https://virgool.ir/feed/@khatrh.lfa2026-11-11 13:30:29https://files.virgool.ir/upload/users/909399/avatar/02eGM8.pnghttps://virgool.ir/@khatrh.lhttps://virgool.ir/@khatrh.l/فلسفه-ی-مرگ-در-کودکی-lxcdt3enrzyaزادگاه من شهر پل های زیبااز لایه های مبهم خاطرات کمرنگ شده در بازار شلوغ ذهنم، کودکی ام را به یاد می آورم که در تنها اتاق خانه ی نه چندان بزرگمان بازی می کردم و بی هم بازی حرفها با خودم داشتم و می گفتم ،افکارم را بلند به زبان می آوردم به نتیجه هم می رسیدم! بگذارید کمی به شرایطی که من باخوشحالی در آن بازی می کردم اشاره ای کنم در زادگاه من تابستان به زیبایی نامش نبود در نوع خود جهنمی در دنیای مادی بود در حین بازی وبلند گفتن افکارم به خیسی پیراهن و موها و قطرات عرقی که از پیشانی تا نوک بینی راه می گرفت و می چکید گویی انسان مثل شمع آب می شود، بی اعتنا بودم وبا لذت ادامه می دادم:)یکی از هزاران افکاری که تا این لحظه به یادم مانده ، فکر درباره وضعیت در نبودنم و مرگ بود گفتم :((اگر من بمیرم چه می شود؟! صدایی در ذهنم گفت: هیچ نمیشود!)) پس از لحظاتی سکوت و عمیق شدن در این موضوع ناگهان جرقه ای در ذهن کودکانه ام زده شد، یادم آمد که دیگر نمی توانم نوازش های مادرم را حس کنم و قصه هایش را بشنوم و مهمتر اینکه او را ببینم! دیگر دوستانم را نخواهم دید وبا آنها یخ در بهشت نخواهم خورد (در آن هوای گرم و شرجی خوزستان اصلی ترین تفریح ما خوردن بستنی و به ویژه یخ در بهشت بود که واقعا برایمان مزه ی بهشت می داد) و اینکه سرگرمی متداول در بین بچه های خوزستان ساختن بادبادک بود و من همیشه دوست داشتم با برادرم در ساختن بادبادک شرکت کنم ولی او اجازه نمی داد و باهم جدل داشتیم.با تداعی مرگ در آن دوره فهمیدم خیلی چیزها را از دست خواهم داد بنابراین اشکی از گوشه ی چشمم چکید. از همان اول هم زندگی را با تمام اتفاقات بد وخوب و خوشی های کوچکش دوست داشتم و برایش مبارزه کردم تا آن را در مسیر دلخواهم قرار دهم ... khatrh.lkhatrh.lTue, 18 May 2021 16:33:52 +0430https://virgool.ir/@khatrh.l/قدرت-نسیان-peafefxvbiaxخاطرات سبز غایبآدمی با همه چیز کنار می آید و در هر وهله ای به رخداد وموقعیت زندگی، چه خوب چه بد کنار می آید و به آن عادت می کند.هرچه زودتر عادت اتفاق بیفتد گویا قدرت بیشتری دارد تا عنان زندگی اش را به دست بگیرد، روزمرگی و عادت مثل خاکستر روی همه چیز را می پوشاند بخشی از همه چیز همان گذشته است؛ گذشت زمان عادت به نبودن ،نداشتن ،فراموش کردن را به وجود می آورد و در آخر خاطراتمان را غارت می کند.درد ها هرچقدر هم عمیق وسهمگین باشند وانسان را ویران کنند نمی توانند در مسیری که پیش روی اوست وقفه ی دائم ایجاد کنند و در آخر قدرت نسیان وعادت است که پیروز می شود و از طوفان درد او را عبور می دهد در واقع انسان پس از عبور، تغییر می کند. هر چه درد شگرف باشد تغییر در ابعاد وسیع تر در درون او رخ می دهد. سالها پیش متنی از دست نوشته های شهید چمران خواندم:((ما ،اغلب خود را محور دنیا و مافیها فرض می کنیم وفکر می کنیم همه ی دنیا به خاطر ما می گردد ، آسمان وزمین وستارگان به خاطر خوش آمد ما در سیر وگردشند .فکر می کنیم که آسمان در غم ما خواهد گریست و یا دل سنگ از درد ما آب خواهد شد، یا گردش ستارگان متوقف خواهد گشت...اما بعد می فهمیم که در این دنیای بزرگ میلیون ها انسان مثل ما آمده اند و رفته اند وهیچ تغییری در گردش روزگار به وجود نیامده است...))باری...آدمی خود را در مرکز جهان تصور می کند و دائم در تقلا برای گذشتن از رنج ها به واسطه ی نسیان و روز مرگی...khatrh.lkhatrh.lTue, 18 May 2021 13:25:54 +0430