https://virgool.ir/feed/@jizezنوشتن بلد نیستم صرفا اداشو در میارم!fa2026-11-11 16:22:03https://files.virgool.ir/upload/users/8580/avatar/Nva2pf.pnghttps://virgool.ir/@jizezhttps://virgool.ir/@jizez/برای-سرطان-این-درد-آشنا-۲-fvwwmlygwrgyبعد مدت‌ها اومدم و قسمت اول رو برای اولین بار از روش خوندم. نگارشی بدتر از اون حتی در نوشته‌های دیگه‌ام در کودکی هم دیده نمی‌شه ولی با حالی که اون زمان داشتم کاملا جوره. الان مدت‌ها گذشته دیگه هر دقیقه اون بغض لعنتی وجودم رو نمی‌گیره و دیگه یکی از نزدیک‌ترین‌هام مشکوک به سرطان نیست.تو این مدت خیلی تلاش کردم، برای هر چیزی تلاش کردم، به هر علتی ولی بازم نتیجه‌ای نگرفتم یا حداقل اون نتیجه‌ای که می‌خواستم رو بهش نزدیک هم نشدم. دوباره به یک‌سری نزدیک شدم از گروهی دیگه هم فاصله گرفتم، اعصاب خیلی‌ها رو خورد کردم، اندکی رو هم خوشحال نگه داشتم ولی توی نتیجه تاثیری نداشت. خوشیای عجیبی داریم، ناراحتیامون عجیب‌تر. یه چیزای مسخره‌ای برام مهم بوده که دیگه نگو و نپرس. این روز‌ها ولی دیگه چیزی اهمیتی نداره و فقط روزمرگیه که جلو و جلوتر می‌رهاز ته دل خوشحالم که این قسمت اون جوری که فکر می‌کردم نشد و ازش خوشحالی می‌باره ولی آخرشم نشستم اینجا با یه متن دست و پا شکسته‌ای و بی‌سروته‌ای که برای کسی جز خودم مهم نیست.ایشالا ادامه ندارد!جیززجیززThu, 24 Jan 2019 00:39:49 +0330https://virgool.ir/@jizez/برای-سرطان-این-درد-آشنا-۱-g2qo5yxuw61wاین روز‌ها زیاد می‌شنوم که هر کی ناراحته می‌گه فوقش سرطان می‌گیریم راحت می‌شیم. اون لحظات همیشه به فردی فکر می‌کنم که هر چند شاید خودش نمی‌دونست ولی عزیز‌ترین بود تو زندگیم. قبل از مرگش نمی‌دونستم هیچ وقت سرطان داشته، نمی‌دونستم عمل موفقی داشته که الان معلوم شده زیاد هم موفق نبوده و هنوز از اون لعنتیا مونده تو بدنش. هیچ‌وقت هم شیمی‌درمانی و ریختن مو ندیدم.هفته‌های آخر هفته به هفته ضعیف‌تر شد جوری که منی که هفته‌ای یک‌بار می‌رسیدم ببینمش هر هفته با آدم جدید مواجه می‌شدم و بیشتر از چند دقیقه هم نمی‌تونستم درد کشیدنش رو تحمل کنم، یکم «مرگ ایوان ایلیچ»طور. خیلی تیکه شنیدم که نزدیک‌ترین‌هاتم برات مهم نیستن ولی من فقط تحملش رو نداشتم، فقط! روز آخر که از آسمون و زمین معلوم بود دیگه راحت‌ می‌شه از شر هر چی مریضیه نرفتم پیشش. می‌خواستم این مدت‌ها همش تار بمونه تو حافظه، می‌خواستم همون مادربزرگ فوتبال ببین تو خاطرم نقش ببنده. هنوزم که هنوزه منتظرم بازی استقلال که می‌شه منتظرم پیام یادآوریشم. خیلی وقته دیگه فوتبال شده فقط وسیله حواس پرتی، وقتی تو نیستی چه فرقی می‌کنه می‌بریم یا می‌بازیم؟ اون شب آخر تنهایی تو آسمون پرواز می‌کردم که شاید خواب باشم شاید اون smsای که قراره بیاد هیچ وقت نیاد، شاید این قدر بمونم تا خودت بیای پیشم. من وقتی نخوام کسی بره باهاش خداحافظی نمی‌کنم هر چقدم که براش بهتر باشه که نباشه.شاید ادامه دارد...جیززجیززWed, 21 Nov 2018 13:50:46 +0330https://virgool.ir/@jizez/برای-ساعتهای-آخر-khhxagqhg9rlنمی‌دونم از امروز می‌خوام بنویسم یا از دیروز. از این روز‌ها یا از اون روز‌ها. فقط می‌دونم که با نوشتن می‌شه ساعتای آخر رو رد کرد. واسه منتشر کردن متن باید جوری چرت نوشت که کسی حوصلش نکشه بخونه یا اگه هم خوند نفهمه، کاری که سال‌هاست می‌کنم. شاید یکی به استیکر‌ و گیف نامربوط ازش یاد کنه یکی از توئیت‌های نامفهوم یا هر چیز دیگه. تنها نکتنش اینه که قرار نبوده هیچ وقت از نوشته پیام منتقل شه. اگه می‌شد که نمی‌شستیم حرف بزنیم، می‌شستیم؟الان با هر کی کار داری در لحظه تلگرام رو باز می‌کنی و پیام می‌دی و یه مدت بعد جواب می‌گیری به همین سادگی. دیگه کی می‌فهمه دوری چیه؟ درد چیه؟ حرف دل چیه؟ کارمون شده دلنوشته! از کِی تا حالا دل می‌نویسه؟ دل مگه حرفشو مستقیم نمی‌زنه؟ خیلی ساده و راحت باز می‌شه مخاطب رو در خودش فرو می‌بره و تمام.عادیه خیلی‌ها نخوان اینو. کی دلش می‌خواد سفره دلش همین‌جوری یهو وا شه همش بریزه بیرون؟ شایدم یکی خواست همینجوری بریزه بیرون شاید یکی جمعش کنه شاید یکی پخشش کنه شایدم هیچی، همین‌قدر احمقانه!نمی‌دونم چی شد، کجام، چرا و درباره چی دارم می‌نویسم ولی می‌دونم مدت‌هاست می‌خوام باز کنم رها کنم سفره رو. چرا که نه؟ کی به کیه اصن؟نمی‌دونم آخرین شبی که نشستم سفره رو باز کردم کی بوده اکثرن می‌شینم سفره‌ها باز شه آخه من می‌خوام پر شم از غصه‌های بقیه تا شاید دیگه جایی برای خودم نمونه ولی دیگه کار نمی‌کنه. نه کسی هست نه حوصله کسی هست.«مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نوردر زمستانی قبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شورمیرهم از خیش و می‌مانم ز خویش هر چه برجا مانده ویران می‌شودروح من چون بادبان قایقی در افق‌ها دور و پنهان می‌شودخاک میخواند مرا هر دم به خویش می‌رسند از ره که در خاکم نهندآه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهندلیک دیگر پیکر سرد مرا می‌فشارد خاک دامن‌گیر خاک بی‌توبی‌تو دور از ضربه های قلب تو قلب من می‌پوسد آنجا زیر خاک...بعدها نام مرا باران و باد نرم می‌شویند از رخسار سنگگور من گمنام می‌ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگفارغ از افسانه‌های نام و ننگ» فروغ - علیرضا قربانیهمین‌جوری آهنگ رندوم پلی می‌شه ولی واقعن کدوم رندومه؟ کدومش تا حالا حرف نداشته؟ کدومش خودش حرف نبوده؟این روزها بسیار خسته‌تر از آنم که بتوانم کسی را نزدیک یا دور کنم، بسیار خسته‌تر به صورتی که حتی خودم را نیز نزدیک نکردم و هر چه به دوردست می‌نگرم اثری ز خویش نمی یابم. شاید به اشتباه یا شایدم بسیار درست حرکت کردم، طوری تلاش کردم که کسی از من آزرده نشود، زمان‌های زیادی گذاشتم تا خواسته‌های بیش از اندازه را برآورده کرده تا ایزد در بیابانم دهد باز ولی نشد که نشد. امروز نتیجه مدت‌ها سکوته. سکوت اگر اتفاقی باشه قسمتی از زندگیه ولی من الان انتخابی براتون سکوت می‌کنم. نیاز نیست اثری ببینید یا بشنوید ولی هیچ وقت تاثیرش را انکار نخواهید کرد.نمی‌دونم کی قراره کسی این رو بخونه یا اصن قراره کسی بخونه ولی مدت‌هاست می‌خوام کسی خودم رو بخونه بدون نیاز به اینکه چیزی بگم. در طول دوران هیچ وقت صحبت یا سکوت موفقی نداشته و همیشه بر سر دور باطل ادامه می‌دادم. این بار هم مستثنا نیست و دقایقط بعد از تموم شدن این متن به نظر بلند دیگر اثری ازش باقی نخواهد بود و بر سر همین دور ادامه می‌دم. تا شاید این چند ده‌ها ساعت آخر جوری دیگر رقم بخوردجیززجیززTue, 20 Nov 2018 20:45:44 +0330https://virgool.ir/@jizez/یاد-و-نام-و-چشمهایش-باقیست-pgkduferlebq۲۲ ساله دوستیم، از روز اول. ۳ سال از من بزرگتر بود من دبیرستانی بودم اون دانشجو، دقیقن همین‌قدر احمقانه. سه سال زیاد نیست کافیه فقط من یکسال بزرگ شم اون یکسال کوچیک؛ همبازی غربت بود جایی که ازش هیچ خاطره‌ای نیست جز چشم‌هایش...جیززجیززThu, 10 May 2018 00:46:43 +0430https://virgool.ir/@jizez/دانشجوی-عادی-دانشگاه-شریف-qtif07vvlbuhخب داشتم فکر می‌کردم با چی شروع کنم که «خستگی سیاسی» به ذهنم رسید. به عنوان یک شریفی اولین چیزی که تو این دانشگاه به چشمم اومده خستگی و فرسودگی سیاسیه. به این صورت که شما یه تریبون آزاد می‌بینی وسط دانشگاه؛ خب دانشجوی عادی چیکار می‌کنه؟ حداقل میاد ببینه بحث چیه، نظری داره؟ تفکرات بقیه تو این دانشگاه احمقانس یا خردمندانه؟ ولی اکثر دانشجو‌ها رد می‌شن و تو دلشون یا با صدای بلند مسخره می‌کنن یا تهش می‌گن اینا باز شروع کردن و خیلی عادی می‌گذره.عادی رد شدن کار دانشجوی شریفه، چه سنوات باشه چه انتخابات چه اعتراض. اصل شریفی بودن می‌گه تا وقتی چیزی نمره‌ات رو بیشتر نکنه مهم نیست. همه اینجوری نیستنا ولی اکثرن همینه! هر چی هر روز فکر کردم آخر چی می‌تونه این جماعت رو به تحرک و دغدغه‌مندی وادار کنه به نتیجه‌ای نرسیدم تا اینکه خودم هم آروم آروم شریفی شدم. شریفی شدن دقیقن همون عادی رد شدنه.چه کسی عادی رد می‌شه؟ من وقتی عادی رد می‌شم یعنی دیگه امیدی ندارم؟ یا دیگه برام اهمیتی نداره؟ می‌خوام برم ولی چون ناامیدم یا چون دیگه این ملت برام اهمیتی نداره؟ برای خود من از ناامیدی شروع شد. بعضیامون می‌گفتیم باید موند و ساخت ولی چه چیزی رو باید ساخت؟ با یکی از استادا که دانشجوی دکترا بود صحبت می‌کردم می‌گفت نباید به نیت برگشت بری و اگه می‌خوای برگردی نرو!! پرسیدم که چرا پاسخ داد که دیگه اون‌ور آب زندگی و کار کنی چجوری می‌خوای اینجا رو تحمل کنی؟ واسم جالب بود کسی این قدر معتقد به بد بودن شرایطه و به ماندن اصرا داره. اون فرد شاید امید نداشت ولی صرفا هنوز براش این اهمیت وجود داشت که اگه من برم بقیه چی می‌شن؟! واقعا تاثیر رفتن و ماندن یک دانشجوی عادی شریفی چه تاثیری بر بقیه ملت دارد؟ در شرایطی که می‌دونیم شاید شایسته‌سالاری باعث بشه که نتونی تاثیری که می‌خوای رو بذاری از طرفی هم اکثرا کسی که بر می‌گرده پشیمونه. حالا امید یا اهمیت؟ من دیگه اهمیت هم نمی‌دم:)جیززجیززMon, 07 May 2018 23:28:51 +0430