<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های justcasualtee</title><link>https://virgool.ir/feed/@justcasualtee</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:17:45</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1303980/avatar/ms6Flm.jpeg</url><title>justcasualtee</title><link>https://virgool.ir/@justcasualtee</link></image><item><title>پیتزای منو بده.</title><link>https://virgool.ir/@justcasualtee/پیتزای-منو-بده-btr1cjrlmxhj</link><description> به هر دری که فکرشو کنی زدم که بفهمم چرا و خب، می دونی مسئله اینه که ناخودآگاهم مثل بچه ای شده که ده بار بهش قول پیتزا دادی و زدی زیرش، خلاصه که لج کرده و عصبانی جلوی همه کارامو میگیره و من موندم و یه مشت بدبختی. نه زندگیه بد تا می کنه، نه بقیه مزخرفات، کل وجودم شده شک و تردید و بعدش هم تخریب خودم. پر از برنامه ریزی های الکی که هیچوقت اجرا نمیشن. اعتیاد به هزار تا چیز، الانم اومدم اینجا که نمیدونم چیکار کنم. شاید بهتره یکم منظم بنویسم بلکه فهمیدم اوضاع چطوریاست و یه گلی به سرم گرفتم.  نمیدونم اینجا دست و بالم چقدر برای فحش و ناسزا بازه، ولی خب خوبه اقلا یکم ادبیات سالمتری استفاده کنم. یعنی اصلا نمیدونم اینجا میشه همینجوری تفننی نوشت یا نه. حالا کجا بودیم؟ داشتم میگفتم که زندگیه باهام بد تا نمی کنه، این کله ی خرابم همه چیو به گند میکشه. میدونی وقتی ناملایمات یکم زیاد میشن بخش منفی نگر ذهن بنا به طبیعتش همه آژیرای کوفتیو روشن می کنه و هی بیق بیق، دفعه قبلم همینکارو کردی که با پوز خوردی زمین و ناخودآگاهه هم که متنظر، هر چی خاطره از شکست و بدبختی و خاک بر سری تو زندگیت داره با کیفیت پخش میکنه برات. بعد دفعات متعدد، یهو میبینی هنوز شروع نکرده منتظری به بدترین شکل با مغز فرود بیای و بیخیال شی، بعد هم سال ها تو این چرخه گیر میفتی در حالی که احمقای دورت که  تا دیروز دست چپ و راستشونو از هم باز نمی کردن، روز به روز قله های بیشتریو فتح می کنن و تو تعداد تپه های باقی مونده رو میشماری، که البته تقریبا هیچی نمونده ازشون.  گاهی دلم میخواد اینجوری بودم که با چهارتا جمله ی انگیزشی جلو آینه و عود و شمع و دو صفحه اسکاول شین، سرمو بالا بگیرم و به خودم عشق بورزم و این مزخرفات. اما به نظرم این لایف استایله واسه یه سریا قفله کلا، یه جورایی همه چی خیلی عمیق تر و ریشه ای تر از اونه که بشه اینجوری حلش کرد. فر کن توی لجنزار گیر کرده باشی و بگی خب برم یه عود روشن کنم و به خودم بگم تو قوی هستی، تو میتونی. یه جوری مضحکه برام. در نهایت اینکه برم ببینم این چرخه ی مریض و سمی رو چطور میشه زد تو دیوار.</description><category>justcasualtee</category><author>justcasualtee</author><pubDate>Wed, 03 Nov 2021 15:20:23 +0330</pubDate></item></channel></rss>