https://virgool.ir/feed/@kasi.hastfa2026-11-12 10:15:23https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@kasi.hasthttps://virgool.ir/@kasi.hast/روش-کنماری-برای-مرتب-کردن-فضای-کار-یا-زندگی-xofnfbptztfzکُنماری (Konmari)، روش محبوبی برای تمیز کردن خونه و محیطهای اطرافمون هست که در سال های اخیر بسیار سر و صدا کرد. کنماری توسط ماریه کُندو (Marie Kondo) مطرح شد که متخصص تمیز کردن هستش و اولین کتابش با عنوان "جادوی دگرگون ساز نظم دادن" (The Life-Changing Magic of Tidying Up) آنقدر معروف شد که تا الان به 44 زبان ترجمه شده و بیشتر از 13 میلیون نسخه فروش داشته. نتفلیکس هم برنامه ای به همراه ماریه و با مضمون تمیز کردن خانه ها یا محیط کار افراد مختلف در آمریکا پخش کرد که در سال 2019 در دسته غیرداستانی نتفلیکس اول شد و در جشنواره های مختلف 7 بار نامزد شد. ماریه کندو از 19 سالگی، زمانی که در توکیو دانشجو بود، در این زمینه به بقیه مشاوره میداد و بعد از سالها تحقیق و مشاوره این روش رو درست کرد که اصل بسیار جالب و منحصر به فردی داره: اگه چیزی براتون شادی بخشه، نگهش دارین!پوستری از برنامه ماریه کندو که در نتفلیکس پخش شد.مراحل مختلف کنماریاز نظر ماریه اینکه تمام خونه رو به صورت فشرده تمیز کنیم -مثلا در پروسه ای یک ماهه- بهتر از کم کم تمیز کردنش در طول سال هست چون تغییر بزرگی در محیط و درنتیجه در زندگی ایجاد میکنه. قدم 0: سلام بر خانه و هدف گذاریماریه قبل از انجام دادن مراحل اصلی، در جایی از خانه که حس خوبی بهش میده میشینه و به خونه سلام میکنه. این کارش یکم شبیه مدیتیشن و قدردانی هست، انگار که انرژی موجود در خونه رو حس و ازش تشکر کنیم که هست. در عین حال باید قبول کنیم که قراره مصمم و با نیت جدی پیش بریم تا بتونیم در یک دوره (و نه بیشتر) محیطمون رو به محیط ایده آلمون تبدیل کنیم. پس قبل از شروع به کار، باید محیط ایده آلمون رو توصیف کرده باشیم و بتونیم تصورش بکنیم، چه به صورت نقاشی باشه چه نوشتن چه جمع آوری عکس.ماریه کندو در حال سلام کردن به خانه ای در برنامه اش در نتفلیکسقدم 1: دور انداختناول از همه، باید ببینیم که چه چیزهایی دیگه به دردمون نمیخورن و باهاشون خداحافظی کنیم. هر چیزی رو باید در دست بگیریم و از خودمون بپرسیم که آیا شادی بخش هست؟ آیا "اون حس خوب" رو در من ایجاد میکنه؟ و اگه پاسخ نه بود، در گروه دور ریختنیها قرار میگیره. توصیه ی ماریه اینه که در هنگام انجام کنماری موسیقی یا چیز دیگه ای گوش ندیم چون تمرکزمون از اشیا میره به سمت صدا و اینکه تا وقتی که همه چیز از دسته ی خاصی رو چک نکردیم چیزی رو بیرون نندازیم. در قدم بعدی دسته ها رو میشناسیم.قدم 2: نظم دهی و مرتب سازی بر اساس دسته بندیاز اصلهای کنماری اینه که بر اساس موقعیت مکانی و اتاق پیش نریم بلکه بر اساس دسته ها شروع کنیم به تمیزکاری. مثلا اگر دسته کتاب مدنظرمون باشه، هر کتابی که در خونه هست رو باید یک جا جمع کنیم و بعد شروع کنیم به گروه بندی (دورریختنی یا نگه داشتنی).جمع آوری کتابها در یک جا برای گروه بندیقدم 3: مرتب سازی دسته ها به ترتیب معرفی شده ماریه برای تمیز کردن خانه ها از این ترتیب استفاده میکند: لباس هاکتاب هاورقه هاغیرهچیزهای خاطره انگیز و نوستالژیکغیره خودش شامل یه لیست دیگه هست:سی دی و دی وی دیمحصولات مراقبتی پوستمحصولات آرایشیبدلیجات و جواهراتمدارک و کارتهای بانکی و شناساییوسایل برقی مثل دوربینلوازم التحریر، جعبه نخ و سوزن و لوازم مشابهداروها، مواد شوینده، دستمال و...وسایل آشپزخانه مثل ملاقه ها، دیگ ها، مخلوط کن و محصولات غذاییباقی وسایل (مجسمه، عروسک، وسایل خریداری شده برای ذخیره و استفاده در آینده)وسایل مربوط به علایقمون مثل اسکی، گلف و...این ترتیب و لیست به دلایل خاصی اینطور هست از جمله اینکه آلبوم عکس و وسایل خاطره انگیز، دور ریختنشون برامون سخت تره. با تموم کردن هر دسته، برای مرحله آخر بهتر میتونیم آماده بشیم.قدم 4: قدردانی و تشکر از هر چیزبه عقیده ماریه، هر چیزی در زندگی به ما خدمتی کرده. حتی اگر از لباسی هم خوشمون نیومده، حداقل فهمیدیم که اینطور چیزی رو دوست نداریم. او طوری با اشیا حرف میزنه که گویا زنده هستن و این یک اصل در روش کنماری هست که قبل از دور ریختن هر چیز، باید ازش تشکر کنیم و بهش بگیم ممنون که به من خدمت کردی و در زندگیم بودی!ماریه در حال تمرکز بر انرژی موجود در فضاقدم 5: تعیین کردن فضای مختص هر چیزماریه میگه که هر چیزی خونه ای باید داشته باشه که جای استراحتش باشه. پس باید مکانی رو برای هر کدوم درنظر بگیریم و هر وقت کارمون با اون تموم شد به خونه اش برگردونیم. اینطوری میشه که خونه مرتب باقی میمونه.مرتب سازی بر اساس روش کنماریچند نکته جالبقبل از دیدن برنامه ماریه کندو در نتفلیکس فکر نمیکردم که یک برنامه مربوط به تمیز کردن و مرتب سازی بتونه گریه ام بندازه! یکی از چیزهایی که یاد گرفتم این بود که مرتب کردن خونه در هر اپیزود که مربوط به یه خانواده یا گروه دوست/همکار میشد، لایه هایی از خاطراتشون رو، رو میکرد و باعث میشد کسانی که درگیر نظم دهی به فضاشون بودند، برای هم ارزش و حس همدلی بیشتری قائل باشند.شیوه ای که ماریه با وسایل با مهربونی رفتار میکنه جذابه چون حس احترام و قدرشناسی برای داشتن اشیای اطرافمون رو برانگیخته میکنه. هر چیزی باید جایی داشته باشه: حتی وسایل یا لباس های دورریختنی، حالا قدیمی باشن یا نه. درسته که تصمیم میگیریم از خونه بیرون ببریمشون اما بعضیهاشون رو میشه به بقیه داد و خونه جدیدی براشون تعیین کرد. این دیدگاه یکم باعث شد به این فکر کنم که بعد از تمیزکاری احتمالا با دید بهتری وسایل یا لباسهای جدیدمون رو انتخاب میکنیم و در آینده، دور ریختنیهای کمتری خواهیم داشت.مرتب سازی بر اساس اندازه و استفاده از وسایل دسته بندی مثل جعبه خیلی به فضا نظم میده. ماریه برای کشوها از چیزهایی مثل سر جعبه ها استفاده میکرد تا چیزهایی که بیشتر شبیه به هم یا هم اندازه بودن یه جا قرار بگیرند، مثلا پیازها و سیرها میتونن کنار هم قرار بگیرند.مرتب سازی به کمک جعبه های نظم دهندههدیه دادن جعبه ها به خانواده ای در برنامه نتفلیکسماریه برای تا کردن لباسها (یا حتی آماده کردن چمدون برای سفر) هم شیوه خاصی رو معرفی کرده. از دید اون وقتی در حال انجام این کار هستیم، باید عشق رو بهشون نشون بدیم و همچنین میتونیم اگه بچه داریم با هم انجام بدیم تا تبدیل به فعالیتی جذاب بشه و در عین حال اونها رو هم به این کار تشویق کنیم.تا کردن لباس، حوله و پارچه بر اساس روش کنماریروش کنماری لزوما با مینیمالیسم در یک راستا نیست. ممکنه که وسایل زیادی در آخر برامون باقی بمونند. مهم اینه که اشیای اطرافمون، چه کم چه زیاد، شادی بخش باشند و حس خوب منتقل کنند.صفحه اینستاگرام ماریه رو میتونید از اینجا ببینید و کانال یوتیوبش رو هم از اینجا.آلا احمدیآلا احمدیMon, 04 Jul 2022 22:23:31 +0430https://virgool.ir/@kasi.hast/دلایل-پیش-نبردن-کامل-هدفها-و-پیشنهاد-راه-حل-zs6bwpdfrxtrهر از چند گاهی سر میزنم به دفترهای خاطرات قبلیم و در لابه لای خاطرات، متن ها و نوشته هایی را پیدا میکنم که به صورت خلاصه از ویدیوها و مقاله ها مینوشتم. اینجا ترکیبی از دو ویدیو از کانال یوتیوب لاوِندِر را مختصر توضیح میدهم که امیدوارم خواندنشان باعث بشود قدمی به سمت بهتر شدن برداریم.10 دلیل رایج برای نصف و نیمه رها کردن مسیر1. از دست دادن انگیزه: گاهی دیگر انگیزه ای برای رسیدن به هدف نداریم، اگر هدفی هست که دیگر اهمیت گذشته را ندارد، بهتر است که از لیست اهدافمان خط بخورد، در غیر این صورت باید به دنبال راه حل بود که بعد از ذکر دلایل، مطرح شده است.2. مشغولیت، نداشتن وقت کافی و خستگی: گاهی نیز، خواسته یا ناخواسته یک سری برنامه به زندگی ما اضافه میشوند یا در ابتدا در انتخاب هدفمان میزان مشغولیت خود را درست در نظر نگرفتیم.3. کاهلی و تنبلی: این مورد را که خود من هم خیلی دچارش میشوم، همه تجربه کردیم. با وجود وقت کافی و مدیریت زمان مناسب میدانیم که میتوانیم اما ترجیح میدهیم که به جایش سریال ببینیم یا کار دیگه ای را انجام بدیم.تنبلی و سستی، این دشمنان درونی میتوانند مانع رسیدن به هدفمان بشوند.4. کمال گرایی: خیلی ها به خاطر شیوه ی بزرگ شدن و رفتار والدین این ویژگی را دارند که باعث میشود تا به لحظه ای که همه چیز عالی هست نرسند، دست به کار نشوند؛ اما کی این لحظه میرسد؟ هیچ وقت!5. اهداف زیادی داشتن: وقتی از یک حدی بیشتر هدف داریم و خیلی چیزها را با هم بخواهیم، بالاخره به حالتی میرسیم که در عمل کردن بهشان درمانده میشویم و کم میاوریم. این کار احساس استرس زیادی را به دنبال دارد.6. فراموش کردن هدف: گاهی هم به هر دلیلی ممکن است که یادمان برود هدفی داشته ایم یا در طول مسیر هدف اصلی در ذهنمان متفاوت شده باشد و از مسیر اولیه خارج شده باشیم. 7. فکر، استرس و افسردگی: همه میدانیم که این ها روند پیش روی را در ما کند میکنند. وقتی زیادی فکر بکنیم، ذهنمان آشفته میشود و حس بد دست پاچگی به سراغمان می آید.8. ترس از کافی نبودن: اینکه بعضی اوقات در مسیر رسیدن به اهداف بترسیم، طبیعی است اما اگر این تصور قوی باشد که به مرحله لازم برای پیشرفت نرسیده ایم، ما را از ادامه دادن بازمیدارم.احساسات منفی، توان انجام کارها و رسیدن به اهداف را از ما میگیرند.9. کمبود اعتماد به نفس: ممکن است به خاطر شکست های قبلی یا تازگی هدف یا هر دلیلدیگری اعتماد به نفس کافی برای انجام کارها را نداشته باشیم.10. بی نظمی و نداشتن برنامه: خیلی ها اهدافشان را درست بیان نمیکنند و برایشان برنامه ریزی نمیکنند که از مهم ترین قدم ها برای رسیدن به خواسته هایمان است. باید یک برنامه منسجم و قابل ردیابی داشت. بی نظمی گاهی به خاطر این هم پیش می آید که نمیدانیم چگونه به هدف برسیم و در نتیجه، نمیتوانیم برنامه ریزی کنیم.7 قدم برای رها نکردن اهداف1. اعتمادسازی در خود: این خیلی مهم است که به خودمان اعتماد داشته باشیم. وقتی میگوییم به کسی اعتماد داریم، اگر شخص قولی بدهد، اینگونه فکر میکنیم که حتما به قولش عمل میکند. پس برای اعتمادسازی درونی، باید به مسیر پایبند باشیم وگرنه اعتماد به خود از بین میرود و برای پیشبرد اهدافمان اعتماد به خود مهمتر از اعتماد به دیگران است. پس باید با روشهای متفاوت خودمان رو مجبور به انجام دادن قدم های کوچک بکنیم که یک سری در ادامه گفته شده اند.2. اولویت بندی و تمرکز روی هدف: مهمترین هدف را مشخص و روی آن تمرکز کنیم. بایستی واقع گرایانه پیش برویم و نه ایده آل گرایانه. میتوانید از ماتریکس آیزنهاور برای این کار استفاده کنید. موقع نوشتن اهداف دقت کنید که تا جای ممکن S.M.A.R.T باشند.ماتریس آیزنهار، یکی از معروف ترین روشها برای اولویت بندی کارهاست. برای دیدن منبع عکس و توضیحات، اینجا کلیک کنیدروش اسمارت برای هدف گذاری، واقع گرایانه و مشوق خوبی برای ادامه دادن مسیر است.برای دیدن منبع عکس و توضیحات، اینجا کلیک کنید3. تعیین کردن ساده ترین قدم یا نسخه از هدف: هدفمان را تا چه حد میتوانیم تبدیل به نسخه ای کوچکتر و قابل انجام کنیم؟ نسخه ای که مطمئن باشیم از پسش برمی آییم. برای مثال، اگر هدفمان خواندن یک کتاب در ماه باشد، و مطمئن هستیم که روزی حداقل 5 دقیقه را برای این کار میتوانیم کنار بگذاریم، ساده ترین نسخه همین 5 دقیقه در روز است. اگر بیشتر توانستیم که چه بهتر اما هدف را چیزی بگذاریم که مطمئن هستیم قابل اجراست.4. دقیق بودن و تقسیم بندی هدف: هدفمان باید دقیق باشد، به این معنی که تا جای ممکن دارای جزئیات (کجا؟ چه زمانی؟ به چه مدتی؟ با چه کسی؟ چند تا؟) باشد. چگونگی انجام هدف را تا حد امکان تعیین کنیم.5. کم کردن فاصله ی بین خود و هدف: چه چیزهایی ما را از قدم برداشتن در مسیر هدف بازمیدارد و نمیگذارد که دست به کار شویم؟ چه بهانه هایی داریم؟ چه چیزی مانع ما میشوند؟ درست است که گاهی راه حلی برای این مشکلات نداریم، اما گاهی نیز بیشتر از واقعیت مسئله را بزرگ میکنیم. یادمان باشد مهم این است که استمرار داشته باشیم، حالا یک روز 5 دقیقه و روزی دیگر 1 ساعت باشد.در کتاب عادت های اتمی، جیمز کلیر نشان میدهد که تغییرات مثبت و منفی کوچک روزانه، در درازمدت بسیار تآثیرگذارند.6. بررسی و رهاکردن: هر چند وقت یک بار نیاز است که هدف هایمان را بررسی کنیم. آیا هنوز برایمان اهمیت دارند؟ یا دیگر در جهت ارزشهایمان نیستند؟ در عرض چند ماه ممکن است افکار و در نتیجه اهدافمان تغییر کنند.7. مهربان بودن با خود: موفقیتهای کوچکمان را باید جشن بگیریم و از شکستهایمان درس بگیریم. چیزی که به من در این زمینه کمک کرده است اینگونه فکر کردن بوده که اگر دوستم در چنین شرایطی بود چه کار میکردم، چون گاهی زیادی به خود سخت میگیریم.تقویت ارتباط با خود، در همه ی جوانب زندگی تأثیر مثبت میگذارد.امید است که با یادآوری مرتب این نکته ها مسیر پیش رویمان راحت تر و بهتر باشد. خوشحالم که برای پیشرفت خود وقت گذاشتید.آلا احمدیآلا احمدیMon, 04 Jul 2022 18:57:00 +0430https://virgool.ir/@kasi.hast/چون-چ-چسبیده-به-را-z4psmpvwh7s6چراهای زیادی اطرافمون وجود دارند. در اینجا چند تا از اونها رو باهاتون به اشتراک میگذارم که زمانی ذهنم رو درگیر کرده بودند. به امید اینکه این یادآوریها برای شما هم تأثیرگذار باشند.چرای اول: کنترل کردن واکنش خودهمه میدونیم که چقدر شیوه ی صحبت کردن میتونه در ارتباط با بقیه مؤثر باشه ولی در عمل، یا اهمیت نمیدیم یا تلاش میکنیم کنترلش بکنیم، حالا ممکنه نتیجه بخش باشه، ممکنه هم برعکس. میشه گفت من تقریبا همیشه عادت داشتم قبل از حرف زدن یا کاری رو انجام دادن، کمی وقت بذارم و فکر کنم. دوست داشتم خودم باشم اما نه به این معنی که هر چیزی رو که به ذهنم میرسید بدون گذروندن از یه فیلتر بیان کنم. در واقع، میخواستم یک آدم راستگو و مؤدب باشم. اما گاهی خیلی سخت میشه، مثلا وقتی عصبانی هستم، یا وقتی که حس قوی منفی نسبت به کسی دارم. این جور مواقع مرز باریکی بین "زیادی" رک بودن و راستگوی مؤدب بودن هست که رد کردنش ممکنه شرایط رو خیلی بدتر کنه، طوری که پشیمونی هم به دنبال داشته باشه. میخوام یکی از چیزهایی که در این جور مواقع کمکم کرده رو باهاتون به اشتراک بذارم: گفتن "چرا؟". وقتی از کسی عصبانی هستم، سعی میکنم شرایط رو آنالیز کنم . چرا اینطوری شد؟ چرا شخص مقابل من اینطور فکر میکنه؟ یا اینطور رفتار میکنه؟ چرا من اینطور فکر میکنم؟ خیلی وقت ها میتونیم چند قدم برگردیم عقب و به جای واکنش سریع نشون دادن، فکر کنیم یا حتی بنویسیم تا بتونیم جنبه های مختلف مسئله رو متوجه بشیم. در کل، اطرافیانم من رو به عنوان آدمی که قضاوت نمیکنه و آرومه میشناسند. خب راستش من هم از درون تا حدی قضاوت میکنم اما چون از قبل، کلی به تحلیل موقعیت های مختلف پرداختم، میتونم سریع قضاوتم رو ببرم زیر سؤال. این به این معنی نیست که باید به خودمون حمله بکنیم. صرفا بررسی بکنیم که طرز فکرمون آیا درست هست؟ طرز فکر طرف مقابل چطور؟ چرا عصبانی شدیم؟ با این کار، تعصب روی افکارمون کمتر و کنترل رفتارمون بیشتر میشه. دیدین که بعضی وقت ها با نقش های منفی فیلم و سریال ها میتونیم همدردی کنیم؟ به خاطر اینه که داستانش رو شنیدیم یا دیدیم. شاید خودمون رو جای اون ها گذاشتیم. این خیلی مهمه. حقیقتش اینه که اگر جای فردی که باعث عصبانیتمون شده به دنیا میومدیم، در محیطی که بزرگ شده، رشد میکردیم، ما هم احتمالا مشابهش رفتار میکردم. درک این موضوع خیلی در عمل سخت هست و شاید نیاز باشه تا چندین سال روی خودمون کار کنیم تا عصبانیت و انرژی منفیمون رو روی شخص مقابل یا اشخاص دیگه خالی نکنیم، بلکه تا جای ممکن به صورت مثبت و اثربخش رفتار کنیم.فهمیدن علت ها خیلی میتونه یاری دهنده باشه، در صورتی که در حد متعادل و مدت زمان طولانی براش تمرین کنیم. درسته، شده فکر کنم اگه برگردم توی موقعیت خاصی، سریعتر واکنش نشون میدم، اما تحلیل کردن بهتر از واکنشی هست که شرایط رو بدتر کنه. همچنین، بعد از این آنالیزهاست که میفهمیم کجا و در چه موقعیتی بهتره که چه واکنشی نشون بدیم و اصلا نشون دادن واکنش بهترین راهه یا نه. اگر فکر کردن یا نوشتن راجع به موضوع براتون سخت هست، توصیه میکنم قبلش یه نرمش پرتحرک یا دو رو امتحان کنید حتی اگه در حد یک دقیقه باشه تا آروم تر بشوید.چرای دوم: چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی؟دوره ی دانشجویی رو توی خوابگاه دانشگاه شیراز به سر میبردم، به عنوان دانشجوی مهندسی کامپیوتر. یکی از هم اتاقی هام که بهترین دوستم هم بود، از شمال کشور اومده بود که هم رشته ایم هم میشد. در همون سال اول بود که هم از هم اتاقیم هم از بعضی بچه های دیگه ی خوابگاه هر از چندگاهی میشنیدم که رشته شون رو دوست نداشتند. مثلا دوست صمیمیم، میگفت که قبل از انتخاب رشته هم میدونست رشته ی عمران رو دوست داره. هر دفعه که این رو گفت، ازش میپرسیدم که چرا وقتی این طور بوده رشته ای رو ثبت نام کرده که بهش علاقه نداشته. حالا این حالت ممکن بود عوض بشه و بعد از مدتی خوشش بیاد، اما اینطور هم نشد. با این وجود این گزینه رو داشتیم که از کارنامه ی سبز استفاده کنیم. در اینجا، مشکل احتمالا ترس از تغییر هست. اما در چنین مسیرهایی که میتونند کلی به زندگی ما جهت بدهند، باید کمی دقت بیشتری به خرج بدیم. نکته ای که جالب هست اینه که گاهی متوجه هستیم مسیری که درش هستیم برای شخص ما درست نیست، و امکان تغییر هست اما باز هم اهمیت نمیدیم. خیلی وقت ها این پافشاری و لجبازی با خود، منجر به حسرت خوردن میشه. باید خودمون رو عادت بدیم به تغییر کردن هر وقت که نیاز هست. برای این کار نیاز هست که روی افکارمون تمرین کنیم. یادمون باشه که بهتره دیدمون رو باز نگه داریم و نسبت به افکارمون تعصب زیادی نداشته باشیم تا بتونیم در سریعترین زمان ممکن تغییر کنیم. چراها بسیار هستند و حوصله و وقت من محدود. در آخر، دوست دارم دوباره توصیه کنم که مدتی متمرکز بشیم روی افکارمون تا به عادت تبدیل بشوند، چون همین تغییرات کوچک هستند که باعث میشوند وقتی بعد از مدت ها برگردیم نگاه کنیم، ببینیم که نه واقعا کلی پیشرفت کردیم. امیدوارم که در مسیر پیشِ رومون بتونیم با قدمهایی شمرده تر ولی با جرأت و شهامت پیش بریم. آلا احمدیآلا احمدیThu, 30 Jun 2022 00:36:48 +0430