<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های AMIR HOSSEIN RASHEDI</title><link>https://virgool.ir/feed/@javahernegar2</link><description>هیچوقت غول درونت رو دست کم نگیر چون همه انسان ها معدن طلا هستند:)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:03:02</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/488169/avatar/RtbZZW.jpeg</url><title>AMIR HOSSEIN RASHEDI</title><link>https://virgool.ir/@javahernegar2</link></image><item><title>اقیانوس در 8 اینچ اما خطرناک ...</title><link>https://virgool.ir/@javahernegar2/اقیانوس-در-8-اینچ-اما-خطرناک-...-wun9rltim7uk</link><description> سلام!به تمام‌ویرگولی ها         حتما تا به حال کلمه بهره وری را در صنایع و یا کار خودتان شنیده اید.به راستی این کلمه به چه معنایی هست؟بهره وری یعنی از میان کارهای موجود مفید ترین و سودمند ترین کار را انتخاب و انجام دهیم.در معنای ساده و روان یعنی اثر بخشی و کارایی.         من دانش آموز سال نهم هستم.کرونا مانند یک بلای خانمان سوز بلای جان درس و زندگی من شد.برای من خیلی طاقت فرسا بود که در شرایط قرنطینه در خانه بمانم و درس بخوانم.شرایطی که تا به حال نظیرش را ندیدم.          کم و بیش با فضای مجازی و تلفن ها آشنا شده بودم ولی از آنها بازی با تلفن و استفاده از هدست برای گوش سپردن به آهنگ استفاده می کردم.به شدت در درس و تحصیل افت داشتم.خیلی ترسیده بودم.من که نوبت اول را به خوبی گذرانده بودم نمی توانستم این شرایط را تحمل کنم.          سعی کردم بین خودم و این لوازم ارتباط برقرار کنم اما نمی شد.نمی توانستم آنها را درک کنم.بالاخره در اواخر زمستان و اوایل بهار بود که کلاس های انلاین شروع شد.بله ارتباطی اجباری میان من و او .البته من هم کم کم از خر شیطان پیاده شدم و اندکی به آن رو انداختم.خودشه دوست عزیزم(البته چند تا از برادراشونه)     :)           الان که یک سال از آمدن ویروس کرونا می گذرد بهترین رابط من با فضای درس و تحصیل و مدرسه همین تلفن ها و گجت های هوشمندی هستند . من تا چند روز پیش تنها بازی کردن را از آنها یاد گرفته بودم.اینجا است که درکشان می کنم.لوازمی که اگر نبودند ...          من که در سال نهم هستم برای من سال سرنوشت سازی است.سال انتخاب رشته که باید خیلی با کیفیت  درس بخوانم تا نمره قابل قبولی کسب کنم و بتوانم رشته ای که به آن علاقه دارم انتخاب کنم.من پشتم به دوست هوشمند و هوش مصنوعی ام گرم است. اما توجه کنید که این من هستم که باید درس بخوانم نه تلفن همراه.         و با توجه به این حرفهایی که زدم و نوشتم و تعریف بهره وری داشتم مهم ترین مسئله ای که برای من در جایگاه خاصی قرار دارد اثر بخشی به درس ها و مسائل مربوط به کلاس درسم هست.بهره وری علمی...          این سیستم های الکترونیک خیلی به من در این اثر بخشی کمک کردند.کاش زودتر با آنها کنار می آمدم.من با یک جست و جوی ساده از یک موضوع وارد اقیانوسی می شدم که هرچه بیشتر در آنها شنا می کردم بیشتر به عقب رانده می شدم.قابلیتی که مرا از سردرگمی و تلف کردن وقت در پی دنبال گشتن اطلاعات بی نیاز ساخت.#روایتگرباش          بهره وری علمی به آن معنی است که در کنار اطلاعات و تدریس معلمان عزیز و مهربانم بتوانم مسائل و تدریس اساتید دیگر در اینترنت و جزوه های دیگر افراد را داشته باشم.به این معنی است که در علم پیشرفت کنم و راحت تر از آن استفاده کنم.          مزیت دیگری که هست همین شرکت در کلاس های آنلاین است که بدون توجه و با عجله و با چشم های خواب آبالود می نشینیم و به تصویر اساتید در لحظاتی که کلاس قطع و وصل می شود می خندیم.اما کاری ندارم این مزیت در حقیقت پایه و اساس بهره وری هست که اگر نباشد اصلا در این شرایط نمی توانیم تحصیل کنیم.          برخی دقایق را به کنار میگذاریم.دقایقی که این تلفن ها باعث اعتیاد(بازی های ویدئویی)می شوند که آنها به اراده پولادین انسان بستگی دارد.به هدف او بستگی دارد.بعضی جاهای آن هم کشنده و خطرناک است.          منظورم از این حرف قسمت های عمیق و کشنده این اقیانوس است که کوسه هایی منتظر دام هایی مانند من و شما هستند.که به مهارت شناگری و شناخت خوب و بد ها و دام های این وسیع دریا بستگی دارد. پس چه بهتر که با شتاخت کافی از این فضا وارد آن شویم.        _بهره وری علمی مانند دارویی می باشد که سلامتی دانش آموز را تضمین می کند.سلامتی که به تعلم و یاد داشتن و یاد گرفتن بستگی دارد.        _اشاره ای کنم به کسب و کار پدرم که با استفاده از این وسایل و تبلیغات خیلی کمک کرد.نرم افزارهایی نذیر اینستاگرام(instagram) فیس بوک(face book) لینکد این(linked in) که در این شرایط قرنطینه افراد زیادی را بیشتر از قبل به خود جذب کرده اند.         این اتفاق نسبتا کوچک کارایی و اثر بخشی پدردم را در شغل و حرفه خود افزایش داد.پدر من هم تا قبل از ویروس کرونا اصلا به این فضا اعتنا نمی کرد.زیرا فقط تمرکزش بر روی کار خود بود.        تمام این متن هایی که نوشتم زیر نظر تجربه جدیدم از دوران زندگی ام بود که هیچگاه از ذهن من نمیرود و پاک نمی شود.تجربه ای که گاه شیرین و سفید مانند ماه بود و لحظات تلخ و شور و سیه همچون شب تار بود ولیکن هرچه باشد لحظات شیرین و تلخ بعد ها خود خاطره می شدند روزی قاه قاه به آن می خندیم.       من دوست داشتم تلفن های همرا یک اسکنر داشته باشد که مغز انسان را اسکن کند و خاطرات سال های قبل و قسمت نا خود اگاه مغز را تصویر کند و نمایش دهد.این اسکنر با مغز ارتباط برقرار کند و هرچه که در مغز میگذرد بنویسد و نشان دهد.      و قسمتی که با دادن اطلاعات به این وسیله و علایق نقات ضعف و  عطف برنامه ریزی تحصیلی کند.      اکنون که می توانم این وسایل را درک کنم و از آنها استفاده بهینه(تاکید می کنم) کنم واقعا طعم شیرینی دارد و من لذت می برم.این اقیانوس در معنای واقعی و در این شرایط بیماری همانند  پلی میان شروع و هدف می باشد.      تشکر فراوان سامسونگ!      تشکر فراوان ویر گول! واقعا حال من خیلی خوب شد :)#روایتگرباش</description><category>AMIR HOSSEIN RASHEDI</category><author>AMIR HOSSEIN RASHEDI</author><pubDate>Thu, 31 Dec 2020 10:19:14 +0330</pubDate></item></channel></rss>