نوشته های جهان تیوا آرا

ارزیابی مولکولی اثرات میکرونیدلینگ در مدل پوست سه بعدی انسان

جهان تیوا آرا — Sun, 08 May 2022 15:31:20 +0430

در سال های اخیر میکرونیدلینگ به یکی از درمان های پرکاربرد در حوزه درماتولوژی تبدیل شده است.بیش ترین موارد کاربرد میکرونیدلینگ عبارتند از جوانسازی پوست و درمان اسکارهای آتروفیک ناشی از آکنه، استریا و ملاسما. میکرونیدلینگ همچنین در انتقال ترانس درمال داروها و درمان سوختگی مورد استفاده قرار می گیرد.مزیت اصلی میکرونیدلینگ نسبت به دیگر روش های درمانی، کمتر تهاجمی بودن آن است. بنابراین بی حسی موضعی برای انجام میکرونیدلینگ کافی است. به علاوه، چون در میکرونیدلینگ اپیدرم نسبتاً سالم باقی می ماند، عوارض جانبی بعد از آن، زودگذر و محدود به خونریزی سطحی، تورم و درد است.هزینه پایین و کاربری آسان میکرونیدلینگ در مقایسه با دیگر درمان ها (مانند لیزرهای ablative و non-ablative)، سبب رواج فزاینده این تکنیک شده است.با این همه، هنوز اطلاعات چندانی در مورد وقایع و مکانیسم های مولکولی پس از میکرونیدلینگ که سبب بازسازی ماتریس خارج سلولی، التهاب و التیام زخم می شود وجود ندارد.در سال 2018، Schmitt و همکارانش به بررسی تغییرات مورفولوژیکی و مولکولی ناشی از درمان میکرونیدلینگ در یک مدل سه بعدی استاندارد پوست انسان با ضخامت کامل در شرایط in vitro پرداختند. نتایج حاصل از این تحقیق در ژورنال PLoS ONE انتشار یافته است.برای این منظور، از دستگاه خودکار برای انجام میکرونیدلینگ با عمق یک میلی متر بر روی مدل های سه بعدی پوست با ضخامت کامل استفاده شد. سپس، نمونه برداری از بافت در مقاطع زمانی مشخصی انجام شد و مطالعات میکروسکوپی، qRT-PCR و ریزآرایه (microarray) بر روی نمونه ها انجام شد. هم چنین مقاطعی از بافت جداسازی و تحت انجماد قرار گرفت تا مطالعات هیستولوژیک بر روی آن ها صورت گیرد.مشاهدات حاکی از آن بود که میکرونیدلینگ سبب ایجاد تغییرات مورفولوژیکی در مدل پوست می شود. این تغییرات منجر به بازسازی کامل ساختار اپیدرم و درم در مدت پنج روز پس از درمان می شود.مطالعات مبتنی بر آنالیز ریزآرایه، بیان گر افزایش سطح بیان ژن های مرتبط با بازسازی بافت و ترمیم زخم (شامل ژن های COL3A1، COL8A1 و TIMP3)، تکثیر و تمایز سلول های اپی تلیال (ژن هایKRT13 ، IGF1) و به کارگیری سلول‌های ایمنی (ژن CCL11) می شود.به علاوه، پس از انجام میکرونیدلینگ، سطح بیان برخی پروتئین های شوک حرارتی (مانند ژن HSPB6) افزایش می یابد. بررسی های انجام شده در رده های سلولی فیبروبلاستی، نقش این پروتئین ها را در کنترکشن زخم نشان داده است. هم چنین برخی از مطالعات حاکی از مشارکت پروتئین های HSP در فرآیند بازسازی و بازآرایی بافت پوست است.در طرف مقابل، میکرونیدلینگ سبب کاهش سطح بیان ژن های مزتبط با سایتوکاین های پیش‌التهابی (به عنوان نمونه ژن های IL1α، IL1β، IL24، IL36γ و IL36RN) و پپتیدهای آنتی میکروبیال (ژن هایS100A7A و DEFB4) می شود. کاهش سطح بیان این ژن ها به عنوان سیگنال محرک اپی‌تلیالیزاسیون مجدد (re-epithelialization) عمل می کند.به علاوه، تغییر در سطح بیان اینترلوکین‌ها و کموکاین‌ها سبب تغییر در تشکیل ساختار اپیدرم و یکپارچگی آن می شود و از این طریق، به نئوکلاژنز و ترمیم زخم کمک می کند.یافته های حاصل از آنالیز ریزآرایه با آنالیزهای مستقل RT-PCR نیز تأیید شد.در این تحقیق برای اولین بار با استفاده از یک مدل استاندارد پوست سه بعدی، اثرات مولکولی مستقیم ناشی از میکرونیدلینگ بر روی کراتینوسیت های اپیدرم و فیبروبلاست های پوست مورد مطالعه قرار گرفت. بر اساس یافته ها میکرونیدلینگ منجر به تغییرات بافتی و تغییر سطح بیان ژن های مرتبط با تمایز اپیدرمی، التهاب و بازسازی پوست می شود. این داده ها نشان دهنده نقش مستقیم میکرونیدلینگ در بازسازی پوست و افزایش تمایز اپیدرمی است. همچنین این احتمال وجود دارد که میکرونیدلینگ خود مستقیماً سنتز کلاژن را تحت تأثیر قرار دهد.نتایج حاصل از این تحقیق درک ما را از مکانیسم های مولکولی دخیل در بازسازی پوست و نقش میکرونیدلینگ افزایش می دهد. به علاوه، این شواهد امکان مقایسه دقیق اثرات میکرونیدلینگ با درمان های رقیب، مانند لیزرهای ablative را فراهم می کند.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Bonati LM, Epstein GK, Strugar TL. Microneedling in all skin types: a review. J Drugs Dermatol. 2017;16(4):308-13. Available at:https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28403263/2. Reinke JM, Sorg H. Wound repair and regeneration. European surgical research. 2012;49(1):35-43. Available at:https://www.karger.com/Article/Abstract/3396133. Schmitt L, Marquardt Y, Amann P, Heise R, Huth L, Wagner-Schiffler S, Huth S, Baron JM. Comprehensive molecular characterization of microneedling therapy in a human three‐dimensional skin model. PloS one. 2018;13(9):e0204318. Available at:https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0204318

ایمنی و اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان اسکارهای ناشی از آکنه

جهان تیوا آرا — Wed, 20 Apr 2022 13:27:38 +0430

آکنه یکی از بیماری‌های شایع پوستی است که در بیش از 90 درصد از جمعیت نوجوان و جوان دیده می شود. اسکار ناشی از آکنه در ناحیه صورت تقریباً در 95 درصد از بیماران مبتلا به آکنه ایجاد می شود. شدت اسکار ناشی از آکنه به عواملی مانند شدت التهاب، شدت اولیه آکنه و زمان سپری شده تا شروع درمان بستگی دارد.روش‌های درمانی مختلفی برای درمان اسکار ناشی از آکنه ارائه شده اند که به طور کلی به دو دسته روش‌های تهاجمی و روش های غیر تهاجمی تقسیم بندی می شوند. روش هایی مانند درم ابریژن و درمان های مبتنی بر لیزرهای ابلیتیو با حذف لایه های فوقانی اپیدرم، سبب راپیتلیالیزیشن پوست می شوند. این روش ها اگرچه بهبود قابل توجهی در اسکارهای ناشی از آکنه در ناحیه صورت بیماران ایجاد می‌کنند، اما با عوارض جانبی قابل‌توجهی همراهند. به عنوان نمونه، کاربرد این درمان ها در جوان سازی پوست با عوارضی مانند ریسک بالای عفونت های پوستی و هایپرپیگمنتیشن پس از درمان همراه بوده است که دلیل این امر تخریب اپیدرم و ایجاد نقص در سد مکانیکی پوست است. به علاوه دوران نقاهت نسبتاً طولانی مدت پس از درمان با این روش ها سبب ایجاد تداخل و وقفه در فعالیت های روزمره بیماران می شود.یکی از جایگزین های مناسب برای درمان های مذکور، میکرونیدلینگ است. مطالعات نشان دهنده کارایی قابل توجه این روش در درمان چین و چروک، بهبود ساختار و بافت پوست و رفع اسکارهای ناشی از جراحی و آکنه است. مزیت مهم میکرونیدلینگ نسبت به درمان های مشابه، کارایی حداکثری و عوارض حداقلی آن است.Casabona و همکارانش در مقاله ای که در سال 2021 در Journal of cosmetic dermatology منتشر کرده اند به ارزیابی ایمنی و اثربخشی میکرونیدلینگ در کاهش اسکارهای ناشی از آکنه پرداختند.برای این منظور، 22 بیمار شامل 18 زن و 4 مرد در محدوده سنی 23 تا 55 سال با میانگین سنی 6/7 ± 38 سال دارای اسکار ناشی از آکنه در ناحیه صورت مورد مطالعه قرار گرفتند. درمان شامل دو الی سه جلسه میکرونیدلینگ بود. برای این کار از دستگاه اتوامت میکرونیدلینگ مجهز به نیدل های به طول 3 میلی متر و گیج 33 استفاده شد. عمق نیدلینگ برابر با یک میلی متر و فرکانس نیدلینگ 120 هرتز بود.ارزیابی شدت اسکارهای ناشی آکنه قبل از شروع دوره درمان و 4 هفته بعد از اتمام آخرین جلسه درمان انجام شد. این کار از طریق مقیاس درجه بندی اسکار آکنه گودمن و بارون و مقیاس ارزیابی اسکار آکنه (ASAS) صورت گرفت. به علاوه، عوارض جانبی و پیامدهای درمان و میزان رضایتمندی بیماران از نتایج کسب شده مورد ارزیابی قرار گرفت.بررسی های انجام شده توسط ارزیاب‌های مستقل بیان گر بهبود معنادار شاخص ASAS به میزان 1.41 واحد پس از جلسه دوم درمان نسبت به پیش از درمان بود. در بیمارانی که سه جلسه تحت درمان با میکرونیدلینگ قرار گرفتند، میزان بهبود شاخص ASAS نسبت به سطح پایه، 1.35 واحد بود.55 درصد از بیماران اعلام کردند که ضایعات اسکار ناشی از آکنه در آن ها به میزان بسیار زیادی بهبود یافته است. 36% از افراد تحت مطالعه، میزان بهبودی ضایعات را زیاد اعلام نمودند. 9% از شرکت کنندگان در این تحقیق اظهار داشتند که اسکارهای ناشی از آکنه در آن ها بهبود قابل توجهی پیدا کرده است.هیچ عارضه جانبی غیرمنتظره ای از سوی بیماران گزارش نشد. عوارض جانبی مشاهده شده شامل درد، اریتما، خشکی و احساس کشیدگی پوست بود که بدون هیچ مداخله ای به تدریج بهبود یافتند.از نتایج به دست آمده در این تحقیق می توان نتیجه گرفت که میکرونیدلینگ گزینه‌ای ایمن و مؤثر در کاهش شدت اسکار ناشی از آکنه است. مشاهدات حاصل از این مطالعه، اثربخشی میکرونیدلینگ را در درمان اسکارهای شدید آکنه نیز تأیید کرد. ، اغلب بیماران پس از دو جلسه درمان بهبودی قابل توجهی داشتند و تنها اسکارهای با شدت بالانیازمند جلسه سوم درمان بودند. این ویژگی مهم، میکرونیدلینگ را به درمانی ایمن و کارآمد با نتایج قابل توجه در تعداد جلسات کم تبدیل کرده است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Rivera AE. Acne scarring: a review and current treatment modalities. Journal of the American Academy of Dermatology. 2008;59(4):659-76. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S01909622080065922. Chandrashekar BS, Sriram R, Mysore R, Bhaskar S, Shetty A. Evaluation of microneedling fractional radiofrequency device for treatment of acne scars. Journal of cutaneous and aesthetic surgery. 2014;7(2):93. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4134659/3. Casabona G, Alfertshofer MG, Kaye KO, Frank K, Mercado‐Perez A, Hargiss JB, Green JB, Cotofana S. Safety and efficacy of microneedling technology in the treatment of acne scars. Journal of cosmetic dermatology. 2021;20(11):3482-91. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.14502

بررسی تأثیر تاکرولیموس در مقایسه با تاکرولیموس توأم با میکرونیدلینگ در درمان ویتیلیگو

جهان تیوا آرا — Sat, 19 Feb 2022 14:17:48 +0330

ویتیلیگو اختلالی اکتسابی در پیگمنت‌های پوست است که مشخصه آن ظهور ماکول های سفید یا شیری رنگ است. این اختلال به ویژه در افراد با پوست تیره تأثیرات روانی و اجتماعی مخربی به همراه می آورد.مکانیسم دقیق این اختلال که منجر به از بین رفتن ملانوسیت ها می شود، هنوز مشخص نشده است و فرضیه های مختلفی در مورد اتیولوژی ویتیلیگو مطرح شده است.محتمل ترین این فرضیه ها، خودایمنی و اختلالات سایتوتوکسیک است. به علاوه، اثر فشار عصبی و استرس اکسیداتیو نیز در بروز و تشدید ویتیلیگو گزارش شده است.در مجموع، می توان گقت ویتیلیگو یک اختلال پلی ژنیک و چند عاملی است و عواملی مانند استرس، قرار گرفتن در معرض آلاینده های شیمیایی، ترومای مکانیکی و آفتاب سوختگی با تخریب ملانوسیت ها فرد را مستعد ابتلا به این اختلال می کنند.ویتیلیگو اغلب با سایر بیماری های خود ایمنی مانند دیابت ملیتوس، اختلالات تیروئید و آلوپسی همراه است.تا به امروز، درمان ویتیلیگو هم چنان به عنوان یک چالش است و هیچ یک از روش های درمانی فعلی نمی تواند نتیجه درمانی مطلوبی را به همراه داشته باشد. به علاوه، بیش تر این روش ها با عوارض جانبی همراه است.از جمله درمان های دارویی پیشنهاد شده برای ویتیلیگو، تاکرولیموس است. تاکرولیموس یک داروی ایمونومودولاتور موضعی است که تأثیر آن در مهار کلسینورین اثبات شده است. مطالعات نشان دهنده اثر بخشی نسبی درمان ویتیلیگو با این دارو به ویژه در ناحیه صورت و گردن است.علاوه بر داروهای پیشنهاد شده برای درمان ویتیلیگو، امروزه روش‌های غیردارویی مختلفی نیز برای این منظور مورد استفاده قرار می گیرند. یکی از این روش ها، میکرونیدلینگ است.میکرونیدلینگ روشی ساده و در عین حال موثر و کم تهاجمی است. میکرونیدلینگ با ایجاد منافذ میکرومتری در پوست، انتقال دارو را از طریق stratum corneum به لایه های عمقی پوست تسهیل می کند. به علاوه، این روش با تحریک فاکتورهای رشد سبب ساخت و رسوب کلاژن در پوست می شود.در مطالعه انجام شده توسط Ebrahim و همکارانش که در سال 2020 در ژورنال JOURNAL OF DERMATOLOGICAL TREATMENT انتشار یافته است، اثر پماد تاکرولیموس 0.1 درصد در مقایسه با تاکرولیموس همراه با میکرونیدلینگ در درمان ویتیلیگو مورد بررسی قرار گرفته است.برای این منظور، 58 بیمار مبتلا به ویتیلیگو با ضایعات موضعی و مقاوم به درمان در محدوده سنی 18 تا 50 سال به صورت تصادفی در دو گروه جای گرفتند.درمان در گروه اول، مونوتراپی با استفاده روزانه از پماد تاکرولیموس 0.1 درصد به مدت شش ماه بود. در گروه دوم درمان با انجام میکرونیدلینگ و سپس استفاده از پماد تاکرولیموس 0.1 درصد انجام گرفت. فاصله بین جلسات میکرونیدلینگ دو هفته و طول دوره درمان حداکثر شش ماه بود.میکرونیدلینگ در پچ های به مساحت 5 تا 10 سانتی متر مربع انجام شد. بعد از تمیز کردن ناحیه درمان، از یک پماد بی حسی موضعی در محل استفاده شد. عمق نیدلینگ بسته به ضخامت پوست در محل درمان، بین 0.5 تا 2 میلی متر انتخاب شد. نیدلینگ با زاویه عمود بر پوست انجام شد و تا زمان مشاهده pin-point bleeding ادامه یافت.در گروه دوم، پس از توقف خونریزی با استفاده از گاز استریل آغشته به محلول سالین، یک لایه نازک از پماد تاکرولیموس 0.1 درصد بر روی سطح مالیده شد. محل درمان با استفاده از یک شیت پلاستیکی به مدت 6 الی 12 ساعت پوشانده شد تا آکلوژن صورت گیرد.در ارزیابی نتایج، میزان بهبود کلینیکال ضایعات و تغییرات ایمونوهیستوشیمیایی بافت در محل درمان مورد بررسی قرار گرفت. نمونه برداری از بافت، پیش و پس از درمان انجام شد.نتایج به دست آمده پس از اتمام دوره درمان نشان دهنده رپیگمنتاسیون بیش از 75 درصدی در 50 درصد بیماران گروه دوم بود. این مقدار در گروه اول، 29.2 درصد بود (p = 0.02). پاسخ به درمان در گروه دوم، سریع تر از گروه اول مشاهده شد (p = 0.002).افزون بر این، بهبود کلینیکال ضایعات به ویژه در پاها در گروه دوم به طور قابل توجهی بالاتر از گروه اول بود (p = 0.003).نتایج ارزیابی های ایمونوهیستوشیمیایی حاکی از سطح بالای بیان ژن c-kitدر گروه دوم در مقایسه با گروه اول بود (p = 0.01).هیچ عارضه جانبی در هیچ یک از بیماران دو گروه مشاهده نشد.نتایج به دست آمده در این تحقیق بیان گر اثربخشی بالاتر تاکرولیموس توأم با میکرونیدلینگ در مقایسه با مونوتراپی تاکرولیموس در درمان بیماران مبتلا به ویتیلیگو بود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Guerra L, Dellambra E, Brescia S, Raskovic D. Vitiligo: pathogenetic hypotheses and targets for current therapies. Current drug metabolism. 2010;11(5):451-67. Available at:https://www.ingentaconnect.com/content/ben/cdm/2010/00000011/00000005/art000072. Felsten LM, Alikhan A, Petronic-Rosic V. Vitiligo: A comprehensive overview: Part II: Treatment options and approach to treatment. Journal of the American Academy of Dermatology. 2011;65(3):493-514. Available at:https://www.jaad.org/article/S0190-9622(11)00039-9/fulltext3. Sisti A, Sisti G, Oranges CM. Effectiveness and safety of topical tacrolimus monotherapy for repigmentation in vitiligo: a comprehensive literature review. Anais brasileiros de dermatologia. 2016;91(2):187-95. Available at:https://www.scielo.br/scielo.php?pid=S0365-05962016000200187&script=sci_arttext4. Ebrahim HM, Elkot R, Albalate W. Combined microneedling with tacrolimus vs tacrolimus monotherapy for vitiligo treatment. Journal of Dermatological Treatment. 2020:1-6. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/09546634.2020.1716930

کاربرد میکرونیدلینگ در رفع اسکارهای صورت

جهان تیوا آرا — Sat, 05 Feb 2022 16:52:25 +0330

تمایل انسان به داشتن ظاهری زیباتر منجر به ایجاد روش ها و تکنیک های مختلفی برای جوان سازی و رفع نواقص ظاهری شده است. در این میان، صورت در زیبایی افراد نقش کلیدی ایفا می کند چرا که بیشترین جلوه را در تعاملات انسانی دارد.یکی از این روش‌های درمانی برای جوان‌سازی و رفع نواقص ظاهری، میکرونیدلینگ یا درمان از طریق القاء سنتز کلاژن زیرجلدی است. در این روش، از میکرونیدل‌ برای ایجاد جراحت های محدود در ناحیه درم استفاده می شود. این کار منجر به تحریک فرآیندهای ترمیم بافت و در نهایت بازسازی[1] و بازآرایی[2] طبیعی پوست می شود.امروزه میکرونیدلینگ به عنوان روشی ایمن و اثربخش شناخته شده است و کاربردهای آن به طور فزاینده ای رو به افزایش است. در سال های اخیر، میکرونیدلینگ کاربرد روزافزونی در درمان انواع اسکارها با اتیولوژی های مختلف شامل اسکارهای ناشی از آکنه، جراحت، جراحی و سوختگی پیدا کرده است ]3-1[.در سال 2020، Lakshmi و همکارانش به ارزیابی اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان اسکارهای صورت پرداختند ]4[. برای این منظور 14 بیمار دارای اسکار در ناحیه صورت برای درمان با میکرونیدلینگ انتخاب شدند. علل ایجاد اسکار در صورت این بیماران عبارت بود از جراحی‌های اصلاحی (مانند اصلاح شکاف لب)، تروما، جراحت، بریدگی و آکنه.بیماران در محدوده سنی 15 تا 50 سال بودند. به منظور حذف عوامل ایجاد کننده اختلال در فرایندهای ترمیم بافت، بیماران از بین افرادی انتخاب شدند که فاقد مشکلات و بیماری های سیستمیک مانند دیابت، فشار خون و اختلالات ایمنی باشند.پیش از انجام میکرونیدلینگ، در محل درمان از بی حس کننده موضعی استفاده شد. یک ساعت بعد، محل با نرمال سالین شسته شد. برای هر بیمار حداقل 2 جلسه درمان با فواصل 4 تا 6 هفته ای انجام شد. هر جلسه درمان، به طور متوسط 15 الی 20 دقیقه به طول انجامید.بعد از انجام میکرونیدلینگ، آنتی بیوتیک موضعی بر روی ناحیه درمان اعمال شد و از بیماران خواسته شد تا به مدت یک هفته در معرض تابش مستقیم آفتاب قرار نگیرند. برای جلوگیری از قرمز شدن و التهاب، به بیماران توصیه شد به مدت 2 روز بر روی ناحیه درمان پک یخ بگذارند.ارزیابی نتایج بر اساس دو شاخص امتیازدهی رضایتمندی مشاهده گر[3] و رضایتمندی بیمار[4] انجام شد. هم‌چنین، ارتفاع و رنگ اسکار قبل و بعد از درمان مورد سنجش قرار گرفت.بررسی نتایج به دست آمده نشان دهنده تفاوت معنادار سطح رضایتمندی بیماران پس از درمان با میکرونیدلینگ بود (p=0.001). 4/21 درصد بیماران میزان رضایتمندی خود را از کاهش اندازه اسکار "عالی" و 50 درصد "خوب" توصیف کردند. به طریق مشابه، تفاوت معناداری بین میزان رضایتمندی مشاهده گر قبل و بعد از درمان دیده شد که بیان گر اثربخشی میکرونیدلینگ در رفع اسکارهای صورت بود.درد در حین درمان برای همه بیماران قابل تحمل بود و پس از اتمام میکرونیدلینگ به طور کامل از بین رفت. هیچ موردی از عفونت و پیگمنتیشن ناشی از التهاب مشاهده نشد.ارزیابی ها حاکی از بهبود تمامی اسکارهای هایپرتروفیک و آتروفیک بود. پیش از انجام میکرونیدلینگ، 3/64 درصد از اسکارها فرورفتگی و 7/35 درصد از آن ها برآمدگی داشتند که با انجام میکرونیدلینگ تمامی این اسکارها با پوست پیرامونی هم سطح شدند (شکل 1).رنگ اسکارها قبل از انجام میکرونیدلینگ تیره تر یا روشن تر از پوست پیرامونی بود که پس از درمان، این اختلاف رنگ نیز به طور کامل از بین رفت.?شکل 1 تصاویر بیماران قبل و بعد از درمان که نشان دهنده اثربخشی میکرونیدلینگ در رفع اسکارهای ناشی از جراحی (A و B)، اصلاح شکاف لب (C و D) و آکنه (E و F) است.میکرونیدلینگ را می توان به عنوان روشی موثر در درمان اسکارهای صورت به کار گرفت. این روش علاوه بر اثربخشی، کاملا امن است و طول دوره بهبودی آن کوتاه تر از روش های مشابه است. افزون بر این، میکرونیدلینگ روشی ساده و بدون نیاز به امکانات و تجهیزات پیچیده و گران قیمت است و بنابراین، برای بیمار و درمان گر مقرون به صرفه است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Aust MC, Fernandes D, Kolokythas P, Kaplan HM, Vogt PM. Percutaneous collagen induction therapy: an alternative treatment for scars, wrinkles, and skin laxity. Plastic and reconstructive surgery. 2008;121(4):1421-9. Available at:https://journals.lww.com/plasreconsurg/Abstract/2008/04000/Percutaneous_Collagen_Induction_Therapy__An.46.aspx2. Aust MC, Knobloch K, Reimers K, Redeker J, Ipaktchi R, Altintas MA, Gohritz A, Schwaiger N, Vogt PM. Percutaneous collagen induction therapy: an alternative treatment for burn scars. Burns. 2010;36(6):836-43. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S030541790900566X3. Fabbrocini G, De Vita V, Monfrecola A, De Padova MP, Brazzini B, Teixeira F, Chu A. Percutaneous collagen induction: an effective and safe treatment for post-acne scarring in different skin phototypes. Journal of dermatological treatment. 2014;25(2):147-52. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.3109/09546634.2012.7429494. Lakshmi YV, Reddy LS, Devi KN, Kumar KP, Karthik GG, Chakravarthy PS, Rao KN. Evaluation of microneedling therapy in management of facial scars. Journal of Craniofacial Surgery. 2020;31(2):e214-7. Available at:https://journals.lww.com/jcraniofacialsurgery/Abstract/2020/04000/Evaluation_of_Microneedling_Therapy_in_Management.118.aspx[1] regeneration[2]remodeling[3]observer satisfaction scale (OSS)[4] patient satisfaction scale (PSS)

مقایسه اثربخشی میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس در درمان ویتیلیگو

جهان تیوا آرا — Tue, 25 Jan 2022 16:59:55 +0330

ویتیلیگو هم چنان به عنوان یک چالش درماتولوژیک مطرح است. روش های درمانی مختلفی برای درمان این بیماری به کار گرفته شده است اما هنوز درمان مطلوب و بهینه برای آن شناخته نشده است.استراتژی های پیششنهاد شده برای درمان ویتیلیگو به دو گروه به شرح زیر تقسیم می شوند:1. روش های جراحی شامل پیوند پوست (grafting)، کاشت ملانوسیت اتولوگ (autologous cultured melanocytes) و پیوند سوسپانسیون اپیدرمال (epidermal suspension transplantation)2. روش های غیرجراحی شامل استفاده از کورتیکواستروییدها، تاکرولیموس، کلسی پوتریول موضعی، فوتوتراپی به وسیله فرابنفش B با طیف محدود (NB-UVB) و فوتوتراپی به وسیله فرابنفش Aهمراه با پسورالن (PUVA) ]2[هیچ یک از روش های مذکور به تنهایی نتایج رضایت بخشی را در همه بیماران به دنبال ندارد و نتایج در بیماران مختلف به شدت متفاوت و متغییر است.یکی از روش هایی که در سال های اخیر کاربرد روزافزونی در درمان انواع اختلالات و بیماری های پوستی پیدا کرده است میکرونیدلینگ است.میکرونیدلینگ به عنوان روشی برای انتقال دارو به صورت ترانس درمال استفاده می شود. در این روش با ایجاد منافذ میکرومتری بر سطح پوست، مسیر انتقال دارو یا ریز مغذی‌ها از طریق لایه stratum corneum ایجاد می شود.میکرونیدلینگ سبب افزایش میزان جذب داروها، افزایش اثربخشی درمان و کاهش دوره درمان می شود. علاوه بر این، در این روش اپیدرم آسیب نمی بیند و احتمال ایجاد عفونت و زخم به حداقل مقدار ممکن می رسد.از طرف دیگر، از آنجا که شواهد بسیاری حکایت از ماهیت خودایمنی ویتیلیگو دارد، داروهای موضعی تنظیم کننده سیستم ایمنی مانند 5-فلورویوراسیل و تاکرولیموس به عنوان گزینه های درمانی ویتیلیگو مطرح شده اند.در مطالعه انجام شده توسط Mina و همکارانش که در سال 2018 در ژورنال Cosmetic Dermatology انتشار یافته است اثربخشی میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس در درمان ویتیلیگو مورد مقایسه قرار گرفته است ]3[.برای این منظور، 25 بیمار مبتلا به ویتیلیگو در مطالعه وارد شدند. در هر بیمار، میکرونیدلینگ بر روی 2 پچ ویتیلیگو انجام شد. برای این کار ابتدا محل درمان با الکل 70 درصد تمیز و استریل شد. سپس میکرونیدلینگ با دستگاه اتومات با کمترین سرعت و با عمق 25/0 تا 5/0 میلی متر بسته به محل ضایعه انجام شد. این کار تا زمان مشاهده pinpoint bleeding ادامه یافت.سپس بر روی یکی از پچ ها محلول 5-فلورویوراسیل با غلظت 50 میلی گرم بر میلی لیتر و بر روی پچ دیگر تاکرولیموس 03/0 درصد به صورت موضعی اعمال شد. از بیماران خواسته شد به مدت دو هفته داروی موضعی را هر روز یک بار در محل درمان اعمال کنند.فرآیند درمان به شرح فوق هر دو هفته یک بار و حداکثر به مدت 6 ماه (در مجموع حداکثر 12 جلسه) تکرار شد. فالوآپ بیماران 3 ماه بعد از آخرین جلسه درمانی انجام شد.به منطور ارزیابی نتایج، تصویربرداری از ضایعات قبل و بعد از درمان انجام شد. میزان رپیگمنتیشن به صورت کیفی مورد ارزیابی قرار گرفت. در هر جلسه درمان تغییرات رنگ و بافت پوست در محل درمان و نواحی مجاور مورد بررسی قرار گرفت.سرعت و میزان رپیگمنتیشن در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل به طرز معناداری بالاتر از گروه درمان شده با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس بود (شکل 1). در 48 درصد بیماران درمان شده با میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل، میزان بهبود عالی گزارش شد. در حالی که این میزان در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس 16 درصد بود.شکل 1 پچ های ویتیلیگو بر روی پای بیمار زن قبل از درمان (A) و پس از 12 جلسه درمان (B). میزان رپیگمنتیشن در پای راست بیمار که با میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل تحت درمان قرار گرفته است، "عالی" و در پای چپ که تحت درمان با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس بوده است، "خوب" ارزیابی شده است.در 40 درصد از پچ های آکرال درمان شده با میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل، میزان رپیگمنتیشن بیش از 75 درصد بود. در مقابل، در هیچ یک از پچ های آکرال درمان شده با میکرونیدلینگ و تاکرولیموس، این میزان از رپیگمنتیشن مشاهده نشد.عوارض جانبی شامل التهاب، ایجاد زخم و هایپرپیگمنتیشن در گروه درمان شده با 5-فلورویوراسیل بیش از گروه درمان شده با تاکرولیموس بود.بر اساس نتایج به دست آمده از این تحقیق میکرونیدلینگ به همراه 5-فلورویوراسیل و تاکرولیموس را می‌توان به عنوان روشی ایمن و اثربخش برای درمان ویتیلیگو به کار گرفت. شایان ذکر است در صورت استفاده از 5-فلورویوراسیل درصد رپیگمنتیشن به ویژه در نواحی آکرال بالاتر خواهد بود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Mohammad TF, Hamzavi IH. Surgical Therapies for Vitiligo. Dermatologic clinics. 2017;35(2):193-203. Available at:https://europepmc.org/article/med/283175282. Bacigalupi RM, Postolova A, Davis RS. Evidence-based, non-surgical treatments for vitiligo. American journal of clinical dermatology. 2012;13(4):217-37. Available at:https://link.springer.com/article/10.2165/11630540-000000000-000003. Mina M, Elgarhy L, Al‐saeid H, Ibrahim Z. Comparison between the efficacy of microneedling combined with 5‐fluorouracil vs microneedling with tacrolimus in the treatment of vitiligo. Journal of cosmetic dermatology. 2018;17(5):744-51. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.12440

کاربرد میکرونیدلینگ و پیوند نانوذرات چربی در جوان سازی صورت و اندام ها

جهان تیوا آرا — Tue, 04 Jan 2022 17:08:23 +0330

لیپولیفتینگ در حال حاضر به یکی از اجزاء اساسی ریتیدوپلاستی تبدیل شده است. در این درمان، برداشت و استخراج چربی از خود بیمار و طی یک فرآیند کاملاً شناخته شده صورت می گیرد.مفهوم پیوند نانو چربی (nanofat grafting) در سال 2013 توسط تونارد و همکارانش معرفی شد و به یک نقطه عطف در درمان های حوزه پوست تبدیل شد. در این روش، آدیپوسیت ها به صورت مکانیکی از بخش عروقی استروما جدا شده و در محل مورد نظر تزریق می شوند.در سال 2019 ورپیل و همکارانش تکنیک جدیدی برای توزیع یکنواخت ذرات نانو چربی با استفاده از میکرونیدلینگ ارائه کردند و نام آن را نیدلینگ نانوچربی (nanofat needling) نهادند. آن ها برای انجام این کار از دستگاه میکرونیدلینگ دارای 24 نیدل به طول 1.5 میلی متر استفاده کردند که به صورت stamp و با یک ضربه عمود بر سطح پوست، عمل تزریق را انجام می داد. برای افزایش سرعت و دقت کار می توان از غلطک های حاوی تعداد بیشتر نیدل بر سطح و یا دستگاه های اتومات میکرونیدلینگ استفاده کرد.در مطالعه انجام شده توسط Righesso و همکارانش در سال 2021، از ترکیب میکرونیدلینگ و پیوند نانوذرات چربی در جوان سازی پوست و رفع اثر اسکار استفاده شد.تهیه نانو ذرات چربی با استفاده از پروتکل مکانیکی ارائه شده توسط Tonnard و همکاران انجام شد. برای این منظور، چربی از بخش تحتانی شکم بیماران جدا شد و اینفیلتراسیون آن در محلول Klein و با استفاده از یک کانولای مولتی پورت 3 میلی متری با سوراخ های جانبی به قطر 1 میلی متر انجام شد. سپس، ذرات چربی شسته شده و فیلتراسیون آن ها با استفاده از یک پارچه نایلونی استریل با اندازه منافذ 0.5 میلی متر صورت گرفت.در ادامه، یک فرایند امولسیفیکاسیون دو مرحله ای انجام شد که طی آن ابتدا، ذرات میکرو چربی از یک سرنگ پر 10 میلی لیتری به یک سرنگ خالی انتقال داده شد. این کار با استفاده از یک کانکتور 2.4 میلی متری لوئرلاک ماده-به-ماده (female-to-female Luer-Lok connector) انجام شد. این انتقال 30 بار انجام شد و پس از 30 پاس، همین روند با استفاده از یک کانکتور 1.2 میلی متری برای 30 پاس دیگر تکرار شد. در پایان فرایند امولسیفیکاسیون، رنگ ذرات چربی به سفید تغییر پیدا کرد. در ادامه، ذرات حاصل از فیلتر 600 میکرومتری عبور داده شد. با ریختن ذرات به دست آمده به درون یک میکرو باتل متصل به دستگاه، نانوذرات چربی برای تزریق آماده شدند.پیش از تزریق به کمک میکرونیدلینگ، بی حسی محل درمان با پماد موضعی حاوی 1٪ لیدوکائین انجام شد. در ادامه، ابتدا با غلطک حدود 90 درصد از ذرات نانوچربی به درون پوست تزریق شد و سپس تزریق 10 درصد باقیمانده با استفاده از استامپ انجام شد. میکرونیدلینگ تا زمان مشاهده قطرات خون بر سطح پوست ادامه یافت. سپس 10 دقیقه زمان داده شد تا نفوذ نانوذرات چربی از طریق میکروکانال های ایجاد شده بر سطح پوست صورت گیرد. در پایان، محل درمان با نرمال سالین تمیز شد کرم nanofat (حاوی 9 میلی لیتر نانوذرات چربی، 1 میلی لیتر پودر متیل سلولز و 10 میلی لیتر نرمال سالین 0.9 درصد) بر روی موضع درمان مالیده شد. از بیماران خواسته شد تا به مدت سه روز، در طول روز 5 الی 6 بار، از کرم مذکور استفاده کنند. در این مدت، کرم nanofat باید در یخچال و در دمای 8 تا 16 درجه سانتی گراد نگهداری شود.از پروتکل درمانی پیشنهاد شده در 86 بیمار با میانگین سنی 7/58 سال استفاده شد. در مجموع، درمان در 112 ناحیه شامل صورت، گردن، دکلته و دست ها انجام شد.8/84 درصد از بیماران نتایج کسب شده را "بسیار خوب" یا "خوب" ارزیابی کردند. تنها 48/3 درصد از بیماران اعلام کردند که هیچ تفاوتی نسبت به قبل از درمان مشاهده نکرده اند.شایع ترین عارضه جانبی، اریتما در محل درمان بود که در 6 بیمار بیش از ده روز به طول انجامید اما پس از 15 الی 20 روز به طور کامل رفع شد. در دو بیمار، خارش طولانی مدت محل درمان مشاهده شد که با 5 روز استفاده از کرم موضعی بتامتازون دی پروپیونات 05/0 درصد یرطرف شد. در هیچ یک از بیماران عوارض ماندگار مانند اسکار، گرانولوما یا تشکیل نودول مشاهده نشد.نتایج حاصل از این تحقیق نشان دهنده ایمنی و اثربخشی ترکیب پیوند نانو ذرات چربی با میکرونیدلینگ در درمان چین و چروک و افتادگی در صورت و اندام ها بود. استفاده از دو دستگاه مختلف میکرونیدلینگ (رولر و استامپ)، سبب تسریع فرآیند و صرفه جویی در وقت شد. لازم است در تحقیقات آتی مواردی مانند نوع دستگاه میکرونیدلنگ، طول ایده آل نیدل ها و حجم بهینه نانو چربی جهت تزریق مورد بررسی قرار گیرد.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Tonnard P, Verpaele A, Peeters G, Hamdi M, Cornelissen M, Declercq H. Nanofat grafting: basic research and clinical applications. Plastic and reconstructive surgery. 2013 ;132(4):1017-26. Available at:https://doi.org/10.1097/PRS.0b013e31829fe1b02. Tonnard P, Verpaele A, Carvas M. Fat grafting for facial rejuvenation with nanofat grafts. Clinics in plastic surgery. 2019;47(1):53-62. Available at:https://doi.org/10.1016/j.cps.2019.08.0063. Righesso R, Piccinini PS, Uebel CO. A combined approach for fast nanofat microneedling. Journal of Cutaneous and Aesthetic Surgery. 2021;14(2):248. Available at:https://www.jcasonline.com/text.asp?2021/14/2/248/323547

بررسی ایمنی و اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان اسکار و پیگمنتیشن ناشی از آکنه در بیماران با رنگ پوست تیره

جهان تیوا آرا — Tue, 28 Dec 2021 12:04:46 +0330

آکنه را می توان شایع ترین بیماری پوستی به حساب آورد.این بیماری در بیش از 80٪ از نوجوانان شایع است.مهمترین عارضه جانبی آکنه، اسکار ناشی از آکنه است که تقریباً در تمام بیماران حتی در افراد با درجات خفیف آکنه نیز مشاهده می شود.پاتوژنز اسکار آکنه آتروفیک به احتمال زیاد به مدیاتورهای التهابی و تخریب آنزیمی فایبرهای کلاژنی و چربی زیر پوستی مربوط می شود. با این وجود، عوامل دیگری از جمله دستکاری ضایعات توسط بیمار می تواند مزید بر علت شود.مطالعات مختلف حاکی از تأثیر انکارناپذیر آکنه و اسکار ناشی از آکنه بر کیفیت زندگی بیماران است. پیگمنتیشن متعاقب آکنه که سبب ایجاد اسکارهای پیگمنه می شود نیز می تواند بر اثرات نامطلوب آکنه بر روی بیماران بیفزاید.در بیش از نیمی از بیماران با پوست تیره، هایپرپیگمنتیشن متعاقب آکنه دیده شده است. پاتوژنز این پدیده پیچیده است و به نظر می رسد به عواملی مانند رنگ پوست بیمار، شدت التهاب آکنه و وجود تروما در محل ضایعات مرتبط باشد.درمان اسکار ناشی از آکنه با روش های مختلفی انجام می شود که از پرکاربردترین آن ها می توان به لیزر، درم ابریژن، سابسیژن، فیلینگ اسکار، پیلینگ شیمیایی و میکرونیدلینگ اشاره کرد.انتخاب روش درمانی مناسب برای هر بیمار باید به صورت منحصر به فرد و بر اساس فاکتورهای مختلف مانند نوع اسکارها، رنگ پوست بیمار، تجربه درمان گر، طول دوره نقاهت و خواسته ها و انتظارات بیمار صورت پذیرد.در سال های اخیر گزارش های متعددی در خصوص کاربرد موفقیت آمیز میکرونیدلینگ در درمان اسکار ناشی از آکنه در بیماران منتشر شده است.سهولت درمان، نقاهت کوتاه مدت و نتایج مطلوب در بیماران با رنگ پوست تیره از جمله مزایای درمان اسکار ناشی از آکنه با میکرونیدلینگ است. به علاوه، عوارض جانبی میکرونیدلینگ کم تر از دیگر روش های درمانی است. این عوامل سبب شده است تعداد روزافزونی از پزشکان ترغیب به انتخاب میکرونیدلینگ به عنوان روش درمان اسکار ناشی از آکنه شوند.در سال 2018، Al Qarqaz و Al-Yousef به بررسی ایمنی و اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان اسکار آکنه پیگمنته در بیماران با پوست تیره پرداختند. نتایج این تحقیق در Journal of Cosmetic Dermatologyمنتشر شده است.در این مطالعه، 39 بیمار با رنگ پوست تیره (تایپ 3 ، 4 و 5) در محدوده سنی 18 تا 43 انتخاب شدند.از شاخص هایپرپیگمانتاسیون پس از آکنه (PAHPI) و مقیاس گودمن-بارون (مقیاس GB) برای ارزیابی پایه ضایعات ناشی از آکنه استفاده شد.از پماد موضعی برای ایجاد بی حسی موضعی در محل ضایعات استفاده شد. میکرونیدلینگ با دستگاه اتومات تا زمان مشاهده pinpoint bleedingانجام شد. با استفاده از دستگاه انجام شد. در درمان اسکارهای از نوع ice-pick، پوست کشیده شد تا نیدل به اعماق کف و کناره‌های ضایعه نفوذ کند.2 هفته پس از درمان، ارزیابی اولیه نتایج انجام شد. پس از 4 هفته از تاریخ ارزیابی اولیه، بیماران مجدداً مورد بررسی قرار گرفتند و وضعیت ضایعات درمان شده با استفاده از شاخص‌های PAHPI و GB مورد سنجش قرار گرفت. میزان رضایت بیماران از نتایج درمانی نیز مورد ارزیابی قرار گرفت.نتیجه ارزیابی ها حاکی از بهبود معنی دار شاخص های PAHPI و GB پس از انجام میکرونیدلینگ بود.عوارض جانبی جزئی و گذرا بود. شایع ترین عارضه اریتما و خشکی موقتی پوست بود.پس از درمان، در هیچ یک از بیماران مورد مطالعه علیرغم رنگ پوست تیره که آن ها را مستعد هایپرپیگمنتیشن متعاقب درمان می کند، تشدید پیگمنتیشن مشاهده نشد.79 درصد از بیماران از نتایج درمانی کسب شده راضی بودند.نتایج حاصل از این تحقیق بیان گر اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان اسکار و هایپرپیگمنتیشن ناشی از آکنه بود. عوارض جانبی شامل خشکی موقتی پوست و اریتما و هماتوم محدود و گذرا بود که حاکی از ایمنی این روش درمانی بود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Fife D. Practical evaluation and management of atrophic acne scars: tips for the general dermatologist. The Journal of clinical and aesthetic dermatology. 2011;4(8):50. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3168245/2. Abad‐Casintahan F, Chow SK, Goh CL, Kubba R, Hayashi N, Noppakun N, See J, Suh DH, Xiang LH, Kang S, Asian Acne Board. Frequency and characteristics of acne‐related post‐inflammatory hyperpigmentation. The Journal of dermatology. 2016;43(7):826-8. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/1346-8138.132633. Al Qarqaz F, Al‐Yousef A. Skin microneedling for acne scars associated with pigmentation in patients with dark skin. Journal of cosmetic dermatology. 2018;17(3):390-5. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.12520

مقایسه اثربخشی میکرونیدلینگ و کرایوتراپی سطحی در درمان آلوپسی آره‌آتا

جهان تیوا آرا — Tue, 28 Dec 2021 11:56:14 +0330

آلوپسی آره‌آتا یک اختلال پوستی شایع با منشأ خودایمنی است که سبب ریزش موی non-scarring به صورت منطقه‌ای می شود. این اختلال در اسکالپ و دیگر نواحی بدن که پوشیده از مو باشند اتفاق می افتد.نرخ ابتلا به آلوپسی آره‌آتا حدود 2 درصد جمعیت عمومی است و ریسک ابتلا به این بیماری در طول عمر، 7/1 درصد است. امکان ابتلا به این اختلال در هر دو جنس و در تمامی نژادها و رده های سنی وجود دارد.تاکنون روش درمانی پذیرفته ای شده ای برای درمان آلوپسی آره‌آتا ارائه نشده است. به علاوه، هیچ یک از روش های درمانی موجود، تضمینی برای عدم عود مجدد این اختلال ایجاد نمی کنند.به طور کلی، میزان موفقیت روش های موجود در درمان آلوپسی آره‌آتا از 23 تا 75 درصد ارزیابی شده است. پرکاربردترین این روش ها عبارتند از ایمونوتراپی موضعی، استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی و درون ضایعه‌ای، درمان با پسورالن و تابش اشعه ماوراء بنفش (PUVA)؛ استفاده از عوامل سرکوب‌کننده سیستم ایمنی مانند کورتیکواستروئیدهای سیستمیک، متوترکسات، سیکلوسپورین A و آزاتیوپرین، استفاده از عوامل بیولوژیکی مانند اینترلوکین 12، مهارکننده‌های 23p40 و مهارکننده های ژانوس کیناز.علاوه بر روش های مذکور، اخیرا از کرایوتراپی سطحی، میکرونیدلینگ، پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)، لیزر و درمان با سلول های بنیادی نیز در درمان AA استفاده شده است.میکرونیدلینگ روشی نسبتاً کم تهاجمی است که در آن از نیدل های میکرومتری برای ایجاد جراحت های محدود و کنترل شده در پوست و تحریک فرآیندهای ترمیم و بازسازی بافت استفاده می شود. میکرونیدلینگ سبب فعال شدن سلول های بنیادی مستقر در بالج مو و آزادسازی فاکتورهای رشد می شود و از این طریق، زمینه را برای رشد مجدد مو فراهم می کند. به علاوه، این روش درمانی جریان خون به فولیکول های مو را افزایش می دهد و تغییراتی نیز در سلول های ایمنی محل درمان ایجاد می کند.در مطالعه انجام شده توسط Aboeldahab و همکارانش که در سال 2021 در ژورنال Dermatologic therapy انتشار یافته است، به بررسی و مقایسه ایمنی و اثربخشی کرایوتراپی سطحی و میکرونیدلینگ در درمان آلوپسی آره‌آتا پرداخته شده است.برای این منظور، 80 بیمار مبتلا به آلوپسی آره‌آتا خفیف در ناحیه اسکالپ وارد مطالعه شدند. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 40 نفره تقسیم شدند. گروه اوّل با کرایوتراپی سطحی (با استفاده از دی متیل اتر و پروپان) و گروه دوم با میکرونیدلینگ (با استفاده از نیدل های به طول 1 تا 2 میلی متر) تحت درمان قرار گرفتند.درمان شامل 6 جلسه با فواصل دو هفته ای بود. پس از آخرین جلسه درمان، فالوآپ بیمارن به مدت 3 ماه انجام شد.ارزیابی نتایج با استفاده از عکس برداری و تریکوسکوپی صورت گرفت. تغییرات شدت علائم آلوپسی با استفاده از دو شاخص severity of alopecia tool (SALT)) و (AASIS) areata symptom impact scale Alopecia مورد سنجش قرار گرفتند.پاسخ عالی در 15 بیمار (37.5%) از گروه (1) و 14 بیمار (35%) از گروه (2) مشاهده شد. هم چنین، پاسخ خوب در 23 بیمار (57.5%) از گروه (1) و 21 بیمار (52.5%) از گروه (2) گزارش شد.میانگین تغییرات شاخص SALT در بیماران گروه (2) به طور معنی‌داری بالاتر از گروه (1) بود. هم چنین میانگین تغییرات شاخص AASIS در بیماران گروه (1) بالاتر از گروه (2) بود، اما میزان این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود.مطالعات تریسکوپی نشان دهنده کاهش معنی دار علائم آلوپسی آره‌آتا از ابتدای شروع درمان تا پایان فالوآپ سه ماهه در هر دو گروه بود.میزان تحمل پذیری هر دو روش درمانی برای بیماران، خوب ارزیابی شد و در مدت فالوآپ، هیچ موردی از عود علائم مشاهده نشد.نتایج حاصل از این تحقیق نشان دهنده ایمنی و اثربخشی هر دو روش مورد مطالعه (میکرونیدلینگ و کرایوتراپی سطحی با استفاده از مخلوط DMEP) در درمان موارد خفیف آلوپسی آره‌آتا در ناحیه اسکالپ بود. در این بین، میکرونیدلینگ اثربخشی بالاتری نسبت به کرایوتراپی داشت.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Strazzulla LC, Wang EH, Avila L, Sicco KL, Brinster N, Christiano AM, Shapiro J. Alopecia areata: disease characteristics, clinical evaluation, and new perspectives on pathogenesis. Journal of the American Academy of Dermatology. 2018;78(1):1-2. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S019096221731873X2. Zawar VP, Karad GM. Liquid nitrogen cryotherapy in recalcitrant alopecia areata: a study of 11 patients. International journal of trichology. 2016;8(1):15. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4830166/3. Aboeldahab S, Nada EE, Assaf HA, Gouda ZA, Abu El‐Hamd M. Superficial cryotherapy using dimethyl ether and propane mixture versus microneedling in the treatment of alopecia areata: A prospective single‐blinded randomized clinical trial. Dermatologic therapy. 2021:e15044. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/dth.15044

کاربرد میکرونیدلینگ، ترانگزامیک اسید و ویتامین C در درمان ملاسما

جهان تیوا آرا — Tue, 21 Dec 2021 10:27:53 +0330

ملاسما یک اختلال پیچیده در رنگدانه های پوستی است که درمان آن با چالش های متعددی همراه است. مشخصه این اختلال اکتسابی، تغییر رنگ موضعی پوست و ایجاد لکه های خاکستری رنگ است. این عارضه در بخش هایی از پوست که در معرض تابش آفتاب قرار گرفته اند روی می دهد. آمارها نشان می دهد میزان ابتلا به ملاسما در زنان بیش از مردان است.اگرچه پاتوژنز دقیق ملاسما به طور کامل شناخته نشده است، اما باور بر این است که این اختلال چندعاملی ناشی از اینترکشن عوامل ژنتیکی، هورمونی، محیطی و دیگر ریسک فاکتورهاست ]1[.شایعترین علت پیگمنتیشن پوست، اشعه ماورا بنفش است که باعث تحریک و القاء فرآیند ملانوژنز به صورت مستقیم و غیر مستقیم می شود. به علاوه، در تحقیقات اخیر، ارتباط تابش نور مرئی با ابتلا به ملاسما نیز گزارش شده است. هم چنین، برخی گزارشات حاکی از ارتباط تغییرات هورمونی و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) با ظهور علائم ملاسما است ]2[.در ضایعات پوستی ملاسما، ماست سل‌ ها به وفور یافت می شوند. هیستامین آزاد شده از ماست سل ها می تواند در ملانوژنز نقش داشته باشد. ماست سل ها در پاسخ به تابش اشعه ماورا بنفش، اقدام به ترشح هیستامین می کنند که سبب تکثیر و مهاجرت ملانوسیت ها می شود.ماست سل ها هم چنین با ترشح فاکتورهای آنژیوژنیک، مانند فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF)، فاکتور رشد فیبروبلاست -2 (FGF-2) و فاکتور رشد تغییر دهنده (TGF) باعث تکثیر عروق می شوند.یکی از ترکیبات مورد استفاده در درمان ملاسما، ترانگزامیک اسید است که خاصیت آنتی فیبرینولیتیکی دارد. این ترکیب ابتدا برای کنترل خونریزی تجویز می شد. اما امروزه به عنوان درمان مکمل در برخی از اختلالات رنگدانه ای مانند ملاسما و هایپرپیگمنتیشن ناشی از تابش اشعه ماورا بنفش نیز کاربرد پیدا کرده است. ویتامین C نیز یکی دیگر از گزینه های موثر در درمان هایپرپیگمنتیشن است که از طریق مهار تایروزیناز عمل می کند ]3[.Tahoun و همکارانش در سال 2021 در مقاله ای که در ژورنال Journal of Dermatological Treatment انتشار یافته است به مقایسه اثربخشی درمان ملاسما با میکرونیدلینگ به همراه ترانگرامیک اسید موضعی و ویتامین C پرداخته اند ]4[.برای این منظور 30 بیمار زن مبتلا به ملاسما در محدوده سنی 20 تا 50 سال در مطالعه وارد شدند. طول دروه درمان 4 هفته بود. مطالعه به روش split face انجام شد به این ترتیب که در سمت راست صورت بیماران، میکرونیدلینگ و ترانگزامیک اسید موضعی و در سمت چپ صورت، میکرونیدلینگ و ویتامین C مورد استفاده قرار گرفت.به منظور ارزیابی نتایج، درموسکوپی به روش Wood’s light در پوزیشن های استاندارد انجام شد. از شاخص شدت و مساحت ملاسما (Melasma Area and Severity Index (MASI)) برای مقایسه نتایج در سمت راست و چپ صورت بیماران استفاده شد. به علاوه، شاخص های Visual Analogue Score (VAS) و Dermatology Life Quality Index (DLQI) پیش از درمان و در هفته های 4، 12 و 16 مورد ارزیابی قرار گرفتند.تصاویر به دست آمده نشان دهنده بهبود کلینیکال به ویژه در بیماران با ملاسمای مختلط (اپیدرمال و درمال) بود. هم چنین نتایج حاکی از بهبود معنادار شاخص MASI در هر دو سمت صورت بیماران بود (p-value < 0.001). اگرچه تفاوت معناداری بین مقادیر MASI سمت راست و چپ صورت بیماران در هفته های 4، 12 و 16 دیده نشد.شاخص VAS که توسط دو پزشک متخصص مورد ارزیابی قرار گرفت، بهبود معناداری را در هفته های 4، 12 و 16 در هر دو سمت صورت نشان داد (p-value < 0.001). مقدار متوسط شاخص DLQI نیز از 82/3±90/6 در هفته صفر به 85/2±62/3 در هفته 16 رسید.مهم ترین عوارض گزارش شده توسط بیماران، اریتما و خارش بود که در 30 درصد افراد مشاهده شد.نتایج این تحقیق حاکی از اثربخشی استفاده از میکرونیدلینگ به همراه ترانگزامیک اسید و ویتامین C در درمان پیگمنتیشن اپیدرمال و اختلالات عروقی ناشی از ملاسما بود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Passeron T. Melasma pathogenesis and influencing factors–an overview of the latest research. Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology. 2013;27:5-6. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/jdv.120492. Kim EH, Kim YC, Lee ES, Kang HY. The vascular characteristics of melasma. Journal of dermatological science. 2007;46(2):111-6. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S09231811070005883. Rodrigues M, Pandya AG. Melasma: clinical diagnosis and management options. Australasian Journal of Dermatology. 2015;56(3):151-63. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/ajd.122904. Tahoun AI, Mostafa WZ, Amer MA. Dermoscopic evaluation of tranexamic acid versus Vitamin C, with microneedling in the treatment of melasma: a comparative, split-face, single-blinded study. Journal of Dermatological Treatment. 2021, 1-7. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09546634.2021.1871582

بررسی اثربخشی میکرونیدلینگ همراه با گلایکولیک اسید 70 درصد در درمان اسکار ناشی از آکنه آتروفیک

جهان تیوا آرا — Wed, 08 Dec 2021 14:18:55 +0330

یکی از عوارض ماندگار آکنه‌های التهابی، اسکار ناشی از آکنه است. اسکار ناشی از آکنه نه تنها از نظر زیبایی سبب بروز تغییرات ظاهری نامطلوب در بیماران می‌شود، بلکه از نظر روانشناسی نیز برای فرد آزار دهنده است.اسکارهای ناشی از آکنه به انواع مختلفی شامل اسکارهای آتروفیک، هایپرتروفیک و ماکولا طبقه بندی می‌شوند.عوامل موثر در شکل گیری اسکار ناشی از آکنه عبارتند از شدت و قدمت ضایعات آکنه و میزان تأخیر در درمان.این اسکارها نه تنها با گذشت زمان محو نمی‌شوند، بلکه ظاهر آن‌ها در اثر افزایش سن و اثرات مخرب تابش آفتاب بدتر نیز می‎شود.اطلاعات دقیقی از میزان شیوع و شدت وخامت اسکار ناشی از آکنه در جمعیت‌های مختلف در دسترس نیست. به طور متوسط، موارد خفیف در حدود 95٪ بیماران و موارد شدیدتر در 22٪ بیماران دیده می‌شود. اسکار ناشی از آکنه در بیماران دارای آکنه مقاوم که در محدوده سنی 25 تا 44 سال قرار دارند بیشتر گزارش شده است.یکی از روش های موثردر درمان اسکار ناشی از آکنه، میکرونیدلینگ است. سابقه به کارگیری این روش در مدیریت آکنه و عوارض آن به 50 سال گذشته برمی‌گردد. در این روش با استفاده از میکرو نیدل‌های با طول های مختلف، منافذ میکرومتری در اپیدرم ایجاد می‌شود. جراحت‌های محدود ایجاد شده در ایپدرم و درم منجر به تحریک نئوکلاژنز و نئوآنزیوژنز می‌شود.از دیگر راهکارهای مورد استفاده در درمان اسکار ناشی از آکنه، پیلینگ شیمیایی است. یکی از ترکیبات موثر در این زمینه، گلایکولیک اسید (GA) است. در مطالعات مختلف از این آلفاهیدروکسیلیک اسید در درمان اسکار ناشی از آکنه استفاده شده است. تحقیقات حاکی از آن است که GA هفتاد درصد با قابلیت نفوذ به بخش فوقانی درم پاپیلار باعث مدولاسیون فیبروبلاست‌ها و در نتیجه افزایش میزان سنتز بافت همبند می‌شود. این ترکیب هم‌چنین سبب بازسازی ساختار اپیدرم و کاهش محتوای ملانین و توزیع یکنواخت آن در اپیدرم می شود.علیرغم وجود مطالعات متعدد در خصوص اثربخشی این دو روش در درمان اسکار ناشی از آکنه، تعداد مطالعاتی که به ارزیابی اثربخشی ترکیب این دو روش پرداخته باشند، بسیار محدود است.در سال 2017،Rana و همکارانش در تحقیقی که در ژورنال Cosmetic Dermatologyانتشار یافته است به بررسی اثربخشی میکرونیدلینگ همراه با گلایکولیک اسید 70 درصد در درمان اسکار ناشی از آکنه آتروفیک پرداختند.برای این منظور، 60 بیمار در محدوده سنی بالاتر از 18 سال دارای اسکارهای ناشی از آکنه آتروفیک در مطالعه وارد شدند.درمان در گروه اول شامل 3 جلسه میکرونیدلینگ با فواصل 6 هفته ای بود. در گروه دوم علاوه بر 3 جلسه میکرونیدلینگ با فواصل 6 هفته ای، سه هفته بعد از هر جلسه میکرونیدلینگ، یک جلسه پیلینگ با گلایکولیک اسید 70٪ نیز انجام شد.به منظور ارزیابی نتایج، یک ناظر Blinded پس از جلسه اول و 22 هفته پس از پایان دوره درمان با استفاده از شاخص(ECCA) Echelle d’evaluation clinique des cicatrices d’acne به ارزیابی بالینی اسکارهای ناشی از آکنه پرداخت.به علاوه، از بیماران خواسته شد میزان بهبود اسکارها و بافت پوست را بر اساس مقیاس Visual analogue scoring (VAS) ارزیابی کنند.از 60 بیمار مورد مطالعه، 52 نفر دوره مطالعه 22 هفته ای را به پایان رساندند.میانگین شاخص ECCA در گروه اول از 78/29±90/111 به 60/29±32/82 کاهش یافت. میزان کاهش این شاخص در گروه دوم بالاتر از گروه اول بود (از 80/31±93/112 به 30/29±28/73) که به معنای اثربخشی بالاتر درمان انجام شده در گروه دوم بود (P <0.001).به طریق مشابه، تغییرات شاخص VAS نشان دهنده بهبود بیشتر در بافت پوست بیماران گروه دوم در مقایسه با گروه اول بود.نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد اثربخشی ترکیب میکرونیدلینگ و پیلینگ با گلایکولیک اسید 70٪ در درمان اسکارهای ناشی از آکنه و بهبود ساختار بافت بالاتر از مونوتراپی با میکرونیدلینگ است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Rivera AE. Acne scarring: a review and current treatment modalities. Journal of the American Academy of Dermatology. 2008;59(4):659-76. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S01909622080065922. O’Daniel TG. Multimodal management of atrophic acne scarring in the aging face. Aesthetic plastic surgery. 2011;35(6):1143-50. Available at:https://link.springer.com/article/10.1007/s00266-011-9715-y3. Rana S, Mendiratta V, Chander R. Efficacy of microneedling with 70% glycolic acid peel vs microneedling alone in treatment of atrophic acne scars—A randomized controlled trial. Journal of cosmetic dermatology. 2017;16(4):454-9. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.12377

اثربخشی مزوتراپی در کاهش سلولیت

جهان تیوا آرا — Wed, 08 Dec 2021 14:13:30 +0330

سلولیت یا لیپودیستروفی ژینوئید بیماری محسوب نمی شود، بلکه به عنوان یک نقص زیبایی به شمار می رود.سلولیت در زنان شایع تر از مردان است. این اختلال بر عزت نفس و عملکرد اجتماعی افراد تأثیر منفی می گذارد. این موضوع باعث شده است متخصصان سلامت و زیبایی به دنبال یک درمان موثر برای کاهش سلولیت باشند.یکی از رویکردهای درمانی پیشنهاد شده برای رفع سلولیت، مزوتراپی است. مزوتراپی عبارت است از تزریق مقادیر کمی از دارو یا ماده موثره به درون مزودرم (لایه چربی و بافت همبند واقع در زیر پوست).هدف از انجام مزوتراپی در درمان سلولیت، بهبود گردش خون، تخلیه لنفاوی و تسریع لیپولیز است. مزوتراپی به علاوه سبب بهبود وضعیت ظاهری پوست در محل درمان و پیرامون آن می شود.در مزوتراپی سلولیت، به طور معمول از محلول های موسوم به "کوکتل های درمانی" استفاده می شود که مخلوطی از چندین ماده موثره هستند. متداول ترین مواد موثره مورد استفاده در رفع سلولیت عبارتند از پنتوکسی فیلین، هیالورونیداز، کلاژناز، کارنیتین، پیروات کلسیم، آمینوفیلین، کافئین، کومارین و عصاره آرتیشو و ملیلوتوس. علاوه بر این مواد، فسفاتیدیل کولین (PC) و دئوکسی کولات (DC) نیز سبب کاهش موضعی بافت چربی می شوند.در مطالعه انجام شده توسط Sylwia و Krzysztof که در ژورنال Cosmetic and Laser Therapy منتشر شده است، از مزوتراپی برای رفع سلولیت استفاده شد. این کار با استفاده از کوکتل حاوی ژل پلی آمینواسیدی، گلوکوپیرانوز، اتیلن دی آمینو تترا استیک سدیم و سیستم بافر آمینو اسیدی به همراه بی کربنات سدیم جهت تنظیم اسمولاریته انجام شد.برای این منظور، 21 زن دارای سلولیت در محدوده سنی 22 تا 46 سال با میانگین سنی 9/35 سال، وارد مطالعه شدند. پیش از شروع درمان، درجه شدت سلولیت افراد با مقیاس نورنبرگر-مولر اندازه گیری شد. اندازه دور ران، قد و وزن بیماران ثبت شد و شاخص توده بدنی (BMI) برای هر یک از آن ها محاسبه شد.دوره درمان شامل 6 جلسه بود که در فواصل 6-7 روزه انجام شد.تزریق به صورت نقطه به نقطه و با استفاده از نیدل G30 چهار میلی متری در بالای هیپودرم بخش خلفی ران انجام شد. حجم تزریق شده برای هر بیمار در هر جلسه، 10 میلی لیتر بود. تزریق بدون بی حسی انجام شد.ارزیابی نتایج با استفاده از سونوگرافی معمولی و سونوگرافی با فرکانس بالا انجام شد. اکوژنیسیته درم، ضخامت اپیدرم، درم و هیپودرم و مساحت ناحیه اتصال هیپودرم و درم با استفاده از سونوگرافی با فرکانس بالا مورد ارزیابی قرار گرفتند. سونوگرافی ها قبل از شروع دوره درمان و 4 هفته پس از درمان انجام شد. به علاوه، عکسبرداری از محل درمان قبل و بعد از اتمام دوره درمان صورت گرفت.بر اساس نتایج به دست آمده، پس از انجام مزوتراپی، مساحت ناحیه اتصال هیپودرم و درم در تمام بیماران کاهش یافت. میانگین کاهش این پارامتر 37٪ بود. میزان اکوژنیسیتی درم نیز به میزان قابل توجهی کاهش یافت که به معنای بهبود میکروسیرکولیشن و هیدراسیون پوست پس از درمان بود.ضخامت هیپودرم نیز به میزان معناداری کاهش یافت. میانگین کاهش این شاخص، 12/14 درصد بود. شدت سلولیت نیز پس از درمان به طور قابل توجهی از مقدار متوسط 95/1 به 4/1 کاهش یافت.از نظر آماری تغییر معنی داری در وزن بیماران، شاخص BMI و ضخامت اپیدرم و درم مشاهده نشد.در هیچ یک از بیماران عارضه جدی مشاهده نشد. 04/19 درصد بیماران درد را در طول درمان تجربه کردند و 57/28 درصد کبودی سطحی داشتند که طی چند روز برطرف شد.نتایج حاصل از این تحقیق نشان دهنده اثربخشی مزوتراپی در کاهش سلولیت بود. عوارض جانبی خفیف و گذرا بود. در این مطالعه، هم چنین برای اوّلین بار از سونوگرافی با فرکانس بالا برای ارزیابی دقیق نتایج درمان استفاده شد.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Avram MM. Cellulite: a review of its physiology and treatment. Journal of Cosmetic and Laser Therapy. 2004;6(4):181-5. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/147641704100030572. Kutlubay Z. Evaluation of mesotherapeutic injections of three different combinations of lipolytic agents for body contouring. Journal of Cosmetic and Laser Therapy. 2011;13(4):142-53. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.3109/14764172.2011.5940593. Sylwia M, Krzysztof MR. Efficacy of intradermal mesotherapy in cellulite reduction–Conventional and high-frequency ultrasound monitoring results. Journal of Cosmetic and Laser Therapy. 2017;19(6):320-4. Available at:https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/14764172.2017.1334927

عنوان: کاربرد مزوتراپی به عنوان درمان کمکی در آلوپسی آندروژنیک

جهان تیوا آرا — Sat, 27 Nov 2021 17:56:11 +0330

آلوپسی آندروژنتیک (AGA) متداول ترین نوع آلوپسی است. میزان شیوع این بیماری در مردان تا 80٪ و در زنان تا 50٪ گزارش شده است.آلوپسی آندروژنیک یک بیماری مزمن، پیشرونده و وابسته به هورمون های مردانه است. این اختلال افرادی را که از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا هستند، تحت تأثیر قرار می دهد. AGAسبب کوچک شدن و مینیاتوریزیشن پیشرونده فولیکول های مو می شود.در حال حاضر، تنها درمان تأیید شده برای آلوپسی آندروژنیک استفاده از ماینوکسیدیل موضعی و فیناستراید خوراکی است.از دیگر روش های پیشنهاد شده برای درمان آلوپسی آندروژنیک می توان به مزوتراپی اشاره کرد. مزوتراپی عبارت است از تزریق اینترادرمال مواد موثره دارویی در دوزهای پایین در نواحی متعدد در نزدیکی محل آسیب. در مزوتراپی، فاصله زمانی بین تزریقات، طولانی تر از روش های معمول تزریق است. چرا که تزریق دارو به روش مزوتراپی، باعث افزایش زیست فراهمی دارو و در نتیجه افزایش ماندگاری اثر آن می شود.ایمنی و اثربخشی مزوتراپی در درمان آلوپسی آندروژنیک در مطالعات مختلف نشان داده شده است. در سال 2020، Melo و همکارانش در مقاله ای که در ژورنال Cosmetic Dermatology به چاپ رسیده است، به بررسی اثربخشی مزوتراپی به عنوان درمان کمکی در آلوپسی آندروژنیک پرداختند.این مطالعه موردی بر روی یک مرد سفید پوست سالم 47 ساله با شکایت از ریزش مو انجام شده است. در معاینه اوّلیه بیمار، نازک شدن موهای سر و عقب روی خط مو در ناحیه پیشانی و گیجگاه مشاهده شد که بر اساس معیار Hamilton ‐ Norwood، ریزش موی Scale IV تشخیص داده شد.هیچ شواهدی دال بر وجود التهاب یا زخم مشاهده نشد. سابقه خانوادگی بیمار در خصوص ریزش مو مثبت بود.تشخیص نهایی، AGA با الگوی مردانه بود. درمان انتخاب شده برای بیمار، درمان استاندارد با استفاده از محلول موضعی ماینوکسیدیل 5٪ به میزان دو بار در روز و قرص خوراکی 1 میلی گرمی فیناستراید به میزان یک بار در روز بود.درمان به مدت 2 سال انجام شده بود و بهبود نسبی کسب شده بود. با این وجود، پس از دو سال، پاسخ بالینی بیمار تثبیت شده بود و بنابراین بیمار درخواست کاشت مو کرده بود.پس از بررسی گزینه های درمانی ممکن، مزوتراپی به عنوان درمان کمکی انتخاب شد و به رژیم درمانی قبلی بیمار اضافه شد. بنابراین، انجام روش های درمانی تهاجمی به تعویق انداخته شد.10 جلسه مزوتراپی با ترکیب تزریقی حاوی 1 میلی لیتر ماینوکسیدیل5/0 درصد، 1 میلی لیتر فیناستراید 05/0 درصد، 2 میلی لیتر بایوتین 5 میلی گرم بر میلی لیتر و 2 میلی لیتر D‐پانتنول 50 میلی گرم بر میلی لیتر انجام شد. فاصله بین هر دو جلسه متوالی، 2 هفته بود.در هر جلسه، قبل از انجام مزوتراپی، ضد عفونی موضع با کلرهگزیدین الکلی انجام می‌شد. سپس تزریق اینترادرمال در مناطق مورد نظر با فواصل 1 الی 2 سانتی متری و در عمق 2 الی 4 میلی متری انجام می شد. تزریق با استفاده از نیدل گیج 30 با طول 4 میلی متر صورت می گرفت.در جلسه دهم، افزایش قابل توجهی در تراکم و ضخامت مو مشاهده شد و میزان ریزش مو به طرز محسوسی کاهش یافته بود.به دلیل نتایج بالینی خوبی که کسب شده بود، درمان برای 10 جلسه دیگر نیز ادامه یافت.در پایان دوره درمان، رویش مجدد مو به میزان قابل توجهی مشاهده شد و ارزیابی های انجام شده حاکی از بهبود چشمگیر پس از 20 جلسه مزوتراپی بود .رژیم درمانی اتخاذ شده به خوبی توسط بیمار تحمل شد و هیچ عارضه جانبی مشاهده نشد.نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان دهنده پاسخ بالینی بسیار خوب به 20 جلسه مزوتراپی برای درمان AGA بود. نکته قابل توجه این تحقیق، عدم مشاهده عوارض جانبی در حین درمان و پس از آن بود. این مطالعه نشان داد مزوتراپی می تواند به عنوان یک روش مکمل موثر و ایمن در درمان AGA به کار گرفته شود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Adil A, Godwin M. The effectiveness of treatments for androgenetic alopecia: a systematic review and meta-analysis. Journal of the American Academy of Dermatology. 2017;77(1):136-41. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S01909622173030672. Yim E, Nole KL, Tosti A. 5α-Reductase inhibitors in androgenetic alopecia. Current Opinion in Endocrinology, Diabetes and Obesity. 2014;21(6):493-8. Available at:https://journals.lww.com/co-endocrinology/toc/2014/120003. Melo DF, de Mattos Barreto T, Plata GT, Araujo LR, Tortelly VD. Excellent response to mesotherapy as adjunctive treatment in male androgenetic alopecia. Journal of cosmetic dermatology. 2020;19(1):75-7. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.12983

مقایسه اثر درمانی میکرونیدلینگ و ترتینوئین در بیماران مبتلا به آکنه کمدونال

جهان تیوا آرا — Mon, 15 Nov 2021 16:33:14 +0330

آکنه یکی از مشکلات پوستی شایع است که پاتوفیزیولوژی پیچیده ای دارد. آکنه اغلب به صورت ضایعات غیر التهابی (کمدون) و التهابی (پاپول و پاستول) در صورت، یا بر روی سینه و کمر ظاهر می شود.علت ایجاد ضایعات آکنه مسدود شدن منافذ پوست با چربی، سلول های مرده و باکتری ها است. التهاب آکنه ناشی از کلونیزه شدن پروپیونی باکتریوم آکنه است.در پاتوفیزیولوژی آکنه چند عامل دخالت دارند. این عوامل عبارتند از التهاب، تولید بیش از حد سبوم، کلونیزاسیون باکتری در واحدهای پیلوسباسه و پوسته ریزی فولیکول.مطالعات مختلف نشان داده اند وجود مقادیر بالای اینترلوکین 1 آلفا (IL-1α) و سایتوکاین های پیش التهابی در پوست منجر به کمدوژنز می شود.ترتینوئین یکی از مشتقات ویتامین A و اولین گزینه درمانی برای اکثر انواع آکنه است. این ترکیب با اثرات کمدولیتیکی که دارد تکثیر و تمایز سلول های اپیدرمی را در لایه stratum corneum پوست تنظیم می کند. به علاوه، ترتینوئین قابلیت ایجاد تغییر در روند غیرطبیعی کراتینیزاسیون فولیکولی را دارد. افزون بر این موارد، این دارو به واسطه مهار گیرنده های toll-like، اثرات ضد التهابی ایجاد می کند.علیرغم خواص و قابلیت های گفته شده، ترتینوئین ممکن است باعث تحریک، قرمزی، خشکی و احساس سوزش پوست شود. از دیگر عوارض این دارو، تشدید اگزما به ویژه درماتیت آتوپیک است.یکی دیگر از درمان های پیشنهاد شده برای آکنه کومدونال، میکرونیدلینگ است. در میکرونیدلینگ، نیدل های مینیاتوری با ورود به پوست باعث ایجاد جراحت های لوکال می شود. به دلیل ابعاد میکرومتری نیدل ها، حداقل آسیب به عروق خونی می‌رسد. در نتیجه، میکرونیدلینگ حداقل خونریزی را ایجاد می کند.در این روش، نیدل ها به درون اپیدرم نفوذ می کنند، اما باعث از هم گسیختگی آن نمی شوند. به این دلیل، میکرونیدلینگ را می توان بدون نگرانی از ایجاد عوارض جانبی جدی یا دائمی، به دفعات تکرار نمود.در مطالعات مختلف اثربخشی میکرونیدلینگ در درمان انواع آکنه نشان داده شده است. تحقیقات گویای آن است که میکرونیدلینگ با القای سنتز کلاژن، به درمان آکنه ولگاریس کمک می کند. بنابراین، میکرونیدلینگ روشی موثر در کاهش ضایعات التهابی و غیر التهابی آکنه به شمار می‌رود.در سال 2019، مهران و همکارانش در مقاله ای به مقایسه اثرات بالینی میکرونیدلینگ و داروی موضعی ترتینوئین در درمان آکنه کومدونال پرداختند.برای این منظور، هشتاد و دو بیمار به صورت تصادفی در دو گروه قرار داده شدند. در گروه اول برای درمان ضایعات آکنه از ترتینوئین موضعی استفاده شد. درمان در گروه دوم شامل انجام شش جلسه میکرونیدلینگ در یک دوره 3 ماهه بود.ارزیابی نتایج به دست آمده، قبل از درمان، در پایان دوره درمان و در فالو آپ سه ماهه با بررسی تغییرات درجه شدت آکنهاز طریق سیستم جهانی گریدینگ آکنه (شاخص GAGS) انجام شد. هم چنین میزان رضایت مندی بیماران از نتایج درمان نیز مورد سنجش قرار گرفت.بر اساس نتایج به دست آمده در پایان دوره درمان، شاخص GAGS در هر دو گروه به طور قابل توجهی کاهش یافت. این مقدار در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ از 3.8±7.8 به 2.6± 3.5 و در گروه درمان شده با ترتینوئین از 3.8 ± 8 به 3.2±6.6 تغییر پیدا کرد.به طریق مشابه، شاخص شدت آکنه نیز در هر دو گروه کاهش یافت که میزان کاهش این شاخص در گروه میکرونیدلینگ به طور قابل توجهی بالاتر از گروه ترتینوئین بود (P <0.001).ماندگاری بهبود شاخص شدت آکنه در گروه درمان شده با میکرومیکرونیدلینگ بیش تر بود. به این ترتیب که در ویزیت فالوآپ، این شاخص در بیماران درمان شده با ترتینوئین به 3.2 ± 8.2 افزایش یافت، در حالی که در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ مقدار آن تقریبا بدون تغییر باقی مانده بود.ارزیابی بیماران از میزان بهبود ضایعات آکنه در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ به طور معناداری بالاتر از میزان اظهار شده توسط بیماران درمان شده با ترتینوئین بود (P <0.001).نتایج به دست آمده در این تحقیق حاکی از اثربخشی، ماندگاری و رضایت بخشی بالاتر میکرونیدلینگ در مقایسه با ترتینوئین در درمان بیماران دارای آکنه کومدونال است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Cordain L, Lindeberg S, Hurtado M, Hill K, Eaton SB, Brand-Miller J. Acne vulgaris: a disease of Western civilization. Archives of dermatology. 2002;138(12):1584-90. Available at:https://jamanetwork.com/journals/jamadermatology/article-abstract/4790932. Chandrashekhar BS, Anitha M, Ruparelia M, Vaidya P, Aamir R, Shah S, Thilak S, Aurangabadkar S, Pal S, Saraswat A, Sanmukhani JJ. Tretinoin nanogel 0.025% versus conventional gel 0.025% in patients with acne vulgaris: a randomized, active controlled, multicentre, parallel group, phase IV clinical trial. Journal of clinical and diagnostic research: JCDR. 2015;9(1):WC04. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4347160/3. Mehran G, Sepasgozar S, Rohaninasab M, Goodarzi A, Ghassemi M, Fotooei M, Behrangi E. Comparison between the therapeutic effect of microneedling versus tretinoin in patients with comedonal acne: a randomized clinical trial. Iranian Journal of Dermatology. 2019;22(3):87-91. Available at:http://iranjd.ir/article_100199.html[1] acne[2]comedone[3]papules[4]pustule[5] Propionibacterium acnes[6] pilosebaceous units[7] follicular desquamation[8] pre-inflammatory cytokines[9] comodogenesis[10] tretinoin[11] comedolytic[12] atopic dermatitis[13] acne vulgaris[14] acne severity[15] global acne grading system (GAGS)

کاربرد میکرونیدلینگ در القاء پیگمنتیشمن در ضایعات ویتیلیگوی مقاوم به درمان

جهان تیوا آرا — Mon, 15 Nov 2021 16:30:40 +0330

ویتیلیگو یک بیماری خود ایمنی سیستمیک مزمن است که در اثر مجموعه‌ پیچیده‌ای از عوامل ژنتیکی و محیطی ایجاد می‌شود. مشخصه این بیماری دپیگمنته شده بخش‌هایی از پوست در اثر از بین رفتن ملانوسیت‌هاست.آمارها گویای آن است که حدود نیم الی یک درصد از جمعیت جهان دچار ویتیلیگو هستند. این بیماری در اشکال مختلف بالینی ظاهر می‌شود و می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی یک فرد بگذارد.ویتیلیگو اتیولوژی پیچیده‌ای دارد و تظاهرات بالینی و روند گسترش آن در بیماران مختلف متفاوت است. هم‌چنین، پاسخ بیماران به درمان‌ بسیار متنوع و متفاوت است.پاتوفیزیولوژی ویتیلیگو نیز بسیار پیچیده است و شامل مواردی از قبیل آسیب اکسیداتیو در لایه‌های فوقانی درم، تغییر در چسبندگی[1] ملانوسیت‌ها، پیر شدن[2]فیبروبلاست‌ها و توقف اتوفاژی[3] می‌شود.تاکنون روش‌های درمانی مختلفی برای مدیریت ویتیلیگو به کار گرفته شده است که رایج ترین آن ها عبارتند از:1. کورتیکوتراپی[4] به صورت موضعی، درون ضایعه‌ای[5] و سیستمیک2. استفاده از مهارکننده‌های کلسینورین[6] مانند سیکلوسپورین[7]، تاکرولیموس[8] و پیمکرولیموس[9]3. PUVA: فوتوتراپی به وسیله فرابنفش A همراه با پسورالن[10]4. NBUVB: فوتوتراپی به وسیله فرابنفش B با طیف محدود[11]5. تکنیک‌های جراحیدر سال‌های اخیر، میکرونیدلینگ به عنوان یکی از گزینه‌های درمانی در انواع اختلالات پوستی به کار گرفته شده است. مطالعات نشان داده‌اند میکرونیدلینگ سبب تسریع در نرخ ترمیم اپیدرم، تکثیر فیبروبلاست‌ها و تنظیم عملکرد متالوپروتئینازها در درم فوقانی می‌شود. با ین وجود، تاکنون اثربخشی این روش به عنوان درمان انحصاری ویتیلیگو مورد بررسی قرار گرفته است.در مطالعه انجام شده توسط Lima و همکارانش که در سال 2019 در ژورنال Dermatologic Surgery انتشار یافت، 12 بیمار با میانگین سنی 34 سال دارای ضایعات ویتیلیگوی مقاوم به درمان، تحت درمان با میکرونیدلینگ قرار گرفتند.ضایعات در 42 درصد از بیماران در ناحیه صورت، در 25 درصد بیماران در گردن، در 25 درصد بیماران بر روی دست و بازو و در 8 درصد بیماران در زیر بغل ایجاد شده بود.در زمان شروع مطالعه، حداقل دو سال از آغاز بیماری افراد تحت درمان و حداقل یک سال از پایدار شدن وضعیت آنان می‌گذشت.هیچ یک از درمان‌های انجام شده قبلی در بیماران موفق نبود. این درمان‌ها شامل شامل استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی و مهارکننده‌های کلسینورین (در 58 درصد افراد)، کورتیکواستروئیدهای موضعی و سیستمیک (در 17 درصد بیماران) و کورتیکواستروئیدهای موضعی و سیستمیک و مهارکننده‌های کلسینورین (در 25 درصد افراد) بود.درمان پیشنهاد شده در این تحقیق شامل چهار جلسه میکرونیدلینگ با عمق 1.5 میلی متر در محل ضایعات ویتیلیگو بود. جلسات درمانی با فاصله پانزده روزه انجام شد. در طول درمان، از تاکرولیموس موضعی 0.1٪ نیز استفاده شد.هر 12 بیمار جلسات درمانی را به پایان رساندند. طبق نتایج به دست آمده در این تحقیق، میکرونیدلینگ سبب القا پیگمنتیشن در 83٪ از بیماران تحت درمان شد. بهترین نتایج درمانی در ضایعات صورت مشاهده شد.نواحی پیگمنته شده حداقل تا 12 ماه پس از درمان پایداری خود را حفظ کردند. در 83 درصد از بیماران، از نتایج درمانی بسیار راضی[12] و 17 درصد ناراضی[13]بودند. هیچ عارضه جانبی که قابل تحمل نباشد، مشاهده نشد.نتایج به دست آمده از این تحقیق حاکی از آن است که میکرونیدلینگ با القاء تغییرات ساختاری در اپیدرم، امکان مهاجرت ملانوسیت‌ها به لایه‌های فوقانی درم را فراهم می‌کند. به علاوه، به نظر می‌رسد ترمیم اپیدرم و لایه‌های فوقانی درم توسط میکرونیدلینگ، با بازسازی ریزمحیط[14] سبب بهبود ضایعات ویتیلیگو می‌شود. بنابراین، این روش می‌تواند اثرات درمانی موثری در ضایعات ویتیلیگو ایجاد کند. افزون بر این، میکرونیدلینگ با تسهیل فرآیند نفوذ دارو، اثربخشی درمان‌های دارویی ویتیلیگو را نیز بیش‌تر می‌کند.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Abdel‐Malek ZA, Jordan C, Ho T, Upadhyay PR, Fleischer A, Hamzavi I. The enigma and challenges of vitiligo pathophysiology and treatment. Pigment cell & melanoma research. 2020;33(6):778-87. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/pcmr.128782. Bakis‐Petsoglou S, Le Guay JL, Wittal R. A randomized, double‐blinded, placebo‐controlled trial of pseudocatalase cream and narrowband ultraviolet B in the treatment of vitiligo. British Journal of Dermatology. 2009;161(4):910-7. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/j.1365-2133.2009.09252.x3. Elgoweini M, Din NN. Response of vitiligo to narrowband ultraviolet B and oral antioxidants. The Journal of Clinical Pharmacology. 2009;49(7):852-5. Available at: https://accp1.onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1177/00912700093357694. Lima EV, Lima MM, Miot HA. Induction of pigmentation through microneedling in stable localized vitiligo patients. Dermatologic Surgery. 2020 Mar 1;46(3):434-5. Available at:https://journals.lww.com/dermatologicsurgery/Citation/2020/03000/Induction_of_Pigmentation_Through_Microneedling_in.24.aspx[1] adhesion[2] senescence[3] autophagy[4] corticotherapy[5] intralesional[6] Calcineurin inhibitors (CNI)[7] cyclosporine[8] tacrolimus[9] pimecrolimus[10] psoralen[11] narrowband[12] very satisfied[13] dissatisfied[14] microenvironment

مقایسه اثربخشی انتقال اینترادرمال ترانگزامیک اسید از طریق میکرونیدلینگ و لیزر CO2جهت درمان ملاسما

جهان تیوا آرا — Sun, 14 Nov 2021 17:54:25 +0330

ملاسما اختلالی اکتسابی است که سبب هایپرپیگمانتاسیون پوست می شود. این اختلال عمدتاً در مناطقی از پوست مانند صورت و گردن که بیش تر در معرض تابش آفتاب هستند، روی می دهد.اکثر بیماران مبتلا به ملاسما زن هستند. فراوانی ملاسما در افراد با رنگ پوست تیره (skin type های فیتزپاتریک IV تا VI) بالاتر است.ترانگزامیک اسید (TXA) ترکیبی است با خاصیت آنتی فیبرینولیتیک که معمولا به عنوان بندآورنده خون در خونریزی های شدید مانند هموفیلی، کشیدن دندان و قاعدگی های شدید مورد استفاده قرار می گیرد.از دیگر ویژگی های TXA مهار آنزیم تایروزیناز و توقف فرآیند سنتز ملانین است.اثربخشی TXAدر درمان ملاسما اثبات شده است. نتایج به دست آمده از تحقیقات مختلف حاکی از تأثیر اشکال مختلف این ترکیب شامل خوراکی، تزریقی، موضعی و اینترادرمال در کاهش ضایعات ناشی از هایپرپیگمنتیشن است.روش های مختلفی برای انتقال TXA موضعی به کار گرفته شده است. در این میان، دو روش رایج در انتقال اینترادرمال TXA عبارتند از میکرونیدلینگ و لیزر CO2 فرکشنال.Mekawy و همکارانش در مطالعه ای که در سال 2020 انجام و در ژورنال Cosmetic Dermatologyمنتشر نمودند، به مقایسه اثربخشی میکرونیدلینگ و لیزر CO2 فرکشنال در انتقال اینترادرمال داروی TXA به منظور درمان ملاسمای صورت پرداختند.برای این منظور، 30 بیمار زن دارای ضایعات متقارن دو طرفه ملاسما در ناحیه صورت انتخاب شدند. پیش از شروع درمان، معاینه ضایعات به روش Wood’s light انجام شد تا نوع ملاسما در بیماران (اپیدرمال، درمال یا مختلط) تعیین گردد. سپس مساحت ضایعات ملاسما و شاخص شدت ضایعات (mMASI) در هر دو طرف صورت بیماران اندازه گیری و ثبت شد.ناحیه درمان با استفاده از کرم حاوی 5/2 درصد لیدوکائین و 5/2 درصد پریلوکائین به مدت یک ساعت پوشانده شد. سپس شستشوی محل با الکل انجام شد.در یک طرف از صورت بیماران، میکرونیدلینگ به صورت عمود بر سطح پوست و با عمق 25/0 تا 1 میلی متر انجام شد. میکرونیدلینگ تا زمان مشاهده pinpoint bleeding ادامه یافت.در طرف مقابل، لیزر CO2 فرکشنال با توان 8 تا 10 وات، با فواصل 1000 میکرونی (دانسیته 3/5 درصد) و زمان توقف 400 میکروثانیه انجام شد.بلافاصله بعد از انجام میکرونیدلینگ یا تابش لیزر، محلول TXA با غلظت 4 میلی گرم در میلی لیتر به صورت موضعی در محل درمان اعمال شد.برای همه بیماران، 6 جلسه درمان با فواصل دو هفته ای انجام شد.فوتوگرافی از محل درمان با استفاده از دوربین دیجیتال Nikon D5300 انجام شد. این کار قبل از شروع دوره درمان، پیش از هر جلسه و دو هفته بعد از آخرین جلسه درمان صورت گرفت.در پایان مطالعه (14 هفته بعد از جلسه اوّل درمان) شاخص mMASI برای هر دو سمت صورت بیماران محاسبه شد. این کار به صورت تصادفی و blinded توسط یک درماتولوژیست مستقل انجام شد.نتایج به دست آمده در دو هفته پس از آخرین جلسه درمان، نشان دهنده کاهش قابل توجه مساحت ضایعات ملاسما و شاخص شدت ضایعات (mMASI) در هر دو طرف صورت بیماران بود (شکل 1).?شکل یک-بیمار 34 ساله قبل (چپ) و بعد از درمان (راست). نتیجه درمان با میکرونیدلینگ و TXA (بالا راست). نتیجه درمان با لیزر CO2 فرکشنال و TXA (پایین راست).در سمت درمان شده با میکرونیدلینگ میانگین شاخص mMASI از 3.43 ± 1.84 به 1.59 ± 1.51 کاهش یافت. در مقابل، در سمت درمان شده با لیزر CO2فرکشنال مقدار این شاخص از 3.51 ± 1.84 به 1.78 ± 1.51 کاهش یافت.اگرچه نتایج بیانگر اثربخشی هر دو روش در انتقال اینترادرمال TXAو کاهش مساحت و شدت ضایعات ملاسما در صورت بیماران بود اما از نظر آماری، تفاوت معناداری بین نتایج به دست آمده از این دو روش مشاهده نشد (81/0 = P).هر دو روش درمانی بدون ایجاد عوارض جانبی جدی و طولانی مدت انجام شد.این مطالعه نشان داد، میکرونیدلینگ و لیزر CO2 فرکشنال دو روش ایمن و موثر در انتقال TXA هستند و میزان اثربخشی این دو در درمان ضایعات ملاسمای صورت بیماران، یکسان است..جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Passeron T, Picardo M. Melasma, a photoaging disorder. Pigment cell & melanoma research. 2018;31(4):461-5. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/pcmr.126842. Kim HJ, Moon SH, Cho SH, Lee JD, Sung Kim H. Efficacy and safety of tranexamic acid in melasma: a meta-analysis and systematic review. Acta dermato-venereologica. 2017;97(6-7):776-81. Available at:https://www.medicaljournals.se/acta/content/abstract/10.2340/00015555-26683. Mekawy KM, Sadek A, Seddeik Abdel‐Hameed AK. Micro‐needling versus fractional carbon dioxide laser for delivery of tranexamic acid in the treatment of melasma: A split‐face study. Journal of Cosmetic Dermatology. 2021;20(2):460-5. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.13537

مقایسه اثربخشی میکرونیدلینگ و مزونیدلینگ در درمان ملاسمای اپیدرمال

جهان تیوا آرا — Sun, 14 Nov 2021 15:07:31 +0330

ملاسما یکی از اختلالات پیگمنتیشمن پوست است که درمان آن با دشواری هایی همراه است. این بیماری به صورت لکه های نامتقارن قهوه ای رنگ و اغلب بر روی صورت بیماران پدیدار می گردد.ملاسما در زنان بیش از مردان شایع است. به علاوه، هر اندازه رنگ پوست تیره تر باشد، احتمال بروز ملاسما بیش تر است.دو عامل مهم زمینه ساز بروز ملاسما عبارتند از قرار گرفتن در معرض اشعه ماورا بنفش آفتاب و تغییرات هورمونی ]1[.تاکنون روش های مختلفی برای درمان ملاسما به کار گرفته شده است. یکی از این روش ها میکرونیدلینگ است ]2[.میکرونیدلینگ یک روش درمانی غیرتهاجمی با کاربردهای روزافزون است. در این روش، با ایجاد منافذی در لایه stratum corneum و درم پاپیلاری، جراحت های محدود و کنترل شده ای در بافت پوست ایجاد می شود که منجر به مهاجرت سلول های اپی تلیال و اندوتلیال و ترشح فاکتورهای رشد می شود.این فرآیند در نهایت باعث تکثیر فیبروبلاست ها و تحریک سنتز کلاژن و الاستین در لایه پاپیلاری اپیدرم می شود.یکی از مهم ترین مزایای میکرونیدلینگ نسبت به دیگر روش های درمانی رایج، عدم آسیب دیدن اپیدرم است. مزیت دیگر این روش امکان به کار گرفتن آن در کنار روش های دیگری مانند مزوتراپی است. در صورت ترکیب مزوتراپی با میکرونیدلینگ (مزونیدلینگ) اثربخشی درمانی افزایش می یابد ]3و4[.در سال 2020 دکتر سوسن فرشی و دکتر پروین منصوری در مقاله ای که در ژورنال Cosmetic Dermatology به چاپ رساندند به مقایسه اثربخشی میکرونیدلینگ و مزونیدلینگ در درمان ملاسما طی یک دوره درمان 4 ماهه پرداختند ]5[.این مطالعه بر روی 20 بیمار مبتلا به ملاسما در ناحیه صورت انجام شد. بیماران در محدوده سنی 18 تا 50 سال بودند و پوست آن ها بر اساس دسته بندی Fitzpatrickتایپ III، IV و یا V بود.در یک سمت صورت بیماران میکرونیدلینگ و در سمت مقابل مزونیدلینگ انجام شد. درمان با استفاده از دستگاه میکرونیدلینگ Amiea Med ساخت کمپانی آلمانی MT.DERM انجام شد.درمان به صورت ماهانه و به مدت 4 ماه انجام شد. پیش از شروع، در محل درمان از بی حس کننده های موضعی (حاوی لیدوکائین 5/2 درصد و پریلوکائین 5/2 درصد) استفاده شد.در مزونیدلینگ از محلول حاوی ترکیبات آنتی اکسیدان (شامل ترانگزامیک اسید، ان-استیل گلوکز آمین، ویتامین سی و ایدبنون) استفاده شد.قطر نیدل مورد استفاده 25/0 میلی متر و طول آن 5/1 میلی متر بود. عمق نفوذ نیدل بسته به موضع از 1/0 تا 3/1 میلی متر متغیر بود.ارزیابی یافته ها از طریق رنگ سنجی (colorimetry)، ارزیابی شاخص تغییریافته شدت و مساحت ملاسما (mMASI)، شاخص Investigator's Global Assessment (IGA) و خودارزیابی بیماران از میزان هایپویپگمنتیشن لکه ها صورت گرفت. ارزیابی ها پیش از درمان و در ماه های دوم و چهارم دوره درمان انجام شد.نتایج حاصل از آزمون رنگ سنجی به شرح زیر بود:- در سمت درمان شده با میکرونیدلینگ، اختلاف رنگ بین لکه های ملاسما با نواحی نرمال پوست بعد از دو جلسه درمان 21 درصد و بعد از 4 جلسه درمان به میزان 36 درصد کاهش یافت.- در سمت درمان شده با مزونیدلینگ، اختلاف رنگ بین لکه های ملاسما با نواحی نرمال پوست بعد از دو جلسه درمان 34 درصد و بعد از 4 جلسه درمان به میزان 55 درصد کاهش یافت.بر اساس نتایج به دست آمده از شاخص mMASI، مزونیدلینگ در درمان ملاسما به طور قابل توجهی کارآمدتر از میکرونیدلینگ بود. هم چنین شاخص IGA و خودارزیابی بیماران نیز تفاوت معنی داری را بین اثربخشی مزونیدلینگ در مقایسه با میکرونیدلینگ نشان دادند (شکل 1).?شکل 1 بیمار زن 39 ساله با 3 سال سابقه ملاسما: پیش از درمان (A و B)، پس از 4 جلسه میکرونیدلینگ (C)، پس از 4 جلسه مزونیدلینگ (D) ]5[عوارض جانبی موقت و محدود به اریتما، خارش، احساس سوزش و خشکی پوست بود. هایپرپیگمنتیشن متعاقب التهاب (post-inflammatory hyperpigmentation) در هیچ یک از بیماران مشاهده نشد.نتایج حاصل از این تحقیق نشان دهنده اثربخشی میکرونیدلینگ و مزونیدلینگ در کاهش محتوای ملانین در ضایعات ملاسمای اپیدرمال بود. نتایج درمانی مزونیدلینگ نسبت به میکرونیدلینگ برتری داشت.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Ogbechie-Godec OA, Elbuluk N. Melasma: an up-to-date comprehensive review. Dermatology and therapy. 2017;7(3):305-18. Available at:https://link.springer.com/article/10.1007/s13555-017-0194-12. Lima EV, Lima MM, Paixão MP, Miot HA. Assessment of the effects of skin microneedling as adjuvant therapy for facial melasma: a pilot study. BMC dermatology. 2017;17(1):1-6. Available at:https://bmcdermatol.biomedcentral.com/articles/10.1186/s12895-017-0066-53. Iriarte C, Awosika O, Rengifo-Pardo M, Ehrlich A. Review of applications of microneedling in dermatology. Clinical, cosmetic and investigational dermatology. 2017;10:289. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5556180/4. Cohen BE, Elbuluk N. Microneedling in skin of color: a review of uses and efficacy. Journal of the American Academy of Dermatology. 2016;74(2):348-55. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S01909622150219705. Farshi S, Mansouri P. Study of efficacy of microneedling and mesoneedling in the treatment of epidermal melasma: A pilot trial. Journal of cosmetic dermatology. 2020;19(5):1093-8. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.13369

مقایسه اثر عمق میکرونیدلینگ بر اثربخشی درمان آلوپسی آندروژنیک

جهان تیوا آرا — Sat, 13 Nov 2021 11:34:15 +0330

آلوپسی آندروژنتیک (androgenic alopecia) رایج ترین نوع ریزش موی پیشرونده و غیرطبیعی با منشا ژنتیکی است که منجر به مینیاتوریزاسیون موهای ترمینال و تبدیل آن ها به موهای ولوس نازک می شود.پیش بینی ها حاکی از آن است که 80٪ از مردان و تقریبا 50٪ از زنان در طول زندگی خود دچار آلوپسی آندروژنیک می شوند.آلوپسی آندروژنیک پاتوژنزی چند عاملی دارد که در آن هورمون های آندروژنیک مانند دی هیدروتستوسترون نقش کلیدی را ایفا می کنند. این هورمون ها در فولیکول مو میزان فاکتورهای نگهدارنده موهای آناژن (anagen-maintaining factors) را کاهش می دهند و سبب افزایش میزان سایتوکین های محرک آپوپتوز می شوند. پیامد این عوامل، تبدیل زودهنگام موهای آناژن به کاتاژن و ریزش مو است.درمان های دارویی و غیردارویی مختلفی برای درمان آلوپسی آندروژنیک مطرح شده است. در حال حاضر ماینوکسیدیل و فیناستراید تنها داروهای دارای مجوز FDA برای درمان آلوپسی آندروژنیک هستند.یکی از روش های غیردارویی برای درمان آلوپسی آندروژنیک، میکرونیدلینگ است که اثربخشی آن در مطالعات مختلف نشان داده شده است. با این وجود پروتکل بهینه برای انجام میکرونیدلینگ هم چنان مورد بحث و اختلاف نظر است.در سال 2020 فقیهی و همکارانش در مقاله ای که در ژورنال Cosmetic Dermatologyبه چاپ رساندند به مقایسه اثر عمق میکرونیدلینگ بر تحریک رشد مو در بیماران مبتلا به آلوپسی آندروژنیک پرداختند.برای این منظور، 60 بیمار در محدوده سنی 18 تا 45 سال مبتلا به آلوپسی آندروژنیک با شدت متوسط و شدید در این ارزیابی بالینی که 12 هفته به طول انجامید، وارد شدند.بیماران به صورت تصادفی در سه گروه مطالعاتی به شرح زیر تقسیم بندی شدند:· گروه کنترل: درمان با لوسیون ماینوکسیدیل 5 درصد· گروه A: درمان با لوسیون ماینوکسیدیل 5 درصد و میکرونیدلینگ با عمق 2/1 میلی متر هر دو هفته یک بار به مدت 12 هفته· گروه B: درمان با لوسیون ماینوکسیدیل 5 درصد و میکرونیدلینگ با عمق 6/0 میلی متر هر دو هفته یک بار به مدت 12 هفته30 تا 45 دقیقه قبل از انجام میکرونیدلینگ، بی حسی محل درمان با استفاده از کرم حاوی 5/2 درصد مخلوط لیدوکائین/پریلوکائین انجام شد. سپس موضع با سالین شستشو و با بتادین ضدعفونی شد.با هدف ارزیابی نتایج درمانی کسب شده، شمارش تعداد و اندازه گیری ضخامت مو با استفاده از Scalp & Hair Polarizing HMS System انجام شد. هم چنین میزان رشد مو توسط بیمار و ارزیاب بالینی مورد سنجش قرار گرفت.پس از اتمام دوره درمان، نسبت به پیش از درمان، افزایش معناداری در تعداد و ضخامت مو در هر سه گروه مطالعاتی مشاهده شد (05/0> P). میزان افزایش تعداد (017/0 = P) و ضخامت مو (007/0 = P) در گروه B نسبت به گروه کنترل و گروه A به طور معنی داری بالاتر بود. دلیل احتمالی این امر می تواند این باشد که نفوذ عمیق تر سوزن ها ممکن است باعث ایجاد تروما در برآمدگی فولیکول مو (bulge) مو و در نتیجه کاهش اثربخشی درمان شود.ارزیابی بالینی نشان دهنده افزایش معنادار میزان رشد مو در گروه A و B در مقایسه با گروه کنترل بود. میزان رضایت بیماران از نتایج کسب شده در دو گروه A و B تفاوت معناداری نداشت.خارش پوست سر در 5 بیمار از گروه کنترل و 3 بیمار از دو گروه A و B گزارش شد که در هیچ یک منجر به توقف روند درمان نشد. در بیماران گروه A و B درد در حین میکرونیدلینگ گزارش شد که شدت آن در گروه A بیش تر از گروه B بود.نتایج این تحقیق نشان داد ماینوکسیدیل توام با میکرونیدلینگ نسبت به مونوتراپی با ماینوکسیدیل در درمان آلوپسی آندروژنیک اثربخش تر است. هم چنین، از نظر میزان افزایش تعداد و ضخامت مو، میکرونیدلینگ با عمق 6/0میلی متر نسبت به میکرونیدلینگ با عمق 2/1 میلی متر برتری دارد. به علاوه با کاهش عمق نیدلینگ به 6/0 میلی متر از شدت درد و دیگر عوارض جانبی کاسته می شود.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Kelly Y, Blanco A, Tosti A. Androgenetic alopecia: an update of treatment options. Drugs. 2016;76(14):1349-64. Available at:https://link.springer.com/article/10.1007/s40265-016-0629-52. Kim YS, Jeong KH, Kim JE, Woo YJ, Kim BJ, Kang H. Repeated microneedle stimulation induces enhanced hair growth in a murine model. Annals of dermatology. 2016;28(5):586. Available at:https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5064188/3. Faghihi G, Nabavinejad S, Mokhtari F, Fatemi Naeini F, Iraji F. Microneedling in androgenetic alopecia; comparing two different depths of microneedles. Journal of Cosmetic Dermatology. 2021;20(4):1241-7. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1111/jocd.13714

بررسی ایمنی و اثربخشی درمان ملاسما با استفاده از میکرونیدلینگ و ترانگرامیک اسید خوراکی

جهان تیوا آرا — Sat, 13 Nov 2021 11:23:58 +0330

ملاسما یکی از انواع اختلالات مرتبط با پیگمنتیشن پوست است. یکی از چالش های درمان ملاسما، مقاومت آن به روش های درمانی رایج است.درمان رایج ملاسما با استفاده از ترکیب یک کرم ضد آفتاب وسیع الطیف و مواد موثره با خاصیت دپیگمنتیشن موضعی صورت می گیرد. در این حالت، احتمال عود و تشکیل مجدد ضایعات ملاسما وجود دارد.دو روش موثر برای درمان ملاسما عبارتند از میکرونیدلینگ و استفاده از ترانگزامیک اسید خوراکی.در مطالعه انجام شده توسط Cassiano و همکارانش که در سال 2020 در Journal of the American Academy of Dermatology انتشار یافته است، ایمنی و اثربخشی درمان ملاسما با استفاده از میکرونیدلینگ و ترانگرامیک اسید خوراکی مورد مقایسه قرار گرفت.در این مطالعه مقایسه ای تصادفی که در دو مرکز درماتولوژی انجام شده است، 64 زن (با سن بالای 18 سال) دارای ضایعات ملاسما در ناحیه صورت انتخاب شدند. هیچ یک از بیماران در یک ماه اخیر درمانی دریافت نکرده بودند.بیماران به 4 گروه مطالعاتی تقسیم شدند. درمان انجام شده در هر گروه به شرح زیر بود:1. گروه T: تجویز TA خوراکی به صورت کپسول 250 میلی گرمی به میزان دو بار در روز و به مدت 60 روز2. گروه M: دو جلسه درمان با میکرونیدلینگ به عمق 1.5 میلی متر تحت بی حسی موضعی. فاصله بین جلسات 30 روز بود. در بیماران این گروه، دارونمای خوراکی نیز به میزان دو بار در روز و به مدت 60 روز داده شد.3. گروه MT: دو جلسه درمان با میکرونیدلینگ (مشابه با گروه M) و تجویز TA خوراکی (مشابه با گروه T)4. گروه CT: تجویز دارونما به مدت 60 روزبه منظور ارزیابی نتایج، شاخص های زیر مورد بررسی قرار گرفت:1. شاخص اصلاح شده شدت ملاسما (mMASI) در 30 روز (T30)، 60 روز (T60) و 120 روز (T120) پس از درمان. این شاخص در زمان های گفته شده توسط یک ارزیاب و به صورت blinded تعیین شد.2. تفاوت درخشندگی کالریمتریک (*L) بین ضایعات ملاسما و نواحی پیرامون ضایعه (DifL)3. شاخص کیفیت زندگی (Melasma Quality of Life Scale)از همه شرکت کنندگان در مطالعه خواسته شد به مدت 60 روز به همراه مداخلات درمانی و نیز تا 120 روز پس از آغاز درمان از کرم های زیر استفاده نمایند:1. ضد آفتاب وسیع الطیف (با ضریب محافظت در برابر آفتاب 50) در طول روز2. کرم ترکیبی سه گانه Tri-Luma حاوی هیدروکینون 4 درصد، ترتینوئین 05/0 درصد و فلوسینولون استوناید 01/0 درصد در طول شبمقدار شاخص mMASI در همه گروه ها در T30 و T60 کاهش نشان داد. پاسخ زودرس به درمان (در T30) در گروه های MT و T مشاهده شد. در T60 ، اثربخشی درمان در گروه های M ، T و MT بالاتر از گروه CT بود (05/0p<).شاخص mMASI در گروه MT تفاوت معناداری در مقایسه با گروه های M و T نداشت (P>1). در T120 تفاوت معناداری بین نتایج به دست آمده در گروه های M و MT وجود نداشت (P = 0.47).بهبود شاخص کیفیت زندگی در همه گروه ها مشاهده شد. بهبود زودرس این شاخص (در T30) در گروه های M و MT روی داد.بهبود زودرس شاخص DifL تنها در گروه MT مشاهده شد. در T60 تفاوت معناداری بین مقدار این شاخص در گروه های T ، M و MT نسبت به گروه CTوجود داشت.میکرونیدلینگ در هیچ یک از بیماران منجر به بروز عوارض جانبی شدید یا طولانی مدت نشد. عوارش جانبی در بیمارنی که TA را به صورت خوراکی دریافت گرفتند (گروه های T و MT)، شامل حالت تهوع، درد شکمی، ریزش مو و تاری دید بود.نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان داد TA و میکرونیدلینگ هر دو منجر به بهبود ملاسما می شوند. هم چنین، هر دو روش سبب ایجاد پاسخ بالینی زودرس می شوند. با این تفاوت که میکرونیدلینگ بهبودی پایداری را نسبت TA و به دیگر درمان های استاندارد فراهم می کند. بنابراین، بهتر است رژیم های مختلف میکرونیدلینگ و TA مورد بررسی و آزمون قرار گیرند تا از این طریق بتوان به یک استراتژی درمانی مرکب از هر دو روش با حداکثر مزایای درمانی و بیش ترین ماندگاری نتایج دست یافت.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Sheth VM, Pandya AG. Melasma: a comprehensive update: part II. Journal of the American Academy of Dermatology. 2011;65(4):699-714. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S01909622110062812. Del Rosario E, Florez-Pollack S, Zapata Jr L, Hernandez K, Tovar-Garza A, Rodrigues M, Hynan LS, Pandya AG. Randomized, placebo-controlled, double-blind study of oral tranexamic acid in the treatment of moderate-to-severe melasma. Journal of the American Academy of Dermatology. 2018;78(2):363-9. Available at:https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S01909622173245813. Cassiano D, Esposito AC, Hassun K, Bagatin E, Lima MM, Lima EV, Miot LD, Miot HA. Efficacy and safety of microneedling and oral tranexamic acid in the treatment of facial melasma in women: An open, evaluator-blinded, randomized clinical trial. Journal of the American Academy of Dermatology. 2020;83(4):1176-8. Available at:https://www.jaad.org/article/S0190-9622(20)30164-X/fulltext

مروری بر اثرات عصاره گیاه نخل اره‌ای (Saw palmetto) در درمان ریزش مو

جهان تیوا آرا — Thu, 16 Sep 2021 10:50:02 +0430

ریزش مو اثرات نامطلوبی بر اعتماد به نفس افراد و کیفیت زندگی فردی و اجتماعی آنان دارد. این مسأله حتی در مواری منجر به اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی می شود. در این مقاله سعی داریم به بررسی موارد زیر بپردازیم.گیاه Saw palmetto چیست؟ترکیبات عصاره گیاه Saw palmettoنتایج آزمایشاتعوارض جانبیSaw palmetto چیست؟تنها داروهای تأیید شده توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای کاهش ریزش مو ماینوکسیدیل و فیناستراید هستند. با این وجود، تلاش برای یافتن درمان های جایگزین با اثربخشی بالاتر هم چنان ادامه دارد.نخل اره ای یا Saw palmetto با نام علمی Serenoa repens یکی از انواع نخل های کوتاه است که در مناطق نیمه گرمسیری جنوب شرقی آمریکا می‌روید و به ویژه در فلوریدا به فراوانی یافت می شود. عصاره‌ای که از میوه این گیاه تهیه می شود، به دلیل اثرات آنتی آندروژنیک شناخته شده‌اش، در درمان هایپرپلازی خوش خیم پروستات مورد استفاده قرار می گیرد. در منابع طب کهن مصری، قدمت درمان با این ترکیب گیاهی، قرن پانزدهم قبل از میلاد ذکر شده است.ترکیبات عصاره گیاه Saw palmettoترکیب عمده موجود در عصاره Saw palmetto اسیدهای چرب است که بسته به روش تهیه عصاره، از 70 تا 95 آن را تشکیل می دهد. دیگر مواد موجود در این عصاره عبارتند از فیتواسترول ها مانند بتا-سیتواسترول، بتاکاروتن، مشتقات ویتامین E و پلی ساکاریدها.عصاره Saw palmetto علاوه بر خواص آنتی آندروژنی، از طریق مکانیسمی چندگانه سبب توقف ریزش و تحریک رویش مو می شود.در مطالعات برون تن (in vitro)، توانایی عصاره Saw palmetto در مهار بیان ژن های مرتبط با التهاب در کراتینوسیت های انسانی نشان داده شده است.افزون بر این، در مطالعات حیوانی انجام شده بر روی موش های آزمایشگاهی، اثر عصاره Saw palmetto بر رشد مجدد مو مشاهده شده است. بر اساس مکانیسم پیشنهاد شده در این مطالعات، این عصاره با ایجاد تغییر در مسیرهای سیگنالینگ میتوکندری و فاکتور رشد تغییردهنده بتا سبب تحریک فرآیند رویش مجدد مو می شود.مطالعات مختلف نشان داده اند که عصاره این گیاه قابلیت مهار رقابتی و غیر انتخابی ایزوفرم های آنزیم 5-آلفا ردوکتاز را دارد و با کاهش ظرفیت اتصال دی هیدروتستوسترون به گیرنده های آندروژن، مانع از جذب دی هیدروتستوسترون (DHT) در هسته سلول می شود.عصاره Saw palmetto به دلیل خواص آنتی آندروژنیک، عوارض جانبی حداقلی و تداخل دارویی اندک به عنوان داروی مکمل در درمان آلوپسی مورد استفاده قرار می گیرد. هم چنین از این عصاره به صورت مونوتراپی یا در ترکیب با سایر مکمل ها در درمان تلوژن افلوویوم، درماتیت سبورئیک و سبوم صورت استفاده می شود. این عصاره هم به صورت خوراکی و هم به صورت موضعی تجویز می شود.اثربخشی مکمل های موضعی و خوراکی حاوی عصاره Saw palmetto در درمان آلوپسی آندروژنتیک و تلوژن افلوویوم در چندین کارآزمایی بالینی تصادفی و مطالعات کوهورت آینده نگر نشان داده شده است.نتایج آزمایشاتنتیجه این بررسی ها بیانگر 60 درصد بهبود در کیفیت کلی مو و 27 درصد افزایش تعداد مو پس از مصرف عصاره Saw palmetto است. افزایش تراکم مو در 3/83 درصد بیماران مشاهده شده است. هم چنین، در 52 درصد افراد مورد مطالعه، استفاده از مکمل های موضعی و خوراکی حاوی این عصاره سبب توقف پیشرفت بیماری شده است.تحمل پذیری عصاره Saw palmetto در همه بیماران بالا بوده به گونه ای که مصرف این عصاره در هیچ از مبتلایان به آلوپسی با عوارض جانبی جدی همراه نبوده است.عوارض جانبی احتمالیعمده عوارض جانبی گزارش شده در ارتباط با مکمل خوراکی Saw palmetto، عوارض گوارشی خفیف شامل حالت تهوع، یبوست و اسهال بوده است. علاوه بر این، به دلیل اثرات هورمونی این ترکیب، مواردی از بروز علائم وازوموتور در زنان قبل از یائسگی گزارش شده است. هم چنین در چند مطالعه استفاده از این مکمل به عنوان علت احتمالی قاعدگی زودرس در دختران جوان ذکر شده است.علیرغم عدم وجود مطالعات بالینی وسیع و طولانی مدت، ایمنی و اثربخشی فرمولاسیون های موضعی و خوراکی حاوی عصاره Saw palmetto در درمان اختلالات ریزش مو مانند آلوپسی آندروژنیک و تلوژن افلوویوم نشان داده شده است.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irبرگرفته از:1. Gerber GS. Saw palmetto for the treatment of men with lower urinary tract symptoms. The Journal of urology. 2000;163(5):1408-12. Available at:https://www.auajournals.org/doi/full/10.1016/S0022-5347(05)67631-82. Agbabiaka TB, Pittler MH, Wider B, Ernst E. Serenoa repens (saw palmetto). Drug safety. 2009;32(8):637-47. Available at:https://link.springer.com/article/10.2165/00002018-200932080-000033. Rossi A, Mari E, Scarno M, Garelli V, Maxia C, Scali E, Iorio A, Carlesimo M. Comparitive effectiveness and finasteride vs serenoa repens in male androgenetic alopecia: a two-year study. International Journal of Immunopathology and Pharmacology. 2012;25(4):1167-73. Available at:https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0394632012025004354. Chittur S, Parr B, Marcovici G. Inhibition of inflammatory gene expression in keratinocytes using a composition containing carnitine, thioctic Acid and saw palmetto extract. Evidence-Based Complementary and Alternative Medicine. 2011;2011. Available at:https://www.hindawi.com/journals/ecam/2011/985345/abs/5. Evron E, Juhasz M, Babadjouni A, Mesinkovska NA. Natural Hair Supplement: Friend or Foe? Saw Palmetto, a Systematic Review in Alopecia. Skin Appendage Disorders. 2020;6(6):329-37. Available at:https://www.karger.com/Article/Abstract/509905

کاربرد میکرونیدلینگ و 5-فلورویوراسیل در درمان ضایعات موضعی ویتیلیگو

جهان تیوا آرا — Wed, 08 Sep 2021 14:38:06 +0430

میکرونیدلینگ یک روش درمانی ساده اما موثر است که طی آن منافذ میکرومتری به طور موقت در اپیدرم و درم پاپیلاری پوست ایجاد می‌شود.کاربردهای درمانی میکرونیدلینگ به طور فزاینده ای در حال افزایش است. در حال حاضر از این روش در درمان طیف وسیعی از اختلالات پوستی شامل اسکارهای آتروفیک، چین و چروک، استرچ مارک، آلوپسی آره‌آتا و آلوپسی آندروژنتیک استفاده می‌شود.میکرونیدلینگ بر نئوکلاژنز (ساخت کلاژن جدید) و نئوواسکولاریزاسیون (نورگزایی) متکی است و با تحریک رهایش فاکتورهای رشد منجر به بازسازی بافت می شود.به علاوه، میکرونیدلینگ روشی توانمند در انتقال موثر داروها به صورت ترنس درمال به شمار می رود. بر همین اساس، در مطالعات اخیر، از میکرونیدلینگ به عنوان روشی ایمن و موثر برای بهبود نفوذ پذیری و اثربخشی داروهای ویتیلیگو استفاده شده است.یکی از داروهای مورد استفاده در درمان ویتیلیگو، 5-فلورویوراسیل[1](5-FU) است. کاربرد اصلی این داور در شیمی درمانی سیستمیک بیماران سرطانی است. در واقع، 5-FU داروی اصلی در شیمی درمانی با رویکرد ترکیبی چندگانه[2] است.مطالعات مختلفی نشان داده اند یکی از عوارض جانبی استفاده از 5-FU در بیماران سرطانی، هایپرپیگمنتیشن موضعی است. این امر باعث شد 5-FU در پیگمنتیشن پچ های ویتیلیگو مورد استفاده قرار گیرد.در مطالعه ای که در سال 2020 توسط Attwa و همکارانش در ژورنال Cosmetic Dermatology انتشار یافته است، اثربخشی استفاده از میکرونیدلینگ و داروی موضعی 5-FU بر روی ضایعات موضعی ویتیلیگو مورد ارزیابی قرار گرفته است.برای این منظور، 27 بیمار دارای ضایعات موضعی و مقاوم به درمان ویتیلیگو در محدوده سنی 6 تا 66 سال در مطالعه وارد شدند. هر بیمار حداکثر دارای 5 پچ پوستی بود. قطر پچ ها حداکثر 10 سانتی متر بود. پچ ها از نظر اندازه و درجه پیگمنتیشن در 6 ماه قبل از شروع درمان، به ثبات رسیده بودند.در هر بیمار، دو پچ برای درمان انتخاب شد: در یک پچ فقط میکرونیدلینگ انجام شد و در پچ دیگر از میکرونیدلینگ و داروی موضعی 5-FU پنج درصد برای درمان استفاده شد. پچ های انتخابی یا در دو ناحیه متقارن (مثلاً دست راست و چپ) واقع بودند یا هر دو از یک ناحیه (مثلاً تنه) انتخاب شدند.جلسات درمانی هر 15 روز یک بار و به مدت 3 ماه تکرار شد.پیش از آغاز درمان، ناحیه مورد نظر با لیدوکائین موضعی بی حس شد. میکرونیدلینگ تا مشاهده pinpoint bleeding ادامه یافت. برای قطع خونریزی، موضع با گاز استریل آغشته به محلول سالین تحت فشار قرار گرفت.به منظور ارزیابی نتایج به دست آمده، قبل و بعد از درمان از ضایعات عکس گرفته شد.میزان رپیگمنتیشن بر اساس مقیاس 5 درجه ای از G0 تا G4 مورد سنجش قرار گرفت؛ G0بیان‌گر عدم وقوع رپیگمنتیشن (پاسخ ضعیف به درمان)، G1 تا 25% رپیگمنتیشن، G2 از %25 تا 50% رپیگمنتیشن، G3 از %50 تا 75% رپیگمنتیشن و G4 بیش از %75 رپیگمنتیشن (پاسخ عالی به درمان).در پچ های پوستی که تنها از میکرونیدلینگ برای درمان استفاده شده بود، هیچ موردی با درجه رپیگمنتیشن G3 و G4 مشاهده نشد. نتیجه غالب به دست آمده در این گروه (%81.5) نشان دهنده عدم وقوع رپیگمنتیشن (G0) بود.در مقابل، در گروه تحت درمان با میکرونیدلینگ و 5-FUموضعی، تنها در 29.6% موارد، G0 مشاهده شد و در 7.4% موارد درجه رپیگمنتیشن G3 و G4 دیده شد. نتیجه غالب در این گروه (51.9%) از نوع G1 بود.نتایج نشان داد میکرونیدلینگ تنها در 18.5% موارد منجر به بروز پاسخ درمانی می شود اما در صورت استفاده از میکرونیدلینگ و 5-FUاثربخشی درمان به 70.4% می رسد.هیچ عارضه جانبی جدی و غیر قابل کنترلی در بیماران مشاهده نشد.تنها عارضه جانبی مشاهده شده در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ، درد بود (در 48.1% موارد). در گروه درمان شده با میکرونیدلینگ و 5-FU، در 22.2% موارد درد، در 11.1% موارد خارش و در 18.5% موارد درد و خارش گزارش شد.میکرونیدلینگ سبب تسهیل در نفوذ و جذب 5-FUمی شود. در نتیجه ملانوسیتهای آملانوتیک (غیرفعال) موجود در قسمت تحتانی فولیکول مو تحریک شده و تکثیر می یابند. این سلول ها به سمت لایه های فوقانی پوست مهاجرت می کنند و در اینفاندیبیلیوم[3] به شکل فعال شروع به تولید ملانین می کنند. فرآیند تولید ملانین تا زمانی که ملانوسیت ها به سطح پوست می رسند ادامه می یابد.مکانیسم دیگری که در اثربخشی این درمان پیشنهاد شده است این است که 5-FU سبب تحریک تقسیم ملانوسیت های اپیدرمی از نواحی رنگدانه دار مجاور می شود که منجر به مهاجرت ملانوسیت ها به سمت نواحی فاقد رنگدانه می شود.نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد ترکیب میکرونیدلینگ با 5-FUاثربخشی درمان ضایعات موضعی و مقاوم به درمان ویتیلیگو را به طور معناداری افزایش می دهد. مزایای این درمان عبارتند از هزینه کم، اثربخشی بالا، تحمل پذیری بالا و عوارض جانبی ناچیز.جهت کسب اطلاعات بیشتر به وبسایت های زیر مراجعه نمایید:https://innoaesthetics.irhttps://amieamed.irhttps://kaladerm.irمنابع:1. Cohen BE, Elbuluk N. Microneedling in skin of color: a review of uses and efficacy. Journal of the American Academy of Dermatology. 2016;74(2):348-55. Available at:https://www.jaad.org/article/S0190-9622(15)02197-0/fulltext2. Lee JJ, Beumer JH, Chu E. Therapeutic drug monitoring of 5-fluorouracil. Cancer chemotherapy and pharmacology. 2016;78(3):447-64. Available at:https://link.springer.com/article/10.1007/s00280-016-3054-23. Attwa EM, Khashaba SA, Ezzat NA. Evaluation of the additional effect of topical 5‐fluorouracil to needling in the treatment of localized vitiligo. Journal of cosmetic dermatology. 2020;19(6):1473-8. Available at:https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/jocd.13152[1] 5‐fluorouracil[2] multiple combination chemotherapy[3] infundibulum