https://virgool.ir/feed/@kavehzarfeshaniاینجا درباره هر آنچه که دوستش دارم می نویسم. شاید سیاست، شاید هنر، شاید تاریخ و اسطوره و خلاصه هر آنچه که چیزی برای اضافه کردن به چیزهایمان، چیزی در خودش دارد.fa2026-11-11 17:03:45https://files.virgool.ir/upload/users/900823/avatar/ezAOPv.jpghttps://virgool.ir/@kavehzarfeshanihttps://virgool.ir/@kavehzarfeshani/درس-هایی-از-همه-دموکراسی-ها-jctwcwseuo8tدموکراسی مشعلی نیست که از آتن باستان آمده، بلکه یک شکل رایج در سطح جهانی از حکومت است که چیزهای زیادی به ما می‌آموزد.Polifa l Politics for Allامروزه، بسیاری از مردم دموکراسی را به گونه ای در معرض تهدید می بینند. تهدیدی که تنها یک دهه پیش غیرقابل تصور به نظر می رسید. پس از فروپاشی دیوار برلین در سال 1989، به نظر می رسید که دموکراسی، راه آینده است. اما امروزه، وضعیت دموکراسی بسیار متفاوت به نظر می رسد. ما در مورد «پس‌لغزش» و «فروپاشی» و توصیف‌های دیگر از نوعی اقتدارگرایی خزنده می‌شنویم. برخی از دموکراسی‌های قدیمی، مانند ایالات متحده، شاهد نقض هنجارهای دولتی هستند که زمانی امن تصور می‌شدند و این به قیام اخیر در کنگره ایالات متحده ختم شد.اگر دموکراسی مشعلی است که برای مدتی می درخشد و سپس خاموش می شود – به آتن کلاسیک و جمهوری های شهر رنسانس فکر کنید – اینطور به نظر می رسد که ممکن است به سمت یک دوره جدید تاریکی پیش برویم. برای معکوس کردن این روند ظاهری و حمایت از دموکراسی چه کاری می توانیم انجام دهیم؟اول، ما باید از این ایده که دموکراسی مانند مشعلی است که از جامعه ای پیشرو به جامعه دیگر منتقل می شود چشم پوشی کنیم. ویژگی اصلی دموکراسی – یعنی اینکه کسانی که حکومت می‌کنند فقط با رضایت مردم می‌توانند این کار را انجام دهند – در یک زمان در یک مکان ابداع نشده است: بلکه به طور مستقل در بسیاری از جوامع بشری تکامل یافته است.در طول چندین هزار سال و در سراسر قاره های متعدد، دموکراسی اولیه، نهادی بود که در آن حاکمان به طور مشترک با شوراها و مجامع مردمی، حکومت می کردند. از هورون (که خود را Wendats می نامیدند) و Iroquois (که خود را Haudenosaunee می نامیدند) در جنگل های شمال شرقی آمریکای شمالی گرفته تا جمهوری های هند باستان تا نمونه هایی از اداره شهر در بین النهرین باستان، این شوراها و مجامع رایج بودند.یونان کلاسیک نمونه‌های مهمی از این رویه دموکراتیک را ارائه کرد و درست است که یونانی‌ها زبانی برای تفکر در مورد دموکراسی به ما دادند، از جمله خود کلمه demokratia. اما آنها این موضوع را ابداع نکردند. اگر بخواهیم نقاط قوت و ضعف دموکراسی های مدرن خود را بهتر درک کنیم، جوامع دموکراتیک اولیه از سراسر جهان درس های مهمی ارائه می دهند.ویژگی اصلی دموکراسی اولیه این بود که مردم قدرت داشتند، حتی اگر انتخابات چند حزبی (امروزه اغلب تصور می شود که ویژگی قطعی دموکراسی است) اتفاق نمی افتاد. مردم یا حداقل بخش مهمی از آنها، این قدرت را به طرق مختلف اعمال می کردند. در برخی موارد، یک حاکم توسط یک شورا یا مجلس انتخاب می شد.در موارد دیگر، یک حاکم موقعیت خود را به ارث می برد، اما برای جلب رضایت مردم قبل از انجام اقدامات کوچک و بزرگ با محدودیت هایی روبرو بود. جایگزین دموکراسی اولیه، خودکامگی بود. سیستمی که در آن یک نفر به تنهایی از طریق زیردستان بوروکراتیک که آنها را استخدام کرده و پاداش می‌گرفتند، حکومت می‌کرد. کلمه «خودکامگی» در اینجا کمی اشتباه است، زیرا هیچ کس در این موقعیت هرگز به تنهایی حکومت نمی‌کند، اما نشانگر شیوه‌ای متفاوت از سازماندهی قدرت سیاسی است.حکومت دموکراتیک اولیه به وضوح در برخی از جوامع باستانی در بین النهرین و همچنین در هند آشکار است. قبل از فتح اروپا، در تعدادی از نقاط قاره آمریکا، مانند هورون و ایروکوئی ها در جنگل های شمال شرقی و در «جمهوری تلاکسکالا» که به اتحاد سه گانه که بیشتر به امپراتوری آزتک معروف است، شکوفا شد. در آفریقای پیش از استعمار نیز رایج بود.در همه این جوامع چندین ویژگی تعیین کننده وجود داشت که تمایل به تقویت دموکراسی اولیه داشت: مقیاس کوچک، نیاز حاکمان به وابستگی به مردم برای کسب دانش و در نهایت توانایی اعضای جامعه برای خروج به مناطق دیگر در صورت نارضایتی از یک حاکم. این سه ویژگی همیشه به یک اندازه وجود نداشتند، اما در مجموع به ایجاد دموکراسی اولیه کمک کردند.نقشه ای از کنفدراسیون Iroquois از سال 1730، کپی شده توسط جیمز برت، لندن، در سال 1882. با اجازه مجموعه دارلینگتون، دانشگاه پیتسبورگبرای اینکه ببینیم خودکامگی – جایگزینی برای دموکراسی اولیه – چگونه عمل کرده است، نمی توانیم نمونه ای بهتر از نمونه امپراتوری چین پیدا کنیم. اولین سلسله‌های تاریخی چین، شانگ و ژو (از هزاره‌های دوم و اول پیش از میلاد)، پادشاهانی داشتند که از طریق ارتش و بوروکراسی حکومت می‌کردند و هیچ مدرکی دال بر شوراها یا مجامع مردم در آنجا وجود ندارد. استبداد یک ویژگی تقریباً ثابت حکومت در چین بوده است که نشان می‌دهد این یک انحراف از دموکراسی نبوده، بلکه صرفاً مسیری متفاوت از توسعه سیاسی از جوامع اروپای غربی بوده است.اوج مدل چینی، که در طول سلسله‌های تانگ و سونگ (قرن 7 تا 13 میلادی) به دست آمد، شامل الحاق نخبگان سیاسی به دولت از طریق یک سیستم استخدام شایسته‌سالار بر اساس آزمون خدمات کشوری بود. آزمون خدمات مدنی چین هدفی نه چندان متفاوت از یک پارلمان اما به روشی اساساً متفاوت انجام می شد. زیرا این مردم محلی نبودند که نمایندگان را انتخاب کردند.البته بازگشت ساده به دموکراسی اولیه نه ممکن است و نه مطلوب. اما دموکراسی اولیه به ما کمک می‌کند تا ضعف‌های تجربه دموکراتیک مدرن را بهتر درک کنیم. نگاهی دقیق تر به دموکراسی اولیه به نوبه خود می تواند به ما کمک کند تا بفهمیم چه کاری می توانیم انجام دهیم تا دموکراسی امروز ایده اساسی دموکراسی را برآورده کند: یعنی دادن قدرت به مردم.اولین تفاوت بین دموکراسی اولیه و دموکراسی های امروزی ما این است که این شکل قبلی حکومت یک پدیده در مقیاس کوچک بود. در برخی موارد، حکومت تنها در سطح یک جامعه کوچک صورت می گرفت، همانطور که در مورد Hidatsa، یک گروه بومی آمریکایی که در سواحل رودخانه میسوری زندگی می کردند، اتفاق افتاد. زمانی که حکمرانی محلی به این شکل بود، شوراها معمولاً جلسات زیادی برگزار می کردند.  مثلا ممکن بود برای بررسی نحوه تخصیص مالیات ها گرد هم آیند. در موارد دیگر، مانند پادشاهی ماری بین‌النهرین، حکومت بزرگ‌تری وجود داشت، اما دموکراسی اولیه یک پدیده محلی باقی ماند که از طریق مجامع شهرهای منفرد اعمال می‌شد.به ندرت دیده می شد که یک دموکراسی اولیه مجمعی در مقیاس بزرگتر داشته باشد و مانند کنفدراسیون هورون، اعضا را از مکان های مختلف جذب کند. حتی در آن مورد، اگرچه هورون در یک منطقه بزرگ حرکت می کرد، قلمرو سکونت متمرکز همچنان فشرده باقی می ماند، چیزی در حدود 56 کیلومتر از شرق به غرب، و 30 کیلومتر از شمال به جنوب. جمعیت ها در مقایسه با دموکراسی های مدرن به طور مشابه کوچک بودند، مثل کنفدراسیون هورون که تقریباً از 20000 نفر تشکیل شده بود.مقیاس کوچک یک پیامد مهم برای ماهیت سیاست داشت. در آتن کلاسیک، در میان هیداتسا و در پادشاهی ماری، کسانی که حق مشارکت در سیاست را داشتند، به‌ویژه در مجامع محلی، به شیوه‌ای بسیار مستقیم و شدید تمایل داشتند. در دموکراسی مدرن، مشارکت بسیار گسترده است – اغلب گسترده تر از دموکراسی اولیه – اما همچنین عمیق نیست. برای بسیاری از ما، رای دادن در انتخابات به هر چند سال یکبار محدود می شود و در این بین، دیگران تصمیم می گیرند.خطر بالقوه این ترتیب، همانطور که توسط ناظران زیرک از زمان تولد جمهوری های مدرن ذکر شده است، این است که شهروندان ممکن است نسبت به افرادی که در واقع دولت را به طور روزانه اداره می کنند و تأثیرات ویژه ای که ممکن است در معرض آنها قرار گیرند، بی اعتماد شوند. . شایان ذکر است که امروزه در میان دموکراسی‌های قدیمی، یک همبستگی قوی وجود دارد که به موجب آن کشورهایی با جمعیت بیشتر تمایل کمتری به اعتماد به دولت دارند.یکی از راه‌های رسیدگی به مشکل مقیاس، تفویض اختیارات بیشتر به ایالت‌ها، استان‌ها و محلات است. امروزه برخی افراد، مانند یووال لوین، تحلیلگر سیاسی آمریکایی هستند که از اصل تابعیت استناد می کنند: یعنی قدرت را به پایین ترین سطحی که عملی است واگذار کنید.در برخی از دموکراسی‌های غربی، مانند کانادا، آلمان یا ایالات متحده، وجود یک سیستم فدرال تضمین می‌کند که این امر در مورد بسیاری از سیاست‌ها هم‌اکنون صادق است، اما این استراتژی فقط در سطح محلی می ماند. به عنوان مثال، در مورد مسائل حیاتی تجارت خارجی، دیپلماسی یا مسائل ضروری قانون اساسی، برای دولت ها، مناطق یا استان ها، غیرعملی است که سیاست خود را تعیین کنند.اگر نتوانیم به «تمام سیاست‌ها محلی است» برگردیم، آنگاه یک جایگزین این است که ببینیم برای ارتباط بهتر شهروندان با یک ایالت دور چه کاری می‌توان انجام داد. از نظر تاریخی، یکی از راه ها، سرمایه گذاری در انتشار اطلاعات است.جمهوری اولیه در ایالات متحده نمونه مهمی از سرمایه گذاری دولت برای غلبه بر مشکل مقیاس است. جیمز مدیسون در «فدرالیست شماره 10» (1787) نوشته بود که یک جمهوری بزرگ طبیعتاً کمتر از جمهوری کوچک دچار تلاطم خواهد شد، اما چند سال پس از تصویب قانون اساسی، او نظرش را عوض کرد. مدیسون در مقاله‌ای با عنوان «افکار عمومی» در مورد دشواری‌هایی که مردم در اطلاع‌رسانی درباره‌ی حکومت در یک جمهوری دارند، وسیع نوشت. بنابراین او از توزیع یارانه ای روزنامه ها حمایت کرد و این به تصویب قانون خدمات پستی در سال 1792 کمک کرد.جهان امروز با سال 1792 بسیار متفاوت است. شهروندان اگر بخواهند می توانند خود را در اطلاعات غرق کنند. این نشان می‌دهد که ما باید به سرمایه‌گذاری‌های جدیدی بیندیشیم که ممکن است با دادن منابع اطلاعاتی مرتبط با واقعیت، باعث شود شهروندان با دولت ارتباط بهتری برقرار کند و در مورد ایالات متحده، از دامن زدن به شعله‌های نژادپرستی دیرینه جلوگیری کند.در برخی کشورها، به‌ویژه ایالات متحده و بریتانیا، مطبوعات محلی، اگرچه شناخته شده‌اند و نسبت به رسانه‌های ملی هم قابل اعتمادتر و هم طرفدار کمتری دارند، اما با شرایط اقتصادی ای مواجه هستند که منجر به ناپدید شدن آن می‌شود. در نتیجه یارانه برای رسانه های خبری محلی می تواند کمک خوبی باشد. درست همانطور که یارانه ای که کنگره ایالات متحده در سال 1792 به تصویب رساند، مناسب بود.نقشه ای از کنفدراسیون Iroquois از سال 1730 اگر مقیاس بزرگ این پتانسیل را داشته باشد که منجر به بی اعتمادی و عدم مشارکت در یک دموکراسی شود، پس می تواند منجر به دوقطبی شدن شود. حال قطبش می تواند اشکال مختلفی داشته باشد، مانند تنش بین طبقات مختلف مردم در یک مکان یا اختلاف نظر بین افرادی که در مکان های مختلف زندگی می کنند. در مجموعه وسیعی از دموکراسی‌های امروزی، قطبی‌سازی به طور فزاینده‌ای این شکل اخیر را به خود گرفته است، به گونه‌ای که مراکز شهری بزرگ و جهان‌وطنی، جهان‌بینی کاملاً متفاوتی نسبت به سایر نقاط پیدا می‌کنند، خواه شامل مناطق روستایی مانند ایالات متحده باشد یا مراکز شهری دوردست در بریتانیا.در بسیاری از این موارد، دانشمندان علوم سیاسی نشان داده‌اند که قطبی‌سازی نامتقارن است، زیرا کسانی که در جناح راست سیاسی هستند، اصلی‌ترین کسانی بوده‌اند که به سمت افراط حرکت کرده‌اند. مشکل قطبی شدن جغرافیایی برای مردم در دموکراسی های اولیه ناشناخته نبود و آنها راه های خلاقانه ای برای پرداختن به آن پیدا کردند. در حالی که ما نمی توانیم به سادگی راه حل هایی را که آنها پیدا کرده اند کپی کنیم، هنوز مطمئناً می توانیم از آنها یاد بگیریم.نمونه ای از اصلاحات را در نظر بگیرید که توسط کلیستنس در آتن در سال 508 قبل از میلاد آغاز شد. در دهه‌های قبل از این تاریخ، آتنی‌ها شکل دسته‌جمعی از حکومت را با شورای چهارصد نفری که توسط سولون در اوایل قرن ششم قبل از میلاد تأسیس شده بود، توسعه دادند. این گروه متشکل از 100 عضو از هر یک از چهار قبیله تاریخی بود که بسته به اینکه کدام منبع را در نظر می گیریم، ممکن است عمدتاً مبتنی بر خویشاوندی یا شغل بوده باشند.در حالی که این سیستم برای هر قبیله نمایندگی یکسانی را ارائه می کرد، اگر بین این گروه ها خصومت وجود داشت، سیستم نمایندگی حتی ممکن بود این تنش را تقویت کند. کلیستنس با به دست گرفتن قدرت در سال 508 قبل از میلاد، در تلاش برای تغییر امور، جامعه آتن را با حذف چهار قبیله سنتی و ایجاد 10 قبیله جدید برای جایگزینی آنها، اصلاح کرد.ارسطو بعداً یک عنصر اساسی اصلاحات کلیستنس را بازگو کرد: او گروه‌های محلی فردی به نام «دِم» را به قید قرعه به هر یک از 10 قبیله جدید اختصاص داد، بنابراین «اعضای» چهار قبیله قبلی را در هم آمیخت. ارسطو همچنین بیان می کند که کلیستنس اطمینان حاصل کرد که قبایل جدید از نظر جغرافیایی متمرکز نیستند. در عوض، هرکدام از اعضا در شهر، ساحل و داخل شبه جزیره آتیک عضویت داشتند.نکته مهم این است که اصل اصلاحات کلیستنس منحصر به فرد نیست. ما نمونه‌های دیگری در سایر دموکراسی‌های اولیه در سراسر قاره‌های متعدد داریم که کم و بیش یک کار را انجام می‌دهند. برای مشاهده این موضوع، می‌توانیم به نمونه‌هایی از جوامع هورون و ایروکوئی بازگردیم، که هر یک – بسیار شبیه آتنی‌ها – به قبایل جداگانه تقسیم شده بودند و به وضوح از نظر جغرافیایی مشخص شده بودند.اما هورون و ایروکوئی ها سیستمی مبتکرانه برای مبارزه با بومی گرایی و قطبی شدن داشتند. آنها جامعه خود را نه تنها به قبایل متشکل از روستاها، بلکه به طوایفی که تقسیمات قبیله ای را شکل می دهند، تقسیم کردند. بنابراین، اگر شما یکی از اعضای قبیله گرگ ها در یک روستا در میان قبیله کایوگا در کنفدراسیون ایروکوئی ها بودید، در نتیجه شما از طرفی یک وابستگی طبیعی به اعضای کایوگای آن قبیله از روستاهای دیگر داشتید، و همچنین یک پیوند به اعضای قبیله گرگ در سایر قبایل ایروکوئی. هدف روشن این سیستم این بود که جامعه را با کاهش دوقطبی شدن در امتداد خطوط قبیله ای به هم پیوند دهد.مردم در جوامع قطبی شده امروزی می توانند از سیستم قبیله ایروکوئی و 10 قبیله آتن چیزهایی بیاموزند. همانطور که ما در کشورهایی مانند ایالات متحده داریم قبیله ای تر می شویم، شاید بتوانیم از جوامعی که در واقع دارای قبایل بودند بیشتر بیاموزیم.درس این نیست که قبایل جدیدی از خودمان ایجاد کنیم، بلکه باید بررسی کنیم که چگونه نهادهای سیاسی و اجتماعی مختلف می توانند به ایجاد پیوندهایی برای افرادی که در مکان های مختلف زندگی می کنند، با پیشینه های مختلف و دارای عقاید بسیار متفاوت هستند، کمک کنند. ایده در اینجا کمک به تقویت و متحد کردن جامعه با ایجاد پیوندهای جدید در سراسر خطوط قطبی است.فقدان بوروکراسی دولتی دلیل اصلی این بود که دموکراسی اولیه برای بسیاری از جوامع چنین شکل ثابتی از حکومت شد. با اندک قدرت خودمختار – جدای از توانایی متقاعد کردن – کسانی که دوست داشتند به عنوان یک خودکامه حکومت کنند، خود را فاقد ابزار لازم برای انجام این کار می دیدند. اما در طرف مقابل در بسیاری از دموکراسی‌های اولیه، کسانی که از یک تصمیم مرکزی ناراضی بودند، می‌توانستند به سادگی از شرکت کردن خودداری کنند یا حتی به محلی جدید بروند.بسیار شبیه جوامع آنلاین امروزی که در آن کسانی که در مرکز هستند و گاهی اوقات «دیکتاتورهای خیرخواه مادام العمر» نامیده می‌شوند، هیچ گزینه‌ای برای حکومت به‌عنوان خودکامه ندارند، زیرا به ورودی و خدمات ارائه‌شده توسط افرادی وابسته هستند که به سادگی می‌توانند از مشارکت خودداری کرده یا به جایی دیگر نقل مکان کنند.دموکراسی مدرن فاقد همان حمایت از قدرت مرکزی است که دموکراسی های اولیه از آن برخوردار بودند. در عین حال، داشتن یک دولت مرکزی قدرتمند می‌تواند به جامعه اجازه دهد تا به اهدافی مانند آموزش و رفاه جهانی دست یابد. سوال این است که چگونه می توان با یک دولت با حفظ دموکراسی زندگی کرد. انجام این کار مستلزم هوشیار ماندن در مورد سوئ استفاده از قدرت دولت مرکزی است، نه امیدواری به اینکه قانون اساسی یک کشور به تنهایی می تواند حمایت کافی از دموکراسی را فراهم کند.کسانی که در مورد قانون اساسی ایالات متحده در سال 1787 بحث کردند، خطر ناشی از یک ایالت مرکزی متجاوز را تشخیص دادند. مصالحه ای که آنها به دست آوردند منجر به مجموعه گسترده ای از کنترل ها و موازنه ها شد که برای توانمندسازی قدرت دولت و همچنین مهار آن طراحی شده بود. دولت دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا نشان داد که علی‌رغم تمام تدابیری که در نظر گرفته شده بود، چقدر قدرت اجرایی می‌تواند بیداد کند. در برخی از کشورهای اروپای شرقی نیز الگوی مشابهی اتفاق افتاده و حتی بسیار فراتر رفته است.در دهه 1990، اعتقاد بر این بود که کنترل‌ها و موازنه‌های حفظ دموکراسی شامل عضویت در اتحادیه اروپا و پایبندی به مجموعه گسترده قوانین فراملی آن می‌شود، اما در این دهه حزب Fidesz در مجارستان و همتایان آنها در قانون و عدالت در لهستان نشان داده‌اند که شکستن بسیاری از هنجارهای دموکراتیک – و در واقع بازنویسی قوانین رسمی – بدون عضویت در اتحادیه اروپا به عنوان یک پشتوانه موثر، امکان پذیر است.به نظر می رسد درسی که از همه این موارد گرفته می شود این باشد که اگرچه طراحی قانون اساسی امری مهم است، اما پس از آن حفظ دموکراسی سالم در برابر قدرت اجرایی مستلزم هوشیاری مداوم است.افراطی ترین راه برای محدود کردن قدرت اجرایی – دوباره با بازگشت به دموکراسی اولیه – محدود کردن شدید آن با اجازه دادن به ارتش دائم و یا بوروکراسی مالیاتی است. می‌توانیم در اینجا به سناتور آمریکایی تد کروز فکر کنیم که به عنوان نامزد ریاست‌جمهوری در سال 2015 پیشنهاد لغو خدمات درآمد داخلی را داد. با در نظر گرفتن این مثال که چگونه استبداد پروس پس از جنگ سی ساله (1618-1618) بسیار مورد توجه قرار گرفت، متفکران قرن هجدهم ارتش ثابت را به‌ویژه چیزی می‌دانستند که استبداد را تقویت می‌کند.اما در جاهایی که مردم عمیق‌ترین نگرانی‌ها را در مورد این احتمال ابراز کردند – بریتانیا و مستعمرات شهرک‌نشین آن – افزایش قدرت نهایی دولت مرکزی برای استخراج منابع و استفاده از نیروی قهری، منجر به نابودی دموکراسی نشد. دلیل این امر این است که وقتی در ابتدا یک سنت عمیق از حاکمیت مشورتی ایجاد شود، این امکان برای یک مجری و نمایندگان مردم وجود دارد که یک دولت را با هم بسازند و کنترل کنند. حال سوال کلیدی این است: آیا یک دولت قوی، قبل از نوعی حکومت جمعی پدید می آید یا برعکس است؟وقتی حکومت جمعی مقدم بر ساخت دولت باشد، این می تواند به امنیت دموکراسی کمک کند، اما این توالی به تنهایی آن را تضمین نمی کند. این در نهایت به تک تک قانونگذاران – و همچنین افرادی که آنها را انتخاب می کنند – بستگی دارد که با تلاش های مدیران اجرایی برای کسب قدرت بیشتر مخالفت کنند. در کشوری مانند مجارستان که فاقد سنت طولانی حکومت دموکراتیک است، ممکن است چندان تعجب آور به نظر نرسد که این مکانیسم شکست خورده، اما در کشوری مانند ایالات متحده، دیدن اقدامات غیرلیبرال دولت ترامپ بسیار شگفت انگیزتر است.در مورد ایالات متحده، این بحث وجود دارد که دلیل اینکه دولت ترامپ توانست تا این حد پیش برود این است که دهه های اخیر شاهد گسترش چشمگیر و خزنده قدرت ریاست جمهوری بوده ایم که در نهایت خطری برای دموکراسی است. بروس آکرمن، محقق برجسته حقوقی، در کتابی که یک دهه پیش منتشر شد، نوشت که این روند – چیزی که در دولت‌های دموکرات و جمهوری‌خواه رخ داد – این خطر را به همراه داشت که کاخ سفید می‌تواند به «سکویی برای افراط‌گرایی کاریزماتیک و بی‌قانونی بوروکراتیک» تبدیل شود.درس‌ها واضح است: اگر بدانیم که تاریخ دموکراسی بسیار گسترده‌تر و عمیق‌تر از آن چیزی است که اغلب تصور می‌شود، بهترین موقعیت را برای حفظ دموکراسی‌های خود خواهیم داشت. مردم سراسر جهان، در طول تاریخ، نهادهای دموکراتیک ابداع کرده اند و دموکراسی را تمرین کرده اند. ما می توانیم از تجربه آنها بیاموزیم تا ببینیم چگونه دموکراسی امروزی ممکن است تقویت شود.kaveh zarfeshanikaveh zarfeshaniWed, 11 Oct 2023 13:13:30 +0330https://virgool.ir/@kavehzarfeshani/هنر-چگونه-ما-را-تغییر-می-دهد-twfdzdzel4xeهنر تنها مخلوق شگفت انگیز بشر است. چیزی که او را از روزمرگی ها آزاد می کند، به دنیایی جدید می برد، به او قدرت بیان می دهد و در نهایت زندگی اش را دگرگون می کند.هنر همچنین درونی متضاد دارد: در عین حالی که فکر می کنید ضروری نیست، اما از ضروری ترین نیازهای بشر است. به عبارتی اگر انسان هنر را رها کند، به موجودی پست تبدیل می شود که تنها به فکر تکثیر گونه خودش است. پس هنر یکی از ستون های ماهیت انسانی است. همچون عقل، درک، شعور و احساس، هنر نیز انسان ساز است و اگر نباشد، چرخ انسانیت از گردش می افتد.اما یک پرسش اساسی وجود دارد: هنر واقعا چه تاثیری بر ما دارد؟ چگونه ابعاد انسانی را دچار تغییر می کند؟الن واینر Ellen Winner در پاسخ به این پرسش مقاله ای در وبسایت ایان aeon تحت عنوان Changed by art منتشر کرده که سعی دارد از نگاهی روانشناسی این موضوع را بررسی کند. او که استاد روانشناسی در کالج بوستون و محقق ارشد در دانشکده آموزش و پرورش دانشگاه هاروارد است، سالهاست در زمینه تاثیرات روانی هنر بر انسان فعالیت می کند. آخرین کتاب او با عنوان "هنر چگونه کار می کند: یک اکتشاف روانشناختی" در سال 2018 منتشر شد که به بررسی همین موضوع پرداخته است.متنی که در ادامه می آید قسمت اول ترجمه ای مستقل از مقاله Changed by art است که در تاریخ 22 آپریل سال 2021 در سایت ایان منتشر شده است:فرض کنید به نقاشی سلف پرتره رامبراند (1659) که در گالری ملی هنر در واشنگتن دی سی آویزان است، خیره شده اید. در همین هنگام شخصی به شما می گوید که این نقاشی در واقع توسط یک ماشین با قدرت یادگیری عمیق کشیده است. ماشینی که مدت ها در معرض نقاشی های رامبراند قرار گرفته و سبک این نقاش را برای خودش درونی کرده است. حالا شما احساس می کنید چیزی از دست رفته است. موزه قطعا این کار را از دیوارهای خود برمی دارد. اما چه چیزی از دست رفته است؟سلف پرتره رامبراند مربوط به 1659 میلادیبه تازگی هزاران نقاشی که مساحتی نزدیک به هشت مایل را پوشش می دهند در صخره های دور افتاده جنگل های بارانی آمازون پیدا شده است. سن تخمینی: 12500 سال. روی این نقاشی های صخره ای، تصاویری از انسان های در حال رقص، ماموت های منقرض شده، اسب های دوره عصر یخبندان با چهره های وحشی (برخی از آنها با جزییات کشیده شده اند) و تنبل های غول پیکر (همچون موجودات عجیب و غریب در نقاشی هرونیموس بوش) دیده می شوند. این کشف بسیار خبرساز شد. دیدن این تصاویر با چشمان مدرن، بسیار هیجان انگیز است. اما اگر این نقاشی ها یک شوخی و حقه بازی بودند، دیگر هیجان تصور انسان های ماقبل تاریخ بهمان دست نمی داد. شاید مانند ما وقتی این نقاشی را می کشیم. شیفتگی ما به هنر، دو سوال اساسی و طولانی مدت را ایجاد می کند. سوالاتی که فیلسوفان، روانشناسان و هنردوستان را درگیر خود کرده است. نخستین پرسش این است که چرا ما تا این حد به کارهای هنری جذب می شویم؟ البته که بخشی از آن به خاطر زیبایی اثر هنری است. اما این همه موضوع نیست. همانطور که در آزمایش فکری بالا آورده شد. دوم هم اینکه درگیری با هنر چه نوع تاثیرات مفید قابل اثباتی روی ما دارد؟در مورد سوال اول – چرا ما انقدر اهمیت می دهیم؟ شاید یک استدلال این باشد که دلیل جذب ما به کارهای هنری در اتصال مستقیممان به ذهن هنرمند توسط اثرش، نهفته است. ما می دانیم که هنرمند از خلق اثرش منظوری داشته است. حتی اگر تشخیص این منظور گاهی دشوار باشد. بنابراین هر وقت چیزی را هنری می دانیم، به صورت خودکار آن را به جای اینکه تصادفی یا مصنوعی قلمداد کنیم، دارای قصد و معنا می دانیم. برای نمونه وقتی به اثری از رامبراند نگاه می کنیم، این احساس می آید که پیامی از طرف ذهنی نابغه از قرن ها پیش به ما رسیده است. اثر ضربات قلمو روی تابلو نشانی است از نحوه حرکت بازوی نقاش که بیانگر وضعیت ذهنی او هنگام کشیدن این نقاشی است. به عبارتی دیگر، با خواندن اثر هنری، به ذهن هنرمند دست پیدا می کنیم. یا اینکه سلف پرتره های نقاشان بیان کننده خودبینی آنهاست. برای مثال از سلف پرتره های رامبراند می توانیم نحوه مواجهه او با خودش را در طی زمان ببینیم. وقتی به نقاشی های روی صخره های آمازون نگاه می کنیم، واکنش های مشابهی داریم. سعی داریم بفهمیم که این نقاشان ماقبل تاریخ با ذهنی مانند ذهن ما، با کشیدن نقاشی های خود چه تفکراتی داشتند، چه احساس یا قصدی داشتند که می خواستند بگویند.این ثابت شده که مردم از جعل اثر هنری بدشان می آید. برای بیش از 10 سال از سال 1944، زنی که می گفت نماینده یک مجموعه دار ثروتمند است که دوست دارد ناشناس بماند، حداقل 40 نقاشی را به یک گالری در نیویورک فروخت. این نقاشی ها از مشهورترین هنرمندان قرن بیستم بودند: مارک روتکو، جکسون پولاک، رابرت مادرل، فرانتس کلاین، کلیفورد استیل و دیگران. صاحب گالری که از دیدن آنها ذوق زده شده بود، همه آثار را به قیمیتی پایین خرید. چراکه مجموعه دار ناشناس گفته بوده پول آنها برایش مهم نیست. صاحب گالری هم آنها را خریده و سپس در مزایده ها چندین میلیون دلار فروخته بود. اما این گالری به عمد یا سهو این واقعیت را نادیده گرفته که هیچ مدرکی دال بر مالکیت آثار توسط مجموعه دار گمنام وجود ندارد. اگرچه برخی کارشناسان گفتند که آثار اصل هستند، اما خیلی ها هم مخالف بودند. با این حال، نقاشی ها در مجموع 70 میلیون دلار در حراجی ها به فروش رفتند. اما دنیای هنر فریب بزرگی خورده بود. رفته رفته حقیقت آشکار شد و زنی که نقاشی ها را به گالری داده بود در دادگاه اعتراف کرد. او گفت که نقاشی ها توسط یک چینی به نام پی شن کیان که در کوئینز نیویورک زندگی می کرده، کشیده شده است. در چین جعل کردن به صورت سنتی مورد پسند نیست و یکی از مستندها ما را به استودیویی در چین می برد که کارش کشیدن آثار جعلی است. مجموعه دارانی که گول آنها را خورده بودند، پشیمان شدند. اما مسئله اینجاست که اگر آنها در وهله نخست از دیدن این نقاشی ها هیجان زده شدند، چرا جعلی بودن آنها الان برایشان اهمیت دارد؟ یک دلیل آن می تواند از دست رفتن ارزش نقاشی باشد: چیزی که در صورت اصل بودن میلیون ها دلار ارزش داشت، حالا به هیچ تبدیل شده است. البته این احتمال نیز وجود دارد که وقتی به یک اثر جعلی ولی زیبا نگاه می کنیم، آن را قابل ستایش بدانیم. گویی رنگ منفی کلاهبرداری و بی اخلاقی، از بین رفته است.در این میان اما مسئله ای مربوط به خودستایی نیز وجود دارد. آرتور کوستلر در سال 1964 در این باب استدلالی آورد. او گفت وقتی یکی از دوستانش فهمید که نقاشی ای که دست اوست اصل است و یکی از هزاران چاپ جعلی نیست، آن را با غرور روی دیوار خانه اش نصب کرد. ما نیز نه تنها از آثار جعلی که خودمان خریده ایم بدمان می آید، حتی نمی خواهیم آنها را روی دیوار موزه ها ببینیم. این مورد نشان می دهد که گرایش به آثار اصلی و نپسندیدن آثار جعلی ربطی به مالکیت ندارد.بر چه اساس نسخه ای کامل که توسط یک دستیار کشیده شده از نسخه ای که توسط هنرمند کشیده شده، بدتر است؟دلیل عمیق دیگری برای عدم علاقه ما به جعل آثار هنری وجود دارد. در واقع اگر آثار هنری، همانطور که انتظار داریم، مرتبط با ذهن هنرمند و آنچه که ساخته است باشد، آن را دارای ارزش می دانیم. به عبارتی دیگر، آنچه برای ما اهمیت دارد، این است که بدانیم اثر هنری دقیقا همانی است که هنرمند خلق کرده و از ذهنش آمده. پس اگر اثری هرچقدر هم قدرتمند و زیبا، ولی جعلی باشد، برایمان ارزشی ندارد. برای مثال ما از روی کپی های آثار رامبراند نمی توانیم به احساسات و ذهنیات او پی ببریم و ارتباط برقرار کنیم.گروه تحقیقاتی من، آزمایشی را برای رد ادعاهای مبتنی بر ارزش پولی و غیراخلاقی انجام دادند. ابتدا باید می فهمیدیم که چگونه می توان به یک اثر جعلی ارزش مادی داد و آن را از اتهامات غیراخلاقی بودن تبرئه کرد. برای همین تصمیم گرفتیم یک اثر کپی از هنرمندی را که توسط دستیارش کشیده شده، در بازار هنر عرضه کنیم. برای از بین بردن اتهامات غیراخلاقی بودن اثر جعلی نیز به شرکت کنندگان در حراجی گفتیم که داشتن دستیار برای هر هنرمند امری عادی در دنیای هنر است. همچنین سعی کردیم برای آنها سیستمی اخلاقی در مورد کپی و کپی کارها بسازیم تا باورشان به ما بیشتر شود. بنابراین، این اثر جعلی دیگر غیراخلاقی نیست و به اندازه همان اثر اصلی ارزش مادی دارد. سپس به شرکت کنندگان تصویر جعلی دیگری نشان داده شد و گفته شد که این یک کپی از نسخه اصلی هنرمند است. حالا سوال اصلی اینجا بود که آیا اثر جعلی که توسط دستیار کشیده شده بود نسبت به نسخه اصلی کاهش ارزش داشته یا نه؟ شرکت کنندگان پاسخ دادند که نسخه اصلی هنرمند اصیل، دارای قدرت و خلاقانه تر از نسخه کپی است. بنابراین قضاوت آنها فارغ از ارزش مادی بود. چراکه ارزش پولی هر دو اثر را یکسان تعیین کرده بودیم. همچنین به دلیل اینکه از قبل برای اثر جعلی ارزش گذاری اخلاقی کردیم، شرکت کنندگان از این نظر هم مستقل عمل کردند و به دور از ارزش گذاری اخلاقی، اثر اصلی را انتخاب کردند. بنابراین برایمان روشن شد که گرایش افراد به اثر اصلی، آنچنان ربطی به ارزش مادی یا اخلاقی آن ندارد. اما شوک اینجاست: هیچکدام از آثار اصل نبودند، هر دو کپی بودند. (یعنی حتی نقاشی هنرمند اصلی یک کپی از کار خودش بود) با این حال باز هم کپی کامل دستیار از کپی هنرمند بدتر است؟ تنها توضیحی که باقی می ماند این است که مردم معتقدند هنرمندان موقع خلق یک اثر هنری، ذات و خلاقیت خود را درون آن می ریزند. حتی اگر آن اثر کپی از کار خودشان باشد. در همین رابطه پل بلوم روانشناس درباره این نوع باور مردم که آن را ذات گرایی (یا اصل گرایی) می ماند، مطالبی نوشته است. این اصل گرایی گرایش ما را به اشیایی که یک داستان خاص یا حتی جادویی دارند، توضیح می دهد. چراکه این اشیاء تاریخ به خصوصی دارند و داستانی پشت آنهاست. این اعتقاد که یکسری اشیاء به خصوص دارای ذات درونی هستند، ارزش احساسی آنها را توضیح می دهد: برای مثال اگر حلقه ازدواجمان را گم کنیم، دیگر نمی توانیم با جایگزینی حتی دقیقا شبیه خودش، ارتباط برقرار کنیم. یا اگر کودکی خرس عروسکی اش فرسوده و خراب شود، با هدیه ای دقیقا شبیه همان خوشحال نمی شود. در مورد اثری هنری نیز اعتقاد به ذات هنری اثر اصلی اجازه می دهد احساس هنرمند را درک کرده و به ذهن او متصل شویم. از همین رو شور و شوق ما به NFT ها (توکن های غیرقابل معامله) و اینکه می توانیم نسخه اصلی هنرمند را منحصرا در دنیای دیجیتال دشته باشیم، چیزی که هر کسی می تواند به صورت رایگان دانلود کند، شکل پوچ و بی معنایی دارد. حال از آنجایی که چیزی به عنوان یک پرونده دیجیتال اصل، اساسا وجود ندارد (بدین معنی که در دنیای دیجیتال کپی برابر اصل است)، هنرمند می تواند آن چیزی را که در NFT می فروشد، خودش تصدیق کرده و ثروتی کسب کند. به هر حال زمان نشان خواهد داد که این پدیده یک چیز گذراست یا راهی جدید برای برقراری رابطه با ذهن هنرمند دیجیتال خواهد بود.اما احترام ما نسبت به نسخه اصلی، چیزی جهانشمول نیست. این نوع برخورد خاص و مقدس با یک اثر اصیل، نگرشی غربی است. برای مثال در کشورهایی همچون چین و ژاپن ایجاد نسخه های کپی پدیده ای پذیرفته شده است. به طوری که ارزش این نسخه های کپی با نسخه های اصلی برابر است. خصوصا به دلیل اینکه نسخه های اصلی به مرور زمان فرسوده می شوند و نسخه های کپی می توانند به آیندگان نشان دهند که آن چیز چگونه بوده است. همانطور هم که قبلا گفته شد، استودیوهایی در چین وجود دارند که کارشان ساختن آثار تقلبی و کپی است.حالا به سوال دوم می پردازیم: تاثیرات مفید بالقوه هنر چیست؟ به طور ذهنی و شهودی می توان گفت که هنر بر سلامت ذهنی و تندرستی ما اثر مثبتی دارد. همچنین باعث می شود انسان های دلسوز و مهربان تری باشیم. هرچند شواهدی برای ادعای تاثیر هنر بر سلامتی وجود دارد، اما هنوز شواهدی دال بر تاثیر هنر بر میزان مهربانی یا دلسوزی آدم ها موجود نیست.اگرچه بسیاری از مردم عقیده دارند که هنر همچون غذا خوردن یا خوابیدن یک نیاز بیولوژیک و ضروری نیست، اما خلق یک هنر و پاسخ دادن مخاطب به آن، فعالیت هایی مهم هستند که به شکوفایی انسان کمک می کنند. اما چگونه ممکن است که هنر چنین تاثیری بر ما بگذارد و آیا برای آن دلیلی داریم؟ من در اینجا برای اثبات تاثیراتی که هنر بر تندرستی انسان دارند، از دو روش به ظاهر متضاد استفاده می کنم – یکی اینکه هنر به ما اجازه می دهد از یکسری مسائل فرار کنیم و دیگری اینکه هنر می گذارد با احساسات منفی روبرو شویم و آنها را درک کنیم.نخست، ایده هنر را به مثابه فرار (از هر چیزی) در نظر بگیرید. ارسطو اعتقاد داشت که تراژدی های دراماتیک از طریق فرآیند کاتارسیس بر مخاطب تاثیر می گذارد. بدین معنی که در طول نمایش احساساتی همچون ترس یا ترحم در مخاطب برانگیخته می شود و پس از اتمام نمایش این احساسات از درون او شسته شده و مخاطب را راحت می کند. متخصصان هنر درمانی نیز با استفاده از خلق هنر، به کسانی که آسیب دیده اند، کمک می کنند. اما روشی کاملا متفاوت وجود دارد که هنر از طریق آن بر ما اثر می گذارد و آن روش فرار است. شاید در نگاه اول فرار (همچون فرار از دست پلیس) امری منفی باشد، اما برعکس می تواند نقش مهمی در سلامتی ما داشته باشد. به عبارتی دیگر، وقتی هنر به ما اجازه فرار می دهد، در اصل می گذارد از دنیای روزمره فاصله گرفته و به دنیای دیگری برویم. برای همین هم هست که ما بدون ورود به یک دنیای خیالی نمی توانیم بخوابیم. این امر حتی در لذت بردن از یک رمان یا سریال تلویزیونی نیز صدق می کند.اثرات سودمند عاطفی فرار از طریق هنرهای تصویری در تحقیقات روانشناس جنیفر دریک نشان داده شده است. وقتی از شخصی بزرگسال یا حتی کودک خواسته شد تا درباره چیزی ناراحت کننده در تجربه شخصیشان فکر کنند و درباره آن یا حتی چیز کاملا متفاوت دیگری نقاشی بکشند، تغییرات مثبتی در آنها دیده شد. تغییراتی که شرکت کنندگان خودشان قبل و بعد از کشیدن نقاشی گزارش کرده بودند. اما نکته اینجاست که خلق هنر این تغییرات احساسی را از طریق تمرکز آنها بر ناراحتی و غم هایشان، ایجاد نکرده است، بلکه کاملا برعکس؛ هنر به آنها اجازه داده تا از طریق فرار از غم و ناراحتی و تمرکز بر موضوعی دیگر، بتوانند در حالتشان تغییراتی ایجاد کنند. این نتایج که چندین بار دیگر آزمایش و تکرار شده، نشان می دهد که خلق هنر با فرار از تفکر درباره چیزهای ناراحت کننده، باعث می شود احساس راحتی کنیم، نه با تمرکز بر آن چیزها.اما حالا در روش دوم بیایید ایده هنر را در روبرو شدن با احساسات منفی و درک آنها بدانیم. فلاسفه همیشه از اینکه چرا ما با اینکه می خواهیم از درد و رنج زندگی خلاص شویم، اما به سراغ هنرهایی می رویم که درد و رنج را نشان می دهند، در تعجب بوده اند.. برای مثال چرا از سلف پرتره 1659 رامبراند که در آن پیرمردی غمگین و متفکر و نگران تصویر شده، خوشمان می آید؟ آیا از غم و اندوهی که دیدن این نقاشی باعث می شود احساس کنیم، لذت می بریم؟ تالیا گلدستاین، استادیار دانشگاه جورج میسون، سعی کرده تا تفاوت بین تجربه غم شخصی و تجربه غمی که از طریق هنر احساس می کنیم را متوجه شود. او از مردم خواست غم و اندوهی را که از به یادآوری یک خاطره غم انگیز احساس می کنند با غم و اندوهی که از دیدن فیلمی غمناک به آنها وارد می شود، ارزیابی و مقایسه کنند. جواب آنها این بود که در هر دو مورد به یک اندازه احساس غم کرده اند. اما آنچه که باعث تفاوت احساس غم از طریق خاطرات می شود، این است که در این مورد ما همزمان اضطراب را نیز احساس می کنیم. در حالی که غم و اندوه حاصل از فیلم ها، با اینکه مردم خودشان را در دنیای فیلم می بینند، یک تجربه ناب از غم و اندوه است و اضطراب منفی ندارد.kaveh zarfeshanikaveh zarfeshaniFri, 25 Jun 2021 15:51:35 +0430https://virgool.ir/@kavehzarfeshani/قهوه-چگونه-به-انقلاب-و-ایده-های-انقلابی-دامن-زد-cqwkp0o2dbkeنمایی از قهوه خانه های قرن هفدهم لندنسلطان مراد چهارم برای نوشندگان قهوه حکم اعدام صادر می کرد. پادشاه چارلز دوم، جاسوسانی را برای نفوذ در قهوه خانه ها می فرستاد، چراکه اعتقاد داشت این مکان ها منابع اخبار نادرست هستند. در عصر روشنگری هم می توان کسانی را چون ولتر، روسو و نیوتن پیدا کرد که با قهوه ای در دست از فلسفه و علم حرف می زنند. کافه های پاریس مکانی برای پناه دادن به شورشی هایی بود که طوفان باستیل را رقم زدند. کافه هایی که حدود دو قرن بعد مامنی برای سیمون دوبوآر و ژان پل سارتر بودند تا آخرین و تاثیرگذارترین کتاب های خود را بنویسند.تاریخ پر است از ایده هایی که از فنجان های قهوه جرقه زدند. ما هم در اینجا می خواهیم در حد توانمان از قدرت کافه های معمولی حرف بزنیم.نخستین قهوه خانه در امپراطوری عثمانیقهوه خانه ها از امپراطوری عثمانی آغاز شدند. از آنجایی که مشروبات الکلی و بارهایی که این نوشیدنی ها را سرو می کردند در شریعت اسلام ممنوع بود (و البته هست)، قهوه جایگزین مشروبات الکی و قهوه خانه جایگزین بار برای مسلمان ها شدند. مکان هایی که بتوانند در آنجا دور هم جمع شده و معاشرت کنند. البته مقرون به صرفه بودن قهوه و ساختار برابری طلبانه آن – بدین معنی که هر کس می تواند وارد قهوه خانه شده و یک فنجان قهوه سفارش دهد – بسیاری از هنجارهای اجتماعی را تغییر داد. اما همه از این تغییرات خوشحال نبودند. برای مثال در سال 1633 میلادی سلطان مراد چهارم مصرف قهوه را جرم دانست. قهوه خانه ای در امپراطوری عثمانیبرادر و عموی سلطان مراد چهارم توسط یاریسارها (چیزی شبیه جانثارها، نیروهای ویژه دربار عثمانی) به دلیل واردات قهوه به محدوده امپراطوری کشته شدند. سلطان مراد در عمل خود را وقف این کرده بود تا جلوی قهوه را بگیرد. تا جایی که می گویند با لباس مبدل در استانبول پرسه می زده و متخلفین را با شمشیر پونصد پوندی خود گردن می زده است. سلاطین عثمانی برای جلوگیری از تجمع مخالفین در قهوه خانه ها، ممنوعیت های قهوه خانه ای را تا قرن هجدهم اجرا می کردند. چیزی که مجبور شدند بعدا آن را پس بگیرند. اما قهوه خانه تا آن زمان دیگر تا اروپا هم رفته بودند و ترس را به جان پادشاهان می انداختند.آیا می دانید قهوه چنان در جامعه عربستان نفوذ کرده بود که عدم تامین آن برای همسران، یکی از دلایل طلاق بین آنها بوده است.قهوه خانه های انگلیسی علیه چارلز دوم"پاسکوئه روزی" نخستین قهوه خانه را در سال 1652 در لندن افتتاح و انقلابی در جامعه لندن ایجاد کرد. مارکمن الیس، نویسنده کتاب "قهوه خانه: یک تاریخ فرهنگی" می گوید: "فرهنگ انگلستان، کاملا سلسله مراتبی و ساختار یافته بود. این ایده که شما بتوانید به صورت برابر در مکانی کنار فردی در مرتبه دیگر بنشینید، کاملا ایده رادیکالی محسوب می شد." ویژگی همه قهوه خانه های انگلیسی میزهای مشترکی بود که با روزنامه ها و انواع جزوه ها پوشانده شده بود و مردم برای بحث و تبادل نظر و حتی نوشتن اخبار دور این میزها جمع می شدند. الیس همچنین می گوید: "قهوه خانه ها به مثابه موتور صنعت خبر در لندن قرن هجدهم بودند."پدر شاه چالز دوم، یعنی شاه چالز اول سرش را در جنگ داخلی انگلستان از دست داده بود. برای همین هم چالز دوم همیشه به مجامعی که در آن بحث های سیاسی جریان داشت، شک می کرد و حالتی پارانوئیدی نسبت به آنها داشت. در نتیجه او در 12 ژوئن 1672 اعلامیه ای صادر کرد که طی آن می خواست از انتشار اخبار نادرست و صحبت مجرمانه درباره حکومت جلوگیری کند. او همچنین اعلام کرده بود که هرگونه صحبت یا جلسه ای و در هر مکانی که در آن عده ای از دولت بد بگویند، جرم تلقی می شود.سر جوزف ویلیامسون، وزیر امورخارجه چارلز دوم، برای مقابله با این به اصطلاح "شر"، شبکه ای جاسوسی برای نفوذ در قهوه خانه های لندن ایجاد کرد. این تا جایی پیشرفت که نهایتا در سال 1975، چارلز دوم دستور تعطیلی همه قهوه خانه های لندن را صادر کرد. اما این دستور فقط یازده روز دوام آورد. چراکه مردم می گفتند: "قهوه اینجاست تا بماند"قهوه خانه ها به مثابه "دانشگاه پِنی"شکست این ممنوعیت به نوعی دستاورد تاریخی بود: نوع بحث آزادی که چارلز دوم از آن می ترسید نهایتا منجبر به انفجار ایده های جدید در دوران روشنگری شد. در آکسفورد، مردم قهوه خانه ها را "دانشگاه های پنی" می خواندند. چراکه با هزینه یک فنجان قهوه می توانستید در بحث های فکری و انتقادی شرکت کنید. در زمانی که آبجو نوشیدنی مطمئن تری از آب بود، اینکه قهوه تا این میزان محبوب شود، چیز کمی نبود. ساموئل پیپس (وقایع نویس قرن هجدهم انگلستان) در دفتر خاطرات خود مکالمات تحریک کننده ای را که در قهوه خانه ها شنیده بوده، آورده است.رفته رفته اما تغییری در سبک پذیرایی از افراد رخ داد. بدین صورت که بیشتر قهوه خانه ها در لندن رو به تخصصی شدن در پذیرایی از مردم رفتند. یعنی هر قهوه خانه ای از تیپ مشخصی از افراد پذیرایی می کرد. برای مثال قهوه خانه "گرشن" در نزدیکی خیابان "فلیت" محل ملاقات اعضای حزب "ویگز" و اعضای انجمن سلطنتی مانند آیزاک نیوتن بود. به شکلی که حتی در یکی از این دیدارها نیوتن یک دلفین را روی میز کالبدشکافی کرد.در همین حال، شاعرانی همچون "جان دریدن" و "الکساندر پوپ" و نویسندگانی همچون "جاناتان سوئیفت" در قهوه خانه "ویل" حتی دادگاه هم برگزار می کردند.در طرف دیگر، قهوه خانه "جاناتان" میزبان کارگزاران سهامی بود که پس از تعطیلی ساعات رسمی، در قهوه خانه جمع می شدند و به تبادل سهام می پرداختند. چیزی که بعدا به تولد بورس اوراق بهادار لندن منجر شد. قهوه خانه "لوید" نیز به یک رابط تجاری بین ملوانان و بازرگانان تبدیل شده بود. جایی که رویای تبدیل شدن به بازار بیمه لندن را در سر می پروراند.اما این قهوه خانه ها تاثیرات خارجی هم داشتند. یعنی مسافرانی که به لندن آمده بودند و قهوه خورده بودند، در بازگشت به کشورهایشان از قهوه و تاثیرات کافئین صحبت می کردند.فردریک کبیر علیه قهوه اعلان جنگ می کندفردریک کبیر، پادشاه آلمان آنقدر با قهوه مخالف بود که در 13 سپتامبر 1777 تلاش کرد آن را به نفع آبجو ممنوع اعلام کند. او که از هزینه های واردات قهوه در حوزه سلطنتش می ترسید، همه فروشندگان قهوه را مجبور کرد تا در سیستم اداری سلطنتی ثبت نام کنند. اما او به جز چند نفر از دوستانش، همه مجوزهای واردرات قهوه را رد کرد. بعد هم برخی از سربازان سابق را استخدام کرد تا هر نوع قاچاق رستر (برشته کننده) قهوه را شناسایی کنند.نظرات اعلاحضرت درباره قهوه در سال 1799 اینگونه ثبت شده است:" حقیر است که ببینیم میزان مصرف قهوه چقدر گسترده شده است...اگر این مقدار کمی محدود شود، مردم مجبور می شوند دوباره به آبجو روی بیاورند...اعلیحضرت خودشان با سوپ آبجو بزرگ شدند، پس مردم هم می توانند با سوپ آبجو پرورش یابند. این خیلی سالم تر از قهوه است."این ممنوعیت اما پس از مرگ او برداشته شد و معاشرت های مردم در قهوه خانه ها ادامه پیدا کرد.کافه های پاریس، با ساختار برابری طلبانه اجتماعی خود، مکانی ایده آل برای تحریک و سازماندهی جوانان انقلابی و جمهوری خواهان در طول انقلاب فرانسه بودند. چیزی که سلطنت طلبان از آن شکایت داشتندقهوه و انقلاب آمریکابعد از جنبش چای بوستون، هنگامیکه نوشیدن چای از مد افتاد، قهوه به عنوان یک نوشیدنی ملی-میهنی در مستعمرات انگلستان رواج پیدا کرد. در آن زمان، میخانه های آمریکا در کنار مشروبات الکلی، قهوه نیز سرو می کردند. در همین زمان هم میخانه "گرین دراگون تاورن" که در روند انقلاب آمریکا، به ستاد انقلاب معروف شده بود، میزبان گروه مخفی "پسران آزادی" و دانیل وبستر بود.در طرف دیگر نیز، قهوه خانه "مرکانت" در نیویورک محلی برای تجمع میهن پرستان فراری از جورج سوم (پادشاه وقت انگلستان) بود. جایی که بعدها در دهه 1780 مکانی برای سازماندهی تاسیس بانک نیویورک و اتاق بازرگانی نیویورک بود.در آنسوی دیگر نیز بنجامین فرانکلین در نامه سرگشاده خود به لرد نورث، صدور دستورات پادشاه انگلستان بر مستعمرات را از قهوه خانه اسمیرنا در لندن، مسخره کرد.کافه های پاریس : منابع تحریک جنونکافه های پاریس، با ساختار برابری طلبانه اجتماعی خود، مکانی ایده آل برای تحریک و سازماندهی جوانان انقلابی و جمهوری خواهان در طول انقلاب فرانسه بودند. چیزی که سلطنت طلبان از آن شکایت داشتند: "این همه تحریک دیوانه وار از کجا ناشی می شود؟ از میان تعداد زیادی وکلا، نویسندگان ناشناخته و کاتبان قحطی زده که در خیابان ها و کافه ها به دنبال هیاهو هستند. اینها کانونهایی هستند که امروز توده ها را با سلاح هایی مصنوعی، مسلح می کنند."ژان پل سارت و سیمین دوبوآر در کافه ای در پاریسکافه "دو فو"ی پاریس میزبان فراخوان برای شورش باستیل بود. در زمان روشنگری نیز کافه "پروکوپ" مکانی بوده تا مردانی همچون روسو، دیدرو و ولتر دور هم جمع شوند و فلسفه و هنرشان را سیقل بدهند.حتی بعد از انقلاب و عصر روشنگری هم کافه های پاریس مکانی برای جمع شدن نویسندگان و متفکرانی بودند که با هم تبادل نظر می کردند و پایه های شاهکارهای خود را می ریختند.نویسندگانی همچون ارنست همینگوی، گروترود اشتاین، اف اسکات فیتز جرالد و تی اس الیوت، در کافه ای به نام "لا قوتوند" در پاریس دیدار کردند.در جایی دیگر از پاریس، در کافه ای به نام فلوره، آپولینر، شاعر و منتقد فرانسوی را می بینیم که کنار آندره برتون نشسته است.و معروف تر از همه، در اواسط قرن بیستم، ژان پل سارتر و سیمون دوبوآر پایه های اگزیستاسیالیسم را سر میز کافه های فرانسه ریختند و محکم کردند.از عثمانی تا انگلستان، از انقلاب فرانسه تا استقلال آمریکا، کافه ها همیشه محلی برای تلاقی افکار بودند. افکاری که موج های جدید از تغییرات را منجر می شد.kaveh zarfeshanikaveh zarfeshaniSun, 16 May 2021 11:26:54 +0430