https://virgool.ir/feed/@k.davaghنوشتن از آرزوها، ترسها، امیدها، دلخوشیها، طنزها، اطرافیان، دلواپسیها و مهربونیهاfa2026-11-12 20:33:55https://files.virgool.ir/upload/users/187158/avatar/zd2zV5.pnghttps://virgool.ir/@k.davaghhttps://virgool.ir/@k.davagh/آموزش-مربی-گرایانه-kiybp8iy8zvkدستم بگرفت و پا بپا برد تا شیوه راه رفتن آموختهدف از آموزش کلاسیک که از حدود دویست سال پیش در دنیا فراگیر شد، تربیت نیروهایی برای صنعت بود. بدین ترتیب با شیوه­‌ها و قواعد ثابتی افراد را آموزش دادند تا از اتلاف سرمایه، انرژی نیروی انسانی و زمان در صنعت جلوگیری کنند. با پیشرفت فن‌­آوری به سمت ابعاد مختلف زندگی بشر، نیاز به نوآوری و خلاقیت در زندگی فردی و شغلی انسان­‌ها بیش از پیش حس شد. درنتیجه آموزش دچار تحول و شیوه‌­های متفاوتی خلق گردید تا با ظرفیت بیشتری از پتانسیل افراد مختلف استفاده کند. یکی از این روش‌­ها، آموزش مربی­‌گرایانه است که در آن نظام آموزشی از معلمی به سوی مربی­‌گری و تسهیل­‌گری یادگیری حرکت می­‌کند. اولین هدف از این نوع آموزش لذت‌بخش کردن سیر یادگیری است، علاوه­‌براین افزایش خلاقیت و کنجکاوی فرد برای شغل آینده­‌اش نیز مورد نظر است و نهایتا ساختن الگویی برای فرد تا در بقیه ارکان زندگی از آن استفاده نماید.آموزش مربی­‌گرایانه یادگیری را ضمنی و شخصی می‌­نماید و افراد به صورت غیرمستقیم و شخصی­‌سازی شده مسیر تعلیم را طی می­‌کنند. در این روش شناخت فضای ذهنی، مغز و تجربیات گذشته شخص دانش­‌پذیر الویت دارد و باید توانمندی، استعداد، ضعف­ و سایر ویژگی‌­های شخصی هریک مورد ارزیابی قرار گیرد تا مسیر آموزش بر پایه آن طراحی ­شود و بر این اساس فرد را همراهی کند. این نحوه یادگیری چون همراه با خلاقیت و نوآوری است در ابتدا زمان و انرژی بیشتری از مربی و آموزش­‌پذیر می­‌گیرد، اما با توجه به مزایایی که به همراه دارد قابل اعتناست. چندی از دستاوردهای مهم این سبک یادگیری در ادامه شمرده شده است:1) یادگیری کریستالی یا پازلی یکی از ویژگی‌های این روش است، بنابراین کسی که در عمر تحصیلی خود تحت تاثیر این نوع تدریس قرار می­‌گیرد، دانش را نه همچون یک فرایند که مانند یک مفهوم می آموزد و توانایی تحلیلش در حل مسائل علمی قوی­‌تر می­‌گردد. علاوه‌­براین یاد می­‌گیرد از این الگو در مشکلات زندگی نیز بهره ببرد و دشواری­‌های زندگی را متهورانه­‌تر و خلاقانه­‌تر حل کند. در واقع طی این روش، علاوه بر اینکه فرد آموزش­‌گیرنده یک مهارت یا موضوع درسی، علمی یا مهارتی خاص را می آموزد، بواسطه شیوه‌ه­ایی که برای او بکار گرفته شده ، ذهن او تربیت می‌شود تا بتواند همین الگوی برخورد با مساله و یادگیری را برای آموختن هر موضوع دیگری در زندگی بکار گیرد. پس به واقع دانش‌پذیر برای هر موضوعی که با آن مواجه شود، الگویی از تجربه شخصی خود، پیش رو دارد.2) یادگیری به روش مربی­‌گری براساس فضای ذهنی خود فرد بنا شده است لذا بخشی از فرآیند برای شخص آشناست و فرد کمتر احساس بیگانگی کمتری می‌کند. هر مقدار روند تعلیم و یادگیری برای متعلمان ناشناخته‌تر باشد، فرآیند یادگیری آگاهانه‌­تر خواهد بود و درنتیجه مغز انرژی بیشتری مصرف می­‌کند و زودتر خسته می‌شود، بنابراین مسیری که براساس بخش ناخودآگاه فرد طراحی شود کمتر باعث خستگی می­‌گردد و چه بسا روند تعلیم را لذت‌بخش و دلنشین نیز می­‌گرداند. از طرفی شناخت فضای ذهنی افراد کمک می­‌کند ریشه بسیاری از ضعف­‌های آموزشی بهتر هویدا و آشکار گردد.3) فراموشی، معضل فراگیری در تحصیل است و همه انسان­‌ها کم­‌وبیش با آن درگیر هستند، علاج کامل این مشکل پیچیده است اما می­‌توان به طرقی آن را کاهش داد. چنانچه درس به صورت مفهومی آموخته شود و روند تدریس بر پایه فضای ذهنی فرد انجام گیرد، احتمال فراموشی کم شده و یادگیری بهتر و پایدارتر در ذهن نقش می­‌بندد. ضمن اینکه در صورت لزوم آموخته‌ها راحت‌تر و سریع­‌تر قابل بازخوانی از مغز هستند. از طرفی مشارکت فرد در روند آموزش به جای یکسویه یا انفعالی به صورت دوسویه یا فعال اتفاق می‌­افتد و این درگیری به تثبیت مفاهیم و مباحث کمک شایانی می‌­نماید.4) مهمترین مهارتی که هر دانش‌­پذیر در قرن حاضر نیاز دارد این است که «یاد بگیرد که چگونه یاد بگیرد»، یعنی مهارت یادگرفتن یک مهارت جدید را بدون نیاز به استاد و از طریق منابع آموزشی آنلاین داشته باشد. در آموزش به روش کوچینگ این مهارت در فرد نهادینه می‌گردد و اعتماد به نفس لازم برای مواجهه با مهارت‌های جدید را کسب می­‌کند.کوروش دواقکوروش دواقSat, 11 Jun 2022 17:18:16 +0430https://virgool.ir/@k.davagh/هم-بستگی-فرهنگ-و-اقتصاد-sl1rqywsbkr6در ابتدا توجه فرمایید این نوشته بر اساس مطالعات تحلیلی و تطبیقی عمیقی نگاشته نشده است و صرفا تامل و تجربه شخصی نگارنده در این رابطه است لذا خوشحال خواهم شد این مطلب را با دید انتقادی بخوانید و در صورت امکان دیدگاه خود را عنوان نمایید.احتمالا در جمع‌های دوستانه و خانوادگی شاهد آسیب‌شناسی معضلات فرهنگی از جمله بدرانندگی کردن یا آشغال ریختن ایرانیان در محیط زیست بوده‌­اید. در درمان این معضلات عده­‌ای همواره روش رضاخان را می‌پسندند و توصیه اکیدشان جریمه و برخورد شدید است. عده دیگری با تکیه بر سخن امام علی (اگر فقر از یک در وارد شود ایمان از در دیگر خارج می‌شود) ریشه فقر فرهنگی را در فقر اقتصادی می‌بینند و حرفشان این است؛ اگر وضع اقتصادی بهتر شود مردم دغدغه‌­مندتر می‌­شوند چرا که با کار کمتر فرصت خواهند داشت به مسائل غیراقتصادی هم فکر کنند و از طرفی دولت هم پول کافی برای فرهنگ‌سازی و آموزش در دست دارد؛ در نتیجه معتقدند تا مشکلات اقتصادی حل نشود فرهنگ هم اصلاح نمی‌شود. زمانی که بحث تورم و رکود نقل مجالس می‌شود بعضی گرفتن سلطان‌ آن معضل و اعدام ایشان را راه حل اصلی می‌دانند. برخی دیگر با مثال آوردن از آلمان و ژاپن (مثلا در کشورهای پیشرفته در زمان گرانی مردم از خرید کالا خوددارری می­‌کنند تا قیمت­‌ها کاهش پیدا کند) نشان می­‌دهند مردم با رفتارشان قادرند قیمت‌ها را تعدیل و فساد را کاهش دهند و باور دارند تا فرهنگ اصلاح نشود مشکلات اقتصادی حل نمی‌شود.فرهنگ و اقتصاد چنان بااهمیت هستند که شاید نتوان هیچ مقوله‌ اجتماعی را یافت که از این دو مفهوم متاثر نباشد. در طول تاریخ اکثر حاکمان با اتکا به یکی یا هر دوی این مفاهیم به قدرت رسیدند و یا دولت خود را قوام دادند. از دوران روشنگری بحث در رابطه با این دو مفهوم بیشتر شده است و اندیشمندان تلاش کردند ارتباطی بین معضلات جامعه با فرهنگ و اقتصاد ایجاد کنند. بسیاری از این روشنفکران ریشه مشکلات را اقتصادی دانسته، و عدالت یا سرمایه داری را درمان این نابسامانی­ها لحاظ می‌کردند و عده­‌ای مشکلات را فرهنگی تشخیص داده و با دین، آزادی و آموزش قصد برطرف کردن آن را داشتند؛ بنابراین هر گروه با ساده‌سازی و خطی کردن مشکلات، ریشه را در نظریه مورد ادعا خود می‌دید. این نظریات در چند قرن اخیر به بسیاری از جنگ‌ها و انقلاب‎‌ها منجر شد و تغییرات بسیاری را در دنیا بوجود آورد. تقسیم دنیا به بلوک شرق و غرب و بسیاری از انقلاب­‌ها و جنبش‌ها در قرن بیستم نمونه‌ کوچکی از این تغییرات بود.امروزه در قرن بیست و یکم کمتر نخبه‌ای، فرهنگ را به تنهایی علت اقتصاد می‌داند و یا به طور کلی ریشه فرهنگ را در اقتصاد می‌بیند ولی هیچ‌کس منکر رابطه پیچیده و درهم‌آمیخته این دو نیست بوجود آمدن رشته‌هایی مانند اقتصاد فرهنگی و جامعه‌شناسی اقتصادی موید همین موضوع است البته قطعا از ابتدای تاریخ پیوند این دو تا این اندازه پیچیده نبوده است. اگر چند ده هزار سال در تاریخ به عقب برگردیم به زمانی که اقتصاد، به زنجیره‌­ای از دادوستدهای ساده و فرهنگ، به سبک زندگی در جامعه چند ده نفره محدود می­‌شد شاید بتوان رابطه این دو را شفاف‌تر مشاهده کرد. شاید بازیگران دیگری در پیچیده شدن رابطه این دو نقش داشته‌­اند که به مرور زمان به پشت پرده رفته­‌اند.مشابه هر مفهوم برساخته­‌ی بشر، "نیاز" آغاز کننده تحول بوده و باعث تکامل شده است. براساس تئوری انتخاب گلاسر انسان پنج نیاز اصلی بقا، عشق، قدرت، آزادی و تفریح دارد که در بین این نیازها "بقا" مهمترین احتیاج یک انسان است. نیاز به بقا تمام نیازهای جسمانی ضروری مانند نیاز به غذا، آب، هوا ، سرپناه و پوشاک و همچنین تأمین امنیت برای ادامه زندگی را شامل می‌شود. چند ده هزار سال قبل نیاز به هوا، مسکن، آب و پوشاک دغدغه جدی انسان‌های اولیه نبود درحالیکه غذا و امنیت بزرگترین چالش‌های این دوران بودند بنابراین داشتن غذا و امنیت مهمترین پارامترهای لازم برای جلوگیری از انقراض محسوب می‌شد. در دورانی که حیوانات و گیاهان، اهلی نشده بودند و یکجانشینی و تمدن، شکل نگرفته بود، انسان‌های شکارچی-گردآورنده مجبور به تهیه و مصرف روزانه و نهایتا هفتگی غذا بودند، بنابراین زمان زیادی را صرف تامین آن می‌کردند. علاوه بر این امنیت جانی‌شان را حیوانات وحشی، انسان‌های مهاجم و بیماری به خطر می‌انداخت. در چنین شرایطی انسان‌های خردمند چاره کار را در ایجاد بسترهای مناسب دادوستد و تولید غذا (اقتصاد) و شکل گیری خانواده، قبیله، دانش و زبان (فرهنگ) دیدند تا قادر باشند به طرز بهینه‌تری از بقای خود در برابر طبیعت حفاطت کنند. مثلا ویتامین‌ها و پروتئین‌های متنوع مورد نیاز بدن را با تبادل غذای اضافی خود با دیگران تامین نموده و با ایجاد کشاورزی و دامداری زنجیره­‌ی غذایی مطمنئی‌تری ایجاد کردند. همچنین اختراع ابزارآلات و زبان آن‌ها را در مقابله با حیوانات و گونه‌های دیگر انسان مصون نگه می‌داشت. بنابراین شاید بتوان گفت در ابتدا نیاز به بقا بیشترین تاثیر را بر فرهنگ و اقتصاد گذاشته و علت اصلی بوجود آمدن این دو مفهوم بوده است. لذا اگر میخواستیم مشکل فرهنگ و اقتصاد را در آن زمان حل کنیم باید ریشه آن (بقا به زعم نگارنده) را بررسی و مطالعه می‌کردیم تا از طریق آن مشکل فرهنگی و اقتصادی هم حل شود بنابراین به نظر می‌رسد اقتصاد و فرهنگ نه صرفا پیوند علت و معلولی که رابطه همبستگی[1] داشته­‌اند.با گذشت زمان و پیچیده‌­تر شدن جوامع بشری، اقتصاد و فرهنگ چنان فربه شدند و دلیل اصلی خود را کنار گذاردند که گویی از ابتدا این دو مفهوم باعث شکل­‌گیری نیاز انسان به بقا بودند. به مثابه فرزندی که بعد از بلوغ نحوه پیدایش خود را فراموش کرده است و ادعای پدری دارد. نگارنده معتقد است هر چند بقا در ویترین معضلات و مشکلات اجتماعی و سیاسی خودنمایی نمی‌کند ولی همچنان در پشت پرده نقش اصلی را ایفا می­‌کند. قطعا اثبات این موضوع نیاز به پژوهش و تحقیقات گسترده دارد لذا به راحتی نمی‌توان مدعی همچین ساختاری در جامعه شد اما مصداقی که به بعضی از مشکلات اجتماعی نگاه بیندازیم رگه­‌هایی از نیاز به بقا قابل مشاهده است. مثلا یکی از ملاک‌های خرید خانه و خودرو توسط مردم ایمنی بیشتر آن است (که به قیمت بیشتر آن منجر می­شود) تا در هنگام تصادف، زلزله و آتش سوزی احتمال زنده ماندنشان بیشتر باشد لذا این باعث می‌شود آدمها بیشتر کار کنند یا دچار لغزش اقتصادی شود. یا فرض کنید یکی از علل مرگ ومیر استرس و تنش است در این صورت برای کاهش این تنش انسان‌ها از راه حل‌های فرهنگی شامل مذهب، موسیقی و ... یا اقتصادی مانند خانه های مجلل، خودروهای گران قیمت و ... استفاده می‌کنند. البته مثال‌هایی که زدم دقیقا اثبات کننده ادعای بنده نیست ولی نشان دهنده بخشی از قضیه می‌باشد. چرا که بنده هم معتقد به وجود یه عامل در مناسبات اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی نیستم.1. مهم‌ترین نکته‌ای که باید در مورد ضریب همبستگی به خاطر داشته باشیم این است که ضریب همبستگی، به رابطه‌ی علت با معلول اشاره نمی‌کند و صرفاً مشخص می‌کند که بین دو متغیر رابطه وجود دارد. به عنوان مثال، تحقیقات نشان می‌دهند که ضریب همبستگی بین تعداد سیگارهایی که یک نفر در طول زندگی کشیده و عمر او، منفی است. اما از این تحقیق نمی‌توان نتیجه گرفت که سیگار کشیدن، عمر را کوتاه می‌کند. ممکن است این دو متغیر، تابع متغیر سومی به نام سختی‌های زندگی باشند. به این معنی که با افزایش سختی‌های زندگی، تنش افزایش یافته و با افزایش تنش، ضمن اینکه تعداد سیگارهای مصرفی افزایش می‌یابد، عمر نیز کاهش یابد. و استرس ناشی از آن باعث مرگ انسان شود هرچند سیگار هم در اینجا نقش کاتالیزور را بازی میکند. ولی عامل اصلی سیگار نیست. https://motamem.orgکوروش دواقکوروش دواقMon, 03 Aug 2020 12:47:14 +0430https://virgool.ir/@k.davagh/شبکه-سازی-هدف-یا-وسیله-l2hfssuck5e2فقط سالی یکی دوبار با هم در تماس بودیم. وجه اشتراکمان فوتبال و درس بود از وقتی که دانشگاه قبول شدم و به اصفهان رفتم رابطه‌مان کم شده بود. یک بار هم اصفهان آمد ولی در کل تماس چندانی نداشتیم. دی سال 1387 تماس گرفت و گرم‌تر از همیشه احوالپرسی کرد گفت در تهران مشغول به کار است و خوشحال می‌شود اگر تهران رفتم به دیدارش بروم من هم تصمیم داشتم بعد از امتحان‌های ترم اول یک سری به دوستانم در تهران بزنم با دعوت ایمان مصمم‌تر شدم و به خیال خودم با یک تیر دو نشان می‌زدم هرچند هنوز مطمئن نبودم و به برنامه‌ریزی برای سفر هم اعتقادی نداشتم لذا بعد از مدتی یادم رفت و از صرافت رفتن به تهران افتادم یک ماه بعد دوباره تماس گرفت و با لحن صمیمی‌تر از قبل ابراز دلتنگی کرد تماس دومش حس غرور، بی‌معرفتی و تعجب را هم زمان در من بیدار کرد. اینقدر شرمنده و مغرور شده بودم که به حس تعجبم وقعی ننهادم و بهش قول دادم اسفند حتما سراغش خواهم رفت.مترو دروازه دولت قرار بود یکدیگر را ببینیم بعد از احوالپرسی و چند تا شوخی پسرانه بدون اینکه بگوید کجا می‌رویم مرا به خانه یکی از دوستانش برد. تصمیم داشت من را با دوستش آشنا کند حدسم این بود احتمالا یکی از دوستان مشترکمان باشد چون دلیلی دیگری پیدا نکردم. فضای خانه رسمی و پرنشاط بود وارد یکی از اتاق‌های منزل شدیم و روی مبل نشستیم منتظر بودیم تا دوست ایمان به ما ملحق شود یک مقدار گیج شده بودم. دوست ایمان به ما اضافه شد و توسط ایمان به هم معرفی شدیم، حدسم اشتباه بود دوست مشترکمان نبود. کلا همه داستان اشتباه بود اینجا نه یک منزل دوست، که آفیس یک شرکت بازاریابی شبکه‌ای یا نتورک بود. قبلا یک مستند در این باره از تلویزیون تماشا کرده بودم حس کنجکاوی‌ام برانگیخته شد، بنابراین دوست داشتم از نحوه کارشان سردربیاورم. توضیحاتشان که تمام شد به عنوان تمرین از من خواستند کلیه دوستان، فامیل، آشنایانی که میشناسم را بنویسم بدون اینکه دلیلش را بپرسم با افتخار تا می‌توانستم اسم نوشتم برای اولین بار بود در این سطح به دایره روابطم دقیق شده بودم. وقتی متوجه شدم هدف از نوشتن اسامی این افراد، گرفتن قرض برای خرید سکه گلدکوئیست است (برای ورود به سیستم نیاز بود از محصولات شرکت گلدکوئیست خرید کنم بنابراین تشویقم کردند از اطرافیان قرض کنم) کنجکاوی‌ام کور شد، دیگر ادامه ندادم و به اصفهان برگشتم ولی ذهنم درگیر مدل درآمدی مبدع این طرح شده بود و از اینکه توانسته است کسب و کارش را بر اساس روابط بین انسان‌ها بچیند در دلم تحسینش میکردم، هرچند حس خوبی به آن نداشتم.از آنجایی که من اولین بار واژه شبکه سازی و نتورکینگ را از طریق شرکت­‌های هرمی شنیدم تا حدی دچار سوگیری نسبت به این کلمه شدم ولی هنگامی که کاربرد این مفهوم را در حوزه‌های دیگر مشاهده کردم دیدگاهم نسبت به آن تغییر کرد و مثبت‌تر شد. اصولا سال‌ها قبل از دهه هفتاد میلادی که این مفهوم وارد کسب‌وکار شود این معنا به صورت ناخودآگاه در اجتماعات بشری موجود بوده است شاید یکی از دلایل موفقیتِ انسانِ خردمند (هموساپینس) در مقایسه با گونه‌های دیگر انسان، همین نتورکینگ بوده است. بارها از بازاریان و آدم‌های به اصلاح تیز شنیدیم که داشتن پارتی و آشنا در هر اداره‌ای بسیار مفید است. بسیاری از فرصت عروسی، مهمانی و حتی ختم برای گسترش روابطشان استفاده می‌کنند البته این تمایل صرفا در موضوعات اقتصادی نیست، فرهنگ و سیاست پر از نمونه‌هایی است که افراد در جهت تبادل ایده و نظر از هر امکانی استفاده می‌کنند از کافی شاپ تا مسجد، انسان‌ها فرصت‌ها را از دست نمی‌دهند. عموما بشر مفاهیم ارتباطات و شبکه‌سازی را ناخواسته و آگاهانه در بسیاری از حوزه ها مورد استفاده قرار می‌دهد، چنانچه از کسب‌وکار تا سیاست، از روانشناسی تا تکنولوژی، از مذهب تا ریاضیات ردپایی از آن وجود دارد و تقریبا در همه حوزه‌ها، توصیه غالب افزایش شبکه‌سازی است: روانشناسان برای درمان بیماران افسرده حمایت اجتماعی را پیشنهاد می‌دهند، استارتاپ‌ها برای کسب بازارهای جدید در رویدادها شرکت می‌کنند، اینفلوئنسرها در پی جذب فالوور در شبکه‌های اجتماعی دست به هر کاری می‌زنند و یا حتی مبلغین ادیان که از تماس با افراد مختلف، در پی گسترش دین خود و هدایت مردم هستند، مشت نمونه خراوارند.به ندرت کسی با شبکه‌سازی مخالف است حتی افراد درون‌گرا و مینگلوفوبیا (ترس از شبکه‌سازی) از این اخلاقشان دفاع نمی‌کنند مخصوصا اگر در حوزه‌هایی مشغول باشند که به ارتباطات نیاز مبرم دارند اما نکته این است که شبکه‌سازی هدف است یا وسیله؟ تعداد روابط در الویت است یا کیفیت آن هم اهمیت دارد؟ چگونه باید از پتانسیل‌های فعلی ارتباطاتی‌مان مراقبت و استفاده نماییم؟ روابط نیمه‌کاره و ناقص چه ضررهایی میتواند داشته باشد؟ لازم است گاهی جلوی شهوت گسترش نتورکینگ را گرفت؟ قطعا پاسخ یکسان و دقیقی برای هر کدام از این پرسش‌ها وجود ندارد و برای هر شخصی جواب منحصر به فردی می‌توان یافت. عموما در علوم انسانی به دنبال راه حل ساده و آسان گشتن ساده نیست. راه حل عموما سهل و ممتنع است و با توجه به خصوصیات هر فرد باید شخصی‌سازی شود لذا باید عمیق‌تر به هر موضوع و چالش نگاه کرد شاید اگر با دید مهندسی به قصه نظر کنیم ابتدا باید معادله را خطی کرد و مرحله به مرحله به تعداد مجهولات اضافه نمود تا در مسیر مدل‌سازی مناسب قدم برداریم و به نقطه بهینه‌ی آبژکتیو یا عینی نزدیک‌تر شویم.قبل از اینکه اقدامی برای ایجاد شبکه‌سازی صورت بگیرد ابتدا باید نگاهی به دایره دوستان، همکاران و شرکای خود و هدفی که از این دایره دارید بیاندازید اگر راضی هستید یعنی ناخودآگاه‌تان روابطتان را خوب مدیریت کرده است در ادامه مسیر هم به ایشان (آقا یا خانم ناخودآگاه) اعتماد کنید. عموما ضمیر ناخودآگاه خودبه‌خود مسئله‌تان را تعریف و مدیریت می­‌کند. از لابه‌لای داده‌های ورودی مغز و تجربیات شما هدف را مشخص و برای آن هدف برنامه‌ریزی می‌کند، اطلاعات ورودی به مغز را با توجه به این برنامه فیلتر می‌نماید و با هر بار خطاکردن و بازخورد دریافتی شبکه عصبی ساخته‌شده برای این هدف را بهینه‌تر می‌کند تا به هدف نزدیک و نزدیک‌تر شوید ارتباطات مفیدتری را شکل دهید، بسیاری از بازاریان به همین ترتیب شبکه‌ای که در اطراف خود شکل می‌دهند بعد از ده‌ها سال به نقطه بهینه می‌رسند. در این حالت شما فقط کافی است به مغزتان استراحت لازم را بدهید و اکسیژن را سرموقع به نورون‌ها برسانید بقیه ماجرا به بهترین شکل با درصد خطای قابل‌قبولی انجام می‌پذیرد. در این شرایط شاید بتوان گفت که شما خودتان را به تقدیر سپرده‌اید.مشکل زمانی پیش می‌آید که شما نیاز دارید سریع‌تر به هدف برسید، یا پیچیدگی اهداف مختلف و متناقض شما را گیج یا ناامید می‌کند و یا به دنبال تحول هستید اینجاست که شما لازم است برای رسیدن به اهداف موردنظرتان در شبکه‌سازی، به صورت آگاهانه تلاش کنید البته همچنان می‌توان از ناخودآگاه استفاده کرد و بعضی از تحلیل‌ها را به آن سپرد. هرچه شما نیاز بیشتری به کورتکس مغزتان (همان سلول‌های خاکستری مغز که پوآرو خیلی از آنها بهره می‌برد) پیدا کنید به همان نسبت احتیاج به مدل‌سازی و مهندسی‌کردن بیشتر دارید. هنر اصلی نقطه شروع تغییر است اینکه از کجا آغاز کنید و کدام متغیر را در رابطه‌سازی، اصلی فرض کنید؟ بعنوان مثال اگر درون‌گرا هستید شاید بهتر باشد گسترش روابط را در اولویت قرار دهید یا مثلا اگر نیاز به حمایت احساسی دارید احتمالا نگهداری رابطه‌ی عاطفیِ فعلی‌تان بیشتر مفید خواهد بود. علاوه براین هدف از شبکه‌سازی باید به صورت شفاف مشخص شود تا وسیله‌بودن آن فراموش نشود و خود به هدف اصلی تبدیل نشود. سپس براساس هدف اقدامات لازم را انجام دهید و بازخوردهای آن را ثبت کنید و از این بازخورد جهت بازتعریف هدف و متغیرهای مهم استفاده نمود. این مسیر اگر به صورت آگاهانه صورت گیرد قطعا سرعت رسیدن به مقصد بیشتر می‌شود و پس چندین دور به مقصود نسبی نزدیک می‌شوید.هر چه انسان دقیق، بابرنامه و باهدف باشد از شانس و اتفاقات تصادفی نمی‌توان فرار کرد مخصوصا در عصر حاضر که انسان‌ها بر روی نوشیدنی خود هم اختیار کامل ندارد (البته اگر به اراده آزاد اعتقاد دارید ممکن است با من موافق نباشید) و تبلیغات، همسر و آبدارچی شرکت بر روی آن گاهی بیشتر از خودمان تاثیر می‌گذارند، شانس و تصادفات زندگی را غیرخطی‌تر می‌کند و بنابراین برنامه‌هایی که برای اهداف خود داریم بیشتر در خطر بی‌نتیجه ماندن خواهند بود لذا گاهی با برنامه منظم نمی‌توان به یک نتیجه خوب رسید و صبوربودن در این مسیر راه‌گشاست. اصولا شبکه‌سازی حرفه‌ای و ارتباطات سالم حاصل سال‌ها تلاش است که بسیاری از آن با برنامه مشخص بدست نمی‌آید مشابه بسیاری از اکتشافات و ابداعات بشری هرچند حاصل کار مداوم بوده‌اند اما در اثر حادثه خلق شده‌اند، شاید بتوان گفت تلاش شرط لازم است اما برای حصول هدف کافی نیست.کوروش دواقکوروش دواقSat, 30 May 2020 15:18:50 +0430https://virgool.ir/@k.davagh/دیدن-کی-بود-مانند-شنیدن-ucgs6azn6q8aالبته با ضرب المثل اصلی آشنا هستم؛ به اهمیت چشم در میان اعضاء بدن واقفم و بخوبی میدانم یادگیری از راه دیدن سی درصد و از راه شنیدن بیست درصد است. حتی میدانم بیشتر داده ­های مغز ما از طریق چشم دریافت میشود. هیچ نمی­خواهم مزایای دیدن را کتمان کنم و البته دانش آن را نیز ندارم. ولی باز احساس میکنم یک جای کار می­لنگد، چیزی هست که سر جایش نیست. براستی آیا اهمیت شنیدن نسبت به دیدن تا این اندازه کم است؟ البته قضاوتمان در این­ باره نباید تا این اندازه صفر و یکی باشد، ما پیچیدگیهای مسئله را نادیده گرفته ­ایم و به آن همچون مسیری راست و بی پیچ و خم نگریسته ایم و به صورت ناخودآگاه «نیوشیدن»[1] را به حاشیه برده­ ایم.خوب حالا که چی؟ هیچی... در حقیقت فقط دوست دارم دغدغه ام رو با شما در میان بگذارم و بدانم تا چه اندازه این درکم از زندگی درست است!؟ چه مقدار اساسا این قضیه اهمیت دارد؟ آیا این موضوع برساخته ذهن انسان است یا ماهیتی ذاتی دارد؟ بقیه آدم­ها همچین حسی را درک می­کنند؟ اگر واقعیت این مسئله برخلاف باورهای ما باشد دلایل تکاملی سبب آن شده؟ تلاش برای بقا تاثیر گذاشته؟ ریشه این موضوع به چند هزار سال پیش برمیگردد؟ اصلا بشر، ابتدا حرف زده یا نقاشی کرده؟ فرهنگ شفاهی در حال سپردن میدان به فرهنگ مکتوب است؟ اگه دستگاه فونوگراف[2] قبل از نقاشی و خط اختراع می­شد داستان تغییر میکرد؟ مشکل توسعه یافتگی به شفاهی یا کتبی بودن فرهنگ مرتبط است یا صرفا ثبت کردن فرهنگ اهمیت داشته؟از زمانی که انسان شکارچی-دوره­ گرد[3] نیاز پیدا کرد با همنوعان خودش در حال و آینده ارتباط برقرار کند تا به امروز، از روشهای مختلفی برای این هدف بهره برده است از نقاشی کردن تا نوشتن، از نواختن تا رقصیدن و از حرف زدن تا فیلم ساختن، همه در راستای برقراری رابطه بین افراد در زمان­ها و مکان­های مختلف بوده است. گویی همه هنرها در ابتدا قصد پیوند زدن انسان­ها به هم رو داشتند تا با تماس برقرار کردن بتوانند انتقال تجربه، خطر و دانش را آسان­تر کنند و پس از گذر زمان در مسیر تکامل، این مهارتهای ارتباطی برای انسان جنبه سرگرمی پیدا کردند. جالب اینجاست که لزوما هیچ کدام از این هنرها یا روش­های ارتباطی، برتری ذاتی بر دیگری ندارد مگر بر اساس تاثیر تئوری انتخاب داروین دسته­ بندی شوند که احتمالا با ارزش­های موجود همخوانی داشته باشد.شنیدن به صورت خالص (بدون تصویر) حدود صد و پنجاه سال[4] است که امکان ضبط و ثبت رو یافته است. قبل از آن هزاران سال حرف­های مهم برای ثبت مکتوب می­شدند و هنوز هم می­شوند و این فرهنگ طی سال­ها ماندگار گردیده، طوریکه در حرف زدن جسورتر شدیم و در نوشتن محافظه­ کارتر. چون میدانیم پاسخگو نوشته باید بود ولی حرف زدن حتی درصورت ضبط شدن احتمال اصلاح دارد و بار حقوقی چندانی هم بر آن مترتب نیست. همین موضوع ناخودآگاه به ما این حس رو داده که حرف زدن بدون اندیشیدن ممکن است. افراد تلاش چندانی در بهتر صحبت کردن و تصحیح گفتارشان ندارند.با گسترش فن­ آوری و راحت شدن ضبط صدا، گویی آدم متوجه شده باید آگاهانه­ تر صحبت کند و حرف­ها هم نیاز به ویرایش دارند، گاهی باید یه بخش از حرف­ها رو پاک (یاد داستان مایع حرفشویی در کتاب ادبیات دبیرستان افتادم) و حرف جدید رو جایگزین کرد، گاهی باید فایل رو کلا حذف و دوباره ضبط نمود. با توجه به قابلیت لحن که انتقال پیام را راحت­تر می­کند اگر ویرایش صدا آسان­تر و سریع­تر شود میتوان منتظر تغییرات شگرفی در سطح روابط و ارتباطات بود: احتمالا در آینده بشر از حرف زدن و شنیدن بیشتر استفاده کند، برای آگاهانه صحبت کردن وقت بیشتری را صرف نماید که این خود شاید به فرهنگ گفتگو یاری بیشتر رساند، سوتفاهمات چتی کم شود، شاید امضا صوتی هم متداول گردد، اسناد چاپی به اسناد صوتی تبدیل شوند، ممکن است حتی پخش x2 و چندx جای تندخوانی و روزنامه­ ای مطالعه کردن رو بگیرد. ظاهرا تکنولوژی میتواند فرهنگ چند هزارساله بشریت رو تغییر بدهد چه بسا استقبال اخیر از پادکست را در همین راستا بتواند تفسیر کرد.[1] گوش فرا دادن، پذیرفتن سخن[2] دستگاهی که ادیسون برای ضبط صدا اختراع کرد[3] Hunter-gatherer[4] اگر فرض کنیم ادیسون در سال 1877 ضبط صدا رو اختراع کرده باشهکوروش دواقکوروش دواقFri, 08 May 2020 14:24:21 +0430