https://virgool.ir/feed/@karimi.cn74fa2026-11-10 18:23:22https://files.virgool.ir/upload/users/20734/avatar/Dy4Iqg.pnghttps://virgool.ir/@karimi.cn74https://virgool.ir/@karimi.cn74/صدای-زن-به-وقت-آزادی-و-زندگی-fjplwvmy5s2rپنج ماه پیش از بدن زن در صفحه ام نوشتم و حالا با جنبشی رو به روییم که آزادی زن را در پوشش و دیگر ابعاد زندگی مطالبه می‌کند. اما چرا این مبارزه از پوشش شروع شده است در حالیکه تحمل حقوق دیگری که از زن گرفته شده، چه بسا سخت تر از تحمل محدودیت در انتخاب لباس است؟ نه تنها اغراق نیست بلکه عین حقیقت است اگر بگوییم قوانین کنونی ایران، زن را به مثابه برده‌ای در اختیار مرد میبیند. قانون ایران به وضوح نشان می‌دهد که زن را به عنوان یک انسان برابر با مرد نمی‌پذیرد. نه تنها زن را در مقام رئیس جمهور یا قاضی نپذیرفته، بلکه حتی ارزش شهادت او را نصف مرد در نظر می‌گیرد. از انجا که این قانون نگاهی کاملا متحجرانه به زن دارد و او را از نظر قوه تفکر برابر با مرد نمی‌داند، پس از ازدواج او را رسما تبدیل به برده مرد می‌کند. زن باید برای هر کاری اعم از تحصیل، اشتغال، خروج از کشور، طلاق و غیره از مرد اجازه بگیرد! درست مانند کودکی که خود قوه تشخیص خیر و شر زندگی‌اش را ندارد. با این تفاسیر زن ایرانی خود را در نظر قانون گذاران نه تنها یک انسان برابر با مرد نمی‌بیند بلکه برده‌ای می‌بیند که باید در تمام شئون زندگی خود از یک مرد (پدر، شوهر یا برادر) اطلاعت کند. و می‌دانید وجه مشترک تمام برده‌ها در تاریخ چه بوده است؟ یونیفرم مشترک!برده ها باید پوششی متفاوت داشته باشند تا به وسیله آن از دیگر اقشار جامعه تشخیص داده شوند. علاوه بر این، این یونیفرم باعث تحقیر برده‌ها نیز شده و مدام به آنان یاداوری می‌کند با دیگر انسان‌ها متفاوتند! حجاب اجباری در ایران همان یونیفرم بردگی است! زنی که حجاب از سر برمیدارد به تمام قوانین متحجرانه و تبعیض آمیز حکومت یک نه محکم می‌گوید! به همین دلیل است که پذیرفتن ازادی پوشش تا به این حد برای حکومت سخت است چرا که حجاب، سنگر اول نیست، بلکه سنگر آخر است! زن بدون حجاب اجباری زیر بار قانون ازدواج نابرابر، ارث و دیه نابرابر و هزار قانون زن ستیز دیگر نیز نخواهد رفت! زنی که حجاب از سر برداشته است می‌گوید من برای حضور در جامعه نباید مطیع قوانین مردسالارانه شما باشم و باید مانند تمام انسان‌های دیگر خود برای زندگی، تحصیل، شغل و البته پوشش خود تصمیم بگیرم. درک این مطالبه ساده و انسانی نه تنها سخت نیست بلکه هر انسانی که هنوز ذره ای منطق و عقلانیت برایش مانده باشد می‌تواند به حق بودن آن را تشخیص دهد. کسانی که به زنان حمله کرده و آن‌ها را به بی بند و باری متهم می‌کنند من را یاد مردان در انقلاب 57 می‌اندازند. زنانی که نمی‌توانستند حقوق خود را در بین قوانین متحجرانه آن زمان پیدا کنند دست به اعتراض زده اما متاسفانه عده‌ای از مردان با اشاره با آلت های جنسی‌شان به آن ها می‌گفتند شما ازادی نمیخواهید!‌ این را می‌خواهید! افسوس که تفکر برخی از مردان (و زنان) پس از 43 سال همچنان بدون تغییر در عصر بربریت مانده است. اما جنبشی که در بطن جامعه شاهد آن هستیم نشان می‌دهد که دیگر این تفکر متحجرانه، تفکر اکثریت نیست. MinaMinaSun, 25 Dec 2022 13:13:28 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/بدن-زن-فقط-یک-بدن-است-agapumpjn1tyآن که می‌گوید بپوشان، و آنکه می‌گوید می‌گوید زیبا باش به یک اندازه احمق‌اند!!‌فیلمی منتشر شده که در آن کارشناس صدا و سیما میگوید بدن زن عورت است! باید پوشانده شود. خب، مشخص است که این آدم بیمار است.  به تمام زن های این سرزمین اهانت کرده و باید معذرت خواهی کند این به کنار. اما بیش جنسی کردن بدن زن سابقه‌ای بیش از این ها دارد. بیش جنسی کردن به این معناست که به بدن زنانه، بیش از یک بدن مردانه، از منظر جنسی نگاه شود. ببش جنسی شدن به این معناست که همه چیز در رابطه با بدن یک زن، کارکرد اصلی خودش را از دست بدهد و صرفا از یک منظر مورد توجه قرار بگیرد: جذابیت جنسی. زنان نمیتوانند ازادانه بدوند، در پارک ها دراز بکشند یا حتی لباس مورد علاقه خود را بپوشند چرا که همه چیز در رابطه با بدن آن ها جنسی است! همه چیز! اگرچه آن کارشناس صدا و سیما قله های بیش جنسی کردن را فتح کرد و زنان را کلا اندام های جنسی متحرک در نظر گرفت اما این تفکر، صرفا مختص انسان های بیماری که در صدا و سیما صحبت می‌کنند نیست بلکه بسیار جهان شمول تر است. اگر به شما دست یک مرد را نشان دهند اولین چیزی که از ذهنتان میگذرد احتمالا این است " دست انسان" اما اگر دست یک زن را نشان دهند اولین چیز احتمالا " دست زن" خواهد بود و این، اولین نشانه از بیش جنسی شدن زنان در ذهن شماست. بدن زنان به واسطه تبلیغات و غلبه فرهنگ مردسالاری به چیزی بیش از یک بدن عادی تبدیل شده است! بدن زنان یا باید فشار جا گرفتن در استانداردهای زیبایی را تحمل کند چرا که فقط بدن نیست، عورت است و یا باید دقیقا به همین دلیل‌، کاملا پوشانده شود. و این هر دو از یک تفکر اب میخورند: زن، پیش از اینکه انسان باشد، ابژه ی جنسی است! و هر دو تفکر به یک اندازه بیمار و به دور از انسانیت است.زمانی که یک زن را به خاطر دماغ بزرگ، جوش های صورت، رنگ پوست یا هرچیز دیگری قضاوت می‌کنید فقط یک لحظه تصور کنید که از نظر قوه‌ی عقلانیت در ردیف همان کارشناس قرار گرفته‌اید. مطمئنا به سرعت نظر خود را تغییر خواهید داد :) اما این دو قطبی بپوشان و زیبا باش از کجا آب می‌خورد؟ زمانی بشر فکر می‌کرد که مرکز زمین است و ابر و باد و مه خورشید و فلک گرداگرد او می‌چرخند. این تفکر نیز ریشه در خودمرکز پنداری مردان دارد! مردسالاری دوست دارد فکر کند زنان برای راحتی مردان خلق شده اند پس یا باید خود را بپوشانند تا آن ها تحریک نشوند یا برای خوش آمد آن ها خود را زیبا کنند. تا زمانی که جامعه نپذیرفته است که زن ها برای ارضای نیازهای مردان به وجود نیامده اند و بنا نیست همه ی آن ها زیبا و چشم نواز باشند، همان طور که همه مرد ها زیبا نیستند! ما، بین این دو الاکلنگ بپوشان و زیبا باش بالا و پایین میشویم. هرچند که در مملکت بی در و پیکر ما با فرهنگ بیمارش، زن ها اگر زیبا نباشند مورد قضاوت جامعه و اطرافیان قرار می‌گیرند و اگر خود را نپوشانند، ارشاد در کمین شان خواهد بود! MinaMinaWed, 27 Jul 2022 02:51:22 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/چرا-باید-خوشگل-باشم-چقدر-باید-خوشگل-باشم-yhsqwon6frblزیبایی، مسئله مهمیه! ما آدم ها توی ثانیه های نخست آشنایی صرفا به ظاهر افراد توجه می کنیم. اما قضاوتی که از روی ظاهر انجام میش، مسئله ایه که به شدت تحت تاثیر کلیشه های جنسیتی قرار گرفته. درسته که هم مردها و هم زن ها داشتن ظاهری زیبا براشون اهمیت داره اما بیاید این دو مثال رو در نظر بگیرید:وارد شرکتی میشید و میبینید که مدیر اونجا یه خانوم چاق با بینی بزرگ و یه خال گوشتی سیاه روی چونه شه. کم پشتی موهاشم از زیر شال پیداست.(البته این ها اصلا معیارهایی برای زیبا نبودن یک فرد نیست! ولی حالا شما تصور کنید.) اولین فکری که از سرتون رد میشه قطعا قضاوتی منفی راجع به ظاهر این فرده.حالا تصور کنید که جنسیت عوض بشه و شما یک مرد رو با همین ویژگی ها ملاقات کنید. قطعا باز هم به ظاهر طرف فکر می کنید اما چقدر؟ آیا همون قدر که از زیبا نبودن یک زن توی دوقتون میخوره به زیبا نبودن یک مرد هم توجه میکنید؟ قطعا خیر! چرا که توی ذهن جامعه، مردها همین که توی کار و کاسبی شون موفق باشن کافیه و حتما نباید زیبا باشن اما زیبایی برای زن ها مسئله مهم تریه. به همین دلیله که یک زن با اضافه وزن، بیشتر مورد قضاوت قرار میگیره و بار روانی بسیار بیشتری رو تحمل میکنه تا یک مرد. این بار روانی مضاعف، زن رو به سمت هزینه کردن وقت، پول و انرژی زیادی سوق میده تا اندام و ظاهر مورد تاییدی داشته باشه. اینکه مرد ها میزنن روی شکمشون و با خنده میگن این اعتبار بازاره اما زن ها می خوان با هر ترفندی که شده اون شکم رو بپوشونن، خودش نشون دهنده همه چیزه. اما ممکنه انتی فمنیسم های همیشه در صحنه بیان و بگن مردها با پول توی جیبشون قضاوت میشن و زن ها با ظاهر این به اون در! اما این درست نیست! این دقیقا همون تفکریه که زن رو به یک کالا تبدیل کرده و مرد باید با پول توی جیبش اون رو بخره. هر چی پولدار تر زن قشنگ تر! هوم؟ انسانی به نظر میرسه؟البته بگدریم که الان زن ها هم با میزان موفقیتی که توی کارشون به دست میارن قضاوت میشن و درواقع، توی این دوران باید هم بتونن یه زن خونه دار و مادر خوبی باشن هم درآمد خوبی داشته باشن و هم زیبا باشن!پاورقی: واضحه که بحث سلامتی کاملا جدا ست و در این نوشته فقط به بحث زیبایی پرداخته شده. MinaMinaFri, 06 May 2022 00:53:06 +0430https://virgool.ir/Sedayezan/زنی-چنین-که-منم-ufrebqujjhurخودمونیم دیگه، تا حالا چند تا زنو دیدی که تو محیط کار با هم مشکل نداشته باشند؟ بابا من از هر زنی آدرس پرسیدم بلد نبود! به نظرم دکترای مرد بهترن. نمونه‌ش دکتر معده‌م!من خودم هم دختر دارم هم پسر، پسرم باهوش تره! شک ندارم که همه ما این حرف‌ها رو شنیدیم، یا حتی گفتیم‌! شک ندارم اگر زن هستید به این گزاره‌ها فکر کردید. شاید ته دلتون باهاشون موافق هم بودید. من توی این مقاله با اون دسته از افراد که آشکارا فرهنگ مردسالاری رو قبول دارن و ازش دفاع میکنند کاری ندارم. روی صحبتم با کساییه که به برابری زن و مرد معتقدند اما نمیدونن با این نوع تفکر و طرز استدلال چطور باید برخورد کرد. فکرهایی از جنس جملاتی که در بالا نوشته شده ممکنه سراغ همه ما بیاد حتی اگر ما عمیقا اعتقاد داشته باشیم که زن و مرد برابرند. اما داستان چیه؟ این فکرها از کجا میان؟ آیا حقیقت دارند؟ وقتی نظراتی شبیه به نظرات ابتدای متن به وجود میان، اتفاقی افتاده که من دوست دارم اسمشو بذارم اثر دایره تضعیف. دایره تضعیف، زمانی به وجود میاد که شخض با دیدن شواهدی دال بر ضعیف بودن یک فرد یا گروهی از افراد، بر باور عمومی، مبنی بر ضعیف بودن اون ها، صحه بذاره و باعث تضعیف بیشتر بشه. خب حس میکنم یکم پیچیده شد. بذارید براتون یه داستان خیالی تعریف کنم تا قضیه روشن تر بشه. روزی روزگاری در جایی که خیلی هم دور نبود شهری وجود داشت. آدم‌های این شهر مثل آدم‌های شهرهای دیگه بودن منتها با یه تفاوت بزرگ. توی این شهر معمولا بچه‌ها دوقلو به دنیا میومدن و واسه همین، باورهای عجیب غریبی نسبت به دوقلوها وجود داشت. مهم‌ترین باور و اعتقاد این مردم نسبت به دوقلوها، این بود که اون قلی که اول به دنیا میاد، برتر از قلی هست که دوم به دنیا میاد! درواقع اونا معتقد بودند که قل دوم نمیتونه توانایی‌های قل اول رو داشته باشه و قل‌های اول باید از قل های دوم خودشون مواظبت کنند وگرنه قل دوم نمیتونه زندگی کنه!تا مدت ها قل های دوم اجازه نداشتن زیاد برن بیرون و توی جامعه حضور داشته باشن، همه چیز زندگی اون ها، از جمله اجازه کار کردن (اگه کسی حاضر میشد بهشون کار بده)، مهاجرت کردن، تعیین محل زندگیشون و حتی تا سر کوچه رفتنشون هم باید با تایید و اجازه قل اول انجام میشد. قل های دوم باید لباس های متفاوتی میپوشیدن و جایگاه های مخصوص به خودشون رو داشتند. همه چیز و همه کس اون ها رو ادم های ضعیف‌تری نسبت به قل های اول میدونستن. اون ها در همون لحظه ورود به این دنیا تا اخر عمرشون، از طریق خانواده، مدرسه، جامعه و رسانه‌ها، قل دوم و ضعیف بودنشون بهشون یاداوری میشد. به اون ها گفته میشد که توانایی اون ها در اکثر زمینه ها از قل اول کمتره و همه افراد اون جامعه این باور رو قبول کرده بودن و بر اساس اون عمل میکردن. اون ها کارهایی حساسی که به هوش و دقت بالا احتیاج داره رو به قل های دوم نمیسپردن و حتی اجازه رای دادن رو هم به اونا نمیدادن! چون معتقد بودن قل های دوم از قوه استدلال و منطق درستی برخوردار نیستند.زمان گذشت تا کم کم قل های دوم از این شرایط زندگی خسته شدند. اون ها فکر میکردن این همه تبعیض عادلانه نیست؛ بنابراین دست به اعتراض زدن و برای گرفتن ازادی‌هاشون شروع به روشنگری کردند. اون ها میگفتن ما هیچ چیزی از قل های اول کم نداریم و باید مثل اونا زندگی کنیم. اما ایا جامعه به قل های دوم روی خوش نشون داد؟ هرگز! گروهی از قل های اول با پررویی تمام سینه شون رو میدادن جلو و میگفتن عه! شما چیزی از ما کم ندارید؟ پس چرا همه ادم حسابیا از قل های اول اند؟ چرا یه قل دوم نیست که دانشمند شده باشه؟ اون ها به راحتی تمام تبعیض ها، محدودیت ها و تحقیرهایی که برای قل های دوم ایجاد کرده بودند رو نادیده میگرفتند و میگفتند اگه قل های دوم واقعا مثل ما بودند باید مثل ما رشد و پیشرفت میکردند. حالا که نکردند پس ضعیفند.خلاصه، قل های دوم کم کم تونستند تا حدی از ازادی هاشون رو به دست بیارن. کم کم شروع به کار کردن کردند و از خونه ها بیرون اومدند. اون ها حق رای گرفتند و تا حدودی قوانین رو به نفع خودشون تغییر دادند. اما هنوز قل دوم محسوب میشدند!هنوز باور جامعه بر این بود که اون ها ضعیف‌اند، به اندازه یک قل اول باهوش نیستند و حالا درسته یکمی وارد جامعه شدند اما همچنان بهتره برن بشینن پشت ماشین لباسشویی:)همچنان وقتی قل دومی به دنیا میومد از طرف خانواده، جامعه، سیستم آموزشی و اطرافیانش ضعیف دونسته می‌شد. درست در همین زمان ها بود که دایره تضعیف ایجاد شد. یعنی در زمانی که قل های دوم با جنگندگی یک سری حقوق خودشون رو پس گرفته بودند اما همچنان فضا، فضای قل اول سالاری بود! درواقع، جامعه مثل پدر پیر خرفتی رفتار میکرد که دیگه زورش نرسیده جلوی پیشرفت بچه شو بگیره اما از هر فرصتی برای تحقیر اون استفاده میکنه! در این فضا، قل های دوم میتونستن کار کنند اما همیشه یک ذره بین بزرگ روی اون ها بود تا کوچکترین ضعف اون ها رو ببینه و بگه ببین!! ببین! من که گفتم یه قل دوم از پسش برنمیاد! هر کاری که قل های دوم می کردن قضاوت می‌شد. جامعه برای کارهای حساس سخت تر به اون ها اعتماد می کردند و همیشه پیش از اینکه بتونن از مهارت هاشون حرف بزنن، قل دوم بودنشون به چشم میومد. خب، همون طور که می‌دونید قل های دوم هم از همون جنس قل های اول بودن! یعنی انسان! همون طور که قل های اول با مورد پذیرش خانواده و جامعه قرار گرفتن، اعتماد به نفس زیادی کسب کرده بودن، قل های دوم با همواره تحقیر شدن اعتماد به نفس خودشون رو از دست داده بودن. باورش سخته ولی حتی جک هایی که توی جامعه رایج بود، جک هایی بود که راجع به ناتوانی قل های دوم گفته می‌شد!خب مسلما هر کسی توی این شرایط باشه نمی‌تونه صددرصد توانایی‌های خودش رو بروز بده. از یک طرف ذره بین بزرگ جامعه و از طرف دیگه، عزت نفسی که در طی سالیان له شده بود. برای مثال اگه قل دومی میخواست با ماشین از خونه بره بیرون، احتمال اینکه صحنه زیر پیش بیاد خیلی زیاد بود: قل دوم قصه ما، بعد از اینکه کلی جر و بحث کرده تا موافقت خونواده رو واسه برداشتن ماشین به دست بیاره با اعصاب خراب و استرس هزار برابر یه قل اول عادی! میره که سوار ماشین بشه و خونه رو ترک کنه. اما گس وات! ماشینو میکوبونه به در :) در اون لحظه تاریخی! پدر و مادر و احتمالا اون بچه اول، ذوق زده از خونه میان بیرون که بفرمااااا!! شاهد از غیب رسید!‌ تو که نمیتونی یه ماشینو از پارکینگ دربیاری الان میخوای بری مستقل شی؟؟؟‌ بیا برو همون بشین کنج اتاقت. اینجا بچه دوم هرچی میگه بابا! شما اصلا به من اجازه رانندگی ندادید! اون چند باری هم که رانندگی کردم انقدر چپ چپ نگاه کردید و هول برتون داشته بود که خودمم باورم شده بود یه چیزیم هست! بچه اول از ۸ سالگی نشست پشت فرمون. اونقدر بهش اعتماد داشتید که میذاشتید هر جایی که میخواد با ماشین بره! اما من چی؟ ۱۸ سالگی که گواهینامه گرفتم تا ۲۸ سالگی ۱۰ بارم بهم اعتماد نکردید که ماشین برونم. خب این بی اعتمادی شما روی اعتماد به نفس منم تاثیر گذاشته! و این فقط مسئله بی اعتمادی شما نیست!شما یه برچسب روی من زدید که به همه نشون بده من بچه دومم! توی خیابون همه به چشم یه بچه دوم بهم نگاه میکنن! با تحقیر، با دید "تو نمیتونی بده من انجامش بدم" بعد الان انتظار دارید که من سوپرمن وار با ماشین پرواز کنم و برم؟ خب معلومه که نمیشه!امااا از نظر خانواده اینا همه توجیح بود!! اینکه خانواده محدودش کرده و جامعه یه سره بچه دوم بودنشو زده تو سرش دلیل نمیشه که اون واقعا ضعیف‌تر باشه! اون نباید از دیگران بخواد که بهش حق بدن ضعیف تر باشه! بلکه اگه می‌خواد ثابت کنه با بچه اول فرقی نداره باید یه شبه همه مهارتایی که بچه اول تو زندگی به دست اورده رو به دست بیاره.این تفکر روی خود قل های دوم هم بی تاثیر نبود. اون ها هم کارای بقیه قل های دوم رو زیر نظر می‌گرفتن و اگه ضعفی توش می‌دیدن سریعا اونو به قل دوم بودن ربط می‌دادن. اگه اشتباهی از قل اول سر می‌زد عادی بود! چون بهرحال انسان جایز الخطاست اما قل‌های دوم اشتباهاتشون به‌خاطر قل دوم بودنشون بیشتر به چشم میومد.این تفکر، آخرین تلاش‌های جامعه قل اول سالار، برای تضعیف قل‌ دوم‌ها بود. سیستمی که نتونسته بود جلوی اومدن قل‌های دوم به جامعه رو بگیره اما می‌خواست با تحقیر اون‌ها، اعتماد به نفسشون رو از بین ببره. بالا رفتیم دوغ بودپایین اومدیم ماست بودقصه ما راست بود :)خب، حالا دید بهتری راجع به شرایط زندگی و رشد زن‌ها توی این جامعه داریم. به ما یاد داده شده که ضعف زن‌ها رو به زن بودنشون نسبت بدیم و ضعف مردها رو اصلا نبینیم. مردی که بد رانندگی می‌کنه، مردی که حسادت می‌کنه، مردی که زیراب همکارشو می‌زنه احتمالا مادر خوبی نداشته! (یه زن مقصره!) اما همین ضعف‌ها اگر در زنی وجود داشته باشه به خاطر زن بودنشه. زنی که دیده پدر و مادرش هر بار اون پشت ماشین نشسته ده برابر بیشتر از وقتی که داداشش پشت فرمون میشینه استرس می‌گیرن، باید همون اعتماد به نفسی رو داشته باشه که یه مرد موقع رانندگی داره. و خب طبیعتا نمی‌تونه داشته باشه. استرس بیشتری رو موقع رانندگی تجربه می‌کنه و درصد خطاش هم بالاتر می‌ره. بعد وقتی یه اشتباه می‌کنه، دایره تضعیف شروع می‌شه. حتی شاید تو ذهن خودش! همه ناتوانی‌ اون زن در خوب رانندگی کردن رو به افسانه‌هایی که جامعه راجع به نقص‌های ذاتی زن‌ها ساخته ربط میدن و میگن چشای زنا درست نمی‌بینه اما یک درصد احتمال نمی‌دن که این خوب رانندگی نکردن ممکنه به خاطر این باشه که ما اعتماد به نفس زن ها رو له کردیم، همه جا توانایی های اون‌ها رو کوچیک شمردیم و تا یه راننده زن دیدیم پیچیدیم جلوش! پس دقعه بعدی که خواستیم ضعف کسی رو به زن بودنش نسبت بدیم، این دو نکته رو به یاد بیاریم:۱- آیا اگه همین رفتار رو توی یه مرد می‌دیدم اصلا توجه منو به خودش جلب می‌کرد؟۲- آیا اگر تفکر "زن ضغیف‌تر است" در جامعه نبود، این زن اعتماد به نفس بیشتری نداشت و در نتیجه کارش رو به شکل بهتری انجام نمی‌داد؟ محققین می‌گن که هر چه جامعه به سمت برابری جنسیتی پیش می‌ره، عملکرد زن‌ها در انجام دادن کارهایی که "مردانه" محسوب می‌شن، بهتر می‌شه. با این حساب، هرچه جامعه متعادل تری داشته باشیم، زنان قوی‌تری خواهیم داشت؛ بنابراین، اگر می‌بینید زن‌ها در یک سری کارها ضعیف‌تر از مردها ظاهر شدن، دلیلش زن بودنشون نیست. دلیلش رو باید در لایه‌های پنهان و اشکار مردسالاری در فرهنگ جامعه جست جو کرد. سیمون دوبوار در کتاب جنس دوم جمله‌ای با این مضمون داره:انسان‌ها زن یا مرد به دنیا نمی‌ایند، آن‌ها بر اثر آموزش، فرهنگ و تفکرات غالب بر جامعه، تبدیل به زن یا مرد می‌شوند. #صدای_زن MinaMinaSun, 21 Nov 2021 01:01:13 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/رابطه-تلاش-و-موفقیت-با-نگاهی-به-کتاب-پیرمرد-و-دریا-skupywrpblonاگه تلاش کنی، حتما موفق می‌شی!نگران نباش، مزد کارای خوبتو می گیری!سر بی گناه پای دار می‌ره، بالای دار نمی‌ره! جمله‌هایی مثل « او سال‌ها برای پیشرفت شرکتش تلاش کرد» یا «او روز‌های زیادی به‌سختی برای موفقیت در کنکور درس می‌خواند» یا « همیشه او را درحال عرق‌ریختن زیر تمرین‌های سخت ورزشی می‌دیدم چرا که می‌خواست در المپیک مدال بیاورد. »چیز‌هایی که بعد از شنیدن این جمله‌ها به ذهنمان می‌رسد، این ها است: شرکتش یکی از موفق‌ترین شرکت‌ها شد. بهترین دانشگاه قبول شد و مدال طلا گرفت. ما دلمان می‌خواهد جمله قصار نوشته شده در تصویر بالا را باور کنیم.خیلی از مواقع، شرکت به‌دلیل اوضاع بداقتصادی دوام نمی‌اورد. سر کنکور حالت تهوع و سردرد امان ادم را می‌برد یا اسرائیل در نیمه‌نهایی جلوی راه سبز می‌شود و باید باخت! رابطه علت و معلولی "تلاش = موفقیت"، رابطه‌ای است که در کودکی در ذهن‌های ما شکل می‌گیرد. جامعه، مدرسه و خانواده نمی‌خواهند کودکان، با ذات پر از هرج‌ومرج و بی قانون دنیا مواجه شوند. البته نه فقط کودکان، بلکه بزرگسالان هم از این رویارویی فرار می‌کنند! ما دوست داریم به خودمان و بچه‌هایمان این باور را القا کنیم که نمره بیست‌شان ثمره تلاش و درس‌خواندن آن‌ها است درحالی‌که جایی در اعماق ذهنمان می‌داند که این‌طور نیست‌‌‌! نمره بیست، در وهله اول، ثمره داشتن امکان رفتن به مدرسه است. سپس بهره هوشی و بعد از آن، داشتن خانه‌ای آرام و ذهنی بدون دغدغه برای درس‌خواندن. باور داشتن به این مسئله که موفقیت ما حاصل تلاش ما است یا به قول قدیمی‌تر‌ها، سحرخیز باش تا کامروا شوی، چه تاثیری بر زندگی می‌گذارد؟ خب، قبل از جواب دادن به این سوال، می‌خواهم نگاهی به کتاب پیرمرد و دریا از همینگوی بیاندازیم. این کتاب، یکی از تاثیرگذارترین کتاب‌های زندگی من بوده، شاید خواندنش برای شما هم مفید باشد. این کتاب داستان پیرمرد ماهیگیری است که مدت‌ها است نتوانسته ماهی شکار کند. در فقر زندگی می‌کند و یکی از روز‌های خدا، مثل همیشه سوار قایقش می‌شود و به دل دریا می‌زند. خطر اسپویل! (به نظر من اینکه اخر داستان را بدانید مانند این است که بدانید در نهایت لیلی و مجنون به هم نرسیدند! اما این چیزی از لطف خواندن داستان لیلی و مجنون کم نمی‌کند!)در تمام کتاب پیرمرد و دریا، داستان رشادت‌ها، تلاش‌های بی‌وقفه و شجاعت پیرمرد برای شکار ماهی‌های غول‌پیکر شرح داده شده است. پیرمرد با گرسنگی و شرایط بد دریا می جنگد، از جان مایه می‌گذارد و حتی موفق به صید ماهی هم می‌شود. اما... دست خالی به خانه بازمی‌گردد! سوال بزرگ و سرنوشت‌ساز داستان اینجا خودش را نشان می‌دهد! " آیا پیرمرد شکست خورد؟" جواب این سوال، می‌تواند سرنوشت ساز باشد!‌ "شکست" چیزی است که اکثرا آن را نرسیدن به هدف معنا می‌کنیم. شکست، احساسات منفی زیادی در ما ایجاد می‌کند. احساس غم، فقدان، شرم، ناکافی بودن و غیره..خب، اگر این را بپذیریم که شکست و موفقیت، صرفا بسته به میزان تلاش او نیست چه؟ آیا باز هم هنگامی که به هدف نمی‌رسیم، این احساسات را تجربه خواهیم کرد. مسلما از شدت آن‌ها کاسته می‌شود. اما پس تکلیف مسئولیت‌پذیری چه می‌شود؟ اگر همه ما ناکامی‌ها و نرسیدن‌ها را گردن شرایط بندازیم، آیا دیگر اثری از تلاش برای رسیدن به رویاها باقی خواهد ماند؟این‌جاست که لزوم تغییر تعریف شکست، احساس می‌شود. جمله معروفی هست که می‌گوید: نقطه مقابل پیروزی شکست نیست، بلکه تلاش‌نکردن است! و فقط خدا می داند که من چقدر از این تلاش نکردن می‌ترسم :)تلاش‌کردن، حتی در مواقعی که زندگی سرناسازگاری دارد، مثل شناکردن مخالف جریان رودخانه است. این تلاش، فارغ از نتیجه‌ای که می‌دهد، معنای اصیل زندگی است. بگذارید بگویم که تمام وحشت من از شکست، به‌خاطر سوالی است که بعد‌ از شکست در ذهنم شکل می‌گیرد: آیا تمام تلاش خودم را کرده بودم؟‌اما دست‌یافتن به قدرتی که با آن بتوانیم تمام روزهای هفته و بیست و چهار ساعت شبانه روز را برای هدفمان تلاش کنیم کار ساده‌ای نیست. مخصوصا وقتی در حال دست و پنجه نرم‌کردن با انواع اضطراب‌ها نیز باشیم. تلاش‌نکردن به اضطراب اضافه می‌کند و اضطراب بیشتر باعث می‌شود هیچ کاری نکنیم. برای از بین بردن این وضعیت، باید چرخه را از یک جایی بشکنیم. این کار برای فردی که در چرخه گرفتار شده اصلا کار راحتی نیست اما با کمک یک دوست یا یک روانشناس آگاه، احتمال شکست دادن این چرخه بیشتر می‌شود :) در نسخه صوتی بخشی از کتاب پیرمرد و دریا را خوانده‌ام. MinaMinaTue, 26 Oct 2021 00:40:17 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/من-نمی-ترسم-cmsiov6ka7qoاولین باری که با اضطراب (اینجا منظورم از اضطراب، استرس پنهانه) مواجه شدم ۱۸ سالم بود. سال نحس کنکور!هیچ درکی ازش نداشتم و اصلا متوجه حضورش نبودم. از اونجایی که ادعا میکردم من اصلا این چیزا برام‌ مهم نیست و بابا لق کنکور و این حرفا، هر کی بهم‌ میگفت استرس داری؟‌ میگفتم کی؟ من؟ اصن بهم میاد استرس داشته باشم؟و این واقعا فقط توی حرف نبود. من مطلقا هیچ استرسی رو احساس نمی‌کردم. بیشتر از کنکور، نگران ریزش موهام بودم. دسته دسته داشتن می‌ریختن و من هیچ ایده ای نداشتم که چرا؟؟اون سال منحوس گذشت و غول اضطراب تونست منو از پا دربیاره! کنکور رو  قهوه ای کردم و خلاص. غول هم فعلا رفت پی کارش و ریزش مو هم تموم شد. حدود ۵ سال بعد، باز توی موقعیت مشابهی قرار گرفتم. از کار استعفا دادم تا برای ارشد بخونم و زیر فشار همه مخالفت‌ها و شک و تردیدها درس خوندنو شروع کردم. حدس می‌زنید چی شد؟ بعله! باز هم ریزش مو و این بار جوش صورت هم بهش اضافه شده بود.صورتم به شدید‌ترین شکلی که تا اون موقع دیده بودم جوش زد. اما من این بار می‌دونستم این جوش‌ها و این ریزش مو دلیل داره. با اینکه هیچ ترس و اضطرابی توی وجودم نمی‌دیدم‌، اما مطمئن بودم یه جایی توی ناخودآگاهم شدیدن مضطربه. این حدسم با تپش قلب و حملات پنیکی که شب‌ها بهم دست می‌داد تایید شد.بله من اضطراب داشتم اما هرگز  حتی سر خود جلسه کنکور لحظه‌ای حس نکردم‌ که مضطربم! ‌توی اون دوران، فهمیده بودم که تمام این حالات به خاطر استرس کنکوره و سرزنشگر درونم رو شناخته بودم. اما فکر می‌کنید با همه این‌ها تونستم اضطراب رو مهار کنم؟‌ نع! اما در عوض، اضطراب هم نتونست منو مهار کنه!‌نتیجه این کنکور خیلی بهتر از قبلی شد. من دانشگاهی ک میخواستم قبول شدم و اومدم‌ تهران. اون آگاهی‌ها چندانم بی تاثیر نبود.‌این روز‌ها، سومین باریه که دارم طعم اضطراب رو می‌چشم و سرچشمه این اضطراب‌ها دیگه یه موضوع خاصی به نام کنکور نیست. کنکور غول بزرگی بود، اما می‌شد شناختش. می‌شد باهاش حرف زد و راه و رسم شکست دادنشو یاد گرفت.اما این غول.. آخ امان از این غول!این غول شبیه غول‌های قبلی نیست. به جای یه سر، سه تا سر داره و ۹ تا دم!برای یاد گرفتن روش شکست دادنش هنوز کسی رو پیدا نکردم و بله، موهام هم داره می‌ریزه :)اما می‌دونم ک اگه شکستش بدم جایزه ش فقط قبول شدن تو دانشگاه تهران نیست. جایزه‌م "خوشبخت" زندگی کردن کنار کسیه که مهربونیش، منو مسلح به جنگ با هر غولی کرده.پس ارزش داره بیشتر براش بجنگم. نه؟‌ این پست صرفا جهت درددل کردن نوشته شده و هیچ ارزش مادی و معنوی دیگری ندارد :)‌راستی کی وقت کردم استرسم رو اونقدر سرکوب کنم که مجبور بشه با ریزش مو و ادا و اصولای دیگه خودشو نشون بده؟ بابا بیا بیرون! من دیگه نمی‌خوام به دنیا ثابت کنم که قوی‌ام.. بیا بیرون MinaMinaMon, 04 Oct 2021 01:57:52 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/در-باب-مزایای-سلیطه-بودن-در-ایران-tagekeyiq3vfما سکوت نمی‌کنیم، فریاد می‌زنیم، جیغ وهوار راه می‌اندازیم!‌ بله! ما سلیطه هستیم! به ما نزدیک نشوید!!سلیطه در لغت‌نامه دهخدا به معنی زن دراززبان، زن هرزه چانه و زبان دراز، چیره بر شوی، زن غوغایی و فتنه انگیز است.در فرهنگ عامه هم سلیطه را با معنایی نزدیک به معنای دهخدا به‌کار می‌بریم. زنی که با داد و فریاد و دعوا چیزی را مطالبه می‌کند؛ در نظر فرهنگ عامه مردم ایران، زنی سلیطه یا هرزه و بی‌ آبرو شناخته می‌شود. چرا که مطابق عرف رفتار نکرده و در برابر چیزی، "اعتراض" کرده است. اما من می‌خواهم در این پست به شما بگویم در چه مواقعی و کجاها باید سلیطه بود!چند روز پیش، به شدت عصبی، بیحوصله و کلافه کنار خیابان در گرمای وحشتناک ایستاده بودم و داشتم برای دوستم وویس میفرستادم. در همین حین، پسری که به نظر میرسید حداقل ۱۰ سال از من کوچکتر باشد از کنارم گذشت و گفت " بلند تر بگو ما هم بشنویم خوشگله" این متلک را اگر در شرایط روحی آرام تری می‌شنیدم شاید چندان نظر مرا به خود جلب نمی‌کرد. اما این جمله در ان روز و با آن حال روحی وحشتناک، مانند کبریتی بود که در انبار باروت افتاده باشد. بلند فریاد زدم " خفه شو" اما احساس کردم هنوز کافی نیست! بلند تر فریاد زدم " حالا شنیدی؟؟" :) ‌ خب این واکنش‌ها حقیقتا از من بعید بود. اما دیدم که پسرک با ترس به من نگاه کرد و بعد برگشت و قدم‌هایش را تندتر کرد و دور شد. پیش تر هم این وضعیت را تجربه کرده بودم. در برابر ماشینی که کل خیابان را به دنبالم امده بود ایستادم و هرآنجه فحش بلد بودم را با صدای بلند فریاد زدم. به چند ثانیه نکشید که ماشین به‌سرعت محل را ترک کرد. ‌من ازارهای خیابانی خیلی وحشتناک تری را تجربه کرده ام اما هرگز واکنش شدید و تهاجمی از خود نشان نداده بودم. آن روز فهمیدم که اشتباه میکردم! آن طور که به ما یاد داده بودند باید در مقابل هر ازاری سکوت میکردیم و سرمان را پایین می انداختیم. آن کسی که باید با قدم‌های تند موقعیت را ترک می‌کرد، همیشه ما "دختران" بودیم.با این تجربه‌ها تصمیم گرفتم در چنین شرایطی یک "سلیطه" به تمام معنی باشم و تاکنون از این تصمیم پشیمان نشده‌ام. پسران، چه بزرگسال باشند و چه پسربچه، نیاز به تربیت اجتماعی دارند. متاسفانه این تربیت از طرف خانواده‌ها، جامعه و مدارس برای آن‌ها به درستی انجام نگرفته است و حالا مسئولیت ادب کردن این موجودات به عهده خود ما دخترانی است که بیشترین آزار را از جانبشان می‌بینیم.پسربچه‌هایی که در خیابان به دختران متلک می‌اندازند حاصل تربیت غلط و القای حس قدرت و اعتماد به نفس کاذب از طرف خانواده و جامعه اند. برخورد با این بچه‌ها از برخورد با بزرگسالان اهمیت بیشتری دارد. آن‌ها باید متوجه عواقب کار خود باشد و در شرایطی که خانواده‌ها، مدرسه و جامعه نشان دادن این عواقب را برعهده نگرفته اند؛ این خود ماییم که باید برای حفاظت از خود در برابر همین بچه‌هایی که روزی تبدیل به یک ازارگر بزرگسال می‌شوند؛ تلاش کنیم. آزار خیابانی یا آزار در محل کار نباید برای آزارگر (در هر رده سنی که هست)بدون عواقب باقی بماند. در صورتی که این رفتارها هیچ گونه عواقبی را متوجه آزارگر نکند، او همچنان به رفتار آزاردهنده خود ادامه خواهد داد. به‌عنوان عضو گوچکی از جامعه بزرگ زنان ایرانی، می‌خواهم هیچ آزارگری نباشد که پس از آزار دادن من بتواند با خیال راحت به مسیرش ادامه دهد. کوچکترین عقوبتی که می‌توان برایش در نظر گرفت، شنیدن ناسزاهایی با صدای بلند است تا نظر دیگران هم به او جلب شود. هرچند که می‌دانم این "دیگران" در اکثر مواقع منفعل و صرفا تماشاگراند اما "ما" می‌توانیم منفعل نباشیم. می‌دانم که این رویه ممکن است چندان ساده هم‌نباشد. ممکن است ازارگر درصدد جبران بربیاید و بخواهد به شما آسیب بزند. به نظر من احتمال این مسئله به شدت پایین است اما برای احتیاط بیشتر، در خیابان‌ها، وسایلی برای دفاع از خود همراه داشته باشیدبهتر است اصول اولیه دفاع شخصی را یاد بگیریم تا در صورت بروز خشونت فیزیکی بتوانیم از خود دفاع کنیم. و نکته بسیار مهم تر اینکه " مضطرب نشوید" این‌موجودات از دیدن ضعف و ترس شما لذت میبرند. این لذت را بر آن‌ها حرام کنید. ‌MinaMinaSat, 07 Aug 2021 15:52:03 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/اعتقاد-به-دنیای-پس-از-مرگ-چه-تاثیری-روی-زندگی-می-ذاره-bcn0du0gs7nrحس آدم‌ها نسبت به مرگ متفاوته. اگه بتونیم آدم‌ها رو مجبور کنیم که بهش فکر کنند هر کسی ممکنه حس متفاوتی رو ابراز کنه. اکثر آدم‌هایی که می‌شناسم در مواجهه با مرگ بیان می‌کنند که "من از مرگ نمی‌ترسم"آقای اروین یالوم؛ روانشناس و نویسنده‌ مشهور آمریکایی؛ میگه همه آدم‌ها از مرگ می‌ترسن! در واقع مرگ، اصلی‌ترین ترس ناخودآگاه و گاهی هم خود‌اگاه بشریته! در واقع مرگ برای انسان اونقدر وحشتناک بوده که اون رو با انکار کردن فرستاده توی ناخوداگاهش و چیزی که وارد خودآگاه می‌شه فقط تاثیرات این ترسه. البته ناگفته نمونه که بعضی از افراد هم ترس از مرگ رو کتمان نمی‌کنند اما باز هم از تاثیرات این ترس در خودآگاهشون در امان نیستن.اما تاثیراتی که توی خودآگاه، خودشون رو نشون می‌دن چیا هستن؟ آدم‌های مختلف به اشکال متفاوتی ترس از مرگ رو نشون می‌دن. به نظر یالوم یکی از بزرگ‌ترین مکانیسم‌هایی که ما در برابر مرگ انتخاب کردیم؛ ایمان به خدا و یا ایمان به نوعی حامی غیبیه.یه لحظه به این فکر کنید که مردید و الان یک ساعت از مرگ شما می‌گذره. چی تصور می‌کنید؟ یک ساعت پس از مرگتون چجوریه؟...تقلب نکنید واقعا فکر کنید ?..خب.. چطور بود؟ احتمالا خودتون رو تصور کردید یه گوشه ایستادید و کسی شما رو نمی‌بینه و دلتون می خواد به آشناها و عزیزانتون دلداری بدید ولی خب نمی‌تونید!یا شایدم تصور کردید که رفتید به یه دنیای دیگه و دارید با خدا سر این که این چه زندگی مسخره‌ای بود من داشتم، بحث می‌کنید.یا نه! اصلا شایدم خوشحالید و یکی می‌زنید پشت خدا و می‌گید دمت گرم خیلی زندگی با کیفیتی بود کاش زمانشو یکم بیشتر می‌کردی.بهرحال..هر تصوری که کردید، من با احتمال خیلی بالایی می‌گم که شما نبودن خودتون رو تصور نکردید! بلکه از جهانی به جهان دیگر رفتن رو تصور کردید. در واقع انسان هیچ تصویری از نبودن خودش نداره!‌ این می‌تونه تحت تاثیر آموزه‌های مذهبی باشه. اما حتی کسایی که به مذهب خاصی اعتقاد ندارن خیلی کم پیش میاد که بگن: "یک ساعت پس از مرگ وجود نداره!!"به وصیت نامه‌ها نگاه کنید. به اهرام مصر، به زیارتگاه‌ها، حتی قبر آدم‌های عادی. همه و همه این رو نشون می‌دن که بشر نتونسته بپذیره که ممکنه من فقط همین یک زندگی رو داشته باشم! و با ایمان محکم و خلل ناپذیری معتقده که زندگی دیگری بعد از مرگ در انتظار منه. و متاسفانه، ایمان به زندگی پس از مرگ، با اینکه تونسته ترس از مرگ رو به خوبی مهار کنه و آرامش انسان رو بهش برگردونه؛ اما در عوض به تمامیت زیستن در همین یک زندگی رو ازش گرفته. آدم‌های بسیاری در جنگ‌های مذهبی مردن چون فکر می‌کردن زندگی بهتری در انتظارشونه، آدم‌های بسیاری اون زندگی رو که آرزوش رو داشتن زیست نکردن چون همیشه منتظر یه حامی غیبی بودن که معجزه‌ای کنه و نجاتشون بده، آدم‌های بسیاری زندگی رو برای خودشون در اینجا و اکنون از دست دادن چرا که منتظر یک جای دیگر بودن.اینکه ما خوشحالی و خوشبختی رو موکول می‌کنیم به فردا، فقط مختص ایمان داشتن به زندگی دیگر و دنیای پس از مرگ نیست. ما منتظریم فارغ‌التحصیل بشیم تا خوش‌حال باشیم، ازدواج کنیم، خونه و ماشین بخریم، بچه‌هامون بزرگ شن، ازدواج کنن و و و ... و در نهایت، زمانی که می‌بینیم خوشبختی و رضایت از زندگی، قرار نیست در خونه ما رو بزنه. با خودمون فکر می‌کنیم اشکال نداره!‌ من زندگی پر زحمتی داشتم و حتما وقتی بمیرم می‌رم بهشت و خوشبخت می‌شم!بله! اینطوری ما این یگانه گوهر هستی، تنها سرمایه‌مون و تنها چیزی که در اختیارمون قرارداده شده، یعنی عمرمون رو از دست می‌دیم، در حالی‌که همچنان منتظریم یه روز خوب بیاد...اما مسئله مهم دیگه‌ای که مطرح می‌شه اینه که پس با این حساب، آیا تمام ادیان دروغن؟ برای سرپوش گذاشتن به ترس از مرگ ساخته شدن؟ آیا خدایی نیست یا به قول نیچه خدا مرده است؟خب، حقیقتش رو بخواید من هنوز راجع به این قضیه مطمئن نیستم. ممکنه ادیان برای رستگاری بشر اومده باشن اما بشر برای رستگاری از اون‌ها استفاده نکرده باشه! ممکنه ادیان اصلا حرف دیگری به ما زده باشند و ما چیز دیگری شنیده باشیم. اما این مسئله هم ممکنه که ادیان به تمامی زاییده ترس‌ها و اضطراب‌های وجودی ما آدم‌ها باشن.با همه این احتمالات، یک چیز قطعیه. داشتن ذهنی باز، بدون تعصب و بدون پیش‌فرض که تشنه حقیقت باشه؛ بالاخره اون رو پیدا خواهد کرد!در نسخه صوتی چند رباعی از خیام براتون خوندم که اگزیستنسیال‌ترین شاعر دورانه! این نوشته، الهام گرفته از کتاب روان‌درمانی اگزیستنسیال نوشته اروین یالوم و پادکست خوب رواق بود. می‌تونید حس خودتون نسبت به مرگ رو کامنت بذارید تا راجع بهش با هم گپ بزنیم. MinaMinaFri, 09 Jul 2021 02:29:53 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/آیا-پدر-و-مادرتان-می-توانند-از-شما-هیولا-بسازند-tzhztspwdpcj "کودکی" جایی‌ست که بیشترین اهمیت در دوره‌های روان‌درمانی را به خود اختصاص داده‌ است. اما آیا واقعا آن‌قدر که روانشناسی کلاسیک بر این دوره تایید می‌کند؛ این دوره اهمیت دارد؟ ویلیام گلسر نویسنده کتاب "#تئوری انتخاب" و "#واقعیت درمانی" نظر دیگری دارد! گلسر معتقد است تمام بیماری‌های روحی منشا مشترکی دارند و این منشا در کودکی نیست!‌ بلکه در مسئولیت پذیری است. اگرچه مسئولیت پذیری را راحت‌تر می توان به کودکان آموخت اما این به ان معنی نیست که اگر فردی در کودکی مسئولیت پذیری را از والدین خود نیاموخت محکوم به شکست است! گلسر معتقد است تمرکز زیاد بر دوران کودکی و یا آسیب‌هایی که فرد در گذشته دیده است صرفا مسئولیت‌گریزی و انداختن بار مسئولیت بر دوش گذشته را برای بیمار آسان می‌کند. گلسر به شدت با کسانی‌که بیماری روحی را مانند بیماری جسمی دانسته و نقش فرد بیمار را در به وجود آمدن بیماری نادیده می‌گیرند مخالف است. او معتقد است انسان‌ها افسرده نمی‌شوند بلکه در شرایطی که حس کنند نمی‌توانند مسئولیت زندگی و اعمال خود را بر عهده بگیرند خود را افسرده می‌کنند. البته نادرست است اگر گمان کنیم خود شخص نسبت به این افسرده کردن خود آگاه است. او گمان می‌کند افسرده است و خودش هیچ نقشی در آن ندارد. باورهای غالب جامعه و روان‌شناسی کلاسیک نیز به این باور دامن می‌زنند. گلسر معتقد است با آگاه کردن بیمار از واقعیت‌هایی که در زندگی‌اش جریان دارند و از نقش مهمی که خودش در ایجاد بیماری بازی کرده است می‌توان بسیاری از بیماران را درمان کرد. حتی بیمارانی که نیاز به درمان دارویی دارند! "آنچه در زندگی انجام می‌دهیم حاصل انتخابمان است و ما در قبال انتخاب‌های خود مسئولیم"انتخاب‌های کوچک و بزرگ ما سازنده زندگی ما هستند. در هر شرایطی و با هر پیشینه‌ای، واقعیت زندگی در جریان است و فرصتی برای سوگواری به ما نخواهد داد. فردی که در گذشته مانده و منتظر حل شدن تعارضات دوران کودکی خود است هرگز به اهمیت و نقشی که "اکنون" در زندگی اش ایفا می‌کند پی نخواهد برد. طبق گفته‌های گلسر واکاوی گذشته، برخلاف نظر فروید، دردی را درمان نمی‌کند. باید از گذشته عبور کرد و به این‌جا و اکنون توجه داشت. پذیرفتن نظریه گلاسر علاوه بر اینکه احساس رهایی از قید و بند گذشته را برایمان به ارمغان می‌آورد، مسئولیت سنگینی را نیز بر دوشمان می‌گذارد.دیگر نمی‌توانیم مقصر تنبلی‌هایمان را روش تربیت‌مان بدانیم، داشتن یک پدر الکلی به ما مجوز نوشیدن بیش از حد نمی‌دهد، دیگر نمی‌توانیم سر یکدیگر داد بکشیم و بعد بگوییم معذرت می‌خواهم من در یک خانواده دعوایی بزرگ شدم!هیچ‌کدام از این‌ها دلیل رفتار ناشایست ما نخواهند بود و اگر تا به این‌جا بیشتر می‌دیدیم که فرضا کودکان با جو خانوادگی متشنج بیشتر به بزهکاری رو می‌آورند شاید بخشی از دلیلش این بود که آن‌ها راحت‌تر به خود "اجازه" بزهکاری را می‌دادند. اگر درباره آن‌چه تاکنون گفته شد نظری دارید، آن را در کامنت‌ها برای من بنویسید. MinaMinaSun, 23 May 2021 01:01:05 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/برای-خواندن-این-پست-چشم-هایتان-را-ببندید-ourz37drepdiچیز جدیدی برای گفتن نیست. سعدی گوش کنیم.فقط می‌خواستم همان جمله‌ی بالا را منتشر کنم اما ویرگول می‌گوید حداقل باید 300 کلمه بنویسی! خب این می‌تواند توفیق اجباری باشد تا یک شعر دیگر از سعدی بخوانیم. مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوستهزار جان عزیزت فدای جان ای دوستچنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلمکه یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوستگرم تو در نگشایی کجا توانم رفتبه راستان که بمیرم بر آستان ای دوستدلی شکسته و جانی نهاده بر کف دستبگو بیار که گویم بگیر هان ای دوستتنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شودهنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوستجفا مکن که بزرگان به خرده‌ای ز رهی چنین سبک ننشیند و سر گران ای دوستبه لطف اگر بخوری خون من روا باشدبه قهرم از نظر خویشتن مران ای دوستمناسب لب لعلت حدیث بایستیجواب تلخ بدیعست از آن دهان ای دوستمرا رضای تو باید نه زندگانی خویشاگر مراد تو قتلست وارهان ای دوستکه گفت سعدی از آسیب عشق بگریزدبه دوستی که غلط می‌برد گمان ای دوستکه گر به جان رسد از دست دشمنانم کار ز دوستی نکنم توبه همچنان ای دوستMinaMinaThu, 22 Apr 2021 19:19:12 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/نامجوییسم-فراگیر-zmloq4ix2py3من نتوانستم از رنج‌های بشر بکاهم. پس بازنده‌اماین روز‌ها اینستاگرام پر شده از سخنرانی نامجو. " من دیگه خسته‌ام، هر جا این زندگی استاپ بشه دیگه راضی ام و ..." معمولا آدم‌ها با به اشتراک گذاشتن این ویدئو میخواهند بگویند " منم همین‌طور"اما چرا؟ چرا اینقدر تعداد افرادی که با نامجو احساس همدردی می‌کنند زیاد است؟ اصلا چرا خود شخص آقای نامجو چنین وضعیت روحی ای را تجربه می‎‌کند ؟از صحبت‌های نامجو می‌توان فهمید که از دیدگاه او، ملودی ساختن در برابر بدبختی‌ای که دنیا را فراگرفته کار بسیار کوچک و بی ارزشی ست. او می‌گوید " خوش به حال اونا که یه کار عملی کردند." نامجو به بدبختی‌ها و پستی‌های دنیا اشاره می‌کند و می‎گوید " من چیکار کردم؟! ملودی ساختم!!" و مشکل از همین جا شروع می‌شود جایی که یک شخص تصور می‌کند باید ناجی بشریت باشد!من فکر می‌کنم هیچ کس در طول تاریخ نبوده که بتواند بگوید من ناجی انسان‌ها بودم! من انسان‌ها را از تاریکی و بدبختی نجات دادم و اگر هم کسی چنین ادعایی کرده یا دروغ‌گو بوده و یا با کارهایش انسان‌ها را از قبل بدبخت‌تر کرده است! چرا که نجات دادن انسان‌ها از ظلم و جهل و تاریکی امکان‌پذیر نیست. بدی و شر جزئی از دنیای ما هستند. جزئی که وجودش به اندازه‌ی خوبی و خیر حیاتی‌ست. تنها کاری که می‌توان کرد این است که به اندازه‌ی وسع خود باعث کمتر رنج کشیدن مردم شد. این می‌تواند معنای بهتری برای زندگی کردن باشد. و این دقیقا همان کاریست که آقای #محسن_نامجو به زیبایی هر چه تمام تر آن را انجام داده‌است. اما ذهن کمال طلب او متوجه اهمیت این موضوع نیست. در پست‌های قبلی راجع به کمال طلبی نوشته بودم. شعار همیشگی کمال طلبان این است : "هیچ وقت هیچ‌چیز کافی نیست" در واقع این هیج چیز شامل خود شخص و کارهایی که انجام می‌دهد نیز می‌شود. کمال طلبان اهدافی برای نرسیدن دارند! اهدافی آن‌قدر بزرگ و غیرقابل دسترس که محال است بتوانند به آن‌ها برسند. من مطمئن هستم اگر اقای نامجو در زندگی اش کار عملی هم انجام داده بود امروز همین حالی را داشت که الان دارد! چرا که یک ذهن کمال‌گرا هیچ وقت از دستاورد‌ها و تلاش‌ها و کارهایی که در زندگی انجام داده‌ است راضی نیست. او همیشه چیزی فراتر و بزرگ تر را طلب می‌کند. ذهن کمال طلبی که می‌خواهد دنیا را نجات دهد باید بداند که جای ابرقهرمان‌ها در افسانه‌هاست! ما انسان‌هایی کوچک در جهانی بی انتها هستیم. انسان‌هایی که برای نجات دادن دنیا ساخته نشده‌اند و وظیفه‌شان فقط و فقط نجات دادن روح خودشان از زشتی و ابتذال است. در نسخه‌ی صوتی، آهنگ "هیچ" اقای نامجو را می‌شنوید. MinaMinaTue, 13 Apr 2021 20:07:07 +0430https://virgool.ir/Rocket/روانشناسی-بازی-ها-در-روابط-انسانی-prag2vofpj9dتا حالا شده متوجه بشید که در ارتباطاتتون از الگویی تکراری پیروی می‌کنید؟ یا تا حالا شده متوجه بشید که اعضای خانواده یا دوستانتون در شرایط مشخصی، رفتارهای کاملا قابل پیش‌بینی و مشخص از خود نشون میدن؟تا به حال این جملات رو شنیدید:"تا به بچم میگم درستو بخون، میره تو اتاقش درو محکم می‌بنده"" تا به فلانی میگم حالت چطوره؟ شروع می‌کنه از درداش نالیدن"اولین بار آقای اریک برن روانشناس کانادایی در کتاب بازی‌ها نظریه ای به نام نظریه‌ی "بازی ها" رو مطرح کرد. اریک برن در این کتاب توضیح میده که شخصیت هر انسان از سه بخش تشکیل شده: کودک، والد و بالغ. برن مشکلاتی که در زمینه‌ی ارتباطات انسانی به وجود میاد رو حاصل غلبه‌ی بیش از حد یکی از این سه سطح در زندگی می‌دونه. برای مثال اگه زن برای شوهر در اکثر مواقع یک والد باشه و نه یک بالغ، باعث میشه که بخش کودک شخصیت شوهر بیدار بشه. این کودک می‌تونه کودکی لوس و غرغرو باشه یا یه کودک حرف گوشن کن و ضعیف، اما هر چی که باشه، قطعا یک بالغ مستقل و منطقی نیست. البته این موضوع هیچ‌وقت یک طرفه نیست. کودک که بخش غالب شخصیت اقای شوهر در ارتباط با زنان بوده به سمت زنی جذب شده که بخش غالب شخصیتی والد رو داشته. در واقعا کودک، والد رو انتخاب کرده! هر چند که بالغ اصلا از این انتخاب راضی نیست اما رابطه تا زمانی که به نیازهای کودک و والد پاسخ داده بشه ادامه خواهد داشت.اریک برنبرن معتقده مادامی که تبادل‌ها مکمل هم باشند، یعنی کودک با والد و والد با کودک حرف بزنه، ارتباط ادامه پیدا می‌کنه اما زمانی که ارتباط‌ها مکمل نباشند، یعنی کودک مرد والد زن رو خطاب قرار بده اما بالغ زن، بالغ مرد رو خطاب قرار بده ارتباط با مشکل مواجه میشه.برای درک بهتر رفتارهای کودک- والد-بالغ در بزرگسالان، به این مثال توجه کنید (مثال از متن کتاب انتخاب شده): + "شاید بد نباشه به دکتر مراجعه کنی تا بفهمیم چرا این اواخر اینقدر زیاد مشروب می‌خوری" یا + "عزیزم، میدونی دکمه سر دست‌های من کجاست؟هر دوی این جملات از سمت بالغ شخص اول پرسیده شده و جواب بالغ شخص دوم میتونه جملات زیر باشه:- " آره، شاید بد نباشه، خودم هم خیلی دلم می‌خواد بفهمم چرا" یا - "روی میز"این ارتباط در سطح بالغ_بالغ اتفاق افتاد. اما اگر شخص دوم از کوره در بره جواب‌ها میتونه به این شکل باشه:+ "تو همیشه فقط عیب‌های منو می‌بینی! درست مثل بابام" یا+ " هرچیزیو که گم می‌کنی منو بازخواست می‌کنی!" ارتباطی که شخص دوم با شخص اول برقرار کرد از نوع کودک-والد بود. ارتباطی که در اون بالغ شخص اول، بالغ شخص دوم رو خطاب قرار داد اما کودک شخص دوم، به بالغ شخص اول جواب داد. این نوع از ارتباط، به نام ارتباط متقاطع شناخته شده و بیشترین مشکلات اجتماعی دنیا رو به وجود آورده!در ادامه‌ کتاب برن به معرفی و تحلیل بازی‌ها پرداخته، برن، بازی رو اون دسته از ارتباطاتی می‌دونه که هدفی پنهانی دارند. برای مثال فردی که یکی از مشکلاتش رو برای شما میگه و برای هر راه کاری که بهش می‌دید بهونه ای توی آستینش داره قطعا به دنبال برقراری ارتباط موثر با شما نیست. اون داره بازی میکنه! بازی ای که آقای برن اسم اون رو بازی "آره، اما" گذاشته_سرم درد می‌کنه+چرا یه قرص نمیخوری؟_اره، اما معده م حساسه+یکمی بخواب _ اره، اما خوابم نمی‌بره+فقط چشماتو ببند _ آره، اما نمی‌تونم ذهنم آشفته سدر این بازی، سوال‌ها و مشکلاتی که مطرح می‌شن واقعا مشکلاتی از سمت بالغ نیستند و فرد به دنبال راهکاری برای حل اون‌ها نیست بلکه هدفی پنهانی رو دنبال میکنه که اون هدف، رسیدن به سکوتی‌ست که در اغلب موارد در انتهای این نوع از مکالمه‌ها اتفاق میفته. این سکوت به معنی پیروزی فرد شروع کننده‌ی بازیه.در واقع فرد خودش رو در غالب کودکی که نمی‌تونه مشکلاتش رو حل کنه عرضه می‌کنه تا راهنمایی و مشاوره‌ی یک والد رو به دست بیاره و بعد با رد کردن تمام اون مشاوره‌ها والد رو شکست بده! یکی از انگیزه‌های‌ درونی برای شروع این بازی، ترس از زمان بی ساخت معرفی شده. یعنی زمانی که هیچ کدوم از طرفین حرفی برای گفتن نداشته باشند و یکی دیگه از انگیزه‌هاش می‌تونه ترس از تسلیم شدن باشه. برن توی این کتاب،بازی‌های زیادی رو معرفی می‌کنه و برای ملموس تر کردن اون‌ها اسم‌های جالبی روشون گذاشته. این بازی‌ها شامل: " بازم خراب کردم" " من فقط می‌خواستم کمک کنم" " دیدی من چقدر سعی کردم" " ببین مجبورم کردی چیکار کنم" " بهت نشون میدم"" همه میخوان دخل آدمو بیارن"و کلی بازی دیگه ست که مطمئنم همه‌مون حداقل یک بار اون‌ها رو بازی کردیملازمه که بازی‌ها رو بشناسیم چون بعضی از بازی‌ها ممکنه یک عمر طول بکشند و بعضی از اون‌ها واقعا می‌تونن عذاب دهنده‌ باشن. علاوه بر این، بازی‌ها مانع از ارتباط واقعی و صمیمیت میشند. در حالی که هیچ چیز در ارتباط نمی‌تونه از صمیمیت ارزشمندتر و لذت بخش‌تر باشه. اگه ما از بازی‌هایی که میکنیم و موانعی که بر سر راه ارتباطاتمون هست آگاه نباشیم ممکنه هرگز نقاب بازی‌ها رو از روی صورتمون کنار نزنیم و هرگر نتونیم به لذت عمیق و واقعی صمیمیت دست پیدا کنیم. توی نسخه‌ صوتی قسمتی از این کتاب رو خوندم.MinaMinaTue, 06 Apr 2021 17:52:01 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/بوسه-هایی-که-درخت-شدند-hrzixnjopgayاز قدیم گفته‌اند که حرف باد هواست اما کلماتی که در هوا شناورند، می‌نشینند روی جان آدم‌ها، روی زمان و زمین و آدم‌ها و زمان و زمین را دگرگون می‌کنند. در خانه ای که کلمات محبت در آن جاری نیست، جان آدم‌ها غمگین است، زمان سخت می‌گذرد و گلی تازه نمی‌روید. اگر تا به حال با کلمات، دل غم‌دیده ای را شاد کرده باشید؛ حتما بهتر این حرف‌ها را درک می‌کنید. هر چیزی جانی دارد و می‌دانید که جان این نوشته چیست؟ تصور این‌که این کلمات درختی خواهند شد و تک تک هجاها برگ‌هایش خواهند بود. سایه ای خواهد داشت و مردمانی که به آن تکیه می‌کنند. حتی اگر من هرگز آن را نبینم، تصور رقص یک درخت در باد جان مرا تازه می‌کند چرا که امروز زمین بیش از هر زمان دیگری به کلماتی نیار دارد که درخت شوند. به کلماتی که آب توی رودخانه‌ها باشند و زندگی ماهی‌ها و پرندگان. کلماتی که تنفس دوباره‌‌ی طبیعت‌اند. زمینِ امروز از کلماتی که نفت شده‌اند، پول و دود شده اند، رودخانه‌های خشک و پرندگان مرده شده اند پر شده‌است. زمین پر شده از "این‌جا مال من است" ها، "پولش را می‌دهم" ها، "سود خوبی دارد" ها. خلاصه بگویم، زمین بد حال است و باید هر چه بیشتر از عشق گفت و از مادری کردن برای زمینی که همیشه مادرمان بوده. زمینِ امروز را باید نوازش کرد و بر پوست تاول زده اش بوسه کاشت. بوسه‌هایی که درخت شوند.نگوییم که کلمه چه چیزی را تغییر می‌دهد؟ کلمه از فکر برخواسته و هر فکری جان مایه‌ی عملی‌ست. اگرچه از انجام عملی بزرگ که شایسته ی زمین بزرگ و سخاوت‌مندمان باشد عاجزیم اما به اندازه‌ی سهم خود از عشق به زمین بگوییم و بنویسیم شاید که روزی کلماتمان با هم گره خورد، قدرت گرفت و زمین را جان تازه‌ای بخشید. باشد که روزی با همین کلمات بساط ظلم برچیده شود و فکر پول و منفعت طلبی به قیمت از دست رفتن بخشی از زمین‌مان از تمام سر‌ها بیرون رود. باشد که روزی از همین کلمات به ظاهر ناچیز، رودهایی خروشان بجوشد که ریشه‌ی ظلم و دروغ و خشکسالی را در همه جای زمین بخشکاند. در نسخه‌ی صوتی، شعری خوانده‌ام از شاملو که ندای قلب زمین را رسا تر از هر کسی به گوشمان رسانده است. MinaMinaSat, 27 Mar 2021 19:13:26 +0430https://virgool.ir/@karimi.cn74/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-ahitygcj78dnدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/bnz2exywbrty-Gg654.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۷۸۰ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۲۰ مرتبه پسندیدند و ۶ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۲ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۷۱۸ بار خوانده شدند و ۴۰,۴۴۲ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۵۵۴۴۵۶ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۲,۰۳۱ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۵۵۴۴۵۶ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.MinaMinaThu, 25 Mar 2021 11:19:51 +0430https://virgool.ir/Sedayezan/چرا-مردان-باید-فمنیسم-باشند-vlazhv9xtyaxمردسالاری تفکریست که ویژگی‌های خاصی را به مردان و زنان نسبت می‌دهد و با استناد به آن ویژگی‌ها، برای هرکدام در خانواده و جامعه نقش‌هایی را تعیین می‌کند. برای مثال، این تفکر می‌گوید که با توجه به ویژگی های ذاتی زنان، آن‌ها در خانه‌داری و بچه‌داری بهترند پس بهتر است که همین نقش‌ها را بپذیرند و کار بیرون از خانه را به مردان واگذار کنند. اما چرا با مردسالاری مبارزه می‌شود و چرا برخی از زنان و مردان به شدت با این تفکر مخالفت می‌کنند؟اصلی‌ترین دلیل آن می‌تواند نفی آزادی انسان باشد. انسان‌ها مانند هر موجود زنده‌ی دیگری تمایل دارند آزاد باشند. آزادانه مسیر زندگی خود را انتخاب کرده و آزادانه در جهت شناخت و پرورش استعداد‌های خود تلاش کنند. زمانی که نیمی از جمعیت، احساس کنند صرفا به خاطر جنسیتشان نمی‌توانند در رشته‌های مورد علاقه‌ی خود تحصیل کنند یا سنت و فرهنگ به آن‌ها اجازه‌ی عرض اندام در برخی از زمینه‌ها مانند ورزش یا موسیقی را نداده‌است با هر آن‌چه که سد راه آزادی‌شان باشد می‌جنگند. علاوه‌ بر این، انسان‌ها دوران برده‌داری را پشت سر گذاشته‌اند و دادن اختیارات یک انسان بالغ به انسانی دیگر، نوعی بازگشت به آن دوران محسوب می‌شود! اجازه‌ی کار، اجازه‌ی خروج از کشور، اجازه‌ی انتخاب محل زندگی و... مواردی‌ست که طبق تفکر مردسالاری باید در دست مرد باشد و زن نمی‌تواند خلاف نظر مرد کاری انجام دهد. اما چرا مردها باید از این امتیازات بگذرند؟ به نظر می‌رسد مردسالاری همان‌طور که از نامش نیز مشخص است برای حقوق مردها احترام ویژه‌ای قائل شده و زندگی در جامعه‌ای مردسالار می‌تواند برای یک مرد ایده‌آل باشد؛ اما این‌گونه نیست! زندگی انسان‌ها به یکدیگر وابسته است. محال است که نیمی از جامعه در شادی و رفاه زندگی کنند در حالی که نیمی دیگر زیر بار تبعیض‌ها و خشونت‌ها کمر خم کرده‎‌اند. محال است که یک مرد بتواند بدون داشتن مادر، همسر یا خواهری شاد و توان‌مند در آرامش زندگی کند. مردسالاری حس برتری و غرور کاذبی به مردان می‌دهد در حالی که بسیاری از موهبت‌هایی که می‌توانند در زندگی تجربه کنند را از آنان می‌گیرد و بسیاری از مردان نمی‌دانند که چه گوهر گران‌بهایی را به قیمتی ارزان فروخته‌اند. پدرانی که هرگز نمی‌توانند وقتی دخترشان اولین عشق زندگی‌اش را تجربه می‌کند کنارش باشند و او را راهنمایی کنند و به جایش با داس به جان جگرگوشه‌‌شان می‌افتند. برادرانی که نمی‌توانند با خواهرشان درددل کنند چرا که مردند و مرد درددل نمی‌کند! آن هم با خواهرش و متعاقبن هرگز نمی‌توانند پای درددل خواهرشان بنشینند. پسرانی که هرگز نمی‌توانند طعم واقعی عشق را بچشند چرا که عشق، اگر عشق راستین باشد، فقط می‌تواند بین دو انسان آزاد جریان پیدا کند. این‌گونه مردسالاری، زندگی انسان‌ها در کنار یک‌دیگر را که می‌تواند بسیار شیرین باشد به کابوسی بدل می‌کند که حاصلش فرار دخترها از دست پدر و کشته شدن زن‌ها به دست شوهران یا برادرانشان است. تفکری که زن را مایملک مرد معرفی می‌کند نمی‌تواند حاصلی جز این داشته باشد. علاوه بر این، مردسالاری مردان را نیز از حقوق انسانی‌شان محروم می‌کند. آن‌ها زیر بار نگاه جامعه‌ی مرد سالار باید رفتاری مطابق با عرف آن جامعه داشته باشند حتی اگر با روحیاتشان متناقض باشد. آن‌ها نمی‌توانند ازادانه احساسات خود را نشان دهند، گریه کردن، که نوعی رها سازی احساسات منفی‌ست برای آن‌ها توجیه پذیر نیست پس به ناچار آن‌ را سرکوب می‌کنند. قوانینی مثل پرداخت مهریه و سربازی به آن‌ها تحمیل شده‌است چرا که در تفکر مردسالار، آن‌ها قوی تر محسوب می‌شوند پس باید بجنگند یا زنی که اختیارش را در دست گرفته‌اند را تامین مالی کنند. برخی مردان، هنگامی که این قوانین را عادلانه نمی‌بینند به جای آن‌که به ریشه‌ی اصلی این قوانین یعنی مردسالاری بپردازند، انگشت اتهام خود را به سمت زنان می‌گیرند چرا که مردسالاری به آن‌ها یاد داده است که همیشه، یک زن مقصر است! MinaMinaTue, 16 Mar 2021 02:17:07 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/چرا-کتاب-ها-زندگی-ما-را-متحول-نمیکنند-jcs7he5akat9اکثر کتاب­‌های خودیاری معتقدند در صورتی که ما به آموزه­‌هاشون عمل کنیم قادرند زندگی ما رو کاملا متحول کنند. اون­‌ها حقیقت رو بیان میکنند اما موضوعی رو نادیده میگیرند. برای اینکه بشه به آموزه‌­های کتابی که در حوزه ی علوم انسانی نوشته شده عمل کرد باید از تمام مباحث کتاب آگاه شد. اکثر ما دانستن رو با آگاهی اشتباه میگیریم هر چند که برای آگاه شدن اول باید دانست اما آگاهی در لایه­‌های عمیق تری نسبت به دانستن اتفاق میفته. بذارید براتون مثالی از خودم بزنم. من آدم خودسرزنشگری بودم. یعنی برای هر چیز کوچیک و بزرگی بسیار بیشتر از اون چیزی که باید خودم رو مقصر میدونستم و بسیار بیشتر از حد نرمال به اتفاق بدی که افتاده فکر میکردم. یه روز توی یه پیج روانشناسی اطلاعاتی راجع به خودسرزنشگری پیدا کردم و پیش خودم گفتم عه!! اینکه منم! اما واکنش من به اون اطلاعات به همون عه!خلاصه شد. پست رو رد کردم و شروع کردم به شخم زدن بقیه ی پیج‌­ها. چند ماه بعد همون پیج دوباره پستش رو تکرار کرد. دقیقا همون پست بدون هیچ تغییری. به محض اینکه پست رو دیدم فهمیدم پست تکراریه اما یه چیزی بهم میگفت که باید دوباره بخونمش. خوندم و این دفعه واکنشم خیلی بیشتر از یه عه بود. تمام روزهایی که خودم رو به خاطر چیز­های پیش پا افتاده سرزنش کرده بودم اومد جلوی چشمم. احساس درک و همدردی عمیقی با اون بخش از وجودم که همیشه سرزنش میشد پیدا کردم و به قدری اون حس عجیب و عمیق بود که من رو به گریه انداخت. من به یک‌باره فهمیده بودم که چه رنج بزرگی رو به خودم تحمیل کردم در حالی که میتونستم خیلی شادتر و با آرامش ذهنی بیشتری زندگی کنم. بعد از اون لحظه و بعد از اون گریه، دقیقا مثل بیماری که بهبود پیدا کرده باشه احساس خوبی داشتم.آگاهی در اون لحظه برای من اتفاق افتاده بود. هرچند به وقوع پیوستن آگاهی برای هر فردی میتونه متفاوت باشه. من در اون لحظه و در اون شرایط بیشترین آمادگی رو برای آگاهی پیدا کردن نسبت به شرایط خودم داشتم. شاید چون روز های سختی رو میگذروندم و از همیشه بیشتر خودم رو سرزنش میکردم. علاوه بر این قبلا با خوندن همون پست دونسته بودم که این رفتارم عادی نیست. پس یه جرقه لازم بود تا بتونم بفهممش. یه جرقه به کوچیکی یه پست تکراری اینستاگرام!پس میشه گفت یکی از نشونه­‌های آگاهی میتونه داشتن احساس نسبت به اطلاعاتی که از محیط میگیریم باشه. برای مثال:من میدونم که هوا سرده? نسبت بهش بی تفاوتم ? لباس گرم نمیپوشم ?من میدونم که هوا سرده ? سرما خوردن نگرانم میکنه ?لباس گرم میپوشم ?الان بهتر میشه درک کرد که چرا خیلی از کتاب­‌های خوبی که دیگران بهمون معرفی کردند اون تاثیر چشم‌گیری که ازش حرف میزدن رو روی ما نذاشته. اکثر کتاب­‌هایی که میخونیم اطلاعات بسیار مفیدی رو به ما ارائه میکنن اما تا زمانی که این اطلاعات به صورت دیتای خام در مغز ما پرسه میزنند و پاشون رو از مرز دانش فراتر نگذاشتند دردی رو از ما دوا نمیکنند و تلاش ما برای پیدا کردن کتاب های بهتر و موثرتر همچنان بی نتیجه میمونه و من فکر میکنم تبدیل شدن دانش به آگاهی اتفاق نمیفته مگر زمانی که فرد کاملا آمادگی و هوشیاری لازم رو داشته باشه.اما چطور میشه این آمادگی رو به وجود اورد؟ آیا با دوبار خوندن مطالب در بازه های زمانی مختلف میشه امیدوار بود که اطلاعات بتونن در ذهن ما رسوخ کنند؟ شاید بله و شاید خیرمن هنوز راجع به جواب این سوال­‌ها مطمئن نیستم. شما چی فکر میکنید؟MinaMinaSun, 21 Feb 2021 01:47:12 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/چرا-تنبلی-میکنیم-py3vazg6wven به عنوان یه ادم تنبل همیشه برام این سوال بود که من چرا تنبلم؟! چرا همیشه کار هامو عقب میندازم و چرا هیچ وقت حوصله ی انجام کارای سختی مثل درس خوندن یا مرتب کردن اتاقمو ندارم (باور کنید یا نه مرتب کردن اتاق خیلی کار سختیه! ?) خب، از اون جایی که من یه ادم تنبل بودم فقط به این فکر میکردم که چرا تنبلم اما فکر نمیکردم که چطوری تنبل نباشم! و البته جواب های خوبی هم برای این سوال پیدا کرده بودم. تربیت، خانواده، فرهنگ، حتی ژنتیک! اون زمان باور داشتم که من به خاطر این مسائل تنبلم و هیچ کاری در راستای تنبل نبودن خودم نمیتونم انجام بدم. تا اینکه زمان گذشت و گذشت و من رسیدم به سنی که باید برای زندگیم تصمیم میگرفتم و دو تا انتخاب بیشتر نداشتم. موندن توی شهری که دوسش نداشتم و کاری رو انجام دادن که ازش متنفر بودم یا ادامه ی تحصیل دادن و رسیدن به ارزوهایی که از بچگی تو سرم داشتم. قطعا یه ادم سالم گزینه ی دوم رو انتخاب میکنه اما خب میدونید که من چقدر برای درس خوندن تنبل بودم و چقدر انتخاب کردن برام سخت بود! تصمیم گرفتم یه بار برای همیشه این مشکل تنبلی رو حل کنم. و به محض اینکه این تصمیمو گرفتم سیلی از اطلاعات اومد به سمت من. اطلاعاتی راجع به این که چرا ادم ها تنبلن و چرا تنبل میمونن! حقیقت اینه که ما تنبل نیستیم. ما انتخاب میکنیم که تنبل باشیم و بعد اونو با دلایل مختلف توجیه میکنیم. این قضیه برای همه ی مسائل دیگه هم صادقه، ما انتخاب میکنیم که افسرده باشیم، بازنده باشیم یا برنده، خوشبخت باشیم یا بدبخت. یه دیالوگ ناب توی فیلم حسابدار هست که میگه " زندگی مجموعه ای از انتخاب هاست، و اولین انتخاب ها، انتخاب بین قربانی بودن یا نبودنه" همه ی ما شرایط مختلفی رو تو زندگی تجربه کردیم. کنترل این شرایط دست ما نبوده اما این انتخاب که ایا قربانی این شرایط باشیم یا نه کاملا در اختیار ماست. من انتخاب کردم که دیگه قربانی نباشم. این باور رو که نمیتونم هیچ کدوم از کارهامو به موقع انجام بدم کنار گذاشتم، منتظر این نموندم که حس و حال کار کردن بیاد و دقیقا همون لحظه هایی که اصلا حال و حوصله ی هیچ کاری رو نداشتم رفتم سراغ کار کردن روی درس ها و پروژه هام، چون میدونستم هیچ وقت قرار نیست بیاد.فریاد های مغزمو برای استراحت کردن میشنیدم اما میدونستم مغز من فقط یه ماشینه! من نباید تابع اون باشم بلکه باید اون رو تابع اهداف خودم دربیار. اون نظریه ای که میگه ما ادم ها برده ی مغز و هورمون هامون هستیم درست نیست. ما باید ذهنمون رو اون طوری که میخوایم تربیت کنیم و قبل از اینکه خیلی دیر بشه و اون اختیار زندگی ما رو به دست بگیره، اختیارشو به دست بگیریم و جوری تربیتش کنیم که منِ در آینده از منِ الان ممنون باشه. میدونم الان منتظرید که ببینید نتیجه ی تلاش های من چی شد و تونستم به اهدافم برسم یا نه! با اینکه هنوز هیچی معلوم نیست و من هنوز در حال تلاش کردنم و نمیدونم اون نتیجه ای که میخوام رو میگیرم یا نه اما از یه چیز کاملا مطمئنم. من موفق شدم حتی اگه شکست بخورم. چون نقطه ی مقابل موفقیت شکست نیست، تلاش نکردنه‌. اگه شما هم تنبلید یا افسرده اید یا حس میکنید توی شرایط فعلیتون گیر افتادید و کاری از دستتون برنمیاد بهتون دو تا فیلم خوب پیشنهاد میکنم. اولیش حسابدار "the accountant" و دومیش دو روز و یک شب.MinaMinaTue, 06 Nov 2018 19:00:44 +0330https://virgool.ir/@karimi.cn74/چرا-مینویسیم-gmedyxkywmf2سلام. همیشه میگن قبل از هر کاری نیت کن. منم میخوام قبل از شروع نوشتنم توی ویرگول نیتم رو از نوشتن با شما در میون بذارمن عاشق اطلاعات به درد بخورم، با خوندنشون هیجان زده میشم و با منتقل کردنشون به ادم های دیگه احساس مفید بودن پیدا میکنم. حالا ممکنه این سوال پیش بیاد که اطلاعات به درد بخور دیگه چیه!؟ اطلاعات به درد بخور هر نوع اطلاعاتیه که باعث میشه زندگی ما با کیفیت تر بشه. مثلا اینکه من بدونم همسر فلان هنرپیشه بند کفششو با دست چپش میبنده یا راست یا هر دو چندان تاثیری توی کیفیت زندگی من نمیذاره. ( البته اگه از تاثیر منفیش صرف نظر کنیم) ولی دونستن اینکه منشا ترس هامون کجاست، هدف و معنا توی زندگی چطور تعریف میشن، چرا و در چه شرایطی افسرده میشیم یا نقطه ضعف هامون چیا هستن و چطور باید تقویتشون کنیم به شدت میتونه روی کیفیت زندگی و همین طور روی کیفیت ارتباطاتی که برقرار میکنیم تاثیر بذاره. هر چند من جواب همه ی این سوال ها رو نمیدونم اما به شدت درگیر جست و جو برای پیدا کردن جواب هاشون هستم و این جا روند این جست و جو ها رو با شما در میون میذارم. ممکنه جواب یه سوال تو یه کتاب باشه یا تو یه فیلم خوب یا حتی تو چند دقیقه صحبت کردن با یه غریبه. من ایمان دارم که اگه دنبال پیدا کردن چیزی باشیم زندگی حتما اونو جلوی راهمون قرار میده. فقط کافیه روحیه ی پرسشگری رو تو خودمون زنده نگه داریم و چشم ها و گوش هامون رو برای گرفتن جواب از زندگی باز نگه داریم. MinaMinaSun, 04 Nov 2018 02:59:19 +0330