https://virgool.ir/feed/@katayoonahmadyعاشق کتاب و بارون(البته وقتی خونه باشم)?fa2026-11-12 05:14:27https://files.virgool.ir/upload/users/114465/avatar/88ZZaD.pnghttps://virgool.ir/@katayoonahmadyhttps://virgool.ir/@katayoonahmady/اقا-جان-حرف-زدن-سخت-شده-yam1rv9vaizjمامان همیشه می گوید : تو قرار بوده پسر باشی و خدا لحظه آخری نظرش عوضش شده وگرنه چطور متوجه نشدی حرف عمه هایت منظوردار بوده یا در همه چیز به جای جزئیات یک تصویر کلی از قضیه یادت می ماند؟یعنی تو واقعا گوشواره های لنگه به لنگه ی دخترعمویم را ندیدی؟من هیچ وقت آدم دقت به جزئیات نبودم به قول امروزی ها خصلت های ظریف خانم های قری را نداشتم خیلی که سعی می کردم ظریف نگاه کنم ته تهش می دیدم فلانی که تا دیروز موهایش بلوند بوده دوباره مشکی شده و هربار این کلی نگری کار دستم داد باز از رو نرفتم مثلا همین چند روز پیش که با رفیق جان جانانم حرف می زدم و داستان زندگی آشنایی را تعریف می کردم گفتم: آره خلاصه طلاقش داد...دوست مذکور ناگهان دچار سکته ناقص شده و بی حس شدن اعضای بدنش را دیدم نه که فلانی خیلی برایش مهم باشد نه، از جمله بندی بنده دچار شوک شدید شده بود با لحن عاقل اندر سفیهی گفت: طلاق می گیرن، نمیدن!آن لحظه گفتم :اوم جدا شدن ...بعد از آن روز هربار کفگیر دستم بود و غذا هم زدم به این جمله فکر کردم حتی وقتی میوه ها را توی ظرفشان می چیدم یا وقتی از خواب بیدار می شدم و هنوز پتو را کنار نزده بودم.یعنی چندبار به بار معنایی حرفهایم فکر نکرده ام و تنها به بیرون پرتابشان کرده ام! یعنی هربار که دارم با سرعت نور جمله ها را کنار هم میچینم همین قدر آزاردهنده منظورم را می رسانم؟ یعنی ناخواسته همیشه هم جنسانم را جنس دوم خطاب کرده ام؟این روزها گفتن هر کلمه سخت شده و تصمیم گرفته ام برای پیشگیری از مشکلات هربار خواستم حرفی بزنم یک موز بردارم و این پا را روی آن یکی پا بگذارم و میوه ام را بلمبانم حالا موز و سیبش آنقدرها فرق نمی کند مهم این است که جلوی حرف زدنم را بگیرم یا حداقل سعی کنم درباره ی این چیزها بیشتر بخوانم(با اینکه جزء دایره ی کتابهای مورد علاقه ام نیست).شاید اطراف ادبیات فارسی دیوار شکننده ای کشیده اند که کوچکترین تلنگری از بین می بردش!Jor_landJor_landFri, 21 Feb 2020 16:48:19 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/زبانم-بند-آمده-vsxzgpr1el1aصبح خبرها را نخواندم گفتم بگذار امروز را جور دیگری شروع کنم و نوشتم میگویند آشپزخانه قلب یک خانه است و من وقتی بیشتر از تعداد وعده های یک روز غذا پخته ام یا خیلی خوشحالم یا از آن ور بوم افتاده ام و تشخیص حال دلم رو میشود از حجم شکر استفاده شده توی کیک و مقدار شکلاتش فهمید و اینکه تلاش می کنم انرژیم را برای فرداهای دیگر حفظ کنم و به خودم اجازه سقوط ندهم دلم نمی خواهد زانو بزنم دلم نمیخواهد اعتراف کنم که کم آوردم پس خودم دست به کار میشوم و سعی می کنم دست از فکر کردن بکشم، من آدم مهمی نیستم و هیچ وقت هم نبودم منظورم از آنهاییست که با یک امضا یا یک حرف زندگی چندنفر را تغییر می دهند اخرِ تمام مسئولیت هایم رهبری تیم والیبال مدرسه بود و گاهی فرصتش پیش می آمد که بخواهم مسئولیت بزرگتر و بیشتری داشته باشم اما ترسیدم و عقب کشیدم و کیک پختم.می دانم به عنوان یک آدم عادی مثال خوبی نیستم می دانم یک نفرم از میان میلیون ها نفری که هرروز صبح...هر روز صبح سعی می کنند زندگی کنند و هرشب به زور چشمانشان را می بندند اما دوس دارم بدانم دیگرانی که باید امضاهای بزرگ بزنند اجازه ی شک به خودشان می دهند یا نه؟ انها هم مثل من اگر نتوانند عقب می کشند و کیک می پزند یا نه؟و چند ساعت بعد با دیدن اولین خبر چیزی روی سینه ام سنگینی می کند...حالا...حالا...حالا... گوشی در دستهایم می لرزد ،زبانم بند آمده خطای انسانی...بله خطای انسانی... خطای انسانی...هربار کسی دم گوشم فریاد می زند خطای انسانی!به چقدر شکلات احتیاج دارم؟ چقدر شکر؟و آخ خطای انسانی...Jor_landJor_landSat, 11 Jan 2020 15:21:35 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/این-روزهای-لعنتی-lsp0d0qpw94jشبکه های خبر را آنفالو می کنم به سایت های خبری سر نمی زنم مغزم از حجم اینهمه اتفاق آشفته شده شاید دیوانگی همین است و من نمی دانم! وقتی صدای لرزان مامان را می شنوم که پشت تلفن تمام زورش را می زند مبادا بغضش بشکند چیزی درون دلم ترک می خورد من هم خودم را به خریت می زنم و خبرهای خوب می دهم با دل قرص می گویم‌جنگ نخواهد شد می گویم نترس داداش فردا برمی گردد راست و دروغش را چه کسی می داند؟ شاید فردا را ندیدیم آن وقت دیگر دروغ مصلحتی ام به چشم نمی آید!هرکسی سربازی یا کسی را دارد نگرانش باشد یک برادر، یک دوست، یک همسر و لعنتی یک انسان که شاید هرروز از سر کوچه آنها می گذرد!نگرانم مدام چشم هایم پر می شود به خانواده هایی فکر می کنم که آرزو می کنند بچه هایشان قبل سوختن درد نکشیده باشند، به جعبه سیاهی فکر می کنم که گروگان گرفته شده به برادرم فکر می کنم که امروز صبح کوله اش را جمع کرد فکر می کنم و باز پشت تلفن با خنده ای ساختگی می گویم همه چیز امن است و برای هیچ کس دیگری هیچ اتفاقی نمی افتد و بعد به لرزش صدایم فکر می کنم که مادرم باور کرد یا نه! دیگر حرف نمی زنم باز هم فکر می کنم.منِ لعنتی فقط فکر می کنم و هیچ کاری از دستم بر نمی آید.Jor_landJor_landThu, 09 Jan 2020 11:05:21 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/زمین-بازی-غول-ها-و-پری-ها-b73dwa3wh6lwتا سال آخری که مدرسه می رفتم ما در کنار زیباترین جنگل دنیا زندگی می کردیم (البته که این نظر شخصی من بود) منی که از وقتی چشم باز کرده بودم درخت های کاج سر به فلک کشیده را می دیدیم، منی که از پنجره ی اتاقم ردیف درختان ایستاده کنار هم و ترتیبشان را از بر بودم و اگر یکیشان کم می شد تا ساعت ها و روزها فکرم درگیر بود ، من به مرگ تدریجی جنگل ها باور نداشتم آن جنگل رویاها برایم یک حقیقت ابدی بود! یک حس ناب مثل خانواده همیشه همراه و کنارم!رازآلودترین روزهایم وقتی بود که مامان راضی می شد وارد جاده ی خاکی شویم و از دروازه های آهنی بزرگ عبور کنم بزرگترین فضارا برای خیالپردازی داشتم آنجا خانه ی غول های مهربان داستان هایم بود و زمین بازی پرنده های رنگارنگ!مرگ جنگل ها، مرگ‌ بخشی از حافظه بشریت ، مرگ بخشی از میراث اجدادمان برای آینده ، مرگ تمام خاطرات بچه آهوها ، من به درد سوختن فکر می کنم!Jor_landJor_landMon, 06 Jan 2020 11:12:25 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/من-سیاسی-نیستم-ایرانی-ام-foiubc3ynectما تلویزیون نمی بینم بیشتر یک وسیله ی تزئینیست در خانه ی کوچکمان اما ناخواسته جاهایی اخبار را می شنوم و به پدرم فکر می کنم که شب ها در خواب دست ها و پاهایش را بی وقفه تکان می دهد و به سفیدی موهای برادر کوچکترم فکر می کنم که می گفت رو به روی مرزهای کشوری بیگانه ایستاده بودیم و منتظر فرشته مرگ بودیم به مادرم فکر می کنم که هرروز صبح پشت سر برادرم آب می ریزد به همسرم فکر می کنم که هربار مچش را وقتی به دیوار خیره شده میگیرم‌. دلار بالا و بالاتر می رود شانه بالا می اندازیم می ترسیم که دیگر چه خواب جدیدی برایمان دیده اند؟ کتاب ۱۹۸۴ را خوانده اید؟ از صفحات اولش می بینید چقدر همه چیزش آشناس انگار خط به خط آن را هرروز تجربه می کنیم یا سریال ۲۴ را دیده اید؟ داستان کشوری دیگر با سیاستمداران دیگر!کاری به راست و دروغش ندارم تمام فکرم به سایه ی سیاهیست که انگار تمام مدت دنبالشان می کرد. می خواهم شاد باشم و به سیاست فکر نکنم، می خواهم اجازه ندهم سندروم پیش از قائدگی از پا درم بیاورد، میخواهم به درددل های دوستم که اشک هایش را به زور کنترل می کرد فکر نکنم، می خواهم وقتی صبح ها بیدار می شوم روی لبه تیغ بند بازی نکنم، می خواهم مثل همیشه با اطمینان بگویم دوست ندارم هیچ جای دیگری جز اینجا زندگی کنم؟ کجا بروم ؟ مگر چمدانم چقدر جا دارد که دستهای گرم مادر و محبت های پنهان شده پشت غرور پدر و برادرم را در آن جا بدهم! می خواهم نفس بکشم و فکر نکنم جای دیگر با هرنفسی یک نفر جایی میان سینه اش تیر می کشد، میخواهم ... قبل تر ها خواندم اگر توان یا شجاعت ایجاد تغییر بزرگ را ندارید از خودتان شروع کنید و یک تغییر کوچک مثبت در زندگی شخصیتان ایجاد کنید. می خواهم روی خودم تمرکز کنم اما ...Jor_landJor_landSat, 04 Jan 2020 12:02:31 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/حسی-شبیه-جادو-anqe3fpacwzoکلاس چهارم بودم که برای اولین بار نمایش بندبازی را دیدم منظورم آنهایی نیست که در سیرک و تلویزیون می توان دید واقعیِ واقعی درست جلوی چشمهایم مردی با یک شلوار کرم و چوب دستی بلند،یک گیله مرد با پاهای برهنه از روی طناب شیب دار بالا رفت و درست آن بالا ایستاد برای منی که از کوچکترین چیزها هیجان زده می شدم و هنوزم هم می شوم یک تصویر ناب بود انگار یک تکّه از ان زمان بریده شده و هرچندوقت یکبار باز جلوی چشمم جان می گیرد، حس هجوم آدرنالین اولِ کار و قدم زدن روی طناب قدیمی و با وقار پایین آمدن، با یک نگاه می فهمیدی کاریست که بارها و بارها انجام داده ! همه چیز جادویی بود تا اینکه مرد شروع به حرف زدن کرد انگار یک نفر کتکم زد انگار یکی با یک چوب بیس بال چند ضربه ی حسابی وسط مغزم کوبید. اسطوره و قهرمانم به یک مرد معمولی تبدیل شد. امروز باز یاد آن صحنه افتادم کسی را دورادور می شناختم که قلبا قبولش داشتم از ان آدم های مثبت زندگیم بود اما با خواندن تنها دو جمله از حرفهایش که از اعماق قلبش بود و خطاب به یکی از آشنایانش گفته بود باز همان حس را تجربه کردم همه چیز مثل فیلم ها روی دور کند قرار گرفت و بعد زندگی به عادی ترین شکل ممکن ادامه پیدا کرد. نه که من فوق العاده باشم یا از آن خوب های روزگار نه! فقط شناختن بعضی ها و مقایسه یشان با تصورمان از آنها ... نمی توانم جمله ی مناسب را پیدا کنم فقط اینکه بعد از شناختنشان دیگر هیچ چیز جادویی نیست.Jor_landJor_landFri, 03 Jan 2020 06:09:13 +0330https://virgool.ir/@katayoonahmady/دادگاه-acotvd6efp2uامروز مثل تمام روزهای هفته یک روز عادی بود با کلی پرونده های قتل! مثل مرگ دیروز پسربچه ای که روبه روی مغازه ی اسباب بازی فروشی از مادرش دوسیلی محکم می خورد و چیزی در نگاه شرمنده اش به عابرین لابه لای اشکهایش مرد و مثل مرگ امروز زنی با حلقه ی درخشان به دست که انگشتهایش را روی بازوهای مرد گوشی به دست کشید و واکنش سردی دید و یا حتی مردی که ورودی یک مجتمع چند میلیاردی کسی را دید که همه ی باورهایش را به هم ریخت. مرگ که شاخ و دم ندارد هرکه گفته ما یکبار می میریم دروغ گرفته،ما هرروز زندگی می کنیم و یکمی میمیریم دوزخ های کوچک و بزرگ. وقتی ۶ ساله بودم عادت داشتم روزهای آفتابی به شکل ابرهای سفید و پنبه ای نگاه کنم و بیشتر سر به هوا بودم،تا اینکه دقیقا سر صف نانوایی با چانه ای که رو به آسمان بود به میله ی سایبان برخورد کردم چند ثانیه شوک بود و شوک و بعد با دیدن ۱۰،۱۲نفری لبخند به لب، آن حس لعنتی کذایی... مردن که شاخ و دم ندارد احتمالا ما پایان هرروز یکبار مرده ایم و فردا رستاخیزی دیگر است. فردا...فردا.‌..فردا...Jor_landJor_landWed, 01 Jan 2020 14:05:45 +0330