https://virgool.ir/feed/@karinaa.d.acomfa2026-11-11 17:03:24https://files.virgool.ir/upload/users/486774/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@karinaa.d.acomhttps://virgool.ir/@karinaa.d.acom/دسخوشِ-تغییر-vdqfo57fc73eمی نویسم از این روزهای تماما مجازیِ ما تا بماند به یادگار از دورانی که زندگی ما دستخوش تغییر شد عمده ترین استفاده من شرکت در کلاس های آنلاین بوده بماند که مشکلات اینترنت و خرابی سایت اعصابی برایمان نگذاشته، تا از وضعیت شکایت کنیم شاید هم توانش را نداریم و فقط تحمل میکنیم و صبر..یا اینکه اگر متوجه درس پیچیده فلسفه نشدم با یک سرچ در اینترنت با انواع مختلف از آموزش های رایگان مواجه میشوم و حداقل خیالم راحت است که مجبور نیستم از استاد بخوام دوباره دوباره برایم مبحث را توضیح بدهد .مجبور نبودم کتاب چاپی به قیمت ۱۴۰ هزارتومان بگیرم، و نسخه الکتریکی آن برای منی که کتابخوان هستم بهترین انتخاب است .چک کردن کانال ها و موبایل هم جزئی از زندگی ما شده، به طوری که اگر ۵ دقیقه از موبایل فاصله بگیرم،هزاران پیام از افراد مختلف به دستم میرسد و در همان بین تصمیم ناگهانی در جهت برگزاری امتحان مجازی هم گرفته میشود. مجبور بودم حرکات پیلاتیس را انجام دهم و گزارش آن را به مربی بدهم، و قطعا برنامه هایی که در این زمینه وجود داشت کمکی به منه تنبل کرد تا در ایام قرنطینه چاقی به سراغم نیاید. و جالب تر اینکه چند روز پیش برنامه ایی در جهت تقویت زبان های دنیا پیدا کردم، به این صورت که با مردم کشور های مختلف هم صحبت میشوی و طی مدتی پیشرفت قابل توجهی در مکالمه بدست می آوری، با دختر هندی صحبت کردم و او از وضعیت قرمز کرونا در کشورشان گفت ، و من کمی امیدوار شدم به وضعیت کشور خودم. نگویم از باطری موبایل عزیزم که مدام شارژ خالی میکنید و بنده خدا همیشه باید در شارژ باشد تا وسط کلاس خاموش نشود و رسما رسوا شوم ، دقیقا داستان ما آدم هاست با این تفاوت که موقعی که شارژ خالی میکنیم مجبوریم ادامه دهیم و جا نزنیم چون این یک دستور است. نصب برنامه های کند و آخرین تیر خلاصی بود ، برای منی که حافظه ام یاری نمیکرد مجبور بودم برنامه پشت برنامه نصب کنم تا شاید یکی از اینها جبرانی باشد برای فیلتر تلگرام، اما تلگرام اصلی کجا و این برنامه های بیخود و کند کجا..میگفتن کاخ سعدآباد در پاییز دیدنی ست، و من دلم قنج میرفت برای دیدنش، پس سفر مجازی خودم را آغاز کردم و طی پیاده روی دو ساعته خسته و نالان به خانه برگشتم. ندیدنِ سه ساله دوستان صمیمی ام و این دیدار مجازی کمی از دلتنگی ها و ناآرامی هایم را کم کرد ، ولی حضوری دیدنآنها کجا و در آغوش کشیدن دوستانم کجا..و خلاصه اینها گوشه از اتفاقات رخ داده در عصر دنیای مجازی است، دورانی که هر کدام از ما به نوبه خودمان درگیر این فضا ها شده ایم و مجبوریم طی ساعت ها به صفحه موبایل و کامپیوتر خیره بشویم و چشم هایمان را در همین راه فدا کردیم و نگویم از دیده ام که طی این اتفاقات تار شده است ، و ما مجبوریم بسوزیم و بسازیم تا ببنیم آخرش چه میشود..؟ اما سوختن و ساختن که مفهوم زندگی نشد، کاش میشد به دور از هیاهوی این فضا ها بخوابیم و به هیچ چیز فکر نکنم، اما خواب به چشم های ماعه بی خواب و دل نگران نمی آید که نمی آید..ملیکاملیکاSun, 20 Dec 2020 18:19:26 +0330