https://virgool.ir/feed/@khalilian.saharساخته شده برای ساختن چیزهایی مثل پارچه دست باف، نان و ساختمانfa2026-11-11 23:15:09https://files.virgool.ir/upload/users/33870/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@khalilian.saharhttps://virgool.ir/@khalilian.sahar/خمیر-ترش-و-بورس-srqav24ypz3aوسط درست کردن نان خمیر ترش، همانندی رفتار خمیرترش و روند صعودی یا نزولی بورس به فکرم رسید. خمیر ترش یک موجود زنده است که سالیان سال با شما می‌ماند. به شرطی که به موقع از همان ترکیب تشکیل دهنده‌اش به او غذا دهید.زمانی باید شروع کنید که مخمر به بالاترین سطح خود رسیده باشد. به تپل ترین حد ممکن خودش. اینجاست که دوباره شروع به فروکش کردن می کند. یعنی دوباره گرسنه اش شده است. پس بهترین زمان ممکن برای سوار شدن بر موج صعودی او همین حالا است. حالا باید آرد و آب را به عنوان غذا با مخمر ترکیب کنیم. خمیر به دست آمده بر موج صعودی خمیر‌ترشی که در خود دارد سوار می شود و رشد می کند.نان خمیرترش من یک فعال بازار سرمایه هستم. یک مدیر برند سابق در حوزه مُد. یک نانوا اما برای خودم و یک معمارِ درس معماری نخوانده‌ای که به زودی خانه‌ای در نقطه‌ای از گیلان خواهد ساخت. Sahar KhalilianSahar KhalilianWed, 24 Feb 2021 19:19:34 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-9-داشتن-دوچرخه-حالا-و-نه-در-بچگی-spgigxez9myoنمی دانم چرا اما تخیل داشتن دوچرخه آنقدری که از سی و پنج سالگی وسوسه ام کرده اما در کودکی ام اصلا وجود نداشت. شاید به دلیل داشتن یک موتور کوچک نارنجی رنگ با فرمان زردی بود که هرچند پلاستیکی بود اما باور بفرمایید که بسیار خوش ساخت و جان دار بود. حالا که فکر می کنم می‌بینم قالبی که با آن تزریق پلاستیک اش را انجام داده بودند چیز خوبی بوده پر از طراحی جزئیات موتور سیکلت. اما باز این هم دلیل نمی‌شود. به هر صورت، این وسوسه بالقوه درونم دست نخورده ماند تا سال 94، آن زمان در دپارتمان استور روشا که همان سال افتتاح شده بود مدیر برند بودم. هنوز تحریم، اینطور که حالا هست شروع نشده بود و تجربه خوبی از فشن در روشا در حال ساخت بود. روشا در قسمت ورزشی نماینده Go Sport فرانسه بود که خودش یک دپارتمان استور ورزشی حساب می شود که در طبقه آخر تجاری قرار داشت. با پله برقی که بالا می رفتی همین که به آخر پله ها می رسیدی رو به رویت ردیف، چند تا دوچرخه به غایت زیبا با طراحی متفاوت می دیدی و دنیای فانتزی دوچرخه برایم از همین جا شروع شد. باور کنید آن زاویه که من می گویم حق مطلب این زیبارویان را بیشتر ادا می کرداولش اینطور بود که گذرم را جوری تعیین می کردم که حتما از کنارشان بگذرم و جوری نگاهشان می کردم که مثلا چشمم به آنها افتاده. اما کم کم از بچه های فروشنده اطلاعات گرفتم که برند ها چه هستند و دنده عقب و جلو چکار می کند و دوچرخه کوهستان یا شهری و... بعد به یک باره تصمیم رفتن از تهران اتفاق افتاد و استعفا و به کل وسوسه دوچرخه داشتن که تازه در حال شکل گیری بود فراموش شد.و اما رشت. رشت زیبای من. رشت، رشت، رشت.شما باور نمی کنید که دوچرخه چه وسیله نقلیه همه گیری در رشت است. نه اینکه رشت مسیر دوچرخه و ... داشته باشد (رشت بیچاره من که هیچ شهرداری درستی هم ندارد) اما دوچرخه به عنوان وسیله نقلیه دیده می شود و نه به عنوان وسیله ورزشی یا برای اطوار.خانم های سن دار، دوچرخه سوار یا سه چرخه سوار برای خرید روزانه می روند. از این جالب تر و نرمال تر هم می شود؟یک سال و نیم بعد دوباره به تهران برگشتیم و من دوباره به روشا.هرچند به دلیل تحریم که باعث تغییرات زیادی در شرح شغل ها شده بود بیشتر از 3 ماه نماندم. اما همان سه ماه کار خودش را کرد. Go Sport همان موقع ها بود که به کار خودش در ایران پایان داد، اما وسوسه خرید دوچرخه را برایم به یادگار گذاشت.خریدمش. یک فوجی بی نظیر شهری قرمز. زیبا ترین دوچرخه ممکن. اما از اینجا.خرید شیر و بستنی با دوچرخه :)اینم خوشگل مناما … که عشق آسان نمود اول. مشکلاتخانه ما در شمال غرب تهران است و عنایت دارید که شیب یک چیز سختی می تواند باشد در دوچرخه سواری آن هم به صورت مداوم و آنهم در راه برگشت به خانه.این شیب و نشستن برای استراحت من تا قبل از خریدن این خوشگل قرمز، اصلا بلد نبودم دوچرخه سواری کنم. اما در عرض چند جلسه تمرین خیلی جدی (چنین معلم خشنی است همسر من) یاد گرفتم. دوبار مسیر های طولانی هم رفتم مثلا از سعادت آباد تا نارمک ?. مدرکش هم روی حساب Strava ی من موجود است. بعله. اما چالش بزرگ همان است که می دانیم. آنقدر تعداد دوچرخه سوار به نسبت ماشین سوار کم است که هیچ زیر ساخت جامعی برای مسیر های دوچرخه سواری ایجاد نشده. در تهران دوچرخه یک وسیله نقلیه نیست بلکه یک وسیله ورزشی است و این باید برعکس باشد. از همان شروع همه‌گیر شدن دوچرخه غالب استفاده آن استفاده شهری بوده است. اما حالا باید موقع دوچرخه سواری در تهران جان سالم به در ببری. راهکار :۱- شهرداری یا هر سازمان دیگرمسئول، خودش خود به خود، زیرساخت های شهری واقعی و جدی را برای دوچرخه اجرایی کند. ۲- آنقدر ما مردم خودمان را عادت بدهیم که از دوچرخه هایمان به عنوان وسیله نقلیه استفاده کنیم تا ما مردم ماشین سوار هم یاد بگیریم که چگونه کنار ما مردم دوچرخه سوار رانندگی کنیم تا «ما» آسیبی نبیند. بلکه هم وقتی تعداد دوچرخه ها آنقدر بشود که شهرداری یا همان… به صرافت ایجاد راه ها و علائم دوچرخه سواری در سراسر شهر بیفتد. این ها را باید می نوشتم اما کمپین #رکاب_سفید بهانه ای شد که حالا بنویسم. آرزو می کنم هر بچه یا آدم بزرگی که دلش اینقدر دوچرخه می خواهد، به آن برسد. Sahar KhalilianSahar KhalilianFri, 02 Oct 2020 16:10:16 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۸-سینوس-کورتون-یا-سیاه-دانه-hb6kbiwmxy7s۴ سال می شود که به عنایت آلودگی هوای تهران و ‌دلایل احتمالی دیگر، چندین بار در سال دچار عفونت سینوسی می شوم و اخیرا که فهمیده ام پولیپ هم به آن اضافه شده. این اتفاق که می افتد، تمامی مجاری بالایی بینی و حتما فضای سینوس ها جوری بسته می شوند که نفس از بینی که باید فراموش شود و بو که تا چند هفته از درک آن محروم می شوم. سردرد و خستگی و کلافگی و‌سنگینی سر، بماند که احتمالا می دانید.در زمستان من یک کلاه بافتنی به سر با لبه دوبل هستم که شال گردن را پای چشمم بالا می آورم. پیش از این ۴ سال اصلا نمی فهمیدم. چرا بعضی چنین می کنند. تلاش من برای نرفتن به سمت کوروتون و احتمالا دارویی مثل سفکسیم (اگر نهایتا سینوس ها باکتریایی بشوند) با شستن دائم بینی با سدیم کلراید و بخور بابونه و...و استفاده از روغن سیاهدانه در بینی (که سوزش آن دیگر اینقدر تکرار شده که اهمیتی ندارد) برای دو هفته ادامه پیدا می کند. دست آخر شب ها با احساس خفگی به رختخواب می روم و مجبور می شوم بیدار بمانم و دست آخر خوابم هم که ببرد تا صبح با دهان باز نفس می کشم که می توانید حدس بزنید چه تجربه گندی است. سرانجام روش سنتی به روش مدرن می بازد ‌‌و برایم سفکسیم و یک مشت داروی ضد حساسیت که هیچ کورتون تجویز می کنند. تا حالا نشده تجربه درمان سنتی برایم افاقه کند. الان باید فریاد زنده باد کورتون سر بدهم چون به ساعتی نفس و بو و انرژی را برگرداند. اما بی خیال روال سنتی نمی شوم. دارو هایم که تمام شوند روالی که اینقدر می گویند اثر دار است را در حالی که بیمار نیستم انجام می دهم شاید این بار درست تر آن را انجام دهم و به کل درمان شوم. این تخیلی است که احتمالش را می دهم اگر جواب نداد دیگر ناز طبیبان را خریده و همان کورتون و ... را روی سرم میگذارم، حلوا حلوا. این را هم بگویم که برای درمان سنتی نزد پزشک رفته ام. Sahar KhalilianSahar KhalilianMon, 03 Feb 2020 13:23:13 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۷-گفت-و-گو-برای-درک-دیگری-و-نه-برای-ارائه-خویشتن-pyxirfs5gser-شما به گوسفند چی می گین؟-گوسفند؟-آره گوسفند. -گوسفند. -به بز؟-بز. -بزغاله؟من برای کمتر از یک دقیقه گفت و‌گوی دو کارگری را که در این چند روز مشغول بازسازی خانه ما هستند، شنیدم. گفتگویی برای شناخت بیشتر دیگری. شناخت اینکه دیگری آنچه را که من می شناسم چگونه می شناسد. از خودم می پرسم چند درصد گفتگوهایم در روز اینگونه اند؟ آیا همانقدر که به ارائه خود میپردازم، آنقدر ذهن بازی برای شناخت تفاوت های احتمالی و در نتیجه، درک آنها دارم؟Sahar KhalilianSahar KhalilianThu, 07 Nov 2019 20:46:36 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۶-جرأت-استعفا-l9ytmcm32zklچرا جماعتی شده ایم که دائم از شرایط کاری و حقوقی گلایه داریم. ما تلاشی نمی کنیم که خودمان تغییر رو به بهبود داشته باشیم، که اگر می داشتیم دو اتفاق ممکن بود:۱- ایجاد تغییر در نقاط ضعف سازمان و ایجاد بهبود، البته در صورتی که سازمان احساس نیاز به این بهبود داشته باشد. ۲- و اگر نه، آنقدر توانایی های خودمان را تعالی داده باشیم که جرأت استعفا داشته باشیم. نیروی خوب روی زمین نمی ماند، اگر خودش را به کارفرمایِ درستِ بالقوه، خوب ارائه داده باشد. این تجربه اخیر من است. سه ما از آغاز فعالیتم در سازمانی می گذشت که بعد از بررسی بسیار به این نتیجه رسیدم که آنچه که دوست دارم را تجربه نمی کنم و فهمیده بودم که امکان تغییر شرایط هم وجود ندارد، پس استعفا دادم و امروز بعد از دو هفته، تجربه جدید و پر چالشی را در سازمان دیگر آغاز کرده ام. گلایه را از خودمان باید شروع کنیم. Sahar KhalilianSahar KhalilianSat, 12 Oct 2019 20:29:20 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/یادداشت-شماره-۵-ملاقات-با-یک-انسان-خوب-wyzrckp5bbabاولین تجربه ای که در ویرگول نوشتم، جمله کوتاهی داشت که آن زمان به جزییات آن نپرداختم. همان که آشنایی در مسیر پیدا کردن منابع نخ برای پارچه بافی دستی، مرا به کاشان وصل کرد. خانم عالیه صادقی، بانویی گیلانی است که به دلیل مهر زیادش به هنر رشتی دوزی گیلان خودش را زودتر از موعد بازنشسته می کند تا به کار مورد علاقه اش بپردازد. دست و پنجه هنرمند او و داشتن درجه دو هنری از یونسکو نیست که امشب مرا به نوشتن مجبور می کند. https://www.instagram.com/p/BSWd9kpl8nh/?utm_source=ig_web_copy_link امشب، بعد از گذشت چندین ماه از آشنایی با ایشان و داشتن چندین صحبت تلفنی، در کافه موزه رشت (که هر بار که آنجا می روی تجربه جذابی برایت خواهد ساخت و حتما درباره آن بعدتر خواهم نوشت) قرار ملاقاتی برای اولین بار گذاشتیم. https://www.instagram.com/p/BtjISN9lPgi/?utm_source=ig_web_copy_link این بانوی فرهیخته، دائما لبخندی بر لب دارد که ناخودآگاه لبخند را بر لب آدم می آورد. این بانو، تاریخ می خواند، کتاب دوست دارد، عاشق سفر است و بسیار سفر کرده است و در غایت احترام و دلنشینی است. دغدغه اش برای نشان دادن نهایت کیفیت رشتی دوزی اصیل ستودنی است. همنشینی با این خانم، حال خوبی برای من و همسرم ساخت. از آن نوع خوبی ها که قبل از ملاقات، فکر آن را نمی کنی اما بعدش به یکدیگر می گوییم چه عالی شد که دیدیمشان و با ایشان هم صحبت شدیم. همین «تاثیر خوب» است که مرا به نوشتن این یادداشت هدایت می کند. تاثیری که هر انسان خوبی برای دیگران می تواند داشته باشد. Sahar KhalilianSahar KhalilianTue, 18 Jun 2019 20:31:32 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/یادداشت-شماره-۴-بطری-شیر-و-درس-هایش-vkwt0jkkolkaامروز صبح، برای خرید شیر به سوپر سر کوچه رفتم. یک بطری از یخچال مغازه برداشتم و تاریخ و قیمت آن را نگاه کردم. آقای صاحب سوپر هیچ وقت به طوری مناسب سعی بر حفظ مشتری نمی کند، برای همین دست کم من همیشه ترجیح می دهم برای خرید های اینچنینی به سوپری که یک کوچه پایین تر است بروم که صاحب مغازه ای خوش برخورد و پیگیر دارد. اما امروز این کار را نکردم. روی بطری نوشته بود : ۴۳۰۰۰ ریال. چون آقا مجید، (اسمش هم روی سر در مغازه است) بطری را از من نگرفت که قیمت را ببیند و کارت را از من گرفت و حساب کرد، در همین فاصله زمانی ده ثانیه ای، از مغز من گذشت که اگر احتمالا قیمت را بالاتر بزند به او خواهم گفت.رسید را به دستم داد. نگاه کردم. نوشته بود ۴۲۰۰۰ ریال . در حین خواندن مبلغ، در مغازه را برای بیرون آمدن باز کرده بودم. داشتم بیرون می رفتم که حساب و کتابی که یک دقیقه پیش در مغزم اتفاق افتاده بود و حالا انگار ته سال ها خاطره بود، به یادم آمد و به رخم کشید که، بلد بودی به حق، در صورت ۱۰۰ تا یک تومانی بالاتر، داد عدل سر بدهی اما حالا نه؟ صد تا یک تومانی پایین تر، ارزشی که صد تا یک تومانی بالاتر دارد را ندارد؟برگشتم و گفتم،‌ آقا مجید روی بطری قیمت، کمی گران تر است، گفت چهار و دویست نیست؟ گفتم نه چهار و سیصد. خندید. گفت مهم نیست.دو درسی که امید دارم دوباره یادم نرود: پیش داوری نکنم و حق را شخصی نبینم.Sahar KhalilianSahar KhalilianTue, 28 May 2019 17:30:47 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/یادداشت-شماره-۳-دوستان-سوریه-ای-من-tecwumnfiuwdچند سالی کنار یک تیم سوریه ای در محل کار قبلی ام کار می کردم. یک همکاری بسیار دوستانه و دوست داشتنی. سوریه پیش از شروع جنگ در بحث تولید مُد در خاور میانه حرفایی برای گفتن داشت که سایر کشور های همسایه اش به ندرت به این سطح می رسند. هرچند هنگام جنگ ورق برگشت. چند نفرشان (آقا) به عنوان تیم مشاور به ما در ایران پیوستند. سه سالی از همکاری شان گذشت و پایان قراردادشان رسید. با دو نفرشان که حالا حسابی دوست هستم، در آن مدت بودنشان در تهران، دوستی خیلی خوبی بینمان شکل گرفت. آن زمان که از ایران می رفتند به گمانشان مثلا ترکیه گزینه بهتری از ایران چه از لحاظ کار و چه از لحاظ زندگی بود. امروز با یکی از آن ها که یک سالی است در استانبول زندگی و کار می کند به خاطر سالروز تولدش تلفنی صحبت می کردم. جالب بود برایم که چقدر دوست داشت در قیاس با استانبول به تهران برگردد. قبلا هم چند باری گفته بود که دلش برای آن موقع ها تنگ شده اما این بار منظورش دل تنگی و نوستالژی نبود، در مقام مقایسه حرف می زد، از تجربه های انسانی اش می گفت و اینکه ایرانی ها چه نگاه انسانی تری به آنها به چشم خارجی (کشور همسایه، سوریه) دارند. حس خوبی برایم ساخته شد. خوب است که تجربه انسانی خوبی برای انسان های دیگر بوده ایم. هیچوقت یادم نرود که «برای انسان گرد آمده ایم.»پیکسل موسسه امام موسی صدر در غرفه موسسه در نمایشگاه کتاب ۹۸ https://instagram.com/imammoussasadr?igshid=1otx4ij1w8t4b Sahar KhalilianSahar KhalilianThu, 02 May 2019 00:12:57 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/یادداشت-شماره-۲-کارفرمایی-یا-کارمندی-s5r0p6txsko6آیا کارفرما بودن یا صاحب کسب و کار بودن، حس خوشایندتری به نسبت کارمندی است؟- آیا اگر با وجود قلقلک راه اندازی «کار شخصی»، سرمان به کارمندی تا آخرش گرم بماند، حسرت خواهیم خورد؟آیا اگر جواب هر دو عبارت بالا مثبت است نباید یک بار برای همیشه آستین بالا زد، خطر کرد و دست به کار شد و دید که بالاخره کسب و کار شخصی به ویژگی های مالی و شخصیتی ما سازگار هست یا نه و تکلیفمان با خودمان روشن شود که با وجود ارزیابی درست زمان و امکاناتمان این کاره هستیم یا نه؟ که اگر این را فکر شده، امتحان نکنیم باید از الان قیافه کهنسالی مان را با حسرت مشتی بالقوه که هیچوقت نفهمیدیم توان بالفعل کردنش را داشته ایم یا نه، تصور کنیم. Sahar KhalilianSahar KhalilianSun, 14 Apr 2019 22:07:05 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۵-بعد-از-مهاجرت-به-رشت-igs5pyzjcsgnنه ماه دوندگی برای خرید زمین دلخواه در نزدیکی رشت در محیطی به شعاع ۴۰ کیلومتر حول رشت در دی ماه ۹۷ نتیجه داد.ماجرای بیل مکانیکی و روستااولین اتفاق برای زمینگیلان خاکی دارد که به ثانیه سبز می شود. پس می توان متصور جنگل کپه مانندی در مرز بندی جمع و جور زمینمان باشیم. اولین کار برای نگاهداشت زمین رفت و روب بوته های بلند درهم گره خورده از ریشه است. هرچند که دلیل اصلی آن مشخص کردن حدود زمین برای اداره ثبت است که سند را بر آن اساس صادر کنند.و اما ماجرای امروز ما با بیل و روستا....اگر دوست دارید، قصه تجربه امروز مرا در لینک زیر بخوانید و ببینید: https://saharkhalilian.ir/1398/01/20/%d8%a8%d8%b9%d8%af-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%ac%d8%b1%d8%aa-%d8%a8%d9%87-%d8%b1%d8%b4%d8%aa/ Sahar KhalilianSahar KhalilianTue, 09 Apr 2019 22:39:06 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/یادداشت-شماره-۱-از-ماست-که-بر-ماست-tsfymtvxcyyaحالا چند ماه بعد که از تاب و تب سیل لرستان گذشت، و پست های «ایران تسلیت» را از حساب کاربری اینستامان پاک کردیم و طرفداری و ادعای هموطن دوستی مان فروکش کرد باز هم می شنویم از خودمان، از دوستمان، از همکارمان، از کسی از کسانمان که «یه لره بود...»؟بعد اگر شنیدیم که ....... هیچی. از ماست که بر ماست. اما اگر دیگر نشنیدیم باید دعا کنیم که برای اصلاح اخلاق اجتماعی مان، یک سیل رشت بیاید، یک طوفان قزوین و یک زلزله آذربایجان؟ https://www.instagram.com/p/BjMkKBflQsu/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=1vue46ay6ghdv https://www.instagram.com/p/BVyxWmcnazK/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=9tgsrcceghda https://www.instagram.com/p/uIPAnQzQ9w/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=7b9yvw99o9kw Sahar KhalilianSahar KhalilianMon, 08 Apr 2019 11:28:19 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۴-امیدواری-یا-ناامیدی-اجتماعی-d6npjzabnqt1چرا این پیش فرض و یا دلهره برای ورود به یک اداره وجود دارد که نکند دست از پا دراز تر یا بدتر از آن، دست به سر شده از آن بیرون بیاییم؟کاش در این دوره منفی گرایی علی رغم وجود منفی ها بشود امیدواری بسازیم برای هم. اگر دوست دارید، قصه تجربه امروز مرا در سازمان جهاد کشاورزی رشت، در لینک زیر بخوانید: https://saharkhalilian.ir/1398/01/17/امیدواری-یا-ناامیدی-اجتماعی/ Sahar KhalilianSahar KhalilianSun, 07 Apr 2019 00:50:55 +0430https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۳-یکی-دو-روز-بعد-qdl0k0rjrunfباورم نمی شود این منم که داستانی که می دانم برایم اتفاق افتاده. درد خفیفی که در شکم دارم، اما اثبات این ماجراست. این زن خسته از دوی صد متر سقط، که سنگین راه می رود، شبیه من نیست. همین گریه ام می اندازد. سریع اتفاق افتاد. سه ساعت بعد از اولین خون ریزی فهمیدم که باردار بوده ام و سه ساعت بعد از فهمیدن آن شکمم تخلیه شد. بعضی لحظه ها رقیق می شوم و نا خواسته گریه ام می گیرد. نه برای بارداری ای که خودش به خودش پایان داد، شاید برای نداشتن فرصت درک آنچه که اتفاق افتاد. نمی فهمم چرا باید چنین اتفاق خون باری برای یک انسان در جهت انجام یک رفتار منطبق با سیر طبیعت یعنی بارداری، پیش بیاید. بارداری به درک. یک انسان زن چرا اینهمه رنج بدنی در تمام عمرش ببرد و آخرش چه بشود؟Sahar KhalilianSahar KhalilianWed, 13 Mar 2019 18:17:10 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۲-رنگرزی-با-خودم-r2fyhz74ly0wاین که می خواهم بنویسم یک تجربه است. یک تجربه پیش رو که هنوز شکل نگرفته. در راستای خرید نخ پنبه به میزان کم -به عنوان ماده اولیه مورد نیاز بافت پارچه دست باف پنبه ای- پس از جستجویی که تا اینجا از دستم بر آمد، تصمیم گرفتم نخ پنبه خام بخرم و خودم با گیاهان رنگ زا، رنگرزی را تجربه کنم!بی نظیر نیست؟ هست.هرچند کتابی که دارم راهنمایی برای رنگرزی لیف پشم هست حالا باید بیشتر بگردم. منتظرم ببینم حالا نخ پنبه با آن شماره ها که می خواهم، آخر گیرم می آید یا نه، که البته کار که نشد ندارد، «ولیک به خون جگر شود»*. این هم البته شوخی است، کار خیلی مانده که به خون جگر برسد. *گویند سنگ لعل شود در مقام صبرآری شود ولیک به خون جگر شودSahar KhalilianSahar KhalilianMon, 11 Mar 2019 23:47:13 +0330https://virgool.ir/@khalilian.sahar/تجربه-شماره-۱-هنگام-جستجوی-نخ-برای-بافت-پارچه-دست-باف-qm48lcp4dg4sاین که می خواهم بنویسم یک تجربه است. اگر بخواهم آن را روی نقشه نشان بدهم با مزه می شود. در جستجوی منابع خوب نخ برای بافت پارچه هستم.نقطه شروع، بازار تهران. بازار دروازه نو. نتیجه خوبی به دست نیامد و علت اصلی آن میزان کم نخ درخواستی من است و موجود نبودن پنبه مثلا نمره ۲۰ یا ۳۰. در بازار رشت هم چیز زیادی دستم را نگرفت.پاساژ آرسن- بازار رشت اما با راهنمایی یکی از آشنایان با خانمی در رشت آشنا شدم از طرف ایشان با خانمی در کاشان که تخصص در پارچه بافی سنتی دارند از این راه با آقایی در مشهد و از طرف این آقا با آقایی دیگر در مشهد و بعد با آقایی در گلستان. این راهی است که برای نخ ابریشم مناسب پارچه بافی پیمودم اما چه چیز این پیمایش را اینقدر جالب کرد که خواستم بنویسمش؟هر وصل شدن به نفر بعدی خوشبختانه بدون بن بست پیش رفت و هر انتقال کمک خوبی برای رسیدن به نتیجه بود. شوقی که در مرحله اول برای شناخت به وجود آمده بود در هر بار انتقال بیشتر می شد. پیمودن این مسیر در من ایجاد نوعی شادی می کرد! این به هیچ وجه فقط به دلیل نزدیک شدن به نتیجه دلخواه نمی توانست باشد. علت آن فقط ارتباط خوب انسانی است که پیش آمد. ارتباطی واقعی و نه از جنس مجاز. مطمئنم اگر این جابجا شدن از یک صفحه وب به صفحه دیگر و با دست آوردن نتیجه پایان می گرفت، این نوع شادی انسانی در من ایجاد نمی کرد. هرچند که حتما اگر با جستجوی وب می شد به نتیجه رسید زمان بسیار کمی می برد اما هیچوقت این همه انسان را نمی شناختم که در زمینه مورد علاقه من با هم اشتراک هایی داریم و چه شانس بزرگی از دست می رفت. پس قدم بعدی این تجربه، جستجوی محلی خواهد بود. باید بیشتر بشناسم هرچه بیشتر.Sahar KhalilianSahar KhalilianSun, 10 Mar 2019 16:01:18 +0330