https://virgool.ir/feed/@khb_07برنامه نویس وبfa2026-11-12 17:52:30https://files.virgool.ir/upload/users/447451/avatar/jmRPjB.jpeghttps://virgool.ir/@khb_07https://virgool.ir/@khb_07/باید-های-طراحی-اپلیکیشن-بخش-اول-rxkckmufm39oطراحی اپلیکیشن موبایل می‌تواند موضوعی پیچیده باشد. در هنگام ایجاد یک اپلیکیشن تلفن همراه موارد زیادی را باید در نظر گرفت. برای ساده سازی کار، من نکات بسیار کاربردی را در مورد آنچه باید در هنگام طراحی اپلیکیشن رعایت شود، آماده کرده ام. هنگام طراحی تجربه کاربری اپلیکیشن، این موارد را در نظر داشته باشید.باید های طراحی اپلیکیشن۱. قبل از طراحی تحقیق کنیدوقتی پروژه جدیدی را شروع می کنید ، همیشه وسوسه انگیز است که مستقیماً روی یک تابلوی نقاشی بروید و طراحی ماکت ها را شروع کنید. اما بهتر است از این وسوسه اجتناب کنید زیرا بسیار اشتباه است (زیرا شما کاربر واقعی نیستید). ابتدا تحقیق کنید. تحقیقات درست به شما کمک می کند بفهمید کاربران شما چه کسانی هستند و واقعاً به چه چیزی نیاز دارند. هدف این است که تجربه ای ایجاد کنید که واقعاً با نیاز مخاطبان شما مطابقت داشته باشد.توصیه های کاربردی:یک آنالیز رقابتی انجام دهید. اپلیکیشن های مشابه را پیدا کنید. ببینید که کدام قسمت از اپلیکیشن ها را دوست دارید و کدام قسمت ها را نمی پسندید و چرا.کاربران خود را شناسایی کنید. برای درک بهتر نحوه تعامل کاربران با اپلیکیشن شما (فعالیتهایی که انجام می دهند و محتوایی که انتظار دارند) را بهتر بشناسید.۲. اولویت بندی ویژگی هابرای ایجاد جذابیت بیشتر یک اپلیکیشن برای کاربران، بسیاری از طراحان محصول سعی می کنند تا آنجا که ممکن است ویژگی های بیشتری را اضافه کنند. متأسفانه، این کار به ندرت منجر به تجربه بهتر کاربر می شود. هیچ چیز برای کاربران تازه، گیج کننده تر از اپلیکیشنی نیست که کارهای زیادی انجام می دهد. موفق ترین اپلیکیشن های موجود در بازار را بررسی کنید. می‌بینید که آنها به برخی از ویژگی‌های خاص خود بسیار متمرکز هستند و مجموعه ای محدود از ویژگی ها را ارائه می دهند نه همه ویژگی‌ها را. بنابراین، با اولویت بندی موارد مهم و کوتاه کردن ویژگی های اپلیکیشن خود، به موفقیت خود کمک بیشتری کنید.توصیه کاربردی:بدانید هدف اصلی اپلیکیشن شما چیست. تجزیه و تحلیل کنید که کدام ویژگی های اپ شما بیشتر استفاده می شود و به این صورت بیشترین تلاش را برای بصری سازی آن تجربه انجام دهید.۳. بی نظمی را برطرف کنیدبه هم ریختگی یک رابط کاربری، باعث بی نظمی اطلاعات کاربر شما می‌شود. هر دکمه، تصویر و هر خط متن اضافی، صفحه نمایش را پیچیده تر و شلوغ تر می کند. درهم ریختگی روی دسکتاپ وحشتناک است، اما در دستگاه های تلفن همراه که کاربران صفحه نمایش کوچکتری دارند، بسیار بدتر است.یک ضرب المثل معروف در این زمینه وجود دارد: "کمال زمانی به دست می آید که چیزی برای از بین بردن باقی نماند." خلاص شدن از شر هر چیزی که در طراحی اپلیکیشن ضروری نیست، ضروری است زیرا کاهش بی نظمی، باعث افزایش درک و رضایت کاربران می شود.توصیه های کاربردی:برای مینیمالیسم تلاش کنید. بر محتوایی که برای کاربران شما ارزشمند است تمرکز کنید و عناصر غیر ضروری را حذف کنید. استفاده حداقلی از عناصر تزئینی به شما کمک می کند تا رابط کاربری را روشن و مطبوع نگه دارید.برای هر صفحه اپلیکیشن، یک عمل اصلی در نظر بگیرید. سعی کنید هر صفحه را فقط برای یک چیز طراحی کنید. این امر هم یادگیری و هم استفاده از آن را آسان می کند. چند صفحه کم اما واضح و شفاف، بهتر از یک صفحه به هم ریخته و شلوغ است.۴. ناوبری جذاب ایجاد کنیدکمک به پیمایش آسان کاربران باید برای هر اپلیکیشن تلفن همراه اولویت اصلی باشد. از این گذشته، اگر افراد نتوانند چیزی را پیدا کنند، حتی ویژگی های خوب اپلیکیشن یا جذاب ترین محتواها بی فایده است. شاید با طراحی رابط و تجربه کاربری پیشرفته و جذاب، قیمت طراحی اپلیکیشن شما افزایش یابد. اما این افزایش هزینه قطعا به سود شما خواهد بود. زیرا که رضایت کاربران شما منجر به افزایش نرخ تبدیل و سود شما خواهد شد.توصیه های کاربردی:اطمینان حاصل کنید که ناوبری برای کاربران ساده است. وقتی اپلیکیشن، انتظارات آنها را برآورده می کند، آنها بسیار خوشحال می شوند. برای تحقق این امر، از الگوهای ناوبری که برای مخاطبان آشنا است، استفاده کنید تا ناوبری نیازی به توضیح نداشته باشد.اطلاعات خود را به گونه ای سازماندهی کنید که برای رسیدن به مقصد، نیاز به حداقل تعداد اقدامات باشد.به یاد داشته باشید که ناوبری نباید تمرکز را از محتوا دور کند.مردم همیشه باید بدانند در کجای اپلیکیشن شما هستند تا بتوانند با موفقیت حرکت کنند.برای ثبات تلاش کنید. کنترل های ناوبری را به مکان جدیدی منتقل نکنید یا آنها را در صفحات مختلف پنهان نکنید. این باعث سردرگمی و گمراهی کاربران می شود.یک مسیر مشخص ارائه دهید. کاربران باید به سرعت به محتوای مورد نظر خود هدایت شوند. مسیر عبور از محتوا باید منطقی (از نظر کاربر) باشد.۵. متن را خوانا کنیدمحتوا یکی از دلایلی است که مردم از اپلیکیشن شما استفاده می کنند. عنوان متن روی صفحه نمایش داده می شود که بخش بزرگی از محتوا است. خواندن متن به صورت واضح یکی از الزامات طراحی رابط کاربری است.توصیه های کاربردی:برای حفظ خوانایی و قابلیت استفاده در هر اندازه، یک نوع حروفی را انتخاب کنید که در اندازه ها و وزن های مختلف خوب عمل کند. شرط مطمئن این است که به فونت پیش فرض پلتفرم تکیه کنید. اپل از خانواده حروف تایپی سان فرانسیسکو برای ارائه تجربیات خواندن ثابت در همه سیستم عامل ها استفاده می کند. Roboto و Noto حروف تایپ استاندارد Google Android هستند.از اندازه فونت خوانا استفاده کنید. متن باید حداقل 11 نقطه باشد تا کاربران بتوانند آن را در فاصله معمولی مشاهده و بدون بزرگنمایی بخوانند.از کنتراست رنگ کافی برای متن استفاده کنید. کنتراست ناکافی باعث می شود که متن به خوبی نشان داده نشود.۶. در مورد هر رفتار کاربر، بازخورد ارائه دهیدهر تعامل انسان و کامپیوتر بر دو عنصر اساسی استوار است.ورودی کاربر و واکنش رایانه نسبت به آن. ارائه نوعی بازخورد در پاسخ به هر اقدام کاربر ضروری است: بازخورد اقدامات را تصدیق می کند و به کاربران در درک نتایج عملیات کمک می کند. به عنوان مثال، هنگامی که کاربران روی دکمه ای کلیک می‌کنند، عدم بازخورد می تواند باعث تردید آنها در مورد اینکه اپلیکیشن عمل آنها را پردازش کرده است یا نه، شود. برنامه ای که یک بازخورد بصری برای هر اقدام کاربر ارائه می دهد، این حدس و گمان را برای کاربر حذف می کند.بازخورد به کاربران کمک می کند تا بدانند یک اپلیکیشن اکنون در حال انجام چه کاری است. به عنوان مثال، هنگامی که محتوا در حال بارگیری است، یک صفحه خالی یا ثابت می تواند به نظر برسد که اپلیکیشن کاری انجام نمی‌دهد. یک نشانگر بارگذاری ساده مانند چرخش بی نهایت می تواند در این وضعیت عالی به نظر برسد.توصیه های کاربردی:بر اساس نوع UI یا وضعیت فعلی اپلیکیشن، طراحان می توانند از اشکال مختلف بازخورد استفاده کنند. به عنوان مثال، عناصر تعاملی را می‌توان در هنگام کلیک کردن، برجسته کرد. از شاخص های پیشرفت می توان برای اطلاع از وضعیت عملیات طولانی مدت استفاده کرد. جلوه های متحرک نیز می تواند به روشن شدن نتایج عملیات کمک کند.۷. نیاز به تایپ را به حداقل برسانیدتایپ بر روی دستگاه تلفن همراه یک فرایند کند و مستعد خطا است. بنابراین ، همیشه سعی کنید میزان تایپ مورد نیاز را در یک دستگاه تلفن همراه به حداقل برسانید.توصیه های کاربردی:فقط آنچه را که واقعاً باید بدانید بپرسید. با حذف هرگونه فیلد غیر ضروری، فرم ها را تا حد امکان کوتاه و ساده نگه دارید.ورود داده ها را تا آنجا که ممکن است کارآمد کنید. در صورت امکان، به جای فیلدهای ورودی، گزینه ها را ارائه دهید زیرا انتخاب بین لیست گزینه های از پیش تعریف شده آسان تر از تایپ پاسخ است. سعی کنید فیلدها را با محتمل ترین مقادیر پیش فرض پر کنید (ارائه پیش فرض های خوب، تصمیم گیری را به حداقل می رساند و روند کار را سرعت می بخشد).۸. همیشه طرح خود را آزمایش کنیدحتی پیشرفته ترین رابط های کاربری و کارآمدترین UX ها، در صورت قرار گرفتن در دنیای واقعی دارای برخی نقص های دیده نشده خواهند بود. اغلب اوقات طرحی که روی صفحه دسکتاپ بزرگ، یک طرح بسیار زیبا به نظر می رسد، وقتی برای آزمایش روی یک دستگاه تلفن همراه، مورد استفاده قرار می گیرد، تقریباً به خوبی دیده نمی‌شود. به همین دلیل بسیار مهم است که اپلیکیشن خود را با کاربران واقعی در انواع دستگاه های تلفن همراه آزمایش کنید تا مطمئن شوید که هم زیبا به نظر می رسد و هم کارایی خوبی دارد.توصیه های کاربردی:پس از ساخت اپ موبایل، از کاربران واقعی بخواهید کارهای خاص را در اپلیکیشن شما انجام دهند. بر اساس نتایج آزمایش، می توانید ببینید که طراحی واقعا چقدر خوب عمل می کند.مدام اپلیکیشن خود را تست کنید. با اپ خود به عنوان یک موجود مدام در حال توسعه رفتار کنید، از داده های تجزیه و تحلیل و بازخورد کاربران برای بهبود تجربه کاربری استفاده کنید.حمید رضا باقری مفردحمید رضا باقری مفردTue, 05 Oct 2021 17:45:22 +0330https://virgool.ir/@khb_07/مهمترین-مهارتی-که-یک-برنامه-نویس-می-تواند-بیاموزد-qzoqzxoybfujنه ، نه ، نه ، نه ، و نه . و نه .يه "نه" بزرگ. اينطوري واضحه.تنها کاری که باید بکنید این است که آن دو حرف را گرد هم بیاورید و کلمه را بگویید.حالا، بيا با هم بگيم. NOOOOOOO!شروع خوبيه ...اما يه دقيقه صبر کن . به چي و کي نه بگو؟خب، این نکته مهمی است که بیشتر برنامه نویسان به راحتی گیج می شوند.به عنوان یک برنامه نویس، نوشتن کد بزرگترین بخش کار شماست. در طول عمر برنامه نویسی خود، شما باید با انواع مختلف درخواست کد مقابله کنید. هر درخواست شما را مجبور به تصمیم گیری دشوار خواهد کرد. همه چي مرتبه. هيچ اشکالي نداره . این چیزی است که همه از شما انتظار دارند، به عنوان یک برنامه نویس: نوشتن کد. با این حال، در اینجا یک سوال است: آیا باید تمام کد هایی را که از شما درخواست می شود بنویسید؟این سوال ما را به مهمترین مهارتی می رساند که یک برنامه نویس می تواند یاد بگیرد:دانستن زمان عدم کدگذاری مهمترین مهارتی است که یک برنامه نویس می تواند بیاموزد. The Art Of Readable Codeبرنامه نویسی هنر حل یک مسئله است. بنابراین به طور طبیعی، برنامه نویسان حل کننده مسئله هستند. ما به عنوان برنامه نویس، وقتی مشکل جدیدی در مقابل خود داریم آماده حل شدن یا هر دلیل دیگری که از ما برای نوشتن خطوط کد نیاز دارد، هیجان زده می شویم.و اشکالی ندارد چون ما برنامه نویس هستیم. ما عاشق نوشتن کد هستيم .با این حال ، هیجان بیش از حد در مورد نوشتن کد ما را کور می کند. باعث می شود برخی حقایق مهم را نادیده بگیریم که می تواند مشکلات بزرگتری را ایجاد کند که در آینده باید با آن کنار بیایم.خب، اون حقايق مهمي که ما تمايل داريم ناديده بگيريم چيه؟هر خط کدی که می نویسید این است:کدی که باید توسط برنامه نویسان دیگر خوانده و درک شود.کدی که باید مورد آزمایش قرار گیرد و اشکال زدایی شود. کدی که باعث نقص در نرم افزار شما می شود.کدی که احتمالاً اشکالات جدیدی را در آینده معرفی خواهد کرد.همانطور که ریچ اسکرنتا نوشت: کد دشمن ماست.کد بد است، فاسد می شود. نیاز به نگهداری دوره ای دارد. اشکالاتی دارد که باید پیدا شوند. ویژگی های جدید به این معنی است که کد قدیمی باید سازگار شود.هر چه کد بیشتری داشته باشید، مکان های بیشتری برای پنهان کردن اشکالات وجود دارد. مدت زمان طولانی تری پرداخت یا کامپایل طول می کشد، بیشتر طول می کشد تا یک کارمند جدید بتواند سیستم شما را درک کند. اگر مجبور به رفکتور شوید ، چیزهای بیشتری برای جابجایی وجود دارد.علاوه بر این، کد بیشتر، اغلب به معنای انعطاف پذیری و قابلیت کمتر است. این یک اقدام ضد شهودی است، اما خیلی اوقات یک راه حل ساده سریعتر و عمومی تر از آشفتگی کد تهیه شده توسط یک برنامه نویس با استعداد کمتر است.کد توسط مهندسان تولید می شود. برای ساخت کد بیشتر نیاز به مهندسان بیشتری است. مهندسان هزینه های ارتباطی n² دارند و تمام آن کد هایی که به سیستم اضافه می کنند، در حالی که قابلیت آن را گسترش می دهند، یک سبد کامل هزینه ها را نیز افزایش می دهد.خیلی درست است ، نه؟ برنامه نویسان که بهره وری و ذهنیت برنامه نویسی خود را به شما القا می کنند کسانی هستند که می دانند چه موقع نه بگویند و چه زمانی کد ندهند. نرم افزاری که به راحتی قابل نگهداری است ، طولانی مدت کار میکند و به کاربران آنها کمک می کند ، نرم افزاری است که حاوی هیچ کد کد غیر ضروری نیست.بهترین کد اصلاً بدون کد است و موثرترین برنامه نویس کسی است که می داند چه زمانی رمزگذاری نکند.چگونه می توانید بفهمید که کدگذاری نمی شود؟طبیعی است که وقتی روی یک پروژه کار می کنید هیجان زده شوید و به تمام ویژگی های جالبی که دوست دارید پیاده سازی کنید فکر کنید. ما برنامه نویسان تمایل دارند که بیش از حد به ویژگی های پروژه خود نیاز داشته باشند. بسیاری از ویژگی ها ناتمام یا بلااستفاده می مانند یا به سادگی، برنامه را بیش از حد پیچیده می کنند. شما باید بدانید که برای اجتناب از این اشتباه چه چیزی برای پروژه شما ضروری است.درک هدف از نرم افزار و تعریف اصلی آن اولین قدم برای دانستن زمان عدم کدگذاری است.بذار يه مثال بهت بزنم بیایید بگوییم شما نرم افزاری داریم که تنها یک هدف دارد: مدیریت ایمیل ها. و برای این منظور، ارسال و دریافت ایمیل دو ویژگی ضروری برای پروژه شما هستند. نمی توانید انتظار داشته باشید که آن نرم افزار لیست کارهای شما را نیز مدیریت کند ، می توانید؟ بنابراین باید به هر درخواست ویژگی احتمالی که با این تعریف ارتباطی ندارند ، نه بگویید. این لحظه ای است که می توانید دقیقاً مطمئن شوید که می دانید چه زمانی کد ننویسید.هرگز هدف نرم افزار خود را گسترش ندهید.هنگامی که بدانید چه چیزی برای پروژه شما ضروری است ، دفعه دیگر هنگام ارزیابی درخواست های احتمالی کد ، هوشیار خواهید شد. شما دقیقاً نیاز خود را برای نوشتن کد می دانید. کدام ویژگی باید اجرا شود؟ کدام کد ارزش نوشتن را دارد؟ شما همه چیز را زیر سوال خواهید برد زیرا دقیقاً خواهید دانست که کد غیرضروری چگونه می تواند پروژه شما را از بین ببرد.دانستن زمان عدم کدگذاری ، پایگاه کد شما را کوچک نگه می دارد.هنگام شروع پروژه فقط دو یا سه فایل منبع وجود دارد. همه چیز خیلی ساده به نظر می رسد. فقط چند ثانیه طول می کشد تا کد وارد شود و اجرا شود. شما می دانید که دقیقاً آنچه را که می خواهید پیدا کنید.سپس ، با رشد پروژه ، پرونده های منبع بیشتر و بیشتری دایرکتوری شما را پر می کنند. هر فایل کد حاوی صدها خط کد است. برای سازماندهی همه آنها ، به زودی به چندین دایرکتوری نیاز خواهید داشت. به یاد آوردن اینکه کدام توابع سایر توابع را فراخوانی می کنند دشوارتر است و پیگیری اشکالات کمی بیشتر به کار نیاز دارد. مدیریت پروژه شما دشوار می شود و شما برای کمک، به برنامه نویسان بیشتری نیاز دارید. هزینه های ارتباطی با افزایش تعداد برنامه نویسان افزایش می یابد. شما کندتر و کندتر می شوید.در پایان ، پروژه عظیم می شود. افزودن ویژگی های جدید دردناک است. حتی ایجاد تغییرات کوچک نیز ساعتها به طول می انجامد. رفع اشکالات موجود همیشه اشکالات جدیدی را به همراه دارد. مهلت مقررات را از دست می دهید.اکنون ، زندگی برای شما یک مبارزه است. چرا؟از آنجا که نمی دانید چه زمانی کد ندهید ، به هر درخواست ویژگی ممکن بله گفتید. کدگذاری موارد جدید باعث شد شما از حقایق اساسی چشم پوشی کنید.مثل يه فيلم ترسناک ميمونه، درسته؟این چیزی است که اتفاق می افتد اگر شما مدام بله را برای همه بگویید. دقیقاً بدانید چه موقع کدگذاری نکنید. تمام کد های غیرضروری را از پروژه خود حذف کنید. این کار باعث سهولت زندگی شما و ماندگاری بیشتر نرم افزار شما می شود.یکی از پربارترین روزهای من دور انداختن 1000 خط کد بود. کن تامپسونمن می دانم که دانستن زمان رمز نگاری بسیار سخت است. حتی برای برنامه نویسان ارشد. شاید درک آنچه که من در این مقاله نوشتم برای برنامه نویسان ارشد سخت باشد ، و این درست و قابل درک است.من می دانم که شما به تازگی سفر برنامه نویسی خود را شروع کرده اید و می خواهید کد بنویسید. شما از این موضوع بسیار هیجان زده هستید. این خوبه. این هیجان را هرگز از دست ندهید اما همچنین هرگز حقایق مهم را نادیده نگیرید. با اشتباهات خود آنها را یاد گرفتیم. شما نیز اشتباه خواهید کرد ، و از آنها نیز یاد خواهید گرفت. اما حداقل اگر می توانید از تجربه ما بیاموزید می توانید هوشیارتر باشید.به کدنویسی ادامه دهید اما بدانید چه زمانی به کدنویسی نه بگوییم.حمید رضا باقری مفردحمید رضا باقری مفردMon, 07 Dec 2020 12:54:51 +0330