https://virgool.ir/feed/@jimmyمن آن جیم جگرخوارم که می‌میرم ز بدخوابیfa2026-11-12 00:38:00https://files.virgool.ir/upload/users/319255/avatar/ABPDnZ.pnghttps://virgool.ir/@jimmyhttps://virgool.ir/@jimmy/عطر-بهار-qvtpwubluwpnبرای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، قسمت دوم به نام "بهار" اینجا، قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا، قسمت چهارم به نام "پایان بهار" اینجا و قسمت پنجم به نام "آغوش" اینجا کلیک کنید.چند روز بعد از اون شب، بهار به مقصد اصفهان حرکت کرد. من هم تبدیل به یه مرده متحرک شدم. روزها بی‌رمق از جام بلند می‌شدم و می‌رفتم سر کار. نایی برای حرف زدن و انگیزه‌ای برای کار کردن نداشتم. افکارم تاریک و تاریک‌تر شد. جهان روی سینه‌ام فشار وارد می‌کرد و راه نفسم رو می‌بست. صدای دوستانم رو از کیلومترها دورتر می‌شنیدم و حتی فکر کردن به جواب دادن بهشون هم برام امکان‌پذیر نبود. بعد از چند هفته آدم‌های دور و برم قطع امید کردن و تصمیم گرفتن که من رو به حال خودم رها کنن تا خودم با این مشکل کنار بیام.دو ماهی از رفتن بهار گذشته بود و من هنوز صداش رو توی گوشم می‌شنیدم که داشت با ذوق و شوق از برنامه‌هاش حرف می‌زد، تصویرش رو می‌دیدم که با موهایی که شلخته بسته شده بودن و لباس‌هایی که ترکیب رنگ‌هاشون با دقت انتخاب شده بود زیر نور خورشید نشسته بود و کتابی می‌خوند. کم کم ترس از اینکه فراموشش کنم افکارم رو پر کرد. اما همونقدر که تحمل نبودنش رو نداشتم، تحمل یادآوری‌هاش رو هم نداشتم. می‌دونستم اگه دوباره بهش پیام بدم یا عکسش رو ببینم یا صداش رو بشنوم همه دردهایی که دارم بیشتر میشه. تصمیم گرفتم این روزها رو پشت سر بگذارم و فراموشش کنم. زندگی هنوز ادامه داشت و نباید خودم رو از بین می‌بردم.هشت ماه بعدی به سختی گذشت. افسردگی حتی یک ثانیه هم دست از سرم برنداشت و تمام تلاشش رو کرد تا بهم ضربه بزنه. اولین حمله عصبی زندگیم رو وسط یه شیفت کاری تجربه کردم. از کافه پریدم بیرون، سوار ماشینم شدم و به مقصد نامعلومی رانندگی کردم. بعد از چند دقیقه دیدم دیگه نمی‌تونم رانندگی کنم. زدم کنار و در کسری از ثانیه حس کردم تمام غم جهان بهم حمله‌ور شده. یک دقیقه‌ای رو با نفس‌های عمیق و جنگ با این احساسات گذروندم تا تموم شد. واقعا احساس عجیبی بود. تصمیم گرفتم از کافه بیام بیرون و کارم رو عوض کنم. بعد از چند وقت توی یه شرکتی مشغول شدم و سر خودم رو با کارهای زیادی که داشتم گرم کردم. بعد از چند وقت بهار تو ذهنم کمرنگ‌تر شد و ابرهای تیره‌ی ذهنم کنار رفتن و نور امید به افکارم برگشت. دوباره سر پا شده بودم. دلم برای این سرزندگی تنگ شده بود. من آدمی نبودم که توی کنج عزلت ذهنم بتونم دوام بیارم. دوباره معاشرت با آدم‌ها رو شروع کردم و رفت و آمد با دوستانم رو از سر گرفتم.یک روز وسط مهر ماه قرار بود که یه نفر به تیم من توی شرکت اضافه بشه. با آدم‌های زیادی مصاحبه کرده بودم و دیگه کم کم داشتم از پیدا کردن نیروی مدنظرم ناامید می‌شدم. منشی شرکت صبح اون روز بهم خبر داد که یه قرار مصاحبه برای عصر دارم. عصر که شد بهم گفت که خانمی که قرار بود بیان توی اتاق منتظر من هستن. دفترم رو برداشتم و رفتم به سمت اتاق. توی ذهنم داشتم دعا می‌کردم که این همون کسی باشه که میخوام و این مصاحبه‌های پی در پی تموم بشه. صدام رو صاف کردم و در اتاق رو باز کردم. با باز شدن در اتاق موج هوای داخل اتاق و بوی عطر کسی که داخل اتاق بود مثل یه قطار سریع‌السیر به صورتم برخورد کرد و تک تک عضلات بدنم از کار افتاد.بوی عطر بهار بود.هر چیزی رو ممکن بود فراموش کنم ولی این بو رو امکان نداشت فراموش کنم.هیچ وقت.جیمیجیمیThu, 17 Feb 2022 14:04:31 +0330https://virgool.ir/@jimmy/aghoosh-y4inmiarozlsبرای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، قسمت دوم به نام "بهار" اینجا، قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا و قسمت چهارم به نام "پایان بهار" اینجا کلیک کنید.بی رمق بودم و حال کار کردن نداشتم. اوضاع خوب نبود. هم تو کافه، هم تو ذهنم. کافه خلوت بود و مشتری نداشت. نیروها همه رفته بودن، آقای صفایی کلی بدهی بالا آورده بود و اوضاعش خوب نبود، شعبه مرکزی با اینکه مشتری داشت ولی مثل قبل کار نمی‌کرد. کافه آقای صفایی همیشه جزو پنج تا کافه برتر تهران بود ولی الان داشت بازی رو به رقباش می‌باخت. مشتری‌ها ناراضی بودن و رتبه کافه تو همه سایت‌های مرجع داشت افت می‌کرد. دلیلش هم واضح بود. اون نیروهایی که استعفا نداده بودن و مونده بودن دیگه مثل قبل کار نمی‌کردن و چون حقوق نمی‌گرفتن لج کرده بودن. غذاها یا سرد بود یا نپخته، نوشیدنی‌ها دیر می‌رفت سر میز مشتری، خیلی از آیتم‌های منو حذف شده بود چون مواد اولیه گرون شده بود و صرف نداشت که هر روز خریده بشن. همین شرایط به شعبه‌ای که من توش بودم هم سرایت کرده بود. غذاهای نیمه آماده‌ای که از شعبه مرکزی می‌اومد قطع شد. کیک‌ها به جای هر روز، تقریبا سه چهار روز یه بار می‌اومد. قهوه عوض شد و یه مدل ارزون‌تر جایگزینش شد که واقعا مزه بدی داشت. در نتیجه مشتری کم شده بود و درآمدی هم نداشتیم.دو روز بعد بهار اومد. وقتی دیدمش دوباره نور امید توی دلم تابید. با اینکه می‌دونستم این آخرین باریه که دارم می‌بینمش، ترجیح دادم که به این قضیه فکر نکنم و از همین ساعت های آخر لذت ببرم. اون روز بازی ایران و پرتغال بود. چند وقتی بود که جام جهانی شروع شده بود. یه سالن اجتماعات ته سالن بود که پرده و پروژکتور داشت. ما هم بازی های ایران رو روی پرده پخش می‌کردیم. بهار گفت که قراره چندتا از دوستاش هم بیان و بازی رو اونجا تماشا کنن. با این حساب تا آخر شب اینجا بود.تو این مدت اکثر بردگیم‌هایی که تو کافه بود رو یاد گرفته بودم که بتونم به مشتری ها آموزش بدم. یکی از بردگیم‌هایی که بهار دوست داشت رو برداشتم و رفتم سر میزش و نشستیم به بازی کردن. حین بازی شروع کردم باهاش حرف زدن. هر از چندی یه موضوع جدید بهش می‌دادم تا اون حرف بزنه. دوست داشتم تا جایی که میشه توی این ساعت‌های آخر صداش رو بشنوم. برام از همه چیز تعریف کرد. دو تا خواهر داشت که اکثر خاطراتش با اونا بود. یکیشون تهران بود و بعضی وقت‌ها با همسرش می‌اومد اینجا. خواهر کوچک‌ترش اصفهان بود و هنوز داشت درس می‌خوند. از پروژه‌هایی که دوست داشت انجام بده برام گفت. از گالری‌های نقاشی‌ای که دوست داشت برگزار کنه. یادم اومد که تا حالا هیچ کدوم از نقاشی‌هاش رو ندیدم. توی گوشیش چندتا از کارهاش رو بهم نشون داد. چیزی از نقاشی سر در نمی‌آوردم به خاطر همین نمی‌فهمیدم که کارش خوبه یا نه. ولی به هر حال هر کدوم رو می‌دیدم کلی ازش تعریف می‌کردم و تشویقش می‌کردم تا کارش رو ادامه بده. مگه کار دوست‌ها همین نیست؟یکی دو ساعت بعد دوست‌هاش اومدن و با اونا مشغول صحبت شد. منم رفتم بیرون که سیگار بکشم. از دور دیدم محسن داره میاد و خوشحال شدم. حرف زدن با محسن خیلی راحت بود و معمولا قبل از اینکه حرف بزنم می‌دونست چی می‌خوام بگم. اونم اومده بود که بازی رو اینجا ببینه.شب شد و بازی شروع شد. داشتم بازی رو نگاه می‌کردم ولی همه حواسم پیش بهار بود. هر از چندی با صدای فریاد مردم از جام می‌پریدم. خیلی وقت پیش یه جایی خونده بودم که اکثر آدم‌های دنیا نیمه گمشده‌شون رو تا قبل از بیست و پنج سالگی حداقل یک بار می‌بینن. داشتم فکر میکردم که یعنی بهار همون نیمه گمشده منه؟ دوباره با فریاد محسن که بغل دستم بود از جام پریدم. اعصابم داشت به هم ریخت. پا شدم و از سالن رفتم بیرون. رفتم دم در و سیگارم رو روشن کردم. یه دفعه یکی دست گذاشت رو شونه‌ام. فریادی که قرار بود بزنم رو تو گلوم خفه کردم و برگشتم. دیدم بهار وایساده و قاه قاه داره می‌خنده.+ ترسیدی‌ها.- نه بابا... تو فکر بودم... نخند.+ به چی فکر می‌کردی؟- به تو+ به من؟ چه فکری می‌کردی؟_ اینکه دیگه هیچ وقت نمی‌بینمت. اینکه خیلی دلم برات تنگ می‌شه. اینکه بدون تو اینجا چیکار کنم.کلمات قبل از اینکه بهشون فکر کنم داشتن از دهنم پرت می‌شدن بیرون. خودم رو جمع و جور کردم. هوا تاریک بود ولی می‌تونستم بفهمم که گونه‌های بهار قرمز شده. آروم اومد و بغلم کرد.+ منم دلم برات تنگ می‌شه. خودم هم خیلی ناراحتم که دارم از اینجا میرم ولی چاره دیگه‌ای ندارم. ولی مطمئنم که این آخرین باری نیست که می‌بینمت. من که قرار نیست تا ابد اصفهان بمونم. وقتی برگشتم تهران بهت زنگ میزنم و می‌بینمت.راست می‌گفت. اون آخرین باری نبود که می‌دیدمش. البته اون موقع اینو نمی‌دونستم. چشم‌هام رو بستم و بهار رو تو بغلم فشار دادم.از داخل دوباره صدای فریاد اومد. دیدم مردم دارن از سالن میان بیرون. انگار بازی تموم شده بود.وقت خداحافظی بود.آروم اومد و بغلم کرد.جیمیجیمیThu, 26 Nov 2020 13:01:53 +0330https://virgool.ir/@jimmy/payane-bahar-fi9b4omq9uadبرای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا، برای خواندن قسمت دوم به نام "بهار"، اینجا و برای خواندن قسمت سوم به نام "دوراهی" اینجا کلیک کنید.روزها از پی هم گذشت و من هم چیزی به بهار نگفتم. از فکر کردن به اینکه ممکنه دست رد به سینه‌ام بزنه تنم می‌لرزید. توی این چند هفته‌ای که گذشت به نظرم اومد که دارم یه سری سیگنال از بهار می‌گیرم. دستام رو می‌گرفت و از فاصله خیلی نزدیک باهام حرف می‌زد. واقعا خودم رو کنترل می‌کردم که اینجور موقع‌ها به لب‌هاش حمله نکنم. تقریبا شده بود اوایل اردیبهشت که دوباره شیفت من و بهار توی یه روز بود و من هم طبق معمول بعد از پایان شیفتم، تو کافه مونده بودم که به بهار کمک کنم. محسن هم اومده بود. سه‌تایی رفتیم بیرون جلوی در کافه که سیگار بکشیم و حرف بزنیم. وسط حرف‌ها سعی کردم از زیر زبان بهار بکشم که چند وقته که توی رابطه نبوده. خلاصه بحث رو بردم سمت رابطه و محسن هم فهمید که من دارم چیکار می‌کنم و باهام همراهی کرد. وقتی از بهار نظرش رو درباره رابطه پرسیدم خندید و گفت: "نمیدونم والا، من تا حالا تو رابطه نبودم. هیچ ایده‌ای ندارم". نگاه متعجب من و محسن به هم گره خورد. مگه میشه؟ بهار دو سال از من بزرگتر بود که یعنی میشد 23 سالش و تا جایی که من می‌دونستم، نه خودش مذهبی بود نه خانواده‌اش. تو همین فکرها بودم که بهار ادامه داد:" من ترجیح میدم وقتی از یه نفر خوشم میاد باهاش دوست بمونم. تا حالا خیلی از دوستام اومدن و بهم پیشنهاد دادن و منم هر بار به همین دلیل رد کردم. به خاطر همین الان کلی دوست دارم. اگه با یه نفر وارد رابطه بشم به هر حال بعد از یه مدت باید جدا بشیم و این باعث میشه که دیگه هیچ وقت نتونیم ببینیم همو. پس اینجوری من هم از دراما و مشکلات رابطه دورم و هم کلی دوست باحال دارم".محسن بحث رو جمع کرد و اومدیم تو. رفتیم نشستیم روی یه میز ته سالن که دور از چشم بهار باشیم. محسن زد به بازوم.+ چته باز؟- هنوز نپرسیده جوابم رو گرفتم دیگه. با هیچکس وارد رابطه نمیشه.+ ببین من یه پیشنهادی دارم. تو برو و پیشنهادت رو بده. اینجوری چندتا نشون رو با هم میزنی. هم تا آخر عمرت رو دلت نمیمونه که بهش نگفتی، هم بهش می‌فهمونی که بهش احساس داری، هم تکلیفت معلوم می‌شه. یا می‌گه آره و زنجیره نه گفتن‌هاش رو با تو قطع می‌کنه، یا می‌گه نه. در هر صورت تو چیزی از دست نمی‌دی.حرف‌های محسن منطقی بود ولی ته دلم می‌دونستم که قرار نیست به بهار حرفی بزنم.یک ماه و نیمی از این ماجرا گذشت. چند روز مونده بود که بهار تموم شه و تابستون سر برسه. ولی یه دفعه همه چی به هم ریخت. همه دخترها دونه دونه اعلام کردن که وقتی ترمشون تموم شه می‌رن شهرشون و بعد از تابستون برمی‌گردن تهران. به خاطر همین دیگه نمی‌تونن توی کافه شیفت بزنن. این وسط همه باریستاهایی که از شعبه مرکزی می اومدن و بعضی وقت‌ها اینجا شیفت میزدن هم به خاطر مشکلات مالیشون با آقای صفایی استعفا داده بودن. با این حساب من مونده بودم و شهرام. شهرام فقط اینجا شیفت می‌زد. مثل اینکه قبلا شعبه مرکزی بوده ولی چون اونجا یه بار دست گل به آب داده بوده فرستادنش اینجا. هیچ وقت بهم نگفته بود که اونجا چیکار کرده. خونه‌اش هم خیلی از اینجا دور بود و ماشین هم نداشت. خیلی آدم عجیبی بود. خیلی باهاش نزدیک نبودم، ولی مشکلی هم باهاش نداشتم. به خصوص الان که فقط من مونده بودم و اون.البته هنوز بهار چیزی راجع به رفتنش نگفته بود. ته دلم امیدوار بودم که شاید تابستون رو پیش همون فامیلشون که یه بار رفته بود پیشش، بمونه و برنگرده اصفهان. بهش پیام دادم. + چطوری بهار؟ ببینم تو هم میری اصفهان و بعد از تابستون برمی‌گردی؟- خوبم تو چطوری؟ آره منم میرم اصفهان ولی دیگه فکر نمیکنم برگردم تهران. من دانشگاهم تموم شد دیگه. احتمالا دیروز آخرین شیفتم بود ولی قبل از رفتنم حتما یه سر بهت می‌زنم.+ کی میری؟- سه روز دیگه.گوشی رو گذاشتم کنار و به لیوان قهوه‌ام خیره شدم. یعنی چی؟ یعنی تموم شد؟ همه اون حس‌ها، خنده‌ها، هول شدن‌ها، استرس‌ها و ... یعنی دیگه هیچوقت نمی‌بینمش؟ یعنی حتی اگه بهش پیشنهاد داده بودم و قبول می‌کرد هم یه رابطه دو سه ماهه رو شروع کرده بودیم؟ نمی‌دونستم باید از این خوشحال باشم که اصلا بهش نگفتم و خودم رو درگیر همچین رابطه کوتاه مدتی نکردم یا ناراحت باشم از اینکه دیگه هیچ وقت قرار نیست بهار رو ببینم. مغزم داشت منفجر می‌شد.با صدای "ببخشید" گفتن یکی از مشتری ها به خودم اومدم.قسمت بعدی داستان به نام "آغوش" رو می‌تونید اینجا بخونید.آخرین روزهای بهار.جیمیجیمیWed, 18 Nov 2020 15:11:23 +0330https://virgool.ir/@jimmy/dorahi-zkndkyxcdekwبرای خواندن قسمت اول داستان به نام "اولین دیدار" اینجا و برای خواندن قسمت دوم به نام "بهار" اینجا کلیک کنید.بالاخره روز موعود رسید. از قصد دو ساعت زودتر رفتم کافه تا بیشتر بتونم با بهار وقت بگذرونم. اون شیفت صبح بود و من باید کافه رو ازش تحویل می‌گرفتم. وقتی وارد شدم دیدم آقای صفایی هم اونجاست. اومده بود سرکشی کنه. هر بار من رو می‌دید شروع می‌کرد راجع به موسیقی راک صحبت می‌کرد. موقع مصاحبه استخدامم فهمیده بود که من زیاد موزیک گوش می‌دم و باهام حرف مشترک داره. یک ساعتی مشغول خوش و بش کردن با اون شدم. ای بابا، داشتم زمان رو از دست می‌دادم. بالاخره آقای صفایی بیخیال شد و رفت. آروم خزیدم سمت میز بهار. همون میز بغل پنجره که همیشه اونجا می‌نشست.+ سلام دوباره.- سلااااام. چطوری؟ آقای صفایی مغزت رو داشت می‌خورد نه؟ خیلی آدم خوبیه ولی خیلی حرف می‌زنه به نظرم.+ آره یه کم زیاد حرف میزنه. بدتر از اون اینه که همیشه بدموقع گیرت میاره.- اوه اوه آره. البته الان که بدموقع نبود برای تو. تازه اومدی تا یک ساعت دیگه هم که کاری نداری.+ آره بهتره اینجوری بگم که هر وقت با من حرف میزنه میخوام در برم از دستش به خاطر همین همیشه برام بدموقع است.- آها. از اون نظر.زد زیر خنده. قلبم داشت آب میشد و سخت ترین کاری که اون لحظه باید انجام می‌دادم این بود که این حس به صورتم منتقل نشه. یه سری فرمول برای ارتباط گرفتن با دخترها بلد بودم و داشتم سعی می‌کردم از همون‌ها استفاده کنم. بعدا فهمیدم که عجب حماقتی دارم میکنم. وقتی که دیگه خیلی دیر شده بود.یه کم دیگه باهاش حرف زدم و یه سری جزئیات دیگه ازش فهمیدم. تقریبا همون چیزی بود که من نبودم. چیزایی رو دوست داشت که رو مخم بود. افتادم تو دوراهی. یا باید کلا بیخیال میشدم چون هیچ وجه مشترکی با هم نداشتیم یا باید نیمه پر لیوان رو می‌دیدم. اینکه بهار نیمه گمشده من بود و من رو کامل می‌کرد.ساعت ازچهار گذشته بود.+ نمی‌ری؟ ساعت چهار و نیمه‌ها. دیرت نشه.- میخوای برم؟+ نه نه. فقط...- امروز قراره برم خونه یکی از فامیلامون. اونم تا هشت سر کاره، به خاطر همین دیرتر می‌رم. ولی الان شیفت توئه دیگه. پاشو یه لاته برای من بزن ببینم بلدی یا نه؟پا شدم و رفتم سمت دستگاه. خنده پیروزی رو لب‌هام بود و نیازی نبود پنهانش کنم. یه لاته فندقی براش زدم و برای خودم هم یه آمریکانو زدم و برگشتم سر میز. امروزم زیاد مشتری نبود. نشستم جلوش و به حرفاش گوش دادم. کمتر حرف می‌زدم و بیشتر گوش می‌دادم. صداش منو می‌برد توی یه دنیای دیگه. دو ساعت بعدش محسن اومد که بهم سر بزنه. اونم باریستا بود توی یه هتل خیلی بزرگ و معروف. تقریبا قدیمی‌ترین دوستم بود. از دوم دبیرستان با هم دوست بودیم. ازم اجازه گرفت و رفت سر دستگاه برای خودش قهوه بزنه. کنار دستگاه و پشت میز دو تا صندلی بود. نشستم روی یکی از صندلی‌ها و داشتم با محسن حرف میزدم که بهار رفت پشت بار کنار محسن و روبروی من ایستاد. یه کتاب دستش بود که از وقتی من اومده بودم نتونسته بود بخوندش. بهش گفتم "این کتابه چیه؟ یه کم ازش برامون بخون". وقتی داشت برام از روی کتاب می‌خوند دستم رو زدم زیر چونه‌ام و دوباره محو صداش شدم. تموم که شد برگشتم به محسن نگاه کردم. اونم داشت به من نگاه می‌کرد و می‌خندید. چشماش برق می‌زد. فهمیده بود چه خبره.با همون لبخند بهم گفت سیگار میکشی؟رفتیم بیرون و سیگار رو روشن کردیم.+ کی میخوای بهش بگی.- نمیدونم.برای خوندن قسمت بعدی به نام "پایان بهار" اینجا کلیک کنید.سر دوراهی مونده بودم. یا باید بیخیال می‌شدم یا نیمه پر لیوان رو می‌دیدم و ادامه می‌دادم.جیمیجیمیTue, 10 Nov 2020 22:12:53 +0330https://virgool.ir/@jimmy/بهار-uuu64tdvrabpقسمت اول این داستان به نام "اولین دیدار" رو می‌تونید در اینجا بخونید.بعد از اینکه فرایند آشنایی‌مون تموم شد و فهمیدم که اسمش بهاره و دانشجوی نقاشیه و توی یه خوابگاه همین نزدیکی زندگی می‌کنه، بهم جاهای مختلف کافه رو نشون داد و بعدش هم خداحافظی کرد و رفت. تقریبا مطمئن بودم که بعد از رفتنش باید برم دوباره همه جا رو نگاه کنم تا بفهمم اینجا چه خبره. تمام مدتی که پشت سرش می‌رفتم به جاهای مختلف کافه تا جای وسایل رو یاد بگیرم چشمام باز بود، ولی یادم نمی‌اومد که چیز خاصی دیده باشم. گوش‌هام هم صداشو می‌شنید ولی مغزم هیچ چیزی جز اینکه چقدر صداش قشنگ بود رو ذخیره نکرده بود. حسی که داشتم برام کاملا ناشناخته بود. قبلا با چند نفری تو رابطه بودم و اینکه از یکی خوشم بیاد برام جدید نبود ولی این بار انگار همه چی فرق می‌کرد. اصولا به عشق در نگاه اول اعتقادی نداشتم و نمی‌تونستم بفهمم مردم چجوری تا یه نفر رو تا حد خوبی نشناختن میتونن باهاش وارد رابطه بشن. ولی مثل اینکه خودم هم تو همین دام افتاده بودم.یه آمریکانو برای خودم زدم و رفتم سمت همون مبلی که بهار روش نشسته بود نشستم. مشتری توی کافه نبود و منم خیلی فکرم مشغول بود. کشف کردن سوراخ سنبه‌های کافه رو به بعد موکول کردم. به محض اینکه نشستم بوی عطرش احاطه‌ام کرد. خودم رو می‌شناختم، این بو قرار بود تا آخر عمرم توی ذهنم ثبت بشه. لیوان قهوه‌ام رو از خودم دور کردم تا بوش با بوی عطر بهار قاطی نشه. بعد از چند دقیقه تصمیم گرفتم که چند روزی صبر کنم تا بیشتر بشناسمش بعد راجع بهش تصمیم بگیرم. گرمای قهوه و ورود کافئین به بدنم چرخ دنده های مغزم رو راه انداخت تا بتونم منطقی فکر کنم. از جام پا شدم تا برم ببینم اینجا چه خبره. یه سالن بزرگ پر میز و صندلی های آبی و سفید بود که دور تا دورشون رو جعبه‌های بازی چیده بودن. الان که با دقت بیشتری نگاه می‌کردم به نظرم حتی بیشتر از سیصدتا بازی اینجا بود. یه گوشه هم پر از لوازم تحریر و کتاب چیده بودن که روی همشون قیمت داشت و من مسئول فروششون بودم. یه چیزای محوی از حرفای بهار داشت یادم می‌اومد. تو همین احوالات بودم که یه دختری اومد و سلام کرد و ازم سراغ بهار رو گرفت. هم دانشگاهیش بود. بعد از اینکه بهش گفتم شیفتش تموم شده و رفته یه سری تکون داد و رفت نشست روی یه میز کوچیک ته کافه و سرش رو برد تو لپ تاپش. اینجا پاتوقش بود. آدم ها معمولا اتفاقی میز کافه‌شون رو انتخاب نمیکنن. اونم میزهای خاصی مثل اون رو.رفتم سفارشش رو زدم و بردم سر میزش. یه کم باهاش صحبت کردم. حوصله ام سر رفته بود و باید با یکی خوش و بش می‌کردم. بهش هم می‌اومد که آدم جالبی باشه. خلاصه بهم گفت که گرافیک میخونه و سه تا دختر دیگه که اینجا کار میکنن همشون تو همون دانشگاهن. پس همه تقریبا همه هم سن‌های خودم بودن. عالی شد.تا آخر شیفتم سعی کردم که دیگه به بهار فکر نکنم، ولی چون خیلی هم کاری نداشتم باعث می‌شد که فکر نکردن بهش سخت تر بشه. هر جوری بود شیفتم رو تموم کردم و در کافه رو بستم و رفتم. طبق برنامه آقای صفایی هر روز دو نفر اونجا شیفت میزدن، یکی صبح یکی هم عصر. اونی که عصر بود باید فردا صبحشم می‌اومد که در کافه رو باز کنه. سیستم عجیبی بود ولی خوبی‌های خودشم داشت. مثلا اینکه توی یه شیفت کامل همه کارها رو می‌تونستم با استانداردهای خودم انجام بدم. متوجه شدم که شیفت بعدی بهار دو روز دیگه است. خیلی مونده بود.سوار ماشین شدم و افتادم تو بزرگراه کردستان. تو ماشین داشتم سعی می‌کردم یه نکته منفی توی بهار پیدا کنم. جواب تلاش‌هام فقط یک کلمه بود:هیچیبرای خواندن قسمت بعدی به نام "دوراهی" اینجا کلیک کنید.کافه خلوت بود و کار زیادی جز فکر کردن به بهار نداشتم.جیمیجیمیTue, 03 Nov 2020 13:01:23 +0330https://virgool.ir/@jimmy/avalin-didar-vk3n6jeiauygاسفند ماه بود. سرمای هوا از توی آستین کاپشنم می‌خزید داخل و پوستم رو می‌گزید. رسیدم به پارک سئول و چشم انداختم تا ساختمون مورد نظرم رو پیدا کنم. یه بنای خیلی عجیب و زشت خورد تو ذوقم. شروع کردم به سمتش آروم آروم قدم زدن. خیلی زود رسیده بودم و عجله ای برای تو رفتن نداشتم. چند روز پیش آقای صفایی بهم گفته بود که باید از این شعبه کافه منتقل بشم و برم شعبه پارک سئول. توی اون شعبه پر از بردگیم و بازی های گروهی کارتی و غیره بود و مردم برای بازی کردن میومدن و نیاز به یه نیرویی داشتن که ارتباط عمومی قوی‌ای داشته باشه به خاطر همین به نظرشون اومده بود که من اونجا بهتر میتونم کار بکنم تا این شعبه. منم از مکان و آدمای جدید خوشم نمی‌اومد به خاطر همین ازش شاکی بودم. تازه با بچه‌های اونجا آشنا شده بودم و میتونستم باهاشون ارتباط بگیرم. همین طور که داشتم اتفاقای چند روز اخیر رو تو ذهنم بررسی میکردم رسیدم به پله های ساختمون. یه نفس عمیقی کشیدم و رفتم بالا، دیگه نمی‌تونستم وقت بکشم. وارد مجموعه که شدم دیدم نقشه ساختمون از چیزی که فکر میکردم هم عجیب‌تره. یه راهروی طولانی بودکه انتهاش می‌شد سالن همایش. دو طرف در ورودی هم دوتا سالن بزرگ بود که هر دو به شکل یه دایره بودن. بنا رو از بالا تصور کردم و خنده‌ام گرفت. سالن سمت چپم کتابخونه بود. از مسئولش که داشت برّ و برّ بهم نگاه می‌کرد و کارت عضویت‌های مردم که جلوش بود فهمیدم. روبروم توی راهرو و کنار در سالن سمت راست، بار کافه بود. بوی قهوه نمیومد ولی. معلوم بود خیلی شلوغ نیست. یه سری از بخت بدم تکون دادم و وارد سالن شدم، چون کسی پشت بار نبود که باهاش سلام علیک کنم و خودمو معرفی کنم. وارد سالن شدم و جا خوردم. نزدیک به دویست تا جعبه برد گیم بزرگ و کوچک دور تا دور سالن چیده شده بود. کم کم داشت از اینجا خوشم می‌اومد. سری چرخوندم تا مسئول شیفت رو پیدا کنم. سالن خالی بود به جز یه میز چهارنفره سمت راستم که کنار پنجره رو به پارک بود و نور ضعیف و کم رمق آفتاب در حال غروب، خودش رو از اونجا انداخته بود روی یه دختر جوان که به نظرم اومد مسئول شیفته. بدجوری غرق تو کار خودش بود و نفهمید که وارد سالن شدم. چند قدم رفتم جلو. به محض اینکه صدای پام رو شنید سرش رو آورد بالا. داشت نقاشی میکرد. چشمم به چشم هاش گره خورد و خشکم زد. تا حالا کسی به این زیبایی تو زندگیم ندیده بودم. آبشار موهای بلند و مشکیش رو با یه دستمال سر قرمز که گره‌اش اومده بود روی سرش مهار کرده بود. یه پیراهن جین مردونه که از خودش یکی دو سایزی بزرگتر بود تنش بود و زیرش میشد یه تی شرت قرمز ساده رو تشخیص داد. زانوهاش رو به میز تکیه داده بود و داشت با نور کمی که روی تخته شاسی‌اش افتاده بود نقاشی می‌کرد. خیلی وقت بود جز صدای کوبیده شدن قلبم به قفسه سینه‌ام صدای دیگه ای نمی‌شنیدم. لبخندی زد و با صدای بم و دخترونه‌اش که هیجان زیاد و اشتیاق غیرقابل وصفی رو با خودش حمل می‌کرد تقریبا داد زد: سلااااااااااام!باورم نمیشد. حتی صدایی که از حنجره‌اش خارج شده بود هم داشت گوش‌هام رو نوازش می‌کرد. خودم رو جمع و جور کردم و رفتم جلو.دستم رو دراز کردم سمتش و با لبخند گفتم:سلام. من جیمی‌ام.اون لحظه روحم هم خبر نداشت که وارد مسیری شدم که سه سال آینده زندگیم رو به آشوب می‌کشه.برای خواندن قسمت بعدی به نام "بهار" اینجا کلیک کنید.نشسته بود کنار پنجره و غرق تو کار خودش بود.جیمیجیمیSun, 01 Nov 2020 11:41:15 +0330