https://virgool.ir/feed/@kasrakafashiدوست‌دار دانش و کتابfa2026-11-12 01:19:15https://files.virgool.ir/upload/users/218370/avatar/S5ekvD.pnghttps://virgool.ir/@kasrakafashihttps://virgool.ir/@kasrakafashi/fake-ممنوع-xy6mycnahc1mدر کسب‌وکار‌هایی که قبل ازهمه‌گیری اینترنت بود، می‌شد که کلاغ را رنگ کرد و جای قناری فروخت. معمولا با کمی ترفند کاسبان می‌توانستند از این شیوه هر جنس تقلبی را به جای اصل بفروشند و خریدار تا محصول را نمی‌خرید و مدتی از آن استفاده نمی‌کرد متوجه کیفیت نمی‌شد و بعد از مدتی اگر آن جنس بی‌کیفیت خراب می‌شد صدایش به جایی نمی‌رسید و دوباره این داستان تکرار می‌شد و بسته به شانسش موفق میشه با آن پول کالای اصل را بخرد یا دوباره فیک نصیبش می‌شود.من تا حالا بارها ازاین کاسبان شنیده‌ام که مردم نمی‌فهمند؟ تشخیص نمی‌تونن بدن! پول را باید از دست این‌ها درآورد و غیره. فلسفه‌بافی‌هایی از این دست کسی که نمی‌تواند تمیز دهد لیاقتش این است که پول اصل را بدهد و جنس فیک تحویل بگیرد و از این هوش و ذکاوتش سرمست می‌شد.حالا اگه با همان دید کاسبان سنتی محصولات خود را به فضای آنلاین بیاوری چه؟مثلا محصول بی‌کیفیت را به جای اصل و با قیمت همان کالای اورجینال بخواهی بفروشی. اینجا دیگر خریداران به واسطه همین فضایی که با تو آشنا شده‌اند می‌توانند فرق جنس اصل و فیک را متوجه بشوند و به محض خرید شکایت می‌کنند تا پول خود را پس بگیرند.با نگاه مسموم گذشته دیگر نمی‌توان فروشنده موفقی بود. باید قوانین دنیای جدید، شفافیت و صداقت را پذیرفت. در فروشگاه‌های اینترنتی به راحتی نمی‌توان به دنبال فروش کلاغ به جای قناری بود، این بار به نتیجه نمی‌رسد.خریدار با یک جستجوی ساده می‌تواند متوجه می‌شود و آن شخصی که بارها می‌توانست از تو خرید کند و در طول زمان با بازاریابی دهان به دهان برای فروشگاه بازار را گسترش دهد. حالا تبدیل به فردی شده که نه تنها کوچکتریرن سودی به تو نرسانده، ضرر هم رسانده این تکنیک‌های قدیمی حتی می‌توانند مانعی برای سود بیزینس نیز باشد (هرچند مقدارش در آن تک معامله ممکن است به نظر کم باشد ولی سودی که ممکن بود در آینده ببرساند از دست رفته است.)در مسیر فروشگاه‌های اینترنتی واعتمادی که باید ایجاد کنند، دنبال میانبر نباید بود، اضافه بر آن اصلا راه همواری هم ندارد. اگر عجول نباشی و با ترفندهای و حرف‌های قدیمی به بیراهه نروی، حتما با صبر به مقصد می‌رسی.کسری کفاشیکسری کفاشیTue, 15 Feb 2022 22:40:22 +0330https://virgool.ir/@kasrakafashi/مشکلات-روزگار-همزیستی-با-کرونا-از-قبل-نیز-وجود-داشته-چند-پیشنهاد-برای-حل-این-مشکل-hr9vyevygvonاین روزها می‌شنویم که کرونا برای چند سال مهمان ماست و باید آماده باشیم که با این مهمان ناخوانده هم‌زیستی کنیم. ولی ای کاش صاحب خانه خوبی برای این ویروس نباشیم. ویروسی که از ووهان شروع شد و ذره‌ذره مرزها و قاره‌ها را در نوردید و افراد بی‌شماری را مبتلا کرد. حتی قبایل بومی آمازون که از زندگی پیشرفته و متمدن بشر فاصله داشته‌اند، نیز از شر این ویروس در امان نبودند. همان طور که می‌دانید معنی ویروس کرونا، ویروس تاج‌دار است. اگر این ویروس را امپراطوری فرض کنیم که پایتخت خود را ووهان قرار داد، از طریق سربازان خود توانست کشور به کشور را فتح کند. اما این سربازان چه کسانی هستند؟خیلی به دنبال اصطلاح یا کلمه‌ای مناسب برای این عده گشتم و کلمه‌ای که در آخر توانستم انتخاب کنم بی‌خرد بود. بی‌خردان افرادی هستند که اعتقاد دارند که اگر از هر چه بترسی به سرت می‌آید، بی‌خردان افرادی هستند که رعایت بهداشت را موضوعی هم معنی سوسول یا قرتی بازی می‌دانند. بی‌خردان افرادی هستند که تصور می‌کنند که خاصیتی ضد کرونایی دارند و امکان ندارد آن‌ها مبتلا شوند. بی‌خردان کسانی هستند که لباس‌های مد روز می‌پوشند ولی حاضر نیستند برای ماسک هزینه کنند. بی خردان کسانی هستند که به یافته‌های علم اصلا توجهی ندارد. بی خردان کسانی هستند که در جامعه حضور دارند و ضد جامعه حرکت می‌کنند.این‌ها همان سربازهای کرونا هستند که هم خود و هم دیگران را آلوده می‌کنند و هزینه خوش گذرانی و کم خردی آن‌ها را باقی جامعه و پزشکان و پرستاران باید بدهند.این افراد حاضر نیستند از لذت مسافرت خود بکاهند ولی خوب حاضرند که گریه‌های پرستاران برای دوری از کودکان‌شان را بینند. همه‌ی افرادی که خودشان را قرنطینه کرده‌اند برای دوری از همین قشر مردم بوده است. همین قشر که با ادا و اطوارهای مختلفی در جامعه حضور دارند ولی در یک چیز مشترک هستند، درک نکردن شرایط و محیط. برای این عده یکی از سخت‌ترین توضیحات این است که احتمال دارد، آن‌ها نیز اشتباه کنند. این افراد درکی از شرایط زندگی خودشان و خانواده‌هایشان ندارند و متوجه نمی‌شوند که اگر ناقل بانشد ولی مریض نشوند، ممکن است یکی از عزیزان خود ماننند پدر، مادر، همسر و فرزند خود را به کام مرگ بکشانند یعنی بدون هیچ نیتی عزیزان خود را به قتل برسانند. عزیزانی که حاضر بودند برای حفظ‌شان از هر آسیبی جان بدهند ولی چون شرایط محیط را درک نکردند، به ضرر همه گام برداشتند.بی‌خردان همان‌هایی هستند که فضای زندگی آپارتمان‌نشینی را درک نکرده‌اند و سر و صدا و مشکلات‌شان مانند عدم پرداخت شارژ ماهیانه برای همه‌ی ساکنین تبدیل به معضل لاینحلی شده است و هنگامی که پای‌شان از خانه خارج می‌شود دیگر دشمنی‌شان با پاکبانان شروع می‌شود و حاضر به حمل آشغال‌هایی که تولید می‌کنند نیستند و فقط آشغال‌های که روی زمین می‌ریزند، آرامش‌شان می‌کند و هیچ جوره متقاعد نمی‌شوند که در حال خیانت به جامعه‌ای هستند که در آن حضور دارند.این افراد اگر به کوه، دریا یا جنگل بروند و بخواهند تفریح کنند به نوعی از اوقات‌ و تفریح‌شان استفاده می‌کنند که فقط خودشان شاد و خوشحال باشند و با کثیف کردن ساحل، ریختن آشغال در طبیعت و سوزاندن جنگل‌ها ( چه از روی عمد باشد یا نه) از مسافرت برمی‌گردن و اذیت و آزار قسمتی دیگر را شروع می‌کنند و این سبک زندگی معیوب‌شان را دائما تکرار می‌کنند.تعریف کردن حقوق دیگران برای‌شان امر سخت و محال است و غیر از خوشی شخصی خودشان هیچ‌چیز برای‌شان ارزشی ندارد و به عنوان مثال اگر پسر باشند، محیطی را برای خانم‌های اطراف‌شان در جامعه می‌سازند که در آن احساس آرامشی وجود ندارد و تا آن‌جایی که بتوانند به حقوق دیگران تجاوز می‌کنند یا بالعکس!باری بگذریم، این افراد عزیزان و آشنای‌مان هستند و زمانه تاثیرات کارهای‌مان را سریع‌تر به رخمان می‌کشد مثلا همین رعایت نکردن بهداشت و قرار ندادن ماسک را در نظر بگیرید، الان کرونا فقط چند دقیقه زمان نیاز دارد که کسی را مبتلا کند ولی مثلا تولید دی اکسید کربن شاید چند دهه زمان می‌خواست تا ما را متوجه عواقبش کند. پس لازم است که بیشتر حواس‌مان باشد.اگر فردی در بی سوادی مطلق قرار داشته باشد برای آن‌ عزیزان مراکزی مانند نهضت سواد آموزی وجود دارد تا اگر نیاز سواد را حس کردند به آن‌جا مراجعه کنند و نیازشان را برطرف کنند. به نظرم همچون پویشی باید در بین مردم و در جامه به‌وجود بیاید که به طور موکد استفاده از ماسک و رعایت بهداشت را همه ببیند. همه موظف هستیم که به عزیزان‌مان مرتب سفارش کنیم که تاثیر بهداشت چه تاثیری بر روی سلامت دارند و چگونه باید از ماسک استفاده کنند. رویکرد آموش‌مدارِ جامعه‌ی فعال می‌تواند افرادی که کمتر رعایت می‌کنند و شاید حتی یادشان می‌رود را به جمع رعایت‌کنندگان اضافه کند.اما پیشنهادی برای سطح شرکت‌ها و سازمان‌ها:تولید ماسک با مدل‌های گوناگون و زیبا می‌تواند برای استفاده موثر باشد احتمالا اگه در جامعه افراد مختلفی ماسک‌هایی را مورد استفاده قرار دهند که به نوعی با لباس خود ست باشد، می‌توان تصور کرد که روز به روز به افراد ماسک‌دار افزوده شود، البته شاید باعث پدیدار شدن این مشکل شود که افراد مشتاق شوند به بیرون بروند تا ماسک خود را نشان یکدیگر دهند اگر این مشکل به وقوع نپیوندند می‌تواند راه حل مناسبی باشد.کافیست برای اثربخشی بیشتر از افراد با نفوذ شبکه‌های اجتماعی استفاده شود تا چند هفته استفاده از این مساک‌ها را نشان دهند. می‌توان تصاویر لبخند، تابستان، شعارهای انگیزشی و بسیاری از موضوعات نیز استفاده کرد تا به امید جامع کند. امیدی که نشان می‌دهد با کمک یکدیگر می‌توانیم کرونا را شکست دهیم.اما یک پیشنهاد برای شرکت‌ها و بلکه مغازه‌های بزرگ نیز دارم که با استفاده از ماسک‌های زیبا و خلاقانه به نوعی هم به فروش خود کمک کنند ( کمپین چریکی در بازاریابی) و هم پیام مشخص و مفهوم خود را به جامعه برسانند تا استفاده‌کنندگان درک کنند که دارای چه جایگاهی نزد این شرکت‌ها هستند. بدون شک در بین شرکت‌هایی که مزیت نسبی خاصی ندارند این شیوه می‌تواند درک مصرف‌کنندگان را دچار تغییر و تحول اساسی دهد زیرا می‌تواند مسئولیت اجتماعی شرکت (CSR) باشد.کسری کفاشیکسری کفاشیSun, 28 Jun 2020 21:28:15 +0430https://virgool.ir/@kasrakafashi/درونگرایی-یا-خجالتی-irrhlomofsuaبه‌تازگی با مفهوم جدیدی آشنا شدم که چراغی را در ذهنم روشن کرد، برای همین هم سعی کردم توضیحی کوچکی در باره آن چیزهایی که در موردش خوانده‌ام یا تصور کرده‌ام،بدهم. طبیعی است که بخشی‌هایی از آن حاصل تفکر خودم است و هیچگونه کارکرد و ارزش علمی ندارد!من در گذشته همیشه مفهوم درون‌گرایی و خجالتی را یکسان می‌دانستم ولی الان متوجه شدم که این مفاهیم متفاوت هستند. قبلا اگر فردی را می‌دیدم که به حضور در جمع علاقه‌ای ندارد درجا پیش خودم فکر می‌کردم که این شخص یک فرد درونگراست اما الان اگر می‌بینم که شخصی علاقه به حضور ندارد پیش خودم فکر می‌کنم که شاید خجالتی است یعنی دوست دارد که او نیز در میان مثلا باقی هم کلاس‌ها یا همکارها قرار گیرد، صحبت کند و غیره ولی احتمالا از چند چیز می‌ترسد.فرد درونگرا اصولا هنگامی که در جمعی حاضر می‌شود نسبت به فرد برون‌گرا انرژی بیشتری مصرف می‌کند و به همین دلیل دوست دارد زودتر به خلوت دوست داشتنی خود بر گردد ولی فرد برون‌گرا با هر لحظه بودنش با دیگران از آن‌ها انرژی می‌گیرد و طبیعیست که علاقه‌ای به ترک حضور ندارد و تا آخرین لحظه‌ای که ممکن است از بودن و گفتگو لذت می‌برد.فرد خجالتی از ترس اینکه مورد ارزیابی قرار گیرد دوست ندارد در جمع حاضر شود ولی خودش ممکن است به حضور در جمع تمایل داشته باشد مثلا کودکی را در نظر بگیرید که دوست دارد در تیم فوتبال بازی کند ولی می‌ترسد که بازیکن خوبی نباشد ( یا حتی در یارکِشی کسی به سراغش نیاید. ) در مقابل فرد خجالتی فردی قرار دارد که ترسی از ارزیابی ندارد و دوست دارد ارتباطات بیشتری داشته باشد ما به او خون‌گرم می‌گوییم. این فرد خون‌گرم اگر فوتبالش هم خوب نباشد بازهم داوطلب بازی فوتبال است.در همین مثال بازی ممکن است فرد درون‌گرا در زنگ‌های ورزش به سراغ کتابخانه برود و یا حتی شطرنج بازی کند و اگر او را مجبور به حضور در تیم فوتبال کنیم شاید برعکس سایر بچه‌ها از زنگ ورزش متنفر شود.فوتبال و شطرنج و کتابخانه همه مثالی بود تا حداقل برای خودم فرد درونگرا یا خجالتی تبیین شود و خب معلوم است که فرد درونگرا ممکن است فوتبالیست خوبی هم شود. تفاوت این مفاهیم تقریبا یکسان جز با مثال برای خودم نامعلوم بود و به خوبی تشریح نمی‌شد.در واقع همپوشانی بین خجالت و درون‌گرایی، تصوراتی از درون‌گرایی ارائه داده که اون رو بیشتر شبیه یک فرد بی دست و پا نشان می‌دهد و باعث این پدیده شده که بسیاری از اطرافیان کودکان این رو یک تفاوت بد با سایر هم سن و سالان خود می‌دانند. مثل همان دورانی که دست چپ بودن چیزی کمتر از ننگ حساب نمی‌شد و کودکان دست چپ تحت فشار قرار می‌گرفتند تا بتوانند با دست راست بنویسند و زمان زیادی طول کشید تا همه متوجه شویم که دست چپ بودن عیب نیست.امروزه هم باید متوجه شویم که برون‌گرایی برتری نسبت فرد درون‌گرا ندارد. بسیاری از افراد تاثیرگذار تاریخ مانند لری پیج، بیل گیتس و ... درون‌گرا بوده‌اند و این موضوع که گفته می‌شود تنها 30% افراد درونگرا هستند باعث شده که برون‌گرایی و خصوصیات آن‌ها که اکثیریت را تشکیل می‌دهند به عنوان بهترین ملاک، برای درنظر گرفتن شخصیت باشند. افراد درون‌گرا بیشتر اهل گوش دادن هستند تا اهل سخن گفتن و این معمولا باعث شده که خودنمایی کمتری داشته باشند و کمتر به چشم بیایند. این افراد به طور ذاتی تمایل دارند که قبل از انجام هر حرف یا عملی به عواقب و نتایج کار فکر کنند سپس دست به اقدام و فعلی بزنند برخلاف افراد برون‌گرا.این افراد نسبت به برون‌گراها روابط کمتری دارند و با افراد کمتری رفت‌وآمد می‌کنند به نوعی یک گارد احتیاطی دارند و علاقه‌ای ندارند به راحتی کسی رو به حریم خود دعوت کنند ولی روابط عمیق‌تر و با کیفیت بالاتری دارند. اما نکته‌ای که جالب به نظر می‌رسد این است که بهترست برون‌گرایی و درون‌گرایی را دو پدیده مطلق نبینیم مثلا تصور نکنیم که یک فرد برون‌گراست و دیگری درون‌گرا. در واقع این دو موضوع، 2 سر یک طیف هستند و هر شخص ممکن است در جایی میان این طیف وجود داشته باشد.اما خجالتی بودن داستانی متفاوت دارد و معمولا زمانی این تنش شروع می‌شود که فرد بخواهد با دیگران ارتبط بگیرد. معمولا این افراد بیشتر احساس تنهایی و ترس را در طول زندگی احساس می‌کنند و احتمال ابتلا این افراد به افسردگی بیشتر است. شاید اگر بخواهیم در یک عبارت به بحث بالا خاتمه دهیم باید این را بگوییم زمانی که موقع ارتباط گرفتن است که خجالتی بودن خود شخص را نیز اذیت می‎کند که نمی‌تواند ارتباط برقرار کند ولی درون‌گرایی انتخاب خود شخص است و طبیعتا اذیت نمی‌شود.چه رابطه‌ای بین خجالتی بودن و برون‌گرایی یا درون‌گرایی وجود داره؟طی تحقیقی که انجام شده و منبع آن در پایان مقاله قرار داده شده است این نتیجه بدست آمده که خجالتی بودن با برون‌گرایی رابطه عکس دارند ولی به طور قطع صحبت نکرده‌اند از همچین قانونی و به نظر میاد تا حدودی جامعه آماری که در نظر گرفته‌اند معایبی داشته است. توجه کنیم که رابطه عکس بین این دو رابطه به معنی وجود رابطه مستقیم بین خجالتی بودن و درونگرایی نیست و به طور مشخص صحبتی از این موضوع نکرده‌اند.اما به نظر من ( بدون فکت علمی! ) خجالتی بودن مرتبط با برون‌گرایی و یا درون گرایی نیست و ممکن است برای هر دو قشر پیش بیاید با این تفاوت که احتمالا برای افراد درون‌گرا بیشتر باشد. به عبارتی دیگر افرادی که در میان طیف برون‌گرایی و درون‌گرایی هستند احتمال بیشتر دارد تا خجالتی باشند ( هرچند که احتمال بیشتری دارد که این افراد در سمت درون‌گرا بیشتر باشند) دلیل این حرفم هم اینست که همه‌ی ما هنگامی که سخنرانی داشته‌ایم بلکه داریم! شب قبلش یا لحظاتی قبل از شروع سخنرانی، با استرس مواجه می‌شویم هرچند ممکن است که این تنش و اضطراب در بین بعضی از افراد بسیار بیشتر از سایرین باشد، و خب ممکن است دلیلش ترس از قضاوت شنوندگان باشد که به صورت مختلفی ظهور کرده است مثلا هنگامی که بر محتوا تسلط نداریم این فکر پیش می‌آید که اگر قسمتی از محتوا را فراموش کردم و یا در کل مطلب سطحی بیان کردم عکس‌العمل حضار چگونه خواهد شد؟ بعد از پایان سخنرانی درباره‌ی من چگونه فکر می‌کنند و غیره.شاید بتوان گفت که قضاوت کردن و قضاوت شدن تبدیل به بخشی از زندگی روزمره‌ی ما شده است، و ترس از همین ارزیابی‌ها و قضاوت‌ها خجالت نام دارد که به شکل تنش بر همه‌ی ما وارد می‌شود. بهترست به این موضوع حداقل توجه کنیم، اگر فردی خجالتی است به یک دلیل از جمع گریزان است و اگر درون‌گراست، انتخاب و علاقه خود شخص است که در جمع حضور ندارد.منابع:ترجمانhttps://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/2158244015587559http://content.time.com/time/subscriber/article/0,33009,2105432,00.htmlکسری کفاشیکسری کفاشیThu, 25 Jun 2020 18:05:03 +0430