https://virgool.ir/feed/@khazanمن این‌جا میان اشیاء شکسته زندگی می‌کنم دلم یکی از آن‌هاست.fa2026-11-12 00:18:06https://files.virgool.ir/upload/users/332409/avatar/1a1ArJ.jpeghttps://virgool.ir/@khazanhttps://virgool.ir/@khazan/دلنوشته-urqkyhyldvvzاین روز ها بیشتر از هر زمان دیگری در میان مردمانی ام که صبح ها خسته و خواب آلود ؛ گاهاً نا مرتب و ژولیده در سکوی اتوبوس ها می ایستند و منتظر آن مستطیل های متحرک اند که گاه با رنگ زرد و گاه با رنگ آبی از راه می رسند. و آن موجودات بیزار از هم ؛ سوار اتوبوس میشوند و به دنبال جایی برای نشستن .خسته گی و رگه هایی از پرخاشگری و گاهی اوقات مظلومیت بعضی از چهره ها و چشم ها و معصومیت بعضی از صدا ها مرا بفکر فرو میبرد.با خودم میگویم درست میشود و اینطور نمی ماند اما صدایی انگار در گوشم میگوید ؛ مگر میشود؟! چگونه!؟گذشته از این روز ها ؛ روزگاریست که نتوانسته ام با خودم کنار بیایم، با این اجتماع ،با این جماعت و سیاست!راستی سیاست گفتم! این سیاست چیست؟این سیاستمداران چگونه مردمانی ست؟ حسی به من میگوید شاید اینان از یک جای مشخصی باشند و یا هم مکتب شان یکیست!براستی سیاستمداران چگونه موجوداتی ان ؟ چگونه مردمانی ان که اینگونه افسار جهان را بدست گرفته اند و برای مان آینده رقم میزنند ؟حیرانم و پریشان ؛ آه یادم رفت !گفته بودم که روزگاریست نتوانسته ام با خودم کنار بیایم ؛ شاید یکی از دلایلش این هست که دوران نوجوانی ام درست زمانی شروع شد که خونواده ام مهاجرت کردند به اینجا (ایران).من یک جوان افغانستانی ام ؛ یک دختر افغان که آینده ام بلعیده شد توسط سیاستمداران کشورم و جهان اولی ها .جهان اولی ها همان ظالمانی که برای آینده مردمانش و آسایش و امنیت و ... مردمانش و آینده کودکان شان ،آینده ای کودکان مان را میگیرند.وقتی به زادگاه اجدادی ام فکر میکنم ، کشوری که از لحاظ قدمت تاریخی جز کهن ترین سرزمین های جهان به شمار می آید ، سر زمینی که مسیر راه ابریشم بوده است و پیوندگاه تمدن های بزرگ ؛ حال به چه روز افتاده است !به عنوان یک جوان خوب میدانم که بانیه این سرگردانی مردمان کشورم و کشور دیگرم (ایران) و این حجم بزرگ از مشکلاتی که هر روز با آن دست و پنجه نرم میکنیم کیست!جهان اولی ها یکی چون امریکا ؛ انگلیس و ... کشورهایی که خود را مدافع حقوق بشر میدانند در حالیکه در این طرف دنیا با سلاح هایشان بشر را سلاخی میکنند.!جهان اولی هایی که سلاح تولید میکنند و برای به فروش رساندن این سلاح ها جنگ به پا می کنند و از دور از لنز دوربین به تماشای جان باختن بی گناهان ایستاده اند و میبینند چگونه می میرند کودکان ، زنان و مردان و پیر و جوان و به حالشان فرقی ندارد زیرا خود برنامه ریزی کرده اند این مرگ بی گناهان را !آنان از مردمان جاهل و یاغی گروه هایی میسازند و آنان را تمویل میکنند و به جان کشور هایی چون کشور هایمان می اندازند زیرا ما چشمان آبی و مو های طلایی نداریم که از خود بدانند و دلشان بسوزد . اما روزی شاید این آتش جنگی که راه انداخته اند دامان خودشان را بگیرد و شاهد دردی بشوند که ما سالیان سال به آن متحمل شده ایم .خزانخزانMon, 25 Apr 2022 14:22:44 +0430https://virgool.ir/@khazan/خانواده-ای-بزرگ-من-vfda90k7vn9dهوای تابستانی گرمی بود ، صدای زنگ خانه ای مادربزرگ طبق معمول در آن روزها رو مخ ترین صدایی بود که با شنیدنش ناخودآگاه اخمی بر روی پیشانی ام نقش می بست .دلیل اش هم قرار گرفتن خانه ای مادر بزرگ در پیاده رو ای بود که از آن رهگذران زیادی رفت و آمد می کردند و دیگر اش هم ، سوپر مارکت بزرگ داوودی ها بود که کنار خانه ای مادر بزرگ جا خوش کرده بودند ؛ و شاید دلیل دیگری هم داشت که آن کلافه گی من بود.خسته تان نکنم خلاصه بگویم آن روز صدای زنگ مرا چون انسانی جن زده به سمت در حیاط روانه کرد و باعث شد با صدای بلند داد بزنم تا بدانم چه کسی در پشت در حیاط انگشتش را از روی آن زنگ نفرین شده بر نمی دارد.صدایی خانمی را شنیدم که گفت میشه در را باز کنید و من چون نشناختم به عقب برگشتم و مادر را صدا زدم و خودم با سرعت تمام به سمت کارگاه خیاطی آخر حیاط رفتم؛ آه یادم رفت دلیل کلافه گی هایم را بگویم: در گوشه ای حیاط قدیمی اتاق بزرگی بود که از دور پنجره هایش از لابه لای شاخه های درختان توت دیده میشد؛ آنجا کارگاه خیاطی دایی بود؛ آن اتاق بزرگ سه تا چرخ راسته دوز و یک چرخ زیگزال و دو تا میز برای اتو کاری را در خود جا داده بود.خستگی کار و اتو کاری و روز های تکراری مرا در آن سن کم تبدیل به یک پیرزن تند خو و بد اخلاق کرده بود .خلاصه بگویم حال دلمان خوش نبود ! شنیده اید که میگویند هیچ خستگی بدتر از خستگی روحی نیست !؟هنگامیکه به سمت کارگاه تند تند قدم بر میداشتم به عقب نگاه کردم ،خانم قد بلندی با موهای بلند که از زیر مقنه اش سرخی شان را میتوانستم ببینم وارد خانه شد و خانم دیگری با چادر مشکی که به سر داشت وارد خانه شد و مادر را دیدم که با خوشرویی به آنان خوشامد گویی میکرد لحظه ای ایستادم و حس کنجکاوی ام گل کرد، نمیشناختم شان ! به عقب برگشتم و به سمت راه روی خانه ای مادر بزرگ آرام قدم برداشتم و آرام آرام به صدای آن خانم ها نزدیکتر میشدم و در این میان صدای مادر می آمد که میگفت:واقعا ؟! به راهرو که رسیدم چهره ای آن خانم ها را دیدم و صدای خانمی که هنوزم وقتی میشنوم؛ از دوست داشتن زیاد اش چشمانم برق میزند ؛ آن خانم که موهایش زیبایی خاصی داشت و چون تار های ابریشم بر روی شانه اش افتاده بود به سمت من نگاهی انداخت و لبخند شیرین اش را به من هدیه داد و گفت : دختر تان هست ؟ مادر با لبخند گفت : بله دختر بزرگم است ۱۴ سال دارد از وقتی آمده ایم ایران ، دیگر نتوانست درس اش را ادامه دهد ؛ مجبور است در کارگاه دایی اش کار کند.آن خانم با همان آرامشی که داشت به مادر گفت حالا دیگر می تواند درس بخواند ؛ اما من هنوزم آن کلافه گی در وجودم چنگ مینداخت و مرا عصبانی تر میکرد.آرام زیر لب گفتم : آره میتوانم درس بخوانم آن هم در کارگاه دایی با شبکاری های فراوانی که دارد.با عصبانیت از راهرو بیرون آمدم و بغضی که در گلویم خودش را به زور جا میکرد را قورت دادم و با چشمانی که میدانستم قرمز شده است وارد کارگاه دایی شدم و در را محکم بستم.در آن هنگام خواهر کوچکترم وارد کارگاه شد و با خوشحالی گفت میدانستی آن خانم ها گفتند که ما میتوانیم درس بخوانیم؟ تو هم بهشان سلام دادی؟چند بار این سوال را پرسید، اما من چیزی نگفتم.خواهرم گفت : آن خانم ها که آمدند نمیدانی چه بوی خاصی میدادند انگار میان شکوفه های درختان بادام، زمین های پدر بزرگ باشی؛ از تصورات کودکانه و شیرین خواهرم لبخندی با تمسخر زدم.خواهرم با خوشحالی گفت: آن خانم ها قول دادند که ما چند روز دیگه درس میخوانیم و دیگر در ایران بیسواد نمی مانیم ، ما هم مثل آن دختران مدرسه ای که یونیفرم های سرمه ای دارند یک روزی به مدرسه میرویم.آن خانم ها قول دادند که دوباره سر میزنند و به مادر گفتند که تا وقتی فرزندانت بخواهند ما پشت شان هستیم و هرگز تنهایشان نمیگذاریم.ما یک جمعیتیم.یک جمعیت بزرگ ؛ همه مثل یک خانواده ایم و هرگز نمیگذاریم اعضای خانواده مان تنها بمانند .از آن حرف ها چندین سال میگذرد و براستی که ما یک خانواده شدیم یک خانواده ای بزرگ که دلسوز و همدم یکدیگریم.این روز ها صحبت از انحلال جمعیت بزرگ و مردمی است ، جمعیتی که من در آن از ۱۴ سالگی که کودک کار بودم و محروم از درس؛ توانستم درس بخوانم، توانستم خودم را بشناسم ، توانستم حداقل برای خودم مفید باشم و خودم را باور کنم که هیچ وقت نگویم من نمیتوانم! و...میخواهم بگویم انحلال جمعیت به نفع جامعه نیستجمعیت ،کالبد جامعه را شکافت و امثال من را در آغوشش گرفت و درمان کرد و به خودباوری رساند؛ کالبد پوسیده ای جامعه ای را که از دور زیبا دیده میشد و جوانه هایی چون امثال من که در زیر این پوسیده گی از بین میرفت را بیرون آورد تا رشد کنیم .هر چقدر بگویم کم است.!من به عنوان یک جوان که از ۱۴ ساله گی ام جمعیت به من پناه داد و منِ الان را ساخت و هنوز هم نیاز دارم به بودن اش .دلم میخواهد جمعیت امام علی (ع) استوار بماند چون امامم حضرت علی (ع). #جمعیت_امام_علی(ع)خزانخزانSun, 21 Mar 2021 23:48:12 +0330https://virgool.ir/@khazan/فِغان-xokr4bpeomcbبا صدای رگبار گلوله تمام کلاغ های بی خانه از روی شاخه های درخت چنار پر کشیدند.سرش را سریع بالا آورد با چشمانش دنبال پدر و برادرانش میگشت اما آنها نبودند؛دلش شور میزد یعنی کجا رفته اند؟قطره های اشک بر روی گونه های ترک خورده اش آرام آرام سر میخوردند و می غلتیدند بر روی لبانی که آهسته گفت: یا الله!دوان دوان خود را به رودخانه رساند و از پل چوبی پوسیده ای خود را به آن طرف رودخانه رساند؛ از میان زمین های گندم شان که میگذشت صدای شیون زنان را شنید ناگهان تنش لرزید با لبان خشکیده گفت:آی ننه جانپاهایش سست شد ، دیگر نای راه رفتن نداشت هر چقدر به صدا نزدیکتر میشد ؛حرف زدن برایش سخت تر میشد.صدای خواهرانش و مادرش با باد همراه شده بود و نغمه ای غم انگیزی را در گوشش می نواخت.که ناگهان صداها تبدیل به جیغ و فریاد شد؛نادره با گریه و فریاد می گفت: شما ره به جان اولادایتان پدرمه نبرید ؛آخ لالا هایم ره نبرید.شما انسان نیستید !حیوانید حیوان!.به نام دین می کشید ؛ میخورید خون دل ما ره .ناگهان با صدای رگبار گلوله صدایش قطع میشود.هنوز نفس اش آرام نگرفته بود که همان مردان قد بلند با چهره های خوفناک را دید که هفته قبل عمو و پسر عمو هایش را را در مسجد محل مُثله کرده بودند .با صدایی بخود آمد آهای افغانی پاشو پاشو که کار زیاد داری‌؛ نون مفت که نمیخوای؟!آرام از جایش بلند شد و قطره ای اشکش را با دستان پینه بسته اش پاک کرد و مدام چهره ای پدر و برادرانش را مجسم میکرد و صدای التماس نادره ، لحظه به لحظه در گوشش زمزمه میشد.خزانخزانThu, 26 Nov 2020 00:09:16 +0330https://virgool.ir/@khazan/من-g7e175bbeeyjمنِ درونممنِ درونم چند سالیست که نمی خندد و خنده های کودکانه اش را فراموش کرده است.موهای سر او در این چند سال چون تار های تنیده شده ای ابریشم سفید شده است و پیشانی بلندش خط های موازی را در خود جا داده است.زیر چشمانش رنگ قهوه ای جا خوش کرده است و شانه های استوارش افتاده است و کمرش خمیده تر شده است.لکه ها و خال های قهوه ای و صورتی بر روی بدنش تور پهن کرده اند.منِ درونم حتی مرا هم یادش نیست.او میلی به حرف زدن با دیگران را ندارد به کسی نمی تواند اعتماد کند مبادا دوباره بشکند.سالیان سال است که لبانش را باهم دوخته است و فقط خیره میشود به نقطه ای ؛ به کلامی ؛به دیاری؛به خنده ای؛به گریه ای و...منِ درونم خیلی وقت است که با من حرفی نمیزند ؛سخنی نمی گوید؛ او فقط تماشا میکند .دلم سخت دلتنگش استنمیدانم چه کسی ؟چه چیزی؟چه مکانی؟و...؟او را از من گرفته است.او چند سالیست که تنهاست و همین او را نا توان کرده است.منِ درونم نمیتواند جلوی اشک هایش را بگیرد او گریه میکند هر روز هر شبنصف شبغروبهر وقت که دلش بگیرد گریه میکند دلیلش را نمی گویداو خسته است ؛ دیگر برایش نوشیدن چای سبز در غروب تابستانی معنایی ندارد و یا ذوق دیدن برف از پشت پنجره. او چند سالیست که میلی به خوردن انار های شکسته ای درخت وسط حیاط ندارد.دیگر شوق کیسه درست کردن برای خوشه های انگور را از دست داده است.او دیگر یادش رفته است دانه های گل عشق پیچان را قایم کند تا بهاران کنار پنجره ای رو به باغچه آن را بکارد ؛که بلند شود و دور تا دور پنجره را بپیچد.منِ درونم سال هاست که هوای زمین های پدر بزرگ را نمیخواهد.منِ درونم تنهاست.سخت دلتنگش شده ام!او کجاست!؟خزانخزانSun, 22 Nov 2020 23:58:44 +0330https://virgool.ir/@khazan/خانه-ای-عمه-و-بَکَلَه-ldng1hngx3ulعمه و بکلیدرست نمیدانستم کجا میرویم اما مادر میگفت خانه ای عمه میرویم.عمه را درست نمیشناختم شاید بخاطر اینکه بچه بودم.تصویری از عمه برایم گنگ و خیره بود،من فقط یک عمه را به یاد داشتم آن هم ننه دایی بود ؛که به مرور زمان آن چهره ای شکسته هم از ذهنم کمرنگ تر میشد؛ وقتی دوباره به ایران مهاجرت کردیم فهمیدم که دو تا عمه دارم یکی عمه نادره و دیگر عمه مریم که همان ننه دایی است.پدر مارا به ایستگاه چمتال بود؛درست نزدیک مندوی مزار بود؛ مردمان زیادی در آنجا رفت و آمد می کردند.سوار اتوبوس که شدیم مردمان مختلفی را دیدم با چهره های سیاه سوخته با صورت های استخوانی و یا مردمانی با چشمانی شبیه چشمان من. و پسره بچه ها و دختر بچه هایی که سر هایشان را حنا کرده بودند و کله های شان یک رنگ ؛ گویا خواهر و برادرانی هستند با چهره های متفاوت.پسر بچه ها پیران تومبان بر تن داشتند و دختر ها پنجابی های رنگارنگ با گل های سرخ و نارنجی و جگری ؛ در میان آنان فقط من و فاطمه لباس های شیک و مدل دار بر تن داشتیم. شلوار لی و بلیز هایی که تنها داشته هایمان از ایران بود؛ از سرزمینی که در آن متولد شده بودیم و برایمان هویتی نبخشید ، اما خاکش را دوست داریم زیرا متولد همین خاک و سرزمینیم و زبان مادری ام فارسی شده بود نه دری!تمام پسر بچه ها و دختر بچه های مو قرمز به من و فاطمه خیره شده بودند و این تفاوت ما در سراسر اتوبوس نمایان بود.مادر چادر مشکی بر سر داشت و روی بندی مثل زنان دیگر نداشت.همه زنان چادری های آبی روشن و یا تیره و سبز لجنی بر سر داشتند و چشمانشان از پشت مکعب های ریز دیده میشدند.آنان که چادری های آبی تیره بر سر داشتن گویا پولدار تر و جوانتر بودند و آن زنانی که چادری های سبز لجنی بر سر داشتن معلوم بود پیر و فرسوده اند.مردان همه چهارشانه و قد بلند با واسکت های رنگارنگ؛ آنکس که تر تمیز تر بود واسکت هایش هم یخگ دوزی و آینه کاری های زیبایی داشت،نور خورشید که به واسکت هایشان میتابید زرق و برقش را دوچندان میکرد.در مسیر مزار و چمتال بابا من و فاطمه را بر روی پایش گذاشته بود و تمام مسیر را برایمان از کودکی اش قصه میگفت.از پل قدیمی که گذشتیم بابا گفت: این پل امام بُکری هستاین رودخانه ای که میبینید از سر آسیاب ابراهیم خان هم میگذرد. گفتم بابا سر آسیاب خان کجاست؟گفت:روستایی که پدر کلانتان آنجا به دنیا آمدهمن و تمام کاکاهایت و عمه هایت آنجا به دنیا آمدیم.جایی که کاکاهایت همانجا بزرگ شدند و ازدواج کردند.راه طولانی و ناهموار بود .مدام اتوبوس تکان میخورد به هر محله ای که میرسیدم چند نفری حتما میگفت: تا میشه.و من برایم سوال بود تا میشه یعنی چه!به روستای سرسبزی رسیدیم بابا هم گفت :تا میشویم و ما پیاده شدیم روی جاده ای خاکی و خشک .آن طرف تر درختان چنار زیادی دیده میشد و بابا گفت: بالاخره رسیدیم به حوض کریم بخش ها و گفت :بدویید عمه جان منتظر است و ما به هوای ننه دایی دویدیم اما وقتی به درختان چنار رسیدیم پیرمرد و پیر زنی از کنار دیوار کوتاهی بلند شدند و قامتشان را به ما نشان دادند و ما فهمیدیم ننه دایی نیست!اما شب فهمیدیم که عَمیی و بَکَلَی کل روز را در زیر درختان چنار کنار حوض منتظر ما بودند .(عَمَیی:عمه)(بَکَلَی:پدرکلان)خزانخزانMon, 16 Nov 2020 00:11:32 +0330https://virgool.ir/@khazan/خانه-ای-مادر-بزرگ-tghiedwewphaبولانیدیشب خانه ای مادر بزرگ مهمان بودیم؛ همه چیز با تلخی و شیرینی اش خوب گذشت.ببینم چرا گفتم خانه ای مادر بزرگ؟ میتوانستم خانه ای پدر بزرگ بگویم!شاید چون به اندازه کافی مردانمان در ذره ذره ای زندگیمان حضور دارند؛حالا دیگر بس است بگذاریم خانم هایمان در جملاتمان باشند.طبق معمول دیر تر از بقیه اعضای خانواده به آنجا رسیدم و تا گفتم سلام پدر بزرگ طبق عاداتش شروع کرد به غر زدن،شما که جوان هستید باید زودتر بیایید تا کمک کنید.مردمان هم دختر دارند،نوه دارند،عروس دارند و...حرف هایی که به شدت مرا عصبانی میکنند اما یک نفس عمیق میکشم و چیزی نمیگویم!آخر پدربزرگ هیچ وقت نمیخواهد این را بپذیرد که اگر دختر ها هم کار میکنند خسته میشوند!اگر دختر ها هم سرکار میروند درست مثل پسر ها شرایط و قانون هایی دارند و ...حرف های پدر بزرگ بر روی عصابم مدام رژه میروند و من سکوت کرده ام و با خود میگویم کِی میتوانم به آنها بفهمانم که درک کنند، که بفهمند .بگذریم ؛تنها برداشتم همین میباشد که آنان هرگز به دخترانشان باور ندارند و حرف فقط حرف پسر است و کار فقط کار پسر!به آشپزخانه میروم فقط بخاطر دیدن مادر فقط مادر میتواند عصاب مرا آرام کند و بس.وارد آشپزخانه که میشوم صدای قُل قُل سماور و بوی تند فلفل و روغن را استشمام میکنم و بولانی های سرخ شده را روی اجاق میبینم و همین مرا ذوق زده میکند و آن لحظه حس میکنم چشمانم از فرط دیدن غذای محلی برق میزند!به اجاق گاز نزدیک میشوم و دلم میخواهد مثل کودکی ام گوشه ای یک بولانی را بکَنم و با لذت تمام بخورم که صدای خاله می آید: به بولانی ها دست بزنی پوست سرتو میکَنم .و من با قیافه مظلومانه ای به زن داییم خیره میشوم و او آرام چشمک میزند و با اشاره به من میفهماند که روی اُپن برایم یک بولانی خوشمزه کنار گذاشته است و همین باعث میشود با خونسردی به خاله خیره شوم و بگویم من چای میخواستم نه بولانی!نگاهم به سمت مادر کشیده میشود ؛ گویا او هم ناراحت است ! مادر که ناراحت میشود با کسی حرف نمیزند و صورتش قرمز میشود و انگار خط های روی پیشانی اش نمایان تر میشوند؛نزدیکش میروم و بغلش میکنم ؛میدانم همانقدر که پدر بزرگ سر من غر زد ده برابرش را سر مادر طعنه زده است.پیشانی مادر را میبوسم و اگر قدرت دستم بود دستش را میگرفتم و از آن محیط میبردمش بیرون اما چه کنم پدر بزرگ است دیگر !یک مردِ مردسالار.بعد از نیم ساعت سفره را پهن میکنیم‌و غذا ها را سر سفره میچینیم و هر کسی چیزی میگوید بابا راجع به کار صحبت میکند مامان راجع به زندگیو دایی ها طبق عادات میگویند و میخندن و مردمان را مسخره میکنند و همین چیز ها باعث شده است هیچ چیز را در زندگی شان جدی نگیرند !گاه با خود فکر میکنم اگر روزی یکی از همین برادر ها را در جلوی چشمان آن یکی برادر سر ببرند شاید باز هم به سر بریده برادرانشان بخندند؛نمیدانم بگذریم.شام که خورده میشود پدر بزرگ دعای طولانی میخواند و من نمیدانم دقیقا چه دعائیست!سفره‌ را که جمع میکنیم ناگهان پدر بزرگ شروع میکند به حرف زدن: خداره شکر که همه گی تان دور هم جمع استین و باییستی یک خانواده همی رقم باشد کُلَگی تان باییستی باهم باشید و ...نام خدا نواسه هایم ۹ دانه استن انشالله که زن آصف یک چند تای دیگام بیاره و زن عارف هم به یکدانه بسنده نباشه.پدر بزرگ حرف میزند و من در لا به لای حرف هایش خیره میشوم به نوری که از حیاط به پنجره نشیمن خورده است و قطرات باران را میبینم که چگونه میشورد و میبرد با خود خاک های روی پنجره را.خزانخزانSat, 14 Nov 2020 00:09:03 +0330https://virgool.ir/@khazan/گمشده-edm2b0ryz9t5بیگاه شده است نم نم باران شدت گرفته است ،دلم میخواهد زیر این نعمت بزرگ قدم بگذارم و راه بروم اما باید زودتر خانه بروم.نمیدانم حرف دل را قبول کنم یا منطق را!؟با خودم یکی به دو میکنم و بلند میگویم:نیم ساعت برای خودت باش مگر چه اشکالی دارد؟آرام کوچه را طی میکنم وبوستان ۱۱۰ را میپیچم مستقیم میروم خیابان محمد آباد .خیابان شلوغیست ،مردمان میروند و می آیند انگار از بلای کرونا خبری ندارند! شاید هم باخبرند اما تن به خواسته های این بلا نمیدهنداز کنار رستورانت زرفود میگذرم یه نگاهی به داخل می اندازم همه میز ها پر اند از خانواده ها و جمعی از اکیپ های دوستانه !میخواهم به یاد آورم آخرین باری که با خونواده رفتیم رستورانت.خیلی فکر میکنم و همچنان قدم میزنم یادم می آید درست ۵ سال پیش بود که با خانواده رفتیم شهرری و بابا مارا رستورانتی برد که در دوران نامزدی اش با مامان آنجا میرفتند و با این کارش خاطره ای شان را زنده کردندو یادم می آید با هر لبخندی که به لب می آوردند خوشحال میشدم و لذت میبردم!ناگهان با صدای اتومبیلی به خود می آیم به اطرافم نگاهی می اندازم درست خودم را وسط محمد آباد میبینم بین مهدیه ۸ و ۹.به مغازه ها خیره میشوم مردمان خرید میکنند و من دلم خرید کردن میخواهد اما با این اوضاع قیمت ها منصرف میشوم.دیگر باران تمام لباسم را خیس کرده است و من احساس سرما میکنممیخواهم هر چه زودتر به خانه بروم و پناه ببرم به گرمایش.اینبار قدم هایم را تند تر میکنم تا به ایستگاه تاکسی برسم ولی دیگر تاکسی نمانده آنطرف خیابان پارک بزرگی هست و آلونک هایی که میشود با آن پناه برد دوان دوان خودم را به پارک میرسانم و به زیر اولین آلونک میروم.نور چراغ ماشین ها منظره خیابان را دلنشین تر کرده و است و من چقدر دلم میخواهد شبم را صبح کنم در اینجاو این یک آرزو و یا یک رویای دست نیافتنی است .در این هوایی پائیزی دنبال کسی میگردم نمیدانم کیستاما خیلی دلتنگشم شاید خودم باشم!چقدر دلتنگ خودم هستم که تمام کوچه پس کوچه های محله را میگردم اما خودم را نمی یابم.خزانخزانWed, 11 Nov 2020 00:04:41 +0330https://virgool.ir/@khazan/غریبه-onrhrhf1dvktنگاه های سنگین شان را حس میکنم؛از ترس و استرس پشت لبم را عرق زده و چشمانم مهمانان را خیر می بینند نمیدانم چی بگویم آب دهنم را قورت میدهم و با صدای لرزان می گویم سلام!صدای سوت کشیدن مغزم را میشنوم؛ در دلم کلمات را پشت سر هم قطار میکنم تا جمله ای درست شود.آشنایی نمی بینم تا کمی از استرسم بکاهد،شروع میکنم به معرفی کردن خودم! آخر شناختن من به چه دردشان میخورد؟من کی هستم؟چطور از این مجلس مجلل سر در آوردم.؟چرا همه ای نگاه ها سمت من است؟ چند دقیقه پیش را به یاد آوردم.پیامک داده بودند!نوشته بود باید سخنرانی کنم وگرنه خانواده ام می کشند!با صدای زنگ گوشیم نگاهم به سمت میز خیره شد،میز گردی که شش تا صندلی سرمه ای مخملی رنگ به دورش حلقه زده بود.و بشقاب هایی با رنگ نقره ای میز زیبایی خاصی داده بود؛ ناگهان دلم لرزید !نکند اتفاقی افتاده است؟ یا شاید این یک اخطار برای شروع سخنرانی کردن باشد؟دوباره استرس تمام وجودم را فرا میگیرد و با عجله می گویم: اینکه میگویند ما مدافع حقوق دیگر مسلمانان هستیم کجاست؟اینکه میگویند مسلمان باید دست برادر مسلمانش را بگیرد کجاست؟چرا مدام عراق و سوریه؟چرا برای اویغور های چین کاری نمی کنند؟!کم کم نگاه های سنگین تبدیل به نگاه های با متعجب میشود!شما در این باره چه فکری میکنید؟ دروغ میگویم؟چرا برای مسلمانان هندوستان کار نمیکنند؟برایتان سوال نشده است؟صدای یکی می آید: شما درست میگویی!.کمی احساس راحتی میکنم و دوباره میگویم:چون پای منفعت در میان است! اگر حمایت های چین نباشد دیگر همه چیز تمام میشود بالاخره باید یک اب قدرتی پشتش باشد و الا همه کشور ها پشت کرده اند .درباره هندوستان بگویم که او دشمن پاکستان است! و اگر هندوستان را به مسلمان ستیزی محکوم کند آنوقت مثل این می ماند با پای خودش رفته است لانه ای مار!چه بدانم اما سوریه چی ؟عراق چی ؟ خب معلوم است دیگر چون امریکا لانه کرده استلانه ای که میتوانست برای آنان باشد!خودم هم نمیدانم چرا بحث سیاست را به پیش گرفتم اما میدانم چیزی است که نیاز داشتم بگویمشاید در لا به لای سلول های مغزم مدام رژه میرفتند این حرف ها.خزانخزانMon, 09 Nov 2020 05:04:59 +0330https://virgool.ir/@khazan/نمیدانم-چرا-xbcxkvst1cgyنمیدانمخوابم اما میشنوم؛صدای هق هق مادر می آید گریه میکند؛بر میخیزم به مادر خیره میشوم آرام با خودش حرف میزند ؛به او نزدیکتر میشوم صدایش می آید مگر چه گناهی آن جوانان معصوم کرده اند؟چرا کسی به دادشان نمیرسد!خون جوانان مان را میریزند تا حکومت ننگین شان را ادامه دهند!صدای بابا می آید :مگر این بار اولشان هست که دانشجوهایمان را ؛جوانان مان را به رگبار گلوله بسته اند؟زن چرا گریه میکنی بس کن !درست نمیفهمم چه شده است!در دلم شوری به وجود می آید نکند اتفاقی افتاده است!؟به اخبار گوش میدهم گوینده میگوید ماجرا را؛دلم میگیرد بغض چون دستان بختکی گلویم را می فشارد.با هر جمله اش نفس کشیدن را برایم سخت میکند باز هم جوانان را کشته اند!به پوهنتون کابل حمله کرده اند و جوانان مان را هدف قرار داده اند ؛جوانانی که برای آینده ای این مملکت درس میخواندند.نمیدانم چه بر سر خونواده هایشان میگذرد!؟بدون اینکه چیزی بگویم پالتو رنگ رفته ام میپوشم و میگویم میروم سرکار؛هم من میدانم که زود است و هم مادر و پدر!اما چیزی نمیگویم و چیزی نمی گویند.آرام قدم میگذارم و مسیر خیابان را به چشمانم طی میکنم.دلم سکوت میخواهد برای همین هندزفری نمیزنم و آهنگ دلخواهم را هم پلی نمیکنم تا سکوت را بشکند.تعداد کمی از مردم بیرون آمده اند تا سرکارشان بروند و مادرانی را می نگرم که در صف نان منتظرند .سرم را پائین می اندازم و به راهم ادامه میدهماز کنار هر کوچه ای که میگذرم صدا های آشنایی به گوش میرسد اما دلم نمیخواهد بهشان توجه کنم زیرا دلم فقط سکوت میخواهد،فکر کردن میخواهد.دخترانی را میبینم که دوستانه و یا گروه گروه وارد مغازه هایی و یا خانه هایی می روند میدانم که کارگاه خیاطی میروند و میشناسمشان و فقط با یک سلام از دور خودم را خلاص میکنم.محله ای من پر است از کارگاه های خیاطیمردمان شغل اولیه شان همین است البته بگویم ۸۰ درصد از خیاطان را خانم ها تشکیل میدهد .همشهری هایم اکثرا خیاط اند مثل خود من!دختران بعد از دیپلم دیگر شغلی نمیتوانند پیدا کنند بعضی ها ازدواج میکنند و بعضی ها کار!همسایه های ایرانی مان اکثرا دختر هایشان را در سن کم شوهر میدهند به طوری که در دبیرستان تعداد کمی از دانش اموزان می آیند.و افغان ها هم چنین راهی را در پیش میگیرند؛و بعضی هایشان مثل من کار میکنند و برای خودشان کلاس های مختلف میروند و یا هنری را در پیش میگیرند.صاحب کار همیشه از چرخکار کار میخواهد و اگر کارت را درست انجام ندهی پولت را نگه میدارد.درست مثل بردگانی می مانند که خود برده ای داشته باشد شاید توصیفم در این باره خوب نباشد اما گفتم.من تنها چرخکاری هستم که هر وقت بخواهم کار میکنم و اگر نخواهم خودم را مشغول کارهایی میکنم که دوست دارم.نمیدانم ساعت چند است اما گویا تمام محله را چرخیده ام و میدانم چند کارگاه خیاطی دیگر به محله اضافه شده است‌ و یا کم شده است.روح و روانم در کابل است و جسمم در اینجا؛اگر به ایران مهاجرت نمیکردیم من هم الان دانشجو بودم و درس میخواندم نمیدانم شاید زنده می ماندم و یا شاید مثل دانشجو های پوهنتون کابل یه روزی من را هم به رگبار می بستند به جرم عقلانیت و انسانیت.و این تنها چیزییست که من میتوانم بپذیرمش که نمیتوانم این غم را به هیچ شکلی تعبیر کنم.و متاسفم از اینکه دولت ها برای رسیدن به اهدافشان به عقلانیت و انسانیت و بشریت حمله میکنند و میکشند و میخورند خون جوانان را.خزانخزانFri, 06 Nov 2020 00:00:51 +0330https://virgool.ir/@khazan/بابا-ساعت-۴-صبح-ilgd3sbaks0mبابابا صدای هشدار ساعت از خواب بیدار شدم دنبال گوشی میگشتم تا خاموشش کنم صدایی به گوشم میرسد ؛همان صدایی که به گوش دادنش عادت دارم؛چشمانم صدا را دنبال میکندصدایی که باهاش امنیت را تا اعماق وجودم حس میکنم.در لابه لای تاریکی بابا را میبینم که طبق معمول نمازش را میخواند نمیدانم اذان گفته است یا نه ؟شاید خودش هم نمیداند اما نمازش را میخواند از پشت سر به او خیره میشوم و سعی میکنم تصویر بابا را در قاب چشمم مجسم کنم.خاطرات کودکی ام را به یاد می آورم؛ بابا انگار قد بلندتر بود!نور اتاق خواب به سر بابا تور پهن کرده بود و مو های جوگندمی اش را به نمایش گذاشته بود !یادم میاد که بابا موهای مشکی داشت و قوی می ایستاد طوری که من و فاطمه از پشت بهش آویزان میشدیم و با هر بار سجده بابا سرهایمان نیز به زمین برخورد میکرد.بابا از این شیطنت های کودکانه ای مان عصبانی نمیشد و به ما لبخند زیبایش را هدیه میداد؛و آخر نماز می پریدیم تو بغلش و جفتمون جا خوش میکردیم و به صدای دعاهایی که بابا میخواند گوش میدادیمنمیدانستم چه میگوید اما منتظر بودم تا تمام شود تا جا نماز را سر جایش بگذارد و دوباره دستانمان را دور گردنش حلقه کنیم و آویزان شویم حالا که فکر میکنم بابا مانند درخت توت کهن سال خانه ای پدربزرگ بود همانقدر قوی و همان قدر با وقار؛ بر میگردم به الان بابا انگاری پیر شده!شانه هایش افتاده؛خمیده می ایستد.موقع دعا خواندن گردنش کج میشود؛ولی صدایش ،صدایش درست مثل جوانی اش بلند و رسا است و وقتی میگوید:( بسم الله رحمن الرحیم)دلم میخواهد گوش بدهم به تک تک کلماتی که بابا میگوید.منتظر مینشینم تا نمازش تمام شود ؛ دعای روز های هفته اش را میخواند و طبق معمول سجده ای طولانی میکند،نمیدانم بهش بگویم سجده ای شکر گذاری یا سجده ای شکستگیولی میدانم بابا با خدایش حرف ها دارد از گذشته تا حال و آینده!صادقانه بگویم بابا وقتی نمازش را میخواند احساس امنیت میکنم و با خود میگویم خدایا شکر پدری داده ای که هیچ وقت خودش را از بقیه ای انسان هایت بالاتر نمیبیند و از جوانی تا به حال که ۴۰ سال اش است شکستگی خاصی در وجودش خانه کرده؛نمیدانم شاید بابا تنها همدم و همدردش خدایش بوده است و بس.خزانخزانSun, 01 Nov 2020 23:56:55 +0330https://virgool.ir/@khazan/نامه-ای-به-خزان۳۰-ساله-tq0scrpdqm0dسلام امیدوارم حالت خوب باشد حال دلت بیشتر.راستش را بگویم الان که این نامه را برایت مینویسم حالم خوب نیست بغضم میگیرد و گاهی اشکم سرازیر میشود با خودم میگویم یعنی توانسته ای از این حال بد روزگار جان سالم به در برده باشی!امیدوارم از پسش بر آمده باشی چون تو همیشه امیدواری به همه چی.دوست دارم راجع به خودت برایم بگویی اینکه این سالیان را چگونه گذراندی؟هنوزم حرص میخوری؟ تونستی بالاخره اشکاتو کنترول کنی یا نه حس میکنی مثل یک دختر بچه ای لوس اشکت دم مشکته؟امیدوارم همه چی خوب باشه راستی هنوزم مینویسی؟ بگو ببینم هنوزم ظلمت بر زمین حاکم است؟وای دلم خبر های خوب میخواهد چگونه برایت بگویم این روزها تنها دلخوشی من نوشتن شده است !هر طرف نگاه میکنم غم و اندوه میبینم مردمان خسته اند و بی عصاب؛کسی تحمل آن یکی دیگرش را ندارد!تو حتی دلت نمی آید چیزی بگوییامیدوارم بهم بگویی که جوانان خودشان برای خودشان تصمیم میگیرند!امیدوارم بنویسی برایم که دیگر کودکی نیست که بی خانمان باشددیگر کودکی نیست که پدریک خانواده باشد بگویی که زنان مان آزاده اند آزادانه زندگی میکنند مردان مان پا به پای دلخوشی های زنان مان قدم میگذراند و برایشان کوه میشوند تا که آزادانه زندگی کنم الان دقیقا ۳۰ سالت هست شاید تو هم ازدواج کرده باشیببینم با همان که میخواستی ازدواج کردی؟نگو نه!امیدوارم خودش باشد همان که به تو قوت قلب میداد میگفت تو بهترین میشی همان که میگفت باید درساتو بخونیصبر داشته باش و ...امیدوارم خودش باشد فهیم نمیدانم شاید هم ازدواج نکرده باشیببینم اون گالری نقاشی خیالیت را به واقعیت تبدیل کردی؟همون که میگفتی کسی شاید نتواند درک کند نقاشی هایت را!همه ای این هارا برایم بنویس بی صبرانه منتظرم.برایم خبر های خوشی بنویس میدانی دلم میخواهد بگویی که مردم همه چشمانشان را باز کردند و زیر بار ظلم نمی روند و انسانیت سر لوحه تمام انسان ها شده است.کودکان به جای دستفروشی تو خیابان ها به مکتب میروند ؛ و برای وقت گذرانی به کتابخانه ها میروند و میخوانند از فلوئودور دایستایوفسکی بگو میخوانند گارسیا مارکز بگو که فهمیده اند جومپارا و...مادرانی که سرپرست خانواده هستند به محیط امن سرکار میروند بدون هیچ ترسی!دلم میخواهد بگویی تمام کودکانی که در ایران به دنیا آمده اند شناسنامه دار شده اند هویت دار شده اند دلم میخواهد بگویی تمام فعالان مدنی آزاده اند دلم دموکراسی میخواهد اگر لازم باشد ۱۰ سال طول بکشد.دلم میخواهد بگویی که رفته ای مزار؛ رفته ای سر زمین های پدر بزرگ !بگو رفتن به میهن ات خیلی راحت شده و تو دلهره ای نداری از جنگ!میدانی دلم خیلی میخواهد بگویی که دیگر نه طالبی هست نه داعشی؛میدانی برایم بنویس که راحت میتوانی بروی خرید بنویس که نگاه ها به سمت تو نیست!دلم میخواهد بگویی که از کنار مردی رد میشوی به تو متلک نمی اندازد.خلاصه برایم بگو خبر های خوب بگو بگو که همه چی تغییر کرده است .میدانی فهیم دلم چنین روزهایی میخواهدبگذریم خیلی میخواهم برایت بنویسم اما این درد کلیه امانم را بریده است البته بگویم که دلم بدجوری غریب شده استمنتظر نامه ات هستم برایم بنویس از طرف خزانخزانخزانFri, 30 Oct 2020 00:04:09 +0330https://virgool.ir/@khazan/نانوای-محله-ihffzuudfrxdیه سر دیدمش راستش را بگویم به قصد رفتم تا ببینمشبرایم عجیب بود مثل همیشه لباس مشکی برتن داشتگویا دنیای آن آدم هیچ وقت رنگ روشنی به خود ندارد!هیچگاه لبخندش را ندیده ام از شما چه پنهان آدم مهربانی هست ،تا بحال اخمی در چهره ای شکسته اش ندیده ام،ساکت و بی آلایش؛شکسته گی عجیبی در چهره اش ،در رفتارش، و تک تک کلماتش احساس میکنی.یکی دو قدم جلو تر میروم مدام دلم میخواهد سوالی ازش بپرسمولی جرات نمیکنم کلمه ای به زبان آورمفقط بهش خیره میشومصدایی می آید اصغر حواست کجاست؟!پاشو نونارو وردار مردم منتظرن!با صدای آن فرد به خود می آید بر میگردد و میگوید الان.سریع بلند میشود و میگوید : آقا چن تا میخای؟شما خانم چن تا؟و این سوال پشت سر هم تکرار میشود!صف جلو تر میرود نان تمام میشود نوبت تنور دوم میرسد.آنجا فهمیدم که اسمش اصغر هست! مرد میان سالیست از نزدیک چهره اش واضح تر است و انگار غم روی پیشانی اش لانه کرده استو زیر چشمانش غصه تور پهن کرده است؛ دستانش می لرزد،پول را میگیرد میپرسد دخترم چن تا؟میگویم نمیدانم!تعجبش را میبینم یادم می آید که چه گفته ام .چیزی نمیگوید بهش میگویم عمو چند ساله تو این محلی ؟با همون لحن آرام میگوید :خیلی وقته.از جوابش معلوم بود حوصله حرف زدن ندارد.ولی آن یکی میگوید خیلی وقته خیلی خیلی بهش خیره میشوم پیرمرد قد بلندیست لبخندی میزند میگوید ببینم تو نوه حافظی؟تعجب میکنم یعنی از کجا مرا میشناسد!میگویم بله!ولی شما از کجا منو میشناسید؟میخندد ؛آخه شبیه دختر حافظی دیگه از نحوه حرف زدنش معلوم بود آدم شوخ طبعی است آنجا میفهمم که شباهت زیادی به مادرم دارم !گفتم عمو اسم شما چیست؟ گفت:اکبرم دیگه به من میگن اکبر شاهسوند کل قشلاق و داوود آباد از من نون میبردن دخترر!ما از قدیمیای قشلاقیماون موقع اینجاها که خونه نبود همه بیابون خالی!تنها ما بودیم و خونواده پدر بزرگت و یه چند تا از همشهریاتون با این قوربون اینا ؛ از اینکه اینقدر صمیمانه حرف میزد تعجب میکردم انگار مرا از کودکی ام میشناخت.تنور دوم نان هایش سر رسید دلم میخاست به حرف های آن پیرمرد گوش بدم اما نوبتم رسیده بود ؛ آن مرد میانسال با بی حوصله گی نان را به من داد گویا گفت برو دیگر بس ات است ؛شب سر سفره به مادر گفتم :مامان نونوا من رو میشناخت و ماجرا را برایش تعریف کردم مامان با خنده گفت آره اونا دوتا داداشند که از نوجوانی نونوای محله اناکبر بزرگست و اصغر کوچیکه و ادامه داد:طفلک اصغر آقا چند سالی میشه که پسر جوانش رو از دست داد و...و من دیگر حرف های مادر را نمیشنیدم... فقط چهره ای آن مرد سیاه پوش جلو چشمانم بود.خزانخزانWed, 28 Oct 2020 00:05:05 +0330https://virgool.ir/@khazan/پشت-بام-o3j3jcmlluuqپشت بامگذر زمان را متوجه نشدمسرم را بالا آوردم و به پنجره ای کارگاه کوچکم خیره شدم، هوا روشن تر شده بود آسمان دیگر آهسته آهسته لباس کبودش را از تن در می آورد و لباس آبی اش را بر تن میکرد.از پشت چرخم بلند شدم ؛ خستگی و بی خوابی باعث شده بود که آرام به سمت در کارگاهکم روانه شوم.در را که باز کردم نسیم خنک پائیزی چون دستان پدری اول صورتم و سپس موهای ابریشمی ام را نوازش کردخواب از سرم پرید .یادم رفت بگویم اتاق کوچیکی بالای پشت بام خانه ای مان است که من در آن کار میکنم.بدون اینکه دمپایی بپوشم به روی بام قدم گذاشتم سردی موزائیک در کف پایم جا خوش کرد و نا خودآگاه لبخندی به روی لبانم نشست.به خیابان خلوت و ساکت محله ام خیره شدمخبری از شلوغی دم غروب نمیدیدمنه صدای اتومبیلی بود نه خبری از مردمان خسته!چقد این هوای خنک و این تصویر آرام خیابان را دوست داشتمنمیدانم دقیقا چقدر طول کشید که با صدای خوف ناک بخار کارخانه به خود آمدم گویا تمام تلاشش را میکرد که کسی خواب نماند.با صدای در حیاط به لبه پشت بام نزدیکتر شدم بابا طبق معمول صبح زود پا شده بود که سرکار برودمرا ندید اما من دیدمشمیدانستم که خواب هنوز از سرش نپریده میخاستم بترسانمش اما دلم نیامد نمیدانم اما بابا چون طفلی معصومیت خاصی در وجودش همراه هستبابا به سمت راه آهن روانه شد و من دیدمش که لحظه به لحظه دور تر میشد آنقدر دور که تبدیل به یک نقطه کوچیک شد...آهسته آهسته خورشید نورش را بر روی درخت چنار کنار خانه ای مان پهن میکرد و صدای اتومبیل با صدای کارخانه موسیقی صبح گاهی را می نواختو مردمانی می آمدند و می رفتندگاه خندان ؛گاه خستهمردمانی که به سمت راه آهن روانه میشدند مثل بابا آنقدر دور میشدند تا که تبدیل به یک نقطه شوند.خزانخزانMon, 26 Oct 2020 00:02:38 +0330https://virgool.ir/@khazan/مراسم-سلمان-bfsraqa6bacjراستش را بگویم حال مادرش اصلا خوب نبود !سلام دادم نشنید ؛گفتم غم آخرت باشد خاله جان.به زهرا که رسیدم گفتم خاله جان زندگی سرت باشه گفت:خاله بمیره ؛ خاله کاش نبود تا غم خواهرزاده اش رو نمیدید و خلاصه کاسه ای داغ تر از آش!صادقانه بگویم اصلا ازش خوشم نمی آید؛بگذریم.آدمای زیادی می آمدند تک تک صندلی ها پر شدند،عکس سلمان درست روبه رویم بود نمیتوانستم بهش نگاه کنم از خجالت سرم را پایین انداختم دلیلش را هم نمیدانم شاید چون زنده بود چشم تو چشم میشدیم خجالت میکشیدیم ! و همون حس خجالت حتی پس از مرگش هم با من همراه بود.به خاله خدیجه خیره شدم چون ماری زخمی به خودش میپیچید دردی که در وجودش افتاده را مگر خود سلمان مداوا کند! نمیدانمآها یادم رفت دایی ها را دیدم همه به ردیف ایستاده بودن ،سر افکنده در مقابل خواهرشان!دایی امیر تسبیح فیروزه ی اش دستش بود طبق معمول،محمد عیسی را هم دیگر وقاری تو وجودش نمیدیدم؛علی هم به عکس سلمان خیره بود و مهدی اصلا سرش را بالا نمی آورد،چشمانش پف کرده بود نمیدانستم از بی خوابی یا گریه ای زیاد!و رضا طبق معمول این ور و آنور میرفت تا خودی نشان دهد.کسانیکه می آمدند اول به آنها مرگ جوان را تسلیت میگفتند.رحمان از بی تابی مدام به عکس برادر خندانش نگاه میکرد و سری تکان میداد انگاری در دلش با اون حرف میزد و پدر سلمان غم پسرش چنان رو دوشش سنگین بود که حتی نای حرف زدن نداشت.به آدما خیره میشدم همه طبق معمول پچ پچ میکردند و آمدنشان نه دردی دوا میکند و نه آرامشی برای روح آن مرحوم میدهد.مداح برای به دست آوردن پولش حرف های دردناک زیادی میگفت؛ گریه نمیکرد ولی چنان صدایش بغض داشت که انگار او از همه عزا دار تر است بله نقشش را خوب بازی میکردبا هر کلمه ای که از دهان مداح بیرون خیز میزد؛ حس میکردم دانه به دانه ای استخوان های خاله خورد میشد و پدر سلمان کمرش خمیده تر .مداح کارش خوب بود اشک همه ای کسایی که اونجا بودند را در آورد؛حتی فاطمه هم گریه اش در آمده بودبعدا دلیلش را فهمیدم فاطمه دلش به حال رحمان میسوخت که برادر جوانش را از دست داده بود و چون طفل معصومی فقط گریه میکرد.بعد از مراسم تعدادی رفتند و با عکس سلمان عکس یادگاری انداختند.و تعدادی هم با اطرافیانشان میگفتند و میخندیدن نمونه اش دایی های خودم که هیچ وقت در زندگی شان جدی نبوده اند و همه چیز را به شوخی میگیرند حتی مرگ.مراسم که تمام شد مداح پولش را گرفت و رفت مهمونا هم تسلیت گفتند و رفتند فقط اقوام نزدیک ماندند تا خونواده ای سلمان را به تکیه خانه ببرند اما خاله را دیدم که خیلی مظلومانه پا شد و به سمت کوچه ای باریک روانه میشد کوچه ای که در آن سلمان کودکی اش را گذراندو هیچ کس رفتن خاله را متوجه نشد.??خزانخزانFri, 23 Oct 2020 23:56:55 +0330