https://virgool.ir/feed/@kamali.mstfafa2026-11-12 17:58:50https://files.virgool.ir/upload/users/515865/avatar/2W40Ea.jpeghttps://virgool.ir/@kamali.mstfahttps://virgool.ir/@kamali.mstfa/تجربه-ای-از-تدریس-که-در-خیال-هیچ-استادی-نمی-گنجید-l7da1p5jgdab- خب اگه سؤالی ندارید فکر کنم می­تونیم کلاس رو تموم کنیم.- نه استاد سؤالی که نیست، دستتون درد نکنه، فقط ما به دیدن شما کنار اون پنجره چوبی بزرگ و اون همه گلدون پایینش عادت کرده بودیم. چی شد حالا جلسه آخر یهو جاتون رو عوض کردید؟!- خانم محمدی سؤال درسی اگه داری بپرس عزیزم. این سوالا نه برای من نون میشه نه برای شما آب.- ببخشید استاد! نه من که سؤالی ندارم!- خب خوبه، بقیه دوستان هم فکر نکنم سؤالی داشته باشن، کسی که دستش رو بلند نکرده، توی چت باکس هم کسی سؤال نپرسیده، دوستان دارن خسته نباشید میگن. خب شما هم خسته نباشید. خدا نگهدارتان!پیرمرد دستش را روی دکمه exit بالای صفحه زد و از کلاس خارج شد. کمی کار کردن با این گوشی جدید برایش سخت بود. قلم s Pen را سر جایش گذاشت، صفحه گوشی را خاموش کرد و گوشی را روی پتوی مسافرتی قهوه‌ای‌رنگی که پاهای علیل­ اش را با آن پوشانده بود گذاشت.- خانم انتظاری! خانم انتظاری!عاقله‌زن چهل‌ساله‌ای، با یونیفورم یکدست سفید و مقنعه سرمه‌ای‌رنگ آرام در زد و وارد اتاق پیرمرد شد.- کلاستون تموم شد آقای دکتر؟- آره تموم شد. بیا قربون دستت یکم منو ببر بیرون. اینجا با این ماسک دارم خفه میشم.- چشم...چشم..! منم موافقم یکم با هم بریم بیرون.پرستار خم شد و قفل ویلچر آقای دکتر را باز کرد و بعدازاینکه کمی او را عقب آورد، ویلچر را چرخاند و از اتاق خارج شدند.در حیاط خانه سالمندان بهشت قو پر نمی­زد. بعد از شروع همه‌گیری کرونا، تقریباً به‌غیراز دو نفر که هیچ­کس را نداشتند، همه رفته بودند.- خب آقای دکتر! اینم هوای تازه! البته قبول دارم به قشنگی حیاط خونه خودتون نیست، ولی دیگه شما باید به بزرگی خودتون ببخشید. من که پرستار شما بودم و این چند ماه هرروز مزاحمتون می­شدم، دیگه عادت کرده بودم به اون حیاط بزرگ و دل­باز و اون باغچه بزرگ گوشه حیاط که پر از گل­های بنفشه و اطلسی و شمعدونی بود، شما که دیگه چهل ساله اونجا زندگی می­کنید حق دارید به خدا دلتون بگیره، ولی چه میشه کرد دیگه، این مدت ما مهمون شما بودیم، یه مدت هم شما مهمون ما باشید!- دست شما درد نکنه خانم انتظاری. منو بگذارید کنار همین چمن ­های گوشه حیاط. یه نیم ساعت اینجا باشم فکر کنم یکم حالم بهتر بشه.- بله چشم آقای دکتر. پس من میرم تو نیم ساعت دیگه میام که هم مزاحمتون نباشم هم اینکه بتونید راحت ماسکتون رو بردارید یه نفسی چاق کنیدپیرمرد ماسکش را برداشت و روی پاهایش گذاشت. گلکسی نوت 20 هدیه دخترش را برداشت و صفحه‌اش را روشن کرد. نیم ساعت تا اذان باقی مانده بود. باریکه­ هایی از نور آفتاب از میان درختان کاج بلند خانه سالمندان روی صورتش افتاده بود و گرمای مطبوعی روی گونه ­هایش حس می­کرد. وارد نرم‌افزار S Note شد و تنها نوشته­ای که در آن ذخیره شده بود را باز کرد. دست خط دخترش برایش آشنا می­ نمود. وقتی سر کلاس برای توضیح مسئله‌ای ناچار شد قلم گوشی را در بیاورد، متوجه نوتی که دخترش برایش گذاشته بود شده بود و تا اکنون فرصت نکرده بود آن را بخواند و یا شاید دوست نداشت نگاهش به آن بیفتد. از دست سارا عصبانی بود. نفس عمیقی کشید و هوای اردیبهشت تهران را وارد ریه­ هایی که بسیار از بمب­های شیمیایی عراق آسیب دیده بودند کرد و دستش را به‌آرامی روی نوشته سارا لغزاند.- باباجان سلام! میدونم چه حسی نسبت به من داری! حتی اگه تصمیم بگیری مثل وقتایی که اذیتت می­کردم، شیرت رو حلالم نکنی هم بهت حق میدم! (پیرمرد لبخندی روی لب‌هایش نقش بست) ولی خدا شاهده جرئت نمی‌کردم توی خونه تنهاتون بگذارم. جون سارا قسم علاقه ­ای هم نداشتم که برم تبریز ولی چه کنم که مامان ابراهیم حالش بد شده بود و ابراهیم ناچار بود بره پیشش و منم که نمیتونستم تنهاش بگذارم. اون بنده خدا هم گناه داشت. شما رو هم نمی­شد توی خونه تنها گذاشت با اون وضع پاهاتون و ریه ­هاتون. از دست خانم انتظاری هم عصبانی نباشید، تقصیر من بود. من حس کردم اگه یهویی برم تبریز و بعدش به خانم انتظاری بگم بیاد ببردتون آسایشگاه راحت­تر قبول می­کنید که برید. شاید هم اشتباه میکردم.این هدیه کوچیک رو هم خداشاهده برای این نگرفتم که از دلتون در بیارم. خیلی وقت پیش به ذهنم خورده بود که به جای این‌همه کیس و مانیتور و وب­کم و سیستم صوت و قلم نوری و موس و کلی سیم که لازم بود برای کلاسهاتون دور و برتون باشه، براتون یه گوشی نوت سامسونگ بخرم که هم کاراتون راحت­تر پیش بره هم کمتر اذیت بشید. گوشی رو فعال کردم و سیم­کارتش رو هم داخلش گذاشتم و دادم به خانم انتظاری که بهتون بده که کلاس­هاتون رو هم توی این یه هفته که ما تهران نیستیم بتونید برگزار کنید. یه هندزفری بلوتوث سامسونگ هم هست، خیلی کوچولو و بانمکه، اون رو هم دادم به خانم انتظاری بهتون بده که اگه اونجا سر و صدا بود سر کلاس اذیت نشید، خودم هم تستش کردم، هم کیفیت میکروفونش خوبه، هم صداهای محیط رو حذف میکنه کسی توی کلاس متوجه نمیشه کجا هستید.بازم امیدوارم که منو ببخشید، هرچند که هر کی ندونه، من که میدونم چه بابای مهربونی دارم!رسیدم تبریز حتماً زنگتون میزنم. دختر گلتون سارا :)لبخندی روی لب­های آقای دکتر نقش بسته بود. صدایش را بلند کرد- خانم انتظاری؟زن از پشت پنجره سرش را بیرون آورد.- جانم آقای دکتر؟- جانت سلام دخترم. فکر کنم سارا به‌غیراز موبایل یه چیز دیگه هم به شما داده بود که به من بدید. درسته؟- آخ درست میگید آقای دکتر. شرمنده به خدا. نه که خیلی کوچیک و جمع‌وجور بود اصلاً کلاً یادم رفت بهتون بدم. الآن میرم از توی کیفم برمی‌دارم و براتون میارم.- نمیخواد فعلاً. بیا منو ببر تو فکر کنم دارن اذان میگن. بعد از نماز وقت هست.- چشم آقای دکتر اومدم.هوا هنوز آفتابی بود. پیرمرد هیچ­گاه هوای تهران را این‌گونه تمیز به خاطر نمی­ آورد. نغمه فواره آب حوض کوچک وسط حیاط آسایشگاه در گوشش طنین ­انداز شد. صفحه گوشی به ناگاه روشن شد. صدای اذان در حیاط خلوت آسایشگاه بلند شد.اگر استاد هستید و هنوز نتوانسته اید دانشجوها را با کشیدن گراف ها و مسئله های متعدد با استفاده از قلم سری نوت سامسونگ در کلاسهای آنلاین مبهوت کنید، بدانید که در تدریس تکنولوژی محور یک گام عقب مانده اید!آلاماآلاماTue, 29 Dec 2020 00:12:52 +0330