<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Mikaela Jones</title><link>https://virgool.ir/feed/@k.azadfallah81</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 18:48:17</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/484685/avatar/avatar.png</url><title>Mikaela Jones</title><link>https://virgool.ir/@k.azadfallah81</link></image><item><title>همدم روز های تنهایی و دوری ام</title><link>https://virgool.ir/@k.azadfallah81/همدم-روز-های-تنهایی-و-دوری-ام-mnx2jtkleeq6</link><description>یادش بخیر، پیشتر، وقتی آفتاب صبحگاهی با گرمای نوازشش در صبحگاه مرا از خواب ناز بیدار میکرد، دغدغه ام تنها این بود که سریع صبحانه ای بخورم و آماده رفتن به مدرسه شوم.چه کوچک بودند دغدغه هایم پیش از این اتفاقات...اسفند بود، تداعی پایان سالی کهنه و شروع سالی جدید، خیلی ها ذوق و شوق رسیدن عید نوروز را داشتند. هیچکس به ذهنش خطور نمیکرد که قرار است آرزوها و اشتیاقمان به آسانی نابود شود، آن هم به خاطر ذره ای کوچک که پس از مدتی زندگی ها را زیر و رو کرد، جان بسیاری از دردانه های زمین را گرفت، انسان های زحمتکش را در بستر ابدی قرار داد و باقی انسان ها را در قفسی به نام خانه زندانی کرد، برای چه؟ دلیلش واضح است، بقا...صدای ساعت گوشی ام که بلند میشود، غرغری سر میدهم و زیر لب، زمین و زمان را دشنام میدهم که چرا صبح فرا رسیده است. کورمال کورمال گوشی ام را که مادر و پدر عزیزتر از جانم برای هدیه ی تولدم چند ماه پیش خریده بودند پیدا میکنم و با آهی زنگش را قطع میکنم. ساعت را نگاه میکنم، ۶ و ۴۰ دقیقه ی صبح.بلند میشوم، سلانه سلانه با گوشی در دست از اتاق بیرون میایم و شروع میکنم به چک کردن پیام هایم. صبحانه ام را که آماده میکنم، سر میز می نشینم و هنگام خوردن گهگاهی به گوشی ام نگاهی می اندازم، ناگهان چشمم به ۳۰ درصد شارژ بیچاره ی گوشی می افتد. به خود یاداوری میکنم که قبل از شروع کلاس های آنلاین حتما گوشی درمانده را به شارژ بزنم با آنکه میدانستم گوشی های سامسونگ شارژ را خوب نگه میدارند. به هر حال حادثه هیچگاه خبر نمیکند، خدا را چه دیدی، شاید برق قطع شد!کلاس هایم شروع میشود، همان روند تکراری، از ۷ و ۳۰ دقیقه ی صبح تا ۱ و ۵۰ دقیقه ی ظهر. بعد از اتمام کلاس ها و خسته نباشید گفتن، تا گوشی را لمس میکنم چشمانم از تعجب گرد میشوند. گوشی بیچاره انقد کار کرده، که داغ شده است!با لبخند سری تکان میدهم و گوشی را روی سرامیک خنک قرار میدهم تا شاید فرجی شد. بالاخره گوشی هم استراحت لازم دارد دیگر!غذایی آماده میکنم و باز سری به همدم این روزهایم میزنم. دمای بدنه پایین آمده، پس گوشی را از شارژ میکشم و غذایم را میخورم. پیامی از دوستم دریافت میکنم که میگوید: ساعت ۳ بریم بازی؟ لبخندی میزنم و مینویسم: باشه.از وقتی قرنطینه شده ام ۲۰۰ و چندی روز میگذرد، حوصله ام اول ها سر میرفت،  ولی به لطف گوشی و بازی های فراوان، روزها راحت تر از قبل گذشتند و در یک چشم به هم زدن ۲۰۰ روز گذشت. زندگی هایمان با اینترنت و فضای مجازی گره خورد، در این مسیر کلی مطالب آموزنده یاد گرفتیم، دوستان و هم صحبت های  جدید پیدا کردیم و یاد گرفتیم زندگی در هر صورت میتواند زیبا باشد، فقط کافیست دست به دست هم بدهیم و در کنار یکدیگر تلاش کنیم. من از تمام کارکنان شرکت سامسونگ در سراسر دنیا متشکرم که تمام تلاششان را میکنند تا استفاده از تکنولوژی را برای همه آسانتر کنند. جا دارد بگویم خدا قوت!چند وقت پیش بود که خبر تولید گوشی های جدید سامسونگ به گوشمان خورد و مادرم وقتی گوشی Samsung z flip را دید باورش نمیشد که گوشی ای وجود داشته باشه که صفحه اش تا شود، تا وقتی عکس های گوشی را نگاه کردیم و باورش شد. وقتی فهمیدم قدرت زوم یکی از گوشی های جدید سامسونگ آنقدر بالاست که میتوانی لکه های روی سطح ماه را ببینی به قدرت گوشی های سامسونگ پی بردم.همین چند وقت پیش بود که فهمیدم Samsung note قابلیت تبدیل صوت به متن را دارد و خیلی جا خوردم زیرا تا قبل از این، این قابلیت را فقط در گوشی های اپل دیده بودم. این قابلیت واقعن برای دانش آموزانی که در این دوران به صورت مجازی درس میخوانند کارآمد است.من از صمیم قلب باز هم از همه ی شما عزیزان تشکر میکنم و سپاس گذارم که در این شرایط سخت، به فکر آسان تر کردن زندگی ها میشوید.</description><category>Mikaela Jones</category><author>Mikaela Jones</author><pubDate>Sun, 20 Dec 2020 13:35:12 +0330</pubDate></item></channel></rss>