https://virgool.ir/feed/@javadlvکنجکاو تمام وقت. در جستجوی دایناسورها.fa2026-11-12 02:16:22https://files.virgool.ir/upload/users/19169/avatar/ejhXDg.jpghttps://virgool.ir/@javadlvhttps://virgool.ir/@javadlv/خاطرات-و-درس-های-من-از-کارآموزی-q13chhildlqzمن تو زندگی کاریم ۲بار کارآموزی گذروندم. یکبارش سال ۱۳۹۳ به عنوان کارآموز بک‌اند (که بعد از تقریبا ۱ماه کلا قید کار ثابت رو زدم)، یکبار هم سال ۱۳۹۵ که به عنوان کارآموز برنامه‌نویس اندروید شروع به کار کردم. یکی از عزیزترین آدمای زندگیم به تازگی کارآموزی شروع کرده و منو یاد اون روزها انداخته. یه سری از خاطرات یادم میان، خیلی از دستاوردهام، خیلی از زیرکی‌هایی که کردم، خیلی از تجربیاتم و بزرگتر از همه، خیلی از اشتباهات و خطاهام و جاهایی که میتونستم بهتر عمل کنم ولی نکردم.یه واقعیتی که وجود داره اینه که دانشگاه مارو برای کارکردن آماده نمیکنه. اصلا هدف و وظیفه‌اش هم نیست. به نظر من آکادمی و صنعت موازی همدیگه حرکت میکنن و همدیگه رو کامل می‌کنن. نمیشه از دانشگاه انتظار داشت که دوره ای داشته باشه تحت عنوان «چگونه کار پیدا کنیم» یا «چگونه در محیط کار رفتار کنیم» یا «چگونه از مدیرمان درخواست افزایش حقوق کنیم». این چیزایی که بهمون معمولا یاد داده نمیشه رو باید یا خودمون از تجربیات بقیه،اینترنت و کتاب یاد بگیریم، و بعدش از طریق تجربه کردن خودمون و حضور تو محیط های واقعی اونا رو انجام بدیم. کارآموزی یکی از این محیط‌ها میتونه باشه که منم تجربش کردم.چندتا از مهم‌ترین این تجربه‌ها رو اینجا تعریف می‌کنم. امیدوارم که به درد بخوره.نکته: من سال ۹۵ کارآموزی رفتم. واقعا دید خوبی نسبت به کارآموزی در محیط دورکار و شرایط کرونا ندارم. ولی فک می‌کنم تجربیاتی که دارم به حدی کلی باشه که هر حالتی رو کاور کنه. اگه نکته ای بود کسی خواست کامنت بذاره یا بهم تو تلگرام javadlv پیام بده. اگر بتونم کمک می‌کنم.مهارت‌های نرم: ابزار نردبان سازی ویکیپدیا اینجوری تعریفشون می‌کنه:مهارت های نرم ترکیبی از مهارت های افراد ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، شخصیت یا ویژگی های شخصیتی ، نگرش ها ، ویژگی های شغلی، هوش اجتماعی و ضریب هوش هیجانی، میان دیگران است که باعث می شود افراد بتوانند در محیط خود حرکت کنند ، با دیگران خوب کار کنند. ، عملکرد خوبی داشته و با تکمیل مهارتهای سخت به اهداف خود برسند.یه اصطلاحی هست: حرفه‌ای‌گری یا Professionalism، که افرادی که حرفه‌ای یه شغلی هستن باهاش شناخته میشن. در واقع مرز بین یک آماتور و یک حرفه‌ای اینجاست. این آدما معمولا جایگاه اجتماعی خوبی دارن، تو حوزه خودشون به عنوان گزینه قابل تکیه و قابل اعتماد شناخته میشن و طبعا درامد خوبی هم دارن. آدمایی هستن که وقتی کاری بهشون سپرده بشه، میشه از خوب انجام شدنش و بدون دردسر بودنش تا حد خوبی اطمینان داشت. تا اینجاش بدیهیه، نه؟ اما نکته اصلی داستان اینه که این آدما، لزوما باسوادترین، متخصص‌ترین، تحصیل کرده‌ترین تو حوزه خودشون نیستن؛ بلکه از دید من معمولا یه استانداردی از دانش و تخصص رو دارن، و به قدری مهارت نرمشون خوبه که تو اون حوزه خودشون رو تثبیت کردن. من با شرکت‌های کوچیک و بزرگیی کار کردم که توش دولوپرها و مهندس هایی بودن با سواد فنی بسیار بالا که شاید بهترین کدها رو تولید کنن و بهترین خروجی ها رو بدن، ولی چون مهارت‌های نرم ضعیفی دارن، حقوق پایین تری دارن از چیزی که حقشونه و تو جایگاه بهتری قاعدتا باید کار کنن. و برعکسش. تو شرکت‌های بزرگ و رده بالای ایرانی که باهاشون برخورد داشتم، آدمایی که دیدم اغلب از نظر فنی نرمالن و بعضی وقتا کم‌سواد تر از چیزین که باید باشن. اما مهارت نرمشون، باعث شده تو شرکت‌ها استخدام بشن و خروجی خوبی داشته باشن.از یه طرف هم این روزها به قدری آموزش‌های آنلاین فراوون شده که واقعا چیزی نیست که نشه رایگان یادش گرفت. فارسی یا انگلیسی هم فراوون موجوده.در نتیجه. من فک می‌کنم تمرکز و اولویت یه فرد توی دوره کارآموزیش، باید بیشتر روی مهارت‌های نرمش و حرکتش به سمت حرفه‌ای‌گری باشه تا یاد گرفتن تخصصی کار. چون تخصص رو بالاخره میشه با مطالعه و تمرین تو طول زمان یاد گرفت. اما تخصص داشتن بدون حرفه‌ای بودن، مثل یه شمشیره با تیغه‌ای کُند. هرچقدر هم جنس تیغه از فلز مرغوبی ساخته شده باشه، تا وقتی تیز نباشه و بلد نباشیم که چجوری تیز نگهش داریم، نمیتونیم از پتانسیلش استفاده درست کنیم. در واقع مثل یه نردون میمونه که بتونه مارو بالا و بالاتر ببره.البته این تاکید به این معنی نیست که تخصص فراموش بشه و فقط مهارت نرم یادگرفته بشه. نه تخصص و تجربه دوره هم مهمه. منتها اگه من برگردم به عقب، تمرکزم روی مهارت نرم رو میذارم روی ۷۵٪ و ۲۵٪ به تخصص توجه می‌کنم.درس اول: هدف داشتنیه چیزی که شاید خیلی کمک کنه اینه که قبل از ورود به دوره کارآموزی خیلی صریح با خودمون تکلیف مشخص باشه که ته این دوره قراره چی دستمون رو بگیره. چنتا هدف مثال اینا میتونن باشن: میخوام با محیط کار آشنا بشم که بتونم برا جاهای بهتر اپلای کنم برا کارآموزی بعدیم (آره لزوما قرار نیست یه کارآموزی بگذرونیم). مهارت نرمم رو قوی کنم در کنار تخصص هایی که دارممخ شرکت رو بزنم که بعد کارآموزی استخدامم کنه که همینجا بمونم و رشد کنمتست کنم ببینم تو چه پوزیشنی مناسبم برای کار کردن (مخصوصا وقتایی که شک داریم برای وارد شدن به حوزه‌های مختلف یه صنعت. مثلا نمیدونی بری سمت برنامه‌نویسی بک‌اند یا اصلا بری تو بخش پشتیبانی فنی)خوبی این هدف داشتن چیه؟ کارآموزی یه زمین کشف نشده است برای ما. اگه کار رو بلد بودیم و تجربه داشتیم که خب نمیرفتیم کارآموزی. هدف داشتن باعث میشه تو طول مسیر، وقتایی که گم میشیم، میخوریم به بن بست و نمیدونیم دقیقا تصمیم درست چیه، یادمون نره که برای چی وارد این مسیر شدیم و چه کاری برامون بهتره. درس دوم: پررو و نترس بودنمن تو اوایل دوره کارآموزیم یه دانشجو/تازه‌کار که هیچ بک‌گراند قوی نداشتم. یک مرتبه رفتم کنار آدمایی با ۶-۷ سال سابقه حرفه‌ای که همشون ارشد بودن. از نظر فنی با سواد از نظر مهارت نرم حرفه‌ای. تو همچین جایی آدما اعتماد به نفسش رو از دست میده. همش با خودش میگه: من اصلا بلد نیستم هیچی رو. از یه طرف هم هیچی از چجوری کار کردن یه سازمان نمیدونم. آیا قراره حقوق بدن بهم؟ کارآموزی تموم شه استخدام میشم؟ اصلا الان تو این تسکی که بهم سپرده شده گیر کردم، چه کاری باید کنم؟ از کی بپرسم؟ نکنه اگه نتونم انجام بدم اخراجم کنن بگن از فردا نیا؟ نکنه آبروم پیش فلان آقا/خانم که منو به اینا ریفر کرده بره؟قضیه اینه که همه اینا طبیعیه. این حسا و این فکرا. و چاره‌اش هم فقط نترس بودن و پررو بودنه. هیچکسی تو یه سازمان سالم به خاطر سوال پرسیدن در مورد تسک اخراج نمیشه. یا به خاطر ندونستن پروسه‌های مختلف. از یه طرف هم کسی انتظار نداره از یه تازه کار که آپولو هوا کنه. در نتیجه بهترین کار ریلکس بودن و نترسیدن و تمرکز کردن رو هدفه. به نظرم یه راه حل برا این قضیه میتونه این باشه که پررو باشیم بدون ترسیدن از پیامد‌های تصمیم. بذار یه مثالی بزنم. تو دوره کارآموزی دومی که داشتم، شرکت از شرکت مادرش جدا شده بود و تازه تاسیس بود و هنوز لیست کارمندا رو به بیمه نفرستاده بود. یه روز که بازرس بیمه اومد از شرکت بازدید کنه، به همه گفت کارت ملی هاتون رو حاضر کنید. مدیر منابع انسانی شرکت به من گفت که به مامور بگو کارآموزی و آخر هفته تموم میشه چون قرار نیست برای شما بیمه رد بشه. اونجا یکی از همکارای ارشد اونجا خطاب به یکی دیگه زیر لب گفت: اینا میخوان واسه این بدبخت (منو میگفت) بیمه رد نکنن. من با خودم فک کردم که خب اگه بیمه رد بشه برام، میتونم جای پامو محکم کنم و بعد از تموم شدن کارآموزیم اینجا بمونم. خیلی سریع سرچ کردم: بیمه کارآموز. دیدم که شرکت داره سرم رو کلاه میذاره چون من نامه کارآموزی از سمت دانشگاه نداشتم و عملا کارمند حساب میشدم، تحت پوشش قانون کار قرار میگرفتم. پس کارفرما باید منو بیمه می‌کرد. از یه طرف هم یه خیال واهی ای داشتم که میترسیدم جای پام تو شرکت سست بشه و بعدا باهام بد بشن که چرا به بیمه اونجوری گفتی و فک میکردم ممکنه برا شرکت دردسر بشه. سریع رفتم به مدیرفنی شرکت گفتم که فلانی، من قراره رو فلان پروژه کار کنم؟ گفت آره. گفتم پس تا ۲-۳ ماه حداقل هستم دیگه؟ گفت آره نگران نباش چطور؟ گفتم هیچی. اینجا بود که همه فکرم رو جمع کردم و نهایت پررویی (دقت کنید کارفرما منو داشت شستشو مغزی میداد و از ناآگاهیم سواستفاده میکرد که منو بیمه نکنه)، به مامور بیمه گفتم که من تا ۳-۴ ماه قراره اینجا باشم ولی قرارداد نبستم هنوز (عین واقعیت)، برا منم بیمه رد میشه؟ که در حالی که مدیر منابع انسانی داشت از عصبانیت موهای خودشو می‌کَند گفت بله. کارت ملیت رو بده. این یه مثال بود از پررویی. چیزی که همه بهم میگفتن نه نباید انجام بدی رو با یه ذره پررو بودن انجام دادم و هدف خودم رو فراموش نکردم و در نهایت به یه نتیجه خوب رسیدم. اگه مشکلی پیش میومد چی؟ عیبی نداشت. یه تجربه بود. میرفتم یه جای دیگه بهترش رو تجربه میکردم.درس سوم: Monkey See, Monkey doیه اصطلاحی هست میگن: ببین و یادبگیر. ولی درست یا غلط، من میگم: ببین و انجام بده. مسلما نمیشه هر آدمی رو الگو قرارداد. ولی تو محیط کار، تشخیص یه آدم کاربلد و حرفه‌ای چندان سخت نیست. به نظرم یه رفتار خیلی مفید میتونه این باشه که شروع کنیم از رفتارهای بقیه پیروی کردن کورکورانه ولی موقت. من یادمه یه همکاری داشتم که تقریبا ۷-۸ سال از من تجربه بیشتر داشت و سنیور بود. و از نظر رفتاری هم بسیار متواضع، متین و قوی رفتار می‌کرد. یادمه ایشون یه رفتاری داشت اونم اینکه سر هر ساعت ۵ دقیقه استراحت میکرد و میرفت آشپزخونه و چایی میریخت، با بقیه همکارا حرف میزد و یه دوری میزد بعدش میومد پشت میزش. من این رفتار رو برا چندروز انجام دادم. و نتیجه این شد که دیدم تو این ۵ دقیقه ۵ دقیقه ها، میتونم علاوه بر استراحت و باز شدن فکرم، یه مکالمه ریز ۱-۲ دقیقه‌ای با همکارا داشته باشم. ازشون تجربه بگیرم و اصطلاحا باهاشون دوست بشم. محیط کار محیطیه که آدما در ازای وقت و تلاششون پول می‌گیرن. نمیشه ازشون انتظار داشت که این وقت رو برای همدیگه بذارن و با همدیگه آشنا بشن یا حتی نایس باشن. در نتیجه باید از وقت‌های مرده نهایت استفاده رو کرد برای آشنا شدن با همکارا. همین رفتار استراحت ۵ دقیقه ای من، باعث شد تا مثلا با مدیر مارکتینگ مجموعه که اصلا دخلی به کار من نداره هم‌صحبت بشم و یه وقتا من برم بالاسرش بگم فلانی چه خبر؟ اوضاع خوبه؟ همین رابطه ساده باعث شد من چندسال بعد از جدا شدن از شرکت دوباره با همین آدم سر یه پروژه دیگه همکار بشم و اینجوری شبکه ام بزرگتر شد.این مثال رو زدم، برای اینکه عنوان این درس رو ثابت کنم. من کار یه آدم بالاتر از خودم رو دیدم و انجام دادم بدون اینکه دلیلش رو بدونم. با این فرض که اون آدم احتمالا یه تجربه ای چیزی داره که منظم اینکارو میکنه.یا یه بار دیگه یادمه با یه کم پررویی ? اصرار کردم به یکی از مدیرهامون که «آقای فلانی میری جلسه فلان‌ شرکت میشه منم ببری؟ میخوام بیام ببینم چیکار میکنید». ایشون هم دید مرغ من یه پا داره، گفت باشه بیا. (در حالی که حضور من تو جلسه اصلا لازم نبود و خیلی ربط نداشت بهم) یادمه سرما و بارون اواخر آذر بود و شرکت مقصد هم نزدیکی خیابون شیخ بهایی. من به رفتار این آقای مدیر خوب دقت کردم. از رفتارش با بقیه اعضای حاضر تو اون جلسه. اینکه چجوری سر بحث باز کنم. از چیا بپرسم. حتی کلماتی که استفاده میکنم چی باشه. حتی الان که فکر میکنم ۱-۲ تا اصطلاح که زیاد استفاده میکنم تو جلسات و مکالمات کاریم، از دل همون جلسه اومد بیرون به هرحال ایشون مدیرفنی شرکت بود با ۱۰ سال سابقه تو بزرگترین شرکتای ایران. به نظرم یه وقتا تقلید کورکورانه اگه موقتی باشه اونقدر هم بد نیست. و این شد مدلی برای من که تو جلسات آیندم چجوری شرکت کنم و این مدل به مرور زمان و با الهام گرفتن از بقیه آدما بهتر و بهتر شد و تقریبا الان دیگه سبک خودم رو دارم برای حضور تو جلسات. اما این تقلید و دنبال کردن محتاطانه، برای اون سال‌های اول واقعا معجزه بود تو رشد من. و بگذریم که بقیه اعضای شرکت وقتی همچین جسارت‌هایی رو توی من میدیدن، بیشتر روی من حساب باز میکردن. اینکه یه کارآموز به خودش جرات میده با بقیه حرف بزنه ارتباط برقرار کنه و از بقیه الگو بگیره، به مرور زمان باعث میشه بهش اعتماد بشه و این بشه جزوی از شخصیتش تو تمام مدت حرفه‌اش.درس چهارم: پیدا کردن ۱ یا چند منتورجدای از نگاه کردن و دنبال کردن رفتار حرفه‌ای تر ها، داشتن منتور هم ایده خیلی خوبیه. خیلی شرکت‌ها شاید نتونن به کارمندی بگن آقا/خانم! شما از امروز منتور فلان کارآموز هستی. واقعا این قضیه خیلی ناخوشایند میتونه باشه برای اون شخص کارمند اگه آمادگی نداشته باشه. خیلی‌ها آمادگی رشد دادن یه نیروی تازه کار رو ندارن. دلیلش هم این میتونه باشه که تو چشم اون کارمند، کارآموز یه بچه است که هیچی بارش نیست و صرفا قراره وقت بقیه رو بگیره در نتیجه تا حد امکان ازش اجتناب میکنن (استثنا هست، ولی کلیت قضیه به نظر من همینه). به قول خارجیا اون اولش You're on your own. اما چاره چیه؟ چاره‌اش واقعا ساده‌ست: درک کردن اون همکار منتور. اینطوریه که کارآموز باید یه نگاه بندازه بین همکاراش ببینه که کی پتانسیل اینو داره که بهش کار یاد بده یا جواب سوالاش رو از نظر فنی و تخصصی بده. قدم بعدی هم زدن مخ اون همکاره. همکار منتور باید ۲تا چیز رو از کارآموز بگیره: ۱. اینکه بدونه قرار نیست وقتش بدون رضایتش گرفته بشه ۲. اینکه کارآموز مشتاق یادگرفتن هست.مثلا میشه بری بالا سرش بهش بگید: فلانی سلام. خوبی؟ من کارآموزم اینجا و میدونم شما تو فلان حوزه کار میکنی و تخصصت اینه. من در مورد فلان چیز سوال دارم. فک میکنی امروز در حد ۱۰ دقیقه وقت داری بهم جواب بدی؟ اونم ۲حالته یا میگه: آره همین الان بگو. اتفاقا تا نیم ساعت آینده کاری ندارم. یا اینکه میگه: آره آخر وقت دوست داشتی بیا پیشم ساعت فلان آزادم. من یادم نمیاد هیچوقت منتور خاصی داشته باشم. یعنی به طور مشخص نداشتم و سعی کردم از هر آدمی که میبینم یه چیزی یادبگیرم و در نهایت این تجربه‌ها رو گذاشتم کنار هم. ولی تو تجربیات بقیه دوستانم دیدم که چه رابطه خوبی به وجود میاد اینجور وقتا. من مثلا دیدم خیلی از منتور ها وقتی میبینن کارآموز داره خوب یاد میگیره و مشتاقه، انگار یه کِرمی میافته به جونشون که به خودشون میگن: من باید هرچی بلدم رو به این یاد بدم. معمولا کم پیش میاد آدما اینجور وقتا بخوان به یه کارآموز چیزی یاد ندن. چون هم وقت زیادی نمیگیره ازشون، هم تهدید خاصی برای شغل اون شخص پیش نمیاد که بگه: نه این رغیب منه نباید بهش یاد بدم. چون معمولا طرف ارشدتره و سالها بیشتر سابقه داره.درس پنجم: کار دادنی نیست. گرفتنی و ساختنیهمن یادمه وقتی اولین پروژه ام تو زمان کارآموزی تموم شد، تسک‌های من هم خیلی خیلی کمتر شدن. من حوصله ام سر میرفت و حس منفعل بودن می‌کردم. یادمه باید یه نسخه ای از اپلیکیشن رو پابلیش میکردم که یه SDK خاصی توش باشه. وقتی تموم شد، سرم خلوت شده بود.کل روزها رو ویدیو میدیدم و با لپتاپم بازی میکردم. خوش میگذشت ولی اتفاق خاصی نمیافتاد. تا اینکه یه روز تو جلسات روزانه شرکت متوجه شدم که یکی دیگه از اپ های شرکت نیازمند تغییره. اون اپلیکیشن مسوولیتش با من نبود اصلا و من فک میکردم باید مدیرم بهم بگه تا انجامش بدم. ولی نه. ۲-۳ روز گذشت و با من هیچ صحبتی نشد. انگار اصلا من اونجا نبودم. روز بعدش به مدیرم گفتم فلان پروژه سورسش دست کیه؟ اونم گفت دستم منه. چطور؟ گفتم خب پس چرا فلان مشکل که توش وجود داره رو حل نمیکنیم؟ راستش جوابی که بعدش شنیدم واقعا جالب بود برام. بهم گفت: میخوای سورس رو بهت بدم باهاش کار کنی؟ من که جا خورده بودم. تازه دوزاریم افتاد که آقا اصلا اینا به کارآموز به چشم نیروی کار نگاه نمی‌کنن و اگه قراره کاری انجام بشه و یادگیری ای اتفاق بیافته، باید خودت قدم جلو بذاری و ازشون کار بگیری. ازونجا به بعد بود که من هر قدم که جلو میرفت، یا تسک جدید از کارای شرکت پیدا میکردم، یا برا خودم کار میتراشیدم. اینجوری شد که کارآموزی ای که قرار بود ۱ ماه باشه، به استخدام من منجر شد و ۲ سال و نیم توی اون شرکت موندم.حرف آخرمن به نظر خودم کارآموزی موفقی داشتم. هم منجر به استخدامم شد و هم شروعی بود برای مسیر ۵-۶ ساله من تو حوزه تکنولوژی و شغل Developerی.دلیل نوشتن این مطلب هم این بود که به بقیه بگم: ببینید این یه مسیریه که طی شده و موفقیت آمیز بوده. شاید برای شما هم موفقیت آمیز بشه و بتونید ازش ایده بگیرید. نکته ای که وجود داره اینه که خود من هنوز خیلی راه دارم تا بیشتر یاد بگیرم، خیلی تجربه‌ها باید کنم تا به اون حرفه‌ای گری واقعی برسم. ولی تا اینجای مسیر خوب بوده و راضیم. امیدوارم هرکسی اینو میخونه هم تجربه مشابهی داشته باشه.جواد ارجمندیجواد ارجمندیMon, 11 Oct 2021 04:07:38 +0330https://virgool.ir/@javadlv/۸-درس-من-از-یکسال-گذشته-ام-در-ارز-دیجیتال-dojzyomsowkvمن تقریبا ۱-۱.۵ ساله که دارم ارز دیجیتال میخرم و میفروشم. تو این یکسال هم سود کردم هم ضرر. درسایی گرفتم که شاید اشتراک گذاشتنش مفید باشه. ۲ حالته یا یه نفر که تازه شروع کرده اشتباهای منو نمی‌کنه، یا یه حرفه‌ای میاد و میگه داداچ داری اشتباه میزنی. در نتیجه فک کنم در هر ۲ حالت من سود می‌کنم از این اشتراک تجربه. هم معنوی هم مادی :)سعی می‌کنم این متن رو خطاب به خودم بنویسم. تجربیاتی که نوشتم که هم ذهنم منظم بشه هم شاید به درد خودم یا بقیه تو آینده بخوره. پس فک نکنید نصیحت می‌کنم.درس صفرم: پولی رو تزریق کن که نیازش نداریببین چه بخوای چه نخوای، نیاز داری غذا بخوری، کرایه ماشین یا پول بنزین بدی، پس انداز داشته باشی برا مواقع اضطرار، شارژ خونه باید بدی و و و... سعی کن همیشه یه نقدینگی داشته باشی مخصوصا اگه کارمندی زندگی می‌کنی، همیشه آخر ماه و با پولی که از اون ماهت مونده تزریق کن. اگر هم نقدینگی داری، با بخشی از نقدینگی وارد شو یا تزریق کن، که حداقل تا ۱-۲ سال نیازش نداری. چون همیشه این احتمال هست که سرمایه‌ات رو کامل از دست بدی.درس اول: صبور باش. احساساتت رو کنترل کن.تحلیل تکنیکال، تحلیل فاندا، ایچیموکو، پرایس اکشن و هزارتا ابزا کار دیگه وجود دارن تو بازارهای مالی، ۱۰۰٪ بی‌مصرف خواهند بود اگه شما نتونی به احساساتت مسلط باشی. و نه! فقط از طمع و یا ترس از جاموندن (FOMO) حرف نمیزنم. دارم در مورد حسای روزمره صحبت می‌کنم. اگه روز پر استرسی داری تو کار اصلیت، نگران مشکلی هستی توی خانواده، درس داری و استرس امتحان، ددلاین پروژه داری، با زن یا شوهرت دعوات شده، مریض شدی و جسمی خوب نیستی، استرسای مملکت بهت فشار میاره، همه اینا باعث میشه تو نتونی درست فک کنی و اونجوری که باید تصمیم درست رو نگیری. اینجور وقتا بهترین کار اینه که همه دارایی رو به بیت‌کوین تبدیل کنی و از صرافی خارجش کنی و بیاریش رو کیف پول، هر موقع حس کردی حالت بهتره دوباره برگردی به بازی. در مورد طمع و حرص زدن هم من یه قانون برا خودم دارم که هر موقع طمع می‌کنم، همونجا جلو خودمو میگیرم و از اون معامله خودداری می‌کنم. هرجا هم از خرید چیزی میترسم، سعی میکنم به خودم مسلط باشم و اون معامله رو انجام میدم. یه بار یه نفر که نه اسمش یادمه نه حتی یادمه کجا اینو ازش شنیدم گفت:هر موقع اول ترسیدی، یعنی باید طمع کنی و انجام بدی. ولی هر موقع اول طمع کردی، باید حذر کنی و انجام ندیاین قانون واقعا کار می‌کنه. آدم وقتی اول طمع میکنه، معمولا یهه چیزی هست این وسط که باعث میشه خوب بودن و سوددهی زیاد یه چیزی تو رو کور کنه و نتونی درست فک کنی. پس احتمالا ۹۵٪ مواقع تصمیم درست اینه که حس طمع رو خفه کنی و انجام ندی اونکارو. ولی بالعکس، وقتی در مورد یه ارز تحقیق می‌کنی و میبینی ممکنه خوب رشد کنه، ولی میترسی، اون ترس کاملا طبیعیه و ممکنه دلیلش عدم اعتماد به نفس باشه یا ترس از ضرر کردن که کاملا عادی و طبیعیه. معمولا هرموقع تحقیق می‌کنی، ولی بازم می‌بینی حس ترس داری، طبیعیه. کنار بیا باهاش و توکل کن به جانان. بقیش حل میشه جون دل (ایموجی سهیل سنگر زاده)درس دوم: بیت‌کوین پادشاهه.تو این ۱۰-۱۲ سال عمر بازار کریپتوها، بیشتر از ۱۰هزار تا ارز معرفی شدن. سردمدار همشون بیت‌کوینه. بالاترین حجم بازار، شاید با ارزشترین و جاافتاده ترین ارز و به جرات آینده دار ترینشون همین بیت‌کوینه. هیچوقت ازش قافل نشو و همیشه حداقل نصف سرمایت رو بذار رو بیت‌کوین. همیشه روندش رو به رشده. حتی اگه ارزشش نصف بشه، بالاخره یه ماه شش ماه یه سال دیگه برمیگرده و بهت سود میده. همیشه بیت‌کوین داشته باش.درس سوم: همیشه با بیت‌کوین معامله کن. تتر بزرگترین تله است!یه لحظه با خودت فک کن. اگه ۱۰ هزار دلار رو بکنی ۲۰ هزار دلار بهتره؟ یا ۱ بیت‌کوین رو بکنی ۲ تا بیت‌کوین؟ دلار و ارزای فیات همون چیزیه که ما سالیان سال داریم. پس اگه وارد بازار ارز دیجیتال میشی، طولانی مدت تر از دلار و تومن فکر کن و همیشه اگه معامله ای می‌کنی، سعی کن بیسش بیت‌کوین باشه به جای تتر و همیشه سود و ضررت رو با بیت‌کوین مقایسه کن و ته ذهنت همیشه این هدف رو داشته باش که نیومدی دلاری سود کنی، اومدی بیت‌کوینی سود کنی. آره میدونم تبدیل کرردن عددای با چند رقم اعشار اولش سخته. ولی میتونی با تبدیل قیمت ها به ساتوشی کار خودتو راحت کنی. هر بیت‌کوین ۱۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰ ساتوشیه. راحت بخوام بگم، قیمتا رو اینجوری حساب کن: بیت‌کوین تا ۸ رقم اعشار بیشتر نیست. پس، کافیه صفرای بعد اعشار رو بشمری، حذف کنی، بعد عدد مونده رو به ساتوشی بخونی. مثلا الان و این لحظه که دوج کوین هست ۰.۰۰۰۰۱۰۵۱ بیت‌کوین، میخونیمش: ۱۰۵۱ ساتوشی. اینجوری محاسبات هم راحت تر میشن. چارت‌های ارزای دیگه هم وقتی به pair بیت‌کوین تحلیل میشن، معمولا دقیق ترن تا نسبت به تتر. تتر بررای سیو سود در اون لحظه خوبه. ولی این سیو سود در دراز مدت توهمی بیش نیست. تو ازون بیت‌کوین که اصل جنسه جا میمونی. به نظرم تتر رو کلا حذف کن. اگه میخوای اکانت صرافی رو شارژ کنی، ترون یا لایت‌کوین آپشن‌های منطقی تری هستن به خاطر هزینه تراکنش خیلی پایین. درس چهارم: هیچوقت به هیچ ارزی نگو شت‌کویناین مثلا اساتید و تحلیل‌گرای ارز دیجیتال، مثل خوانند‌ه‌های هیپ‌هاپ هستن. به شدت لوس و خودبزرگ‌بین، همش هم همدیگه رو دیس می‌کنن یکیشون میاد سبد میده، بعد یکی دیگه میاد میپره بهش میگه نه فلان چیز شت‌کوینه نخر. آقا شت کوین واقعی فقط ارزای فیات هستن. شت تر از دلار و یورو و تومن و اینا نداریم. کلا کسی به ارزی گفت شت کوین، تو ازش بترس و سمتش نرو. دیگه از دوج و ریپل بدتر نیست که. همه میگفتن اینا شت کوینن ولی سودای خوبی دادن همشون. به نظر من هر ارزی باشه، اگه بالای ۱ میلیارد دلار باشه ارزش بازارش، ۱۰۰٪ شت کوین نیست، ارزای دیگه هم ۹۹٪ نمیشه بهشون گفت شت کوینن. ممکنه سود بدن به موقع خودشون. همیشه قبل خرید یه ارز تحقیق خودتو بکن، و روی اینکه فلان استاد دکتر مهندس میگه فلان ارز شت‌کوینه حساب نکن.درس پنجم: وقتی ارزی رو می‌فروشی از واچ‌لیستت حذفش کناین مورد مخصوص وقتایه که یه ارزی رو حس می‌کنی سود خوبی نخواهد بهت داد دیگه بیشتر ازین و میفروشیش. وقتی اینکارو میکنی، دیگه از favorite بایننس، از واچ‌لیست تریدینگ ویو، از استار شده های اپ‌های پورتفولیوت حذفش کن. چرا؟ چون معمولا وقتی میفروشی، با پولت یه چیز دیگه میخری دیگه، درسته؟ وقتی ببینی اون ارزی که فروختی، ۲٪ رشد کرده حس میکنی داری یه چیزی ررو از دست میدی. این باعث میشه نه معامله خوبی رو اون ارز جدیده که خریدی بکنی، نه اون ارز قدیمیه بهت سود خوبی میده چون هیجانی خریدیش. من یکبار سر ارز TOMO اینکارو کردم، تبدیل کردم به لایت‌کوین، ولی وقتی تومو ۲٪‌سود داد باز برگشتم تومو خریدم. این باعث شد هم سود لایت از دستم بره، هم رو تومو یه کم ضرر کنم چون یه کوچولو ریخت تو اون بازه.درس ششم: ۱۰ تا سبد کوچیک از ۴ تا سبد بزرگ بهترهاین مورد رو من ۲-۳ هفته است بهش رسیدم و ای کااااااش من اینو یه سال پیش میفهمیدم. اصلا انگیزه اصلی برا نوشتن این مطلب هم همین مورد بود. ببین، من همیشه تصورم این بود که تو باید پول زیاد بذاری تا سود زیاد بکنی. از یه طرف هم میدونستم که باید چندتا سبد داشته باشی. که جفتشون درسته. ولی چیزی که نمیدونستم، این بود که همه ارزا، هم‌زمان و به یه اندازه سود نمی‌کنن. مثلا یه ارزی ممکنه ازش ۲۰۰ دلار داشته باشی که تو ۳ ماه ۲۰٪ رشد کنه بشه ۲۴۰ دلار. ولی اگه همون ۲۰۰ تا رو ۴ تا ارز میخریدی که معمولا سود میانگینشون بیشتره و میانگین ۲۵٪ سود بدن، تو ۲۵۰ دلار داری. این به کنار، بعضی ارزا خانواده های مختلف دارن (تو بایننس تحت عنوان زون تعریف شدن) مثلا توکن‌های دیفای، توکن‌های مربوط به فایل، توکن‌های مربوط به اتریوم، اکوسیستم ترون، توکن‌های DEX و... این متنوع کردن سبد، باعث میشه از همه سسودهای موجود تو بازار استفاده کنی و تو دراز مدت ببینی یهو یه ارزی مثلا ۱۰۰٪ رشد کررده و تو ازش ۵۰ دلار داشتی و الان ۱۰۰ دلار شده. ولی اگه تعداد و تنوع ارزا پایین باشه، همچین سودایی هم از دستت میرهدرس هفتم: همیشه چند نفر حرفه‌ای مختلف که نظراتشون با هم یکی نیست رو دنبال کنتشخیص حرفه‌ای از غیر حرفه‌ای زیاد سخت نیست. اگه کسی همیشه میگه دیدین گفتم دیدین گفتم، دنبال فالووره فقط، ولی اگه لحنش اینه که: خب قدم بعدیمون اینه بچه ها. الان بازار اینطوریه و به نظرم فلان کنیم بهتر میشه، احتمالا آدم دنیا دیده ایه. سعی کنید چند نفر رو پیدا کنید تو سوشیال ها، که نظراتشون همدیگه رو نقض میکنه. مثلا یکی میگه بیت‌کوین صعودی میشه، یکی میگه نزولی میشه، جفتشونو در نظر بگیر موقع تصمیم گیری. چرا؟ ببین قضیه اینه که معمولا همه تحلیل‌گرا، بالاخره یه علمی دارن. ۴تا کتاب خوندن، تجربه داررن و و و. ولی اکثرا خیلی متمرکزن توی کارشون و این باعث میشه دیدشون خیلی تک‌بعدی و بسته باشه. در نتیجه وقتی تو حرفای ۲-۳ تا حرفه‌ای تناقض پیدا می‌کنی، باعث میشه از خارج گود بتونی حررفاشونو با هم مقایسه کنی و نتیجه پرفکت رو بگیری. البته اینم در نظر بگیر که تحلیل‌گرای حرفه ای، معمولا نظراتشون ۷۰-۸۰٪ با هم یکیه. ولی اون ۲۰-۳۰٪ میتوونه سود و ضرر خوبی بزنه به ما که شاید تجربه و سواد اونا رو نداشته باشیمجواد ارجمندیجواد ارجمندیWed, 05 May 2021 08:33:40 +0430https://virgool.ir/@javadlv/crypto-eli5-j5uxi6pgavzaمیخوام از دست سردرد های «چجوری و از کجا بیت‌کوین و کریپتو بخرم و معامله کنم و کجا نگهش دارم؟» نجاتتون بدم. اول بیاید خیلی سریع چندتا چیز رو تعریف کنیم.تعاریفکریپتو: مخفف Cryptocurrency که تو فارسی بهش ارز دیجیتال یا رمزارز هم میگیم. بیت‌کوین، اتریوم، دش، کاردانو، ایاس، دوج کوین، تتر و... اینا همگی کریپتو هستن و قیمت، ارزش، حجم بازار، حجم معامله و... دارن.شبکه معامله بلاکچین (واسه راحتی میگیم شبکه): شبکه‌ای که کریپتو ها روش تبادل میشن و زندگی می‌کنن. بیت‌کوین، بیت‌کوین کش، دش، دوج کوین و مشابهشون هرکدوم شبکه‌های خودشون رو دارن، یه سری شبکه هم داریم مثل شبکه اتریوم (یا ERC20) و شبکه ترون (TRC20) که علاوه بر اینکه خودشون ارز هستن (ETH برای اتریوم و TRX برای ترون)، یه عالمه توکن هم روشون تبادل میشه.توکن: یادتونه بچه بودیم می‌رفتیم شهربازی جایزه میگرفتیم بهمون یه ژتون (توکن) میداد که بعدا میشد بری اونا رو نقد کنی عروسک و ماشین و اینا بگیری؟ اینم همونه. خیلی ساده بگم، توکن‌ها همون کریپتو هایی هستن که توی شبکه مبادله میشن. مثلا کریپتویی داری به اسم LINK که به صورت توکن در شبکه اتریوم خرید و فروش میشه.تتر (USDT): یه توکن خاص که هم روی اتریوم هم روی ترون مبادله میشه. دلیلش هم اینه که ارزشش ثابته. ۱ تتر همیشه مساویه با ۱ دلار آمریکا. در نتیجه تو خیلی جاها که میخوان قیمت‌ها رو لیست کنن، به جای اینکه بر حسب دلار آمریکا حساب کنن، میگن تتر. مثلا میگن بیت‌کوین شد ۵۰هزار تتر. یا تو گروه‌های مجازی ممکنه ببینید یکی نوشته: ۲۰۰ تتر دارم، چی بخرم باهاش؟ در کل اگه بخواین معامله کنید به طور مستمر، احتمالا تتر ارز مهمی بشه براتون.کیف پول: جایی که شما کریپتو ها رو نگه میدارید. میتونه نرم‌افزار باشه و روی گوشی یا لپتاپ نصب بشه، میتونه هم به صورت کیف پول سخت‌افزاری باشه که با کابل به لپتاپ وصل بشه. میتونه‌ هم به این صورت باشه که شما در یک صرافی حساب باز کنید و اون‌ها توی سرورشون بهتون یه کیف پول بدن.صرافی و اکسچنج: ۲ تا کار میکنن: ۱. ریال شما رو به ارز دیجیتال تبدیل میکنن ۲. ارزهای دیجیتال رو با هم مبادله میکنن (اکسچنج). قاعدتا شما به یک و فقط یک جا نیاز دارین برای اینکار، ولی با توجه به اینکه سیستم پرداختی ایران به درگاه‌های بین‌المللی (مثل ویزا و مسترکارت) متصل نیست، ما نمیتونیم از این سایتا با کارت بانکی ایران خرید کنیم. چاره چیه؟ بازم کاسب تحریم؟ هم آره هم نه. آره ازین جهت که خب به خاطر نبود کارت بانکی مسترکارت و ویزا مجبوریم با ریال پرداخت کنیم، نه هم ازین جهت که اگه چندتا قدم ساده رو رعایت کنیم، میتونیم با سایتای خارجی مثل بایننس و کوینکس کار کنیم. تو این نوشته اگه جایی گفتم صرافی منظورم سایت ایرانیه که ریال میدی، کریپتو میگیری، هرجا هم گفتم اکسچنج منظورم سایتای خارجی ان که شما میتونید کریپتو ها رو با هم معاوضه کنید (فک کنم الان بتونید حدس بزنید چرا تتر که تو مورد ۴ گفتم مهمه ?). خب... حله؟ سوالی چیزی؟ بریم کار رو شروع کنیم.یه نکته مهم در مورد صرافی‌ها:به هیچوجه تاکید می‌کنم به هیچوجه از طریق سرچ گوگل دنبال صرافی نگردید. خیلی‌سایتای کلاهبردار هستن که با تبلیغات گوگل می‌رسن به صفحه اول و کلاهبرداری می‌کنن و پولتونو میخورن و چون قوانین درست و درمونی برای ارزدیجیتال نداریم تو ایران، سایتا نمی‌تونن نماد اعتماد بگیرن و این کار رو سخت می‌کنه. (البته تبلیغات در گوگل رو سایت‌های خوب و معتبر هم انجام میدن. ولی روزه شک‌دار نگیرید و ترجیحا از یه جا خرید کنید که چند نفر که بشناسین، ازش خرید کردن). به هیچوجه هم از تلگرام یا اینستاگرام خرید نکنید که اصلا امن نیستن.خب با کجا کار کنیم؟ من با ۴-۵ تا صرافی ایرانی کار کردم.از بینشون صرافی بیتستان و صرافی تبدیل بهتر از بقیه بودن. از بین تبدیل و بیتستان هم من انتخابم تبدیله. تبدیل خیلی جدیده و من تا قبل آشنا شدنم باهاش فقط از بیتستان استفاده می‌کردم ولی انصافا تبدیل تجربه بهتری داشته. در نتیجه مستقیم میریم سراغش.ثبت نام توی تبدیل و استفاده ازش خیلی خیلی راحته. اول کافیه روی این لینک کلیک کنید و سریع یه حساب کاربری بسازید توی ۳۰ ثانیه. مراحل بعدی از جمله احراز هویت و استفاده از تبدیل هم توی این لینک‌ کامل آموزش داده شدن. اما من خیلی خلاصه اینجا میگم. احراز هویت که معمولا خیلی سریع انجام میشه و خیلی نگرانی بابتش نداریم. یه سلفی و متن باید بنویسید و آپلود کنید که کاملش اینجا هست. در کل طبق مراحل برید جلو. من تو ادامه تصور میکنم که شما ثبت نام رو انجام دادی و احراز هویت هم شدی.ببینید سیستم کلی معاوضه کریپتو اینطوری کار میکنه که شما یه ارز رو به عنوان ارز پایه در نظر میگیری که این ارز معمولا ارزی هست که ارزشش ثابته (مثل تتر که ارزشش همیشه ۱ دلاره) و بقیه ارزها رو به کمک اون ارز میخری. یعنی مرحله انجام کار شما اینه:برای خرید: شارژ ریالی حساب تبدیلتبدیل ریال به تترخرید و فروش سایر ارزها با تتربرای فروش: فروش ارز و تبدیل کردنش به تترمبادله تتر با ارز دیگه (که ریال هم جزوشه)برداشت ارز دریافت شده (واریز به حساب بانکی یا دریافت ارز دیجیتال در کیف پول)نکته دیگه که باید بهتون بگم، اینه که سیستم اینجا مشابه کارگزاری های بورس کار می کنه با این تفاوت که سیستمی مشابه حقوقی و حقیقی و اینا نداریم. همه یه هویت دارن، همه تقریبا برابرن. شما کافیه سفارش خرید یا سفارش فروش بذارید و یه لیست هم از سفارشات در جریان مشاهده خواهید کرد:اگه با کارگزاری ها کار کرده باشید ظاهر تبدیل خیلی براتون آشنا خواهد بود و کارکردن باهاش سادهخوبی تبدیل نسبت به خیلی صرافی های دیگه اینه که قیمت رو خودشون تعیین نمیکنن. بلکه درآمدشون رو از کارمزد کاربرا در میارن. این باعث میشه شما بتونی مستقیم از فروشنده خریداری کنی. و خودت پیشنهاد قیمت بذاری تا هر وقت ارز مورد نظر به اون رسید بخری یا بفروشی.همینطور من الان متوجه شدم که یه امکان عالی ای اضافه کردن به تبدیل که بهش میگن stop limit یا حد ضرر. سیستم اینجوریه که شما میتونی تنظیم کنی که اگه قیمت یه ارز از یه مقداری پایین تر داشت میرفت خودش بفروشه با قیمتی که شما بهش میگید. اینجوریی باعث میشه اگه مثلا خواب بودین یا پای سیستم نبودین یا هرچی، اگه قیمت سقوط وحشتناک کرد شما بیش از حدی که تعیین میکنید ضرر نکنید و این به نظرم ویژگی عالی ایه که من فقط تو تبدیل دیدم از بیین صرافی های ایرانی.اگه بخواید ارز دیجیتالی که میخرید دست خودتون باشه و دست تبدیل نباشه چی؟ خب شما نیاز به کیف پول دارید. کیف پول ها میتونن سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری باشن. کیف پول‌های سخت‌افزاری امن ترن و راحت تره نگه داریشون و خطر خاصی تهدیدشون نمی‌کنه. حتی اگه فیزیکی دزدیده بشن تا زمانی که دزد محترم پین کد دستگاه رو نداشته باشه نمی‌تونه به کریپتوی شما دسترسی پیدا کنه و شما هم میتونید با خرید یه دستگاه مشابه دیگه و از طریقی که جلوتر اشاره می‌کنم پولتون رو بازیابی کنید. مشکلی که هست اینه که من جای معتبری ندیدم که کیف‌پول سخت افزاری داشته باشه و داشته باشن هم احتمالا گرونن. معروف ترین و بهترین مارکش اسمش هست Ledger Nano که ۲تا مدل S و X داره. اگه جایی پیدا کردید با قیمت کمتر از ۴ میلیون تومن بهم خبر بدید. بیشتر ازون ارزش نداره قیمت دلاریش تقریبا ۱۲۰-۱۳۰ دلاره ولی من تو سایت دیوار زیر ۵.۵ تومن ندیدم.خلاصه کلام اینکه کیف پول سخت افزاری رو فعلا بیخیالش بشید. در بدترین حالت، اگه خیلی خیلی نگرانی دارید، میترسید بابت امنیت کریپتوها، یه گوشی دست دوم و ارزون از دیوار بخرید که ۱. اندرویدش ۹ به بالا باشه، ۲. سنسور اثر انگشت داشته باشه. همین! اما کیف پول‌های نرم‌افزاری هم ناامن نیستن و اونا هم امکان بازیابی در صورت گم شدن، دزدیده شدن یا خراب شدن دستگاه (لپتاپ یا گوشی) رو دارن. تو این نوشته هرجا گفتم کیف پول منظورم نرم‌افزاریه.کیف پول چی استفاده کنیم؟سوالی که پیش میاد اینه که روی موبایل یا دسکتاپ؟ توی این نوشته من تمرکزم روی موبایله، پس مسقتیم بریم سراغ موبایل. روی موبایل از نظر من بهترین و ساده ترین کیف‌ پول تراست والته (Trust Wallet). این اپ زیر یکی از نظر بزرگترین صرافی‌های کریپتوی دنیا (بایننس) توسعه داده میشه و من شخصا خیلی دوستش دارم. برای دانلودش از لینک زیر استفاده کنید:دانلود برای آیفوندانلود برای اندرویدخب... بعد از نصب اپلیکیشن اولین کار اینه که یک کیف‌پول جدید داخل تراست بسازیم. کافیه دکمه Create A New Wallet رو بزنید تا برید مرحله بعدی. همینطوری مثل نصب ویندوز نکست نکست بزنید تا به صفحه ای برسیم که بالاش نوشته Your Recovery Phrase. این مهم ترین قسمت نصب کیف پوله. اون ۱۲ کلمه که رو صفحه می‌بینید، حکم کلید شما رو داره برای وقتی که کیف پولتون رو گم کنید یا از دست بدید. پس حتما و حتما حتما اون ۱۲ کلمه رو به ترتیب شماره روی کاغذ بنویسید. تاکید می‌کنم! روی کاغذ. به هیچوجه نه اسکرین شات بگیرید، نه کپی کنید تو گوشیتون. روی کاغذ بنویسید و تو جای امن نگهش دارید. ترتیب مهمه. بعد ازینکه نوشتید روی کاغذ continue رو بزنید تا برید مرحله بعد. تو این مرحله اون ۱۲ کلمه رو به ترتیب بزنید تا وارد کیف پول بشید. ترتیب مهمه و در نهایت Done. کیف پول شما آماده است و با کم و بیش همچین صحنه ای مواجه میشید:تمام. کیف پول شما آماده است. می‌تونید موجودی خودتون و موجودی هر ارزی رو ببینید. اگه میخواید ارزی رو بخرید که تو لیست نیست، کافیه روی اون دکمه بالا سمت راست بزنید تا لیستی از تمام ارز‌های مورد پشتیبانی تراست رو ببینید:کافیه اون سوئیچ کنارر هر ارز رو روشن کنید تا اون ارز به تراست شما اضافه بشه. برای ارسال یا دریافت هم به ترتیب زیر میریم جلو:برای دریافت کریپتو، کافیه از صفحه اصلی کیف‌پول انتخابش کنیم تا بریم تو کیف پول مربوط بهش:حالا کافیه روی کپی بزنیم تا آدرس کیف پولمون کپی بشه. اگه هم میخواین به کسی qr بدید یا آدرس رو مستقیم share کنید کافیه روی Receive بزنید:مثلا تو عکس بالا آدرس کیف پول ترون من هست: TJiLnFvAC6D4oTQkUfQQ1jhs2XGreB8gmo و میتونید برام ترون بفرستید ?. الان کافیه این آدرس رو به هرکسی که میخواد بهمون ترون بفرسته یا بفروشه بدیم تا ارسال کنه. برای ارسال کریپتو هم کافیه تو صفحه اصلی Send رو بزنیم، تا مقدار برای گیرنده ارسال بشه:تو قسمت Recepient Address باید آدرس گیرنده رو میزنیم. اگه رو اون دکمه انتهای اون جعبه هم بزنیم دوربین گوشی باز میشه و میتونیم اگه qr داره گیرندمون اسکن کنیم راحت. تو قسمت Amount هم باید مقداری که میخوایم بفرستیم رو وارد ‌می‌کنیم و Send رو می‌زنیم و تو مرحله بعدی تایید می‌کنیم:دان. بعد از زندن دکمه Send مقدار ما ارسال میشه.خب. این هم فرایند ارسال و دریافت.برای خارج کردن کریپتو ها از تبدیل یا شارژ کردنش با کریپتو، کافیه به قسمت برداشت و واریز توی تبدیل برید و ارز مورد نظر رو داخل تراست پیدا کنید و فک کنم بقیش رو بتونید حدس بزنید ?همین. امیدوارم مفید بوده براتون. اگه از این نوشته خوشتون اومد حتما برای دوستانتون ارسال کنید. اگه هم سوالی چیزی بود که نخواستید تو کامنت بپرسید، میتونید بدون تعارف به javadlv توی تلگرام پیام بدید اگه بتونم حتما کمک می‌کنم. اگه پیشنهادی هم داشتید حتما بگید اضافه کنم به متن که به بقیه هم کمک کنه.جواد ارجمندیجواد ارجمندیMon, 15 Mar 2021 05:44:55 +0330https://virgool.ir/@javadlv/androidwithjavad-v2ui2j0pogmeدوستی بهم پیام داد و عین پیامش این بود: «میشه لطفا بهم بگی که الان باید یه برنامه نویس درست و حسابی اندروید چیارو بلد باشه؟» اولین چیزی که یادم افتاد این نوشته از سجاد بود که به سوال مشابه پاسخ داده بود و خیلی خوب تجربیاتش رو نوشته بود. ولی سریع چند پله برگشتم عقب... برنامه‌نویس اندروید درست حسابی ینی: کسی که ۱. برنامه‌نویس باشه، ۲. اندروید بدونه ۳. درست حسابی باشه... دیدم نمیشه تو یه حرف، به هر ۳ تا بخش این برسیم... لازم بود یه سری چیزای پایه‌ای تر و اصولی تر هم تحلیل بشه، برای اینکه بقیه هم بتونن استفاده کنن، تو این نوشته سعی می‌کنم به هر ۳تاش بپردازم و نظر خودم رو بگم.سلب ادعا: این نوشته صرفا تجربیات چندساله من به عنوان یک برنامه‌نویسه. سطح دانشم متوسطه و تازه اوایل راهم و ممکنه کامل نباشه. پس با ریسک خودتون بخونید و بهش عمل کنید و اگه نقدی چیزی داشتید حتما پایین بگید شاید به درد چند نفر خورد.برنامه‌نویس:می‌گن برنامه‌ها از ۳ بخش الگوریتم‌ها، داده‌ها و مستندات تشکیل شدن. خیلی‌ها (از جمله من ۴-۵ سال پیش) فکر می‌کنن که صرف دونستن یه زبان برنامه‌نویسی و کارکردن با ۴تا کتابخونه، اونا رو برنامه‌نویس می‌کنه در صورتی که اینطوری نیست. یه زبان‌های برنامه‌نویسی و کتابخونه‌ها، واسه این طراحی میشن که مجبور نشیم چرخ رو دوباره اختراع کنیم. که به خودی خود خوبه، ولی مشکل وقتی پیش میاد که شما ندونید چرخه چجوری ساخته شده. خدا نکنه یه روزی اون ماشینی که شما سوارشید چرخش مشکل دار بشه، اونوقته که شما چون نمی‌دونید چرخ چطوری کار می‌کنه، مثل نتانیاهو می‌مونید تو گِل و نمی‌تونید مشکل رو حل کنید و سر از تورقوز‌آباد در میارید. (چه بدکرداری ای چرخ!) یه مشکل دیگه که به وجود میارد این وسط، اینه که چسبیدن به کتابخونه ها و زبون‌ها و در کل: ابزارها، باعث میشه ما همیشه یک لول از دانشمون ناقص باشه. این مقاله عالی از جوئل اسپولسکی قشنگ این قضیه رو توضیح میده. به زبون ساده، مثل درست کردن سوپ‌های آماده‌ می‌مونه. طبق تجربه، کسایی که خودشون رو با فریمورک، لایبرری و امثالهم معرفی می‌کنن، مثل آشپزهایی می‌مونن که فقط سوپ آماده بلدن درست کنن، ینی پودر رو بریزن توی آب و... در حالی که یه آشپز معقول، می‌دونه که چجوری باید یه سوپ لذیذ درست کنه، چون قبلا مرغ پخته، جو پخته، هویج پخته (فهمیدین سوپ بلد نیستم؟).توی برنامه‌نویسی هم همینه. به نظرم به جای اینکه کلی تایم بذارید و یه فریمورک یا ابزار رو یاد بگیرید، چیزای پایه‌ای تر و اصولی تر رو مسلط بشید. این چیزا معمولا توی دانشگاه یا آکادمی آموزش داده می‌شن (شاید به خاطر همینه اکثرا ازش فرار می‌کنن) و منابع خوبی هم براشون به صورت رایگان و آنلاین وجود داره. به نظرم تو قدم اول، یه برنامه‌نویس اینا رو باید بلد باشه:۰. زبان انگلیسی: تو زبانشناسی یه اصطلاحی داریم به اسم lingua franca. ینی زبان مشترک. توی دنیای برنامه‌نویسی (و دنیای مدرن امروزی) انگلیسی، زبانیه که توسط همه صحبت میشه و فهمیده میشه و بسیاری از مستندات، محاورات، ارتباطات و آموزش‌ها به زبان انگلیسی هستن. پس یادگرفتنش به عنوان ابزار، ضروریه. یک زبان برنامه‌نویسی: توصیهٔ من جاواست. درسته که تو دنیای اندروید، کاتلین داره جون می‌گیره، اما به چند دلیل شروع کردن و یادگیری جاوا برای هر کسی که می‌خواد به دنیای اندروید وارد بشه ضروریه: ۱. بسیاری از لایبرری ها و کدهای موجود برای اندروید طی ۱۰-۱۲ سال اخیر به جاوا نوشته شدن و شما ممکنه برای پیدا کردن جواب سوالات، یا نگهداری کدهای legacy مجبور به دونستن جاوا باشید ۲. کاتلین روی jvm اجرا میشه و شما می‌تونید کدهای کاتلین رو به جاوا هم تحویل بگیرید (تجرید سوراخ) پس اگه جاوا بلد نباشید و یه ضرب برید سراغ کاتلین، شاید نتونید خوب زبون رو درکش کنید. نمی‌دونم شایدم بتونید... ۳. کاتلین درسته که تو اندروید داره جون می‌گیره، ولی بعیده که جاوا به این زودی از چرخه حذف بشه. چون مستقلا یه زبون خیلی بزرگه چه تو آکادمی چه تو صنعت و تو مقیاس‌های بزرگ و کوچیک داره ازش استفاده می‌شه و برنامه‌نویس زیاد داره. پس فکر اینکه یه روزی کاتلین جاوا رو توی اندروید حذف کنه رو نکنید. حتما یه روزی دنبال کاتلین برید، اما قبلش جاوا رو بلد بشین.سیستم‌عامل شبه-یونیکس (مثلا خانواده گنو/لینوکس): از برنامه‌نویس انتظار می‌ره محیط اجرای برنامه‌ش رو بشناسه. هیچکس به راننده‌ای که تا حالا ماشین از نزدیک ندیده و ماشین رو درست نمی‌شناسه اجازه رانندگی نمی‌ده. توی دنیای کامپیوتر‌ها هم همین قانون رو داریم. شما اگه ندونید محیطی که قراره تو برنامه‌ اجرا کنید، چطور حافظه رو مدیریت می‌کنه، چطور رشته‌های سی‌پی‌رو کنترل می‌کنه و چجوری به شما اجازه میده به بخش‌هایی دسترسی داشته باشید یا نه، ممکنه خیلی جاها به مشکل بخورید و حتی اگرم نخورید، تجرید سوراخ براتون مشکل ساز خواهد بود.ریاضیات گسسته، منطق و معماری کامپیوتر: اصطلاح «چارتا if و elseئه دیگه» رو بسیاری از برنامه‌نویسا باهاش آشنان. هیچوقت یادمون نره که علم کامپیوتر توسط ریاضی‌دان ها مطرح شد. در واقع اولین دانشمندای کامپیوتر، کسایی مثل خوارزمی و ابن هیثم بودن (کجایید آریایی ها؟). پس دونستن منطق ریاضی و بلد بودن اجزای کامپیوتر (منظورم هارد و سی‌پی‌یو نیست! منظورم ۱ و ۰ ها، بیس ریاضی و اصول اولیه مدارهای منطقیه)، کمک می‌کنه که شما یک لایه بیشتر تجرید سوراخ رو بپوشونید. همینطور یه پیش‌زمینه خیلی خوبی بهتون میده برای یادگیری بهتر موضوع بعدی:ساختمان داده و طراحی الگوریتم: این ۲ تا موضوع، معمولا ۶-۷ واحد درسی مقطع کارشناسی رشته‌های مرتبط با کامپیوتره. حرف این ۲ تا مبحث، اینه که شما به عنوان برنامه‌نویس و کسی که مساله رو حل می‌کنه، همیشه نمی‌تونی بهترین راه رو پیدا کنی. ینی اولین راهی که به ذهنت می‌رسه همیشه بهترینش نیست و حتما راه‌های بهتری براش وجود داره. تو این ۲ درس، اول اصول ساختمان داده آموزش داده میشه تا شما بتونید طبق موقعیت تصمیم‌ بگیرید داده‌هاتون رو چجوری ذخیره و بازیابی کنید، تو درس الگوریتم هم به شما پیچیدگی زمانی رو معرفی می‌کنه و می‌گه انواع مسائل رو چجوری میشه با انواع مختلف الگوریتم‌های شناخته شده حل کرد و هرکدوم رو کجا استفاده کرد. این مورد برای خیلی از کسایی که برنامه‌نویس استخدام می‌کنن مهمه. به حدی که توی مصاحبه‌های تخصصی، حتما چندتا سوال از بحث ساختمان داده و الگوریتم داده میشه.طراحی شیءگرا و الگوهای طراحی: طراحی الگوریتم به زبان ساده میاد یه سری الگوریتم از پیش حل شده ارائه می‌کنه برای مساله‌های پیش رو، طراحی شی‌گرا و الگوهای طراحی هم مشابه همینن منتها تو مقیاس بزرگتر. به جای اینکه درگیر یک مساله خاص در فرایند نرم‌افزارمون باشیم، با استفاده از الگوهای طراحی میایم برای یه مساله‌ای که در طراحی نرم‌افزارمون به وجود میاد راه‌حل میدیم. الگوریتم‌ها مسائل رو حل می‌کنن و الگوهای طراحی میگن که الگوریتم‌ها چجوری در کنار هم قرار می‌گیرن. الگوهای طراحی خیلی جاها محاورات رو راحت تر می‌کنن. مثلا به جای اینکه به همکارتون که از مشکل مموری لیک شکایت می‌کنه، به فارسی سخت بخواید براش توضیح بدید، میگید از الگوی Singleton استفاده کن یا مثلا با DI اینجکتش کن به پروژه. اینطوری خیلی سریعتر و اصولی تر به حل کردن مسائلتون می‌رسید و درگیر محاورات اضافی نمی‌شید. یه کاربرد خیلی مهم دیگه توی الگوهای طراحی، وقتاییه که یه آدم جدید به پروژه اضافه میشه، یا مثلا وقتی شما می‌خواید کارتون رو ترک کنید و پروژه‌ها رو به جایگزینتون بسپرید، یا کسی باشید که کار رو از کسی تحویل می‌گیره. کافیه گفته بشه فلان‌جا و برای حل کردن فلان مشکل از پترن فکتوری یا ایکس استفاده کردم. کلی وقت صرفه جویی میشه و فهم پروژه بهتر میشه و پروسه توسعه نرم‌افزار خیلی سریعتر پیش میره.مهندسی نرم‌افزار: این اصطلاح به بکارگیری اصول مهندسی، در فرایند طراحی، توسعه، تست، پیاده سازی و مستندسازی نرم‌افزار اطلاق میشه. نرم‌افزار فقط نوشتن کد نیست. در واقع اگه بخوایم واقع‌بین باشیم، بخش زیادی از فرایند تولید یک نرم‌افزار، به کارهایی غیر از کدنویسی مربوط میشه. اینکه پروژه به چی می‌گن و مدیریت پروژه یعنی چی؟ اینکه یه نرم‌افزار چه مراحلی رو باید طی کنه تا تولید بشه، اسکرام چیه و مدل‌های مختلف توسعه نرم‌افزار چیا هستن؟ همینطور طراحی کلاس‌ها، اشیاء و روابط کلاس‌ها با همدیگه جزوی از مباحثی هستن که تو مهندسی نرم‌افزار در موردشون بحث میشه. همینطور در ادامه، کنترل نسخه و مدیریت عرضه نرم‌افزار باید یادگرفته بشه و دونستن اینکه نرم‌افزار بعد از اتمام توسعه کجا باید عرضه و اجرا بشه هم موضوع مهم دیگه‌ایه که هر برنامه‌نویسی باید اینو بدونه.ادامه دارد...جواد ارجمندیجواد ارجمندیWed, 17 Oct 2018 02:55:48 +0330