https://virgool.ir/feed/@kaf.human11fa2026-11-12 06:25:10https://files.virgool.ir/upload/users/497067/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@kaf.human11https://virgool.ir/@kaf.human11/عاشقانه-های-من-و-گوشی-qzjo8vfndgu7درست است تنهایم، اما یک همدم دارم که با چهار روزنۀ کوچکش، به روزهای گذشته ام فلش بک میزند و امروزم را گاهی زیباتر از سوژۀ اصلی و واقعی، میکند... گاهی چشمانم بی کیفیت می شود و دوست دارم چشم های گوشی ام را با خودم عوض کنم... به سوژه نور و روشنایی بدهم و گاهی از آن بستانم... خوشحالم که دستانم هرروز میهمان جسمی شگفت انگیز و خوش نشین است و میگذارد برایش قصه بگویم.. اگر بخواهم از بهترین ویژگی های رفیق گرما و گلستانم بگویم: اول از همه عاشق و شیفته آمارهای روزانه ای که از من میگیرد هستم. مثلا روزی چه مقدار اینترنت مصرف کرده ام... یا دقیقا چند ساعت در فلان برنامه بوده ام. و اصلا چند ساعت در روز صفحه اش روشن بوده و در دستم نگه داشته ام و مزاحمش شده ام!او به من میگوید که چه زمانی بخوابم و در وقت خواب یا درس، با چه رنگی و سطح نوری گوشی را تماشا کنم یا اینکه تنظیم میکند و حسابی مواظب است، کسی در خانه ام را نزند و مزاحم نشود. برای برنامه هایم محدودیت ساعت و مصرف اینترنت میگذارد تا غرق در خوبی هایش نشوم که زندگی ام، یادم برود... بعد از همۀ این ها عاشق دوربینش و عکسهای بی نظیری که میگیرد هستم، که با دیدنشان، ساعت ها به لذت مینشینم و اعتماد به نفسم را در عکاسی خیلی بالا می برد.از نکات خوب دیگر گوشی سامسونگ گلکسی من این است که با خط های استثنایی انگشتم باز میشود و این خودش روزی چندبار هویت و بودن من درا به خودم یادآوری میکند.kaf_art11kaf_art11Tue, 29 Dec 2020 20:24:29 +0330https://virgool.ir/@kaf.human11/موبایلِ-من-آینۀ-منه-bg5kzvfu520bاین روزا تنها همدم من و افکارم و حرفام، گوشیمه... کسی که تمام این روزا منو تنها نذاشت. با بد و خوب من ساخت... گاهی با یه آدم اشتباهش میگرفتم، سرش داد میزدم، انتظار ناراحت شدن و گریه کردن و خندیدن ازش داشتم... بعضی وقتا محکم بغلش میکردم و باهاش حرف میزدم. میدونم که یه مینی رباط بی احساسه که تنها همراه من شده و بی هیچ سروصدایی و سرزنش و قضاوتی منو دوست داره و صفحه جادوییش رو برای من روشن میکنه. باهاش میرم به دنیایی که اون تو نشسته؛ میبینم هزارتا آدم با هزارتا پیج، ریختن سر هم دارن از رو شونه هم بالا میرن، بی ترمز مثه یه ماشین بی اعصابِ خوشگل!یکی خودشو میفروشه، خندم میگیره. یکی روزمرگی های احمقانه اش رو ریخته وسط، مردم ببینن بعد میگه قضاوت نکنید... یه مشت آدم بیکار و افسرده که واسشون گریه ام میگیره، نشستن زندگی اونو ببینن، گوشیو فشار میدم... میرم جلوتر، روزا میگذره، ته اتاق سرد و مبهم که معلوم نیست آینده اش چیه؟! دنیای اون تو، پره از دوست و رفیقای فیک، پره از قهر و آشتی، کات و رابطه های فیک... امکانات گوشیم گاهی منو صدا میزنه که فرو ببره تو باتلاقِ آزادی و دنیای فیک...ولی من گوشیمو بازم فشار میدم، بازم سرش داد میزنم، بازم براش توضیح میدم که مثه خودش رباط نیستم، آدمم... واسه همین حالا تنها رفیق من شده این گوشی. خیلی وقت گذاشتم به پاش که تربیتش کنم. درسته رباطه ولی رباط هم تربیت میخواد... خوبیش اینه که عوض نمیشه، جز وقتی که تو عوض بشی... مثه دوستیای زمینی نیست که یکی از اون دونفر عوض میشن بعد رفاقت تموم میشه. گوشیم آینۀ منه...جدا از اینا، ما عادت کردیم به این رباطای سرد بی احساس که بهمون آزادی دادن که هرکاری میخوایم باهاشون بکنیم. وقتی نگاش میکنم، یه دنیا میبینم پراز حس و عشق و تنفر و...، که همۀ اینا رو خودم بهش دادم تو این مدت... مثه یه عروسک که پر از احساسات مختلفیه که یه بچه بهش بخشیده. گوشی هرکسی هم همینطوره، همینقدر تاثیرپذیر و به همین اندازه، شخصی...این روزا عروسکای فیک و واقعی زیادی دیدم که آدما اونا را به هرکاری وا میدارن... خودشون و گذشتشون و بدبختیاشونو رو سر بقیه خالی میکنن...گوشی من تو این روزا به من یه درس خوب داد اونم اینکه، رفتار آدما تو دنیای مجازی، اصلا به دور از ذات اونا نیست... نصف آدما رفتارای مجازی و نصف دیگه، رفتارای حقیقیشونه...تو این مدت تنهایی و پر ایموجیِ من، گوشی تنها کسی بود که بی بهونه با من وقت گذروند. با من یه رو بود. هم خوب هم بد... هنر آدما رو بهم نشون داد... سکان دارای میراث هنر کشورمو بهم نشون داد... چه چوب خشکایی که تو این مدت درخت نشدن...در کل، گوشی من کسیه که، تنها دلیلِ خالی بودن جاش، به خاطر تموم شدن شارژشه، نه پارادوکس های درونیش...kaf_art11kaf_art11Tue, 29 Dec 2020 20:15:20 +0330