https://virgool.ir/feed/@kbrysrmdyزخمات بال پروازتنfa2026-11-11 23:41:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@kbrysrmdyhttps://virgool.ir/@kbrysrmdy/نازنین۳-nu1wdbejhmfpنازنین حالا ۱۷ ساله بود. دیگر آن دختر شاد و پر انرژی قبل نبود.صورتش لاغر شده بود. دست‌هایش از کار کردن زخم شده بود.او هر روز صبح زود بیدار می‌شد، صبحانه برای بچه‌ها درست می‌کرد.برادر و خواهرهایش را آماده مدرسه می‌کرد.بعد خودش به خانه خاله‌اش می‌رفت و در خیاطی‌خانه‌اش کمک می‌کرد.شب‌ها هم خسته و کوفته برمی‌گشت خانه.پدرش هنوز در اتاقش نشسته بود و به دیوار خیره می‌شد.یک روز، خاله پروین، خواهر مادرش، نازنین را کنار کشید:"نازی جان، من یه خواستگار برات پیدا کردم."نازنین شوکه شد: "خاله جون؟ من هنوز بچه‌ام!""دختر، تو ۱۷ سالته. آقا کامران، مرد خوبیه. ۳۵ سالشه، دکان لوازم یدکی داره.""خونه و ماشین هم داره. می‌خواد باهات ازدواج کنه."نازنین سرش را پایین انداخت: "خاله، من نمی‌خوام ازدواج کنم. من می‌خوام درس بخونم...""دختر، با چی درس بخونی؟ پدرت حال نداره، بچه‌ها گرسنه‌ان.""اگه تو ازدواج کنی، شوهرت کمک می‌کنه. شیرینی‌ات هم میره برا خرج خونه."کبری سرمدیکبری سرمدیMon, 16 Feb 2026 02:32:12 +0330https://virgool.ir/@kbrysrmdy/نازنین۲-flhjqapd3lnqصدای گریه از داخل خانه می‌آمد.قلب نازنین فرو ریخت. او دوید داخل.مادرش... مادرش دیگر نفس نمی‌کشید.دنیا روی سرش خراب شد.او ۱۶ سال داشت و حالا باید جای مادرش را می‌گرفت.پدرش بعد از مرگ مادر، فرو ریخت. افسرده شد. دیگر حرف نمی‌زد.بار خانه‌داری، نگهداری از ۴ بچه، و پدر غمگین، روی دوش نازنین افتاد.رویای پزشکی؟ فراموشش کن.او مجبور شد مدرسه را رها کند.🔥 اما این تازه شروع ماجرا بود...کبری سرمدیکبری سرمدیSat, 14 Feb 2026 22:00:44 +0330https://virgool.ir/@kbrysrmdy/نازنین-tn80h6nrcungبهار ۱۳۷۲ بود. نازنین، دختر ۱۶ ساله‌ای با رویاهای بزرگ.او در محله‌ای ساده جنوب تهران زندگی می‌کرد.پدرش، آقا رضا، معلم بازنشسته‌ای بود که با حقوق ناچیزش، به‌زور خرج ۵ بچه را می‌داد.نازنین بزرگ‌ترین فرزند بود. مسئولیت برادر و خواهرهای کوچک‌ترش را به‌عهده داشت.مادرش، زهره خانم، زنی مهربان اما بیمار بود.بیماری قلبی، داشت او را از آن‌ها می‌گرفت.نازنین هر شب بعد از درس خواندن، کنار تخت مادرش می‌نشست."مامان جون، من قول میدم درس بخونم، دکتر بشم، تورو خوب کنم."مادر با لبخندی رنگ‌پریده می‌گفت: "دخترم، تو باید زندگی کنی، نه فقط برای من."اما سرنوشت، برنامه‌های دیگری داشت...یک عصر پاییزی وقتی نازنین از مدرسه برگشت، همسایه‌ها جلوی در خانه‌شان جمع شده بودند.کبری سرمدیکبری سرمدیSat, 14 Feb 2026 02:28:27 +0330