<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ژیلار</title><link>https://virgool.ir/feed/@jilar</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 02:07:30</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1342915/avatar/6UwmxI.png</url><title>ژیلار</title><link>https://virgool.ir/@jilar</link></image><item><title>لحظه ها ثبت می شوند</title><link>https://virgool.ir/@jilar/لحظه-ها-ثبت-می-شوند-ovpm8qavfiby</link><description>آنگاه که دست از این روزمرگی برداشته و لنز دوربین چشمانمان را از دکمه فکوس همیشگی بر &#34; من&#34; و &#34; زندگی من&#34; و &#34;خوشبختی من&#34;  و &#34; آرامش من&#34; بر می داریم شاید لحظاتی چند پیدا شود که بتوان نگاهی فراتر از دنیای منیت به جهان هستی و ما انداخت. روایتی از زندگی کودکان جنگ زدهآنجایی که کودکانی در میان آوارها و خرابه ها همراه با غم احتمالی از دست دادن خانواده و عزیزانشان در چشمانشان امید به زندگی برق می زند. هر چند با سختی ولی با شادی راه می روند، می دوند و با یکدیگر بازی می کنند. شاید آنها مفهوم حقیقی زندگی را درک کرده اند . شاید آنها فهمیده اند که لحظه لحظه زندگی را باید زیست و شاد زیست زیرا که دیگر باز نمی گردد. شاید آنها درک کرده اند که مفهوم شادی و خوشبختی در پوشیدن لباسهای مارک دار و رفتن به گرانترین مدرسه ها و استفاده از آخرین وسایل تکنولوژی روز دنیا نیست. شادی همیشه وجود دارد اگر آدمی بخواهد. شاید اتفاقات و لحظات را باید از لنز دوربین چشمان این کودکان معصوم نگریست تا فهمید مفهوم حقیقی شادی و خوشبختی چیست. شاید این دویدن، حرکت به سمت روشنی در پشت دیوار است و امید به فردایی بدون ترس، بدون دلهره، بدون ویرانی و بدون مرگ. در نگاه بعضی از آنها درخواست کمک موج می زند. درخواست کمک از منی که لحظه ای فرصت کرده ام تا فراتر از دنیای &#34; من&#34; به دنیای &#34; ما&#34; بیندیشم و شاید قدمی هر چند کوچک برای رفاه و آسایششان بردارم. شاید اکنون زمان خداحافظی با &#34; من&#34; است</description><category>ژیلار</category><author>ژیلار</author><pubDate>Tue, 04 Jan 2022 19:22:44 +0330</pubDate></item></channel></rss>