. اگه قراره آیندمون همون چیزی باشه که سوشال مدیا برامون ترسیم می‌کنه، پس شاید بهتر باشه به جای تماشای اون آینده، از همین الان شروع به ساختنش کنیم. شاید با کمتر اسکرول کردن. شاید با بیشتر ورزش کردن. شاید با سالم‌تر غذا خوردن. شاید با روزی فقط یک قدم کوچک رو به جلو. چون در نهایت، آینده رو نمی‌شه خرید؛ باید ساخت.Narges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiMon, 08 Jun 2026 10:51:15 +0330https://virgool.ir/@khodabakhshinarges829/اگر-مهارتی-دارید-و-در-آن-مهارت-جزو-۱۰٪-درصد-برتر-نیستید-داشتن-و-نداشتنش-در-زندگی-یتان-تفاوتی-ایجاد-نمی-کند-wilbppyn5vxqاستیصال و درماندگی، کلماتی هستند که خیلی از ما در این روزهای پرفشارِ بعد از جنگ، با آن‌ها زندگی می‌کنیم. اگر شما هم مدام سایت‌های کاریابی را بالا و پایین می‌کنید و با هر جوابِ منفی، ناامیدتر می‌شید، بدونید که تنها نیستید.چند روز پیش، وقتی داشتم غرق در همین ناامیدی‌ها می‌شدم، با یک جمله روبه‌رو شدم که برام مثل یک تلنگر بود:«اگر مهارتی دارید و در آن مهارت جزو ۱۰٪ درصد برتر نیستید داشتن و نداشتنش در زندگی‌یتان تفاوتی ایجاد نمی‌کند!»دیدن این جمله باعث شد به عقب برگردم و مسیر حرفه‌ای‌ام را بازنگری کنم. فهمیدم شاید یکی از دلایل اصلی که در این دورانِ سخت به درِ بسته می‌خوردم، این بود که مهارت‌هایی که داشتم به اندازه‌ی کافی عمیق نبود.معتقدم چنگ زدن به یک نگاهِ تازه، خیلی بهتر از غرق شدن در لاکِ افسردگیه! این جمله برای من یک نقطه عطف بود و امیدوارم برای شما هم شروعی دوباره باشد.شما چطور؟ در این دورانِ رکود کاری، چه چیزی به شما انگیزه می‌دهد که جا نزنید؟خوشحال می‌شم تجربیاتتون رو در کامنت‌ها بخونم. 👇#جستجوی_کار #مسیر_شغلی #توسعه_فردی #انگیزه #تجربه_شغلیNarges KhodabakhshiNarges KhodabakhshiSun, 07 Jun 2026 17:48:14 +0330