https://virgool.ir/feed/@khoda.elham.archfa2026-11-11 14:58:54https://files.virgool.ir/upload/users/1753859/avatar/CXLK29.jpeghttps://virgool.ir/@khoda.elham.archhttps://virgool.ir/@khoda.elham.arch/چالش-کتابخوانی-طاقچه-عادت-می-کنیم-ypq8yujra1b2چالش کتابخوانی طاقچهخانواده مادری من خیلی به کتاب علاقه مندند یعنی بودند و از خوش اقبالی یا بداقبالی من این علاقه مندی افراطی خورده بود به سال کنکور من.خانه مادربزرگم در همان کوچه ای بود که ما در آن زندگی می کردیم و هروقت هرکدام از خاله ها می آمدند به دیدار مادربزرگم مادرم هم میرفت تا دیداری تازه کند و در این ملاقات ها کتاب بود که رد و بدل می شد که البته اغلب یا مناسب سن من نبودند و یا در حیطه علاقه من.اما چند روزی شده بود که گفتگوهای اول با صدای بلند و آشکار درباره یک خانم نویسنده ارمنی نوظهور به گوشم می رسد. و کم کم صحبت های درگوشی درباره این که چقدر کتاب هایی که نوشته خوب است و همه خاله ها و مادرم در صف خواندن کتاب هایی هستند که قرار است خاله پروینم از اصفهان بیاورد. این که کتاب ها کی به دست مادر من رسید را نمی دانم چون در آن جلسات مخفیانه در خانه مادرجان نوبت دهی می شد و پخش. و من هم که یک کنکوری درس خوان بودم اصلا تمایلی به شرکت در بحث های مرتبط با کتاب ها نداشتم.تا یک روز از برادرم که همدست مادرم در کتابخوانی محسوب می شد شنیدم که شوهرخاله بسیار کتابخوان و سخت سلیقه ام گفته کتاب را خیلی آرام می خوانده چون دلش نمی آمده تمام شود.این جمله وسط انتگرال گرفتن و مشتق و فیزیک موج من را دیوانه کرد. چیزی در این جمله بود که دورنمای نزدیک شده کنکور را بی اهمیت می کرد.لذتی هست که از راه خواندن حاصل می شود و آن را تنها عاشقان کتاب می فهمند. من از آن آدم هایی هستم که از خواندن هیچ چیزی صرفنظر نمی کنم و حالا کسی که خوره کتاب است گفته یک لذت شیرینی از خواندن کتاب حاصل شده که آرام آرام آن را میچشیده که دیرتر تمام شود.دختر 18 ساله ای که من بودم و نسبت به شخصیت الانم خیلی جدیتر و راز نگهدارتر بودم تصمیم گرفتم کتاب را بخوانم. از اینکه مادرم یواشکی آن را می خواند مطلع شدم و کتاب را در یک کمد، وقتی مادرم به دورهمی خواهرانه در خانه مادرجان رفته بود پیدا کردم.و اولش به خودم قول دادم اندازه یک استراحت یک ربع ساعته، کتاب می خوانم و به خودم آمدم دیدم آفتاب غروب کرده و من پا نشده ام لامپ روشن کنم.از صدای چرخاندن کلید در در خانه پریدم و کتاب را سرجای خودش گذاشتم و لامپ روشن کردم و نفس عمیق کشیدم که تپش قلبم معلوم نشود.در همه اوقاتی که تنهایی لحظه ای میسر میشد میرفتم به جست و جوی کتاب.و اگر شوهر خاله ام دلش نمی خواست کتاب زودتر تمام شود من با شتاب وحشتناکی کتاب را می خواندم چون نمی دانستم کی نوبت خاله بعدی است و تا کی دسترسی پنهانی من به کتاب مقدور است .خبر خوب اینکه کتاب را به پایان رساندم البته نه با کیفیت مطلوب خواندن آن کلمات و خبر بد اینکه کنکور خیلی سخت بود .و بعدش گاهی "ور بدبین ذهنم" می گفت که بهتر نبود آن ساعت هایی را که صرف خواندن آن کتاب کرده بودی صرف فیزیک موج می کردی و "ور خوشبین" ذهنم میگفت که از کجا معلوم با آن چند ساعت خواندن آن دوتا تست را می توانستی جواب بدهی؟کنکور که تمام شد از "مادری"م اصرار که دو تا کتاب دلنشین دارد که انتظار نتیجه کنکور را راحت تر می کند و از من انکار که از چیزی خواندن خسته ام. تا نتیجه کنکور نیامد جرات نمی کردم بگویم کتاب ها را خوانده ام و البته بعدها بارها و بارها آن دو کتاب را خواندم و خریدم و هدیه کردم.از آن روزها بیست سالی گذشته است . خاله رضوان کتاب "چراغ ها را من خاموش میکنم" را مثل یک قرص خواب آخر شب ها می خواند و جملات کتاب را که در حافظه اش ماندگار شده است را از روی کتاب می خواند تا چشمهایش خسته شود .و به سبک آرمینه و آرسینه میگوید خونه رو "جمع و جون" میکردم و من به سبک آیه "عادت می کنیم" به مامانم میگویم "مادری" و وقتی می خواهیم بیرون برویم میگویم "مامان رژ لب رنگ لب مرده نزنی ها"چند وقت پیش توی کست باکس کتاب را دوباره شنیدم و وقتی می خواستم چیزی بنویسم تحت تاثیر نگاه او به جزئیات هر اتفاق و رنگ ها و نورها و لحن روایت ها بودم و نوشته هایم رنگ و بوی "زویا" را گرفته بودکتاب های زویا نیاز به معرفی ندارد آن روزها آرزو میکردم کتاب های بیشتری بنویسد تا از دریچه چشم او جهان های بیشتری را ببینم به نظرم می رسید زویا از چیزی می نویسد که من نمی شناسم و به سبکی می نویسد که شاید بتوان یک نگاه زنانه را در آن برجسته دید. نقدهای زیادی از کتاب هایش خوانده ام که فضای رمان را و عناصر زیبایی شناسانه اش را توضیح داده و نشان می دهد که جهانی که زویا پیش رویمان میگشاید تویش رنگ و لباس های زنانه و وسایل مربوط به آشپزخانه بیشتر دارد. من آن روزها شاید چیزی از این عناصر رمان نویسی نمی فهمیدم اما حس می کردم جهان پیش رویم عمیق تر شده و نگاهم به ماجراها با ظرافت بیشتری شکل می گیرد و این روزها فکر میکنم کتاب هایش یک دریچه ای برای یک هوای تازه بود به فضای ذهن من که از کنکور خسته بود و به تاب آوریم در آن روزها کمک می کرد. https://taaghche.com/audiobook/125966/%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%DB%8C%D9%85 Elham khodaElham khodaThu, 19 Jan 2023 21:01:01 +0330https://virgool.ir/@khoda.elham.arch/قورباغه-را-قورت-نده-lbmqfkaihuo3هرموقع قرار بود نقاشی ای بکشیم که ابهت نقاشی، ترس و واهمه بر دلمان می انداخت یکی از راهکارهای استاد این بود که ابتدا آن قسمتی را بکش که بیشتر دوست داری.داستان دقیقا عکس آن کتاب کوچک "قورباغه را قورت بده" بود. رازش این بود که وقتی یک قسمت زیبای نقاشی را تکمیل می کنی؛ آن زیبایی تو را شجاع می کند، نترس می کند . مثل کنسرو اسفناج ملوان زبل می ماند. اگر قرار بود این فن نقاشی به الگویی برای انجام امور روزمره تبدیل شود شاید می شد کتاب کوچکی باشد. می توانست اسمش این باشد که "اول برو سراغ ته دیگ سیب زمینی" که معادل سرخپوستی اش می شد: "چشم و دلت را به آن نقطه زیبا بده و برو به اعماق ناشناخته"البته انتخاب آن نقطه دلخواه از نقاشی برای شروع کردن ، خودش دشوار بود. انگار کن رفته ای یک کافه تازه و از گارسون کمی دستپاچه و خوش تیپ آنجا بپرسی کدام کیک خوشمزه تر است؟ بعد پشت را تکیه بدهی به پشتی صندلی و در نورکافه چهره جوان را بررسی کنی و او بین کیک هویج و گردو "با عطر دارچین که از یک قنادی ارمنی توی جلفا آمده" با کیک شکلاتی خیس" که هر موقع بخواهند توجه شیرینی پزهای بالقوه را به یک دستور پخت جلب کنند می نویسند : آموزش کیک شکلاتی خیس کافی شاپی" مردد مانده باشد.بعد همانطور که بوی قهوه در فضا پیچیده ، یک نفس عمیق بکشد و برای این که کارش شاید ساده تر شود و کمی زمان بخرد ، پرسیده باشد ، کیک را با چه نوشیدنی ای می خواهید میل کنید؟انتخاب اینکه نقاشی را از کجا شروع کنی که بعدش مایه دلگرمی و چشم روشنی ات باشد از آن هم سخت تر است. مثل گارسون خوشحال و سر به هوایی که قرار است کیک مورد علاقه خودش را برایت انتخاب کند و احساس کند بار یکی از تصمیمات مهم جهان روی دوشش است. و بعد که کیک را آورد یک گوشه بایستد و توی چشم شما نگاه کند ببیند به اندازه ای که او فکر کرده از انتخابش راضی هستید؟ اگر آن برق رضایت را ندید پیش خودش فکر کند دیگر به آن کافه می آیید؟اگر آن جای قشنگ نقاشی ، همان جایی که اصلا من را مجبور کرده است مقوا را بچسبانم روی شاسی، دقیقا همانجا، اگرقشنگ نشود چه؟ اگر به جای چشم روشنی، خارچشم شد چه؟اینجا ها فکر می کنم شاید بهتر باشد همان توصیه قورباغه را قورت بده را به کار بریم . مگر نه این است که در ابتدای نقاشی استرس تازه وارد بودن به ساحت مقوای سفید، پرش قلم را برای کشیدن جزئیات زیاد می کند.....اما مگر کشیدن اولین قسمت نیست که تکلیف بقیه سفیدی مقوا را معلوم می کند؟ گاهی فکر می کنم خوبی زندگی این است که جاهای قشنگش معلوم نیست یعنی می توانی در هر صفحه سفید هر لکه را به قشنگترین لکه تبدیل کنی. اما طبق معمول بین این که خوب بود نقاط روشن زندگی معلوم بود یا همان بهتر که نیست، سرگردان می شوم... بهتر است به ژله توت فرنگی فکر کنم که بعد از هر قورباغه از راه می رسد یا شاید هم با هر قورباغه ای متولد می شود.\پ.ن: این مطلب رای برای یک نقاشی از آبشار در اینستاگرام نوشته ام و یک فیلم کوتاه هم دارد. که در آدرس زیر می توانید آن را ببینیدhttps://www.instagram.com/p/ChtofOBNZ6T/فکر نکنم قورباغه خوشحال به قورت داده شدن فکر کند.:)Elham khodaElham khodaFri, 26 Aug 2022 14:18:15 +0430https://virgool.ir/taaghche/دلتنگی-برای-شخصیت-ها-مکان-ها-و-دیالوگ-های-کتاب-کیمیاگر-dpiewyokskmdبرای چالش کتابخوانی طاقچهکیمیاگر از آن دسته رمان های طولانی محسوب نمی شود اما توی طاقچه هست. این کتاب را در برهه های مختلفی از زندگیم خوانده ام و تصویر روشنی از بعضی از شخصیت های کتاب دارم و اگر راستش را بخواهید در ضمن آنکه دلم برایشان تنگ می شود. با آن ها همذات پنداری ویژه ای میکنم که شااید دلیل بهتری برای نوشتن این متن باشد.خب اول از همه دلم برای سانتیاگو تنگ می شود. شاید قرار است سانتیاگو نماد همه ما باشد همان کسی که خواب گنج دیده است و نشانه های ضعیفی از اینکه گنج او، طلب اوست از جهان و فقط باید به سمتش برود تا به دستش بیاورد می بیند.دلم برای سانتیاگو وقتی که پیش گوسفندانش می رود و با آنها گفتگو می کند وقتی پیش فاطمه است و وقتی در کنار کیمیاگر اسرار جهان را یاد می گیرد تنگ شده است. لحظاتی در زندگی همه ما وجود دارد که به خاطر رویا به یک کولی یا یک آدم عجیب و غریب و نشانه هایش از اینکه رویای ما به ازای خارجی دارد دلبسته شدیم و لحظاتی که در اوج ناامیدی خود را از اینکه به آدم های بی ربط و حرف های بی سر و تهشان دل خوش کرده بودیم، سرزنش می کنیم. شاید محبوبیت سانتیاگو در این داستان برای من آن جاهایی که با باد گفتگو می کند نیست، آنجایی است که با یک کولی گفت و گو می کند و آرزو می کند حرف هایش راست باشد.دلم برای مکان های کتاب هم تنگ می شود و بیش از همه برای آندلس و برای آن کلیسای ویرانه که درختی در آن است که چوپان ها در زیر آن استراحت می کنند. دلم برای حکمتی که در کلام پدر سانتیاگو ست تنگ می شود . برای اصراری که به حفظ سنت وجود دارد و برای پیش رفتن و ایجاد سنت های جدید.تاجر بلور فروش هم وجهی از درون ماست. آن وقت که می توانیم به رویایمان برسیم یا دستکم در راه تحقق آن گام برداریم اما می ترسیم پس از آن دیگر شور و دلیلی برای رویا نماند .اگر راستش را بخواهم بگویم در بیشتر زندگیم من آن مرد انگلیسی بودم. در راه رسیدن به چیزی که برایم مهم بود در حال مطالعه. و تعجبی ندارد که این کتاب را خیلی دوست دارم. از اینجا که مرا و امثال من را جدی گرفته و آن را به امید سانتیاگو شدن به دست می گیرم.واحتمالا این هم نباید عجیب باشد که آن وجه زنانه درونم به دنبال فاطمه شدن است. انگار خواندن این داستان در نوجوانی این حسن را داشته که مانع تحقق رویای دیگران نشوم. فکر کنم اگر کسی بخشی از رویای من باشد بهتر است که رویای خودش را محقق کند تا برای بودن کنار من دست از رویای خودش بکشد. فقط وقتی این قسمت ها را می خواندم پیش خودم فکر می کردم چرا فاطمه رویای خودش را ندارد. انگار برای او بهترین کار، بودن کنار مردی است که رویایش را محقق کرده ومی ترسیدم سهم زنان این قصه دختر تاجر بودن و فاطمه بودن باشد که متظر مردانی با قصه هایی از دلاوری ها و شجاعت هستند...دلتنگی برای داستان یک طرف، تصور کردن آینده داستان در سمت دیگر. کوئیلیو ما را با خیال سانتیاگو که به سمت فاطمه می رود تنها می گذارد. با خیال چوپانی که زبان باد را آموخته و در نیمه دیگر زندگیش از راه باد با کیمیاگر صحبت می کند.با خیال پیشگویی برای قبیلهدر کنار دلتنگی برای شخصیت های داستان، دیالوگ ها و جملاتی که حکمت کیمیاگر را به درون منتقل می کنند هم دستمایه دلتنگی هستند:آن جمله ای که کیمیاگر به چوپان می گوید که "زندگی زندگی را پیدا می کند". با آن صحبت ای درون چادر رئیس قبیله که می خواهم قدرت الله را ببینم. یا آنجاکه درباره شانس تازه کار می گوید . آنجا که می گوید "ترس از رنج کشیدن از خود رنج کشیدن بدتر است."آنجا که کیمیاگر می گوید : "هنگامی که کسی چیزی را بخواهد, سراسر کیهان همدست می شوند, تا بتواند رویایش را تحقق بخشد". و مگر این آرزو نیست که هربار نیروی تازه ای در خواندن این کتاب بر می انگیزد. و این نقل قول جالبی که توجه ما را بر لحظه حال برای ساختن آینده معطوف می کند: "وقتی می کوشیم از آنچه هستیم، بهتر باشیم، همه چیز پیرامون ما نیز بهتر می شود."فرق بین اسب و شتر در استقامت و تحمل خستگی.این که "قلب انسان جایی است که گنجش در آنجاست." اصطلاح جالب شیرجه زدن در روح جهانآن ساربان دوست داشتنی که می گوید "امروز هم برای مردن به همان اندازه خوب است که روزهای دیگر."کیستی کیمیاگر:و در خاتمه باید پرسید کیمیاگر کیست؟ همان استادی که با خود اکسیر اعظم و حجر کبیر را حمل می کند؟ یا سانتیاگو یا خود کوئیلیو؟ویلیام گاس، نویسنده و استاد فلسفه می گوید:کیمیاگران حقیقی، آن هایی نیستند که سرب را به طلا تبدیل می کنند؛ بلکه آنانی هستند که «جهان» را به «کلمات»، تغییر شکل می دهند.با این حساب کوئیلیو کیمیاگری است که این داستان زیبا را نوشته و داستان او دعوتی است برای همه خوانندگانش تا از چوپانی ناهشیار به در بیاییم و در راه افسانه شخصی خودمان کیمیاگری کنیم. https://taaghche.com/book/1014/%DA%A9%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A7%DA%AF%D8%B1 Elham khodaElham khodaSat, 20 Aug 2022 22:16:09 +0430