<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های hesam_ghavi</title><link>https://virgool.ir/feed/@jamshidarabpoor47</link><description>نوشتن♡ متولد ۸۲ عینک ساز. محقق اجتماعی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 12:51:11</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/51734/avatar/UksTHF.png</url><title>hesam_ghavi</title><link>https://virgool.ir/@jamshidarabpoor47</link></image><item><title>مروری یک دقیقه ای از درونمان. پیشنهادی</title><link>https://virgool.ir/@jamshidarabpoor47/مروری-یک-دقیقه-ای-از-درونمان-پیشنهادی-plhbk624oqfq</link><description>خب. لحظات باختنتان را بخاطر بیاورید کفری،بی اعصاب،ستیزه جو حال این حالت هارا با حال و هوای فعلی خود مقایسه کنید.میبینید اگر بخواهیم حساب کنیم انگار که ما دائما بازنده‌ایمچون دائما کفری بی اعصاب و ستیزه‌جو هستیم انگار ما افکارمان حبس شده اند.انگار درون شهر مغزمان خوشحالی‌ و خرسندی گدایی بیش نیستند. و در آن شهر پر از تلاتم هیچ کس به آنها اهمیت نمیدهد. اگر بخواهم جوری بگویم ک متوجه شوید. مانند قشر بسیار ضعیف جامعه خودمان.   صدایه مان درون زندانه حنجره مان گیر افتاده.هر چقدر در تلاش است که خودش را آزاد کند نگهبانی به اسم بغض که انگار از غرور ساخته شده استآن را سرکوب میکند.  اما در این همه شلوغی فقط میتوان به یک چیز اعتماد کرد.  آن هم چشمان هستند.بله همان دیدگان کوچک و فسقلی حقیقت در دلشان است. ولی خوشحال نشوید. آنها دهانی برای اعتراض و فاش کردن حقیقت ندارند. آنها فقط متمرکز میشوند. و نهایت منظورشان را فقط به همین گونه میتوانند ابراز کنند. مثالش نگاه مادرتان به شما نگاه معشقوتان نگاه کودکان کار نگاه یک مادر به نوزادش گاهی نگاه خودتان در آیینهونگاه هایی دیگر ک در کلمات گنجانده نشده اند.  نویسنده:حسام قوی به پیج اینستاگرام بنده هم سر بزنید♡ Instagram:hsm_.gh</description><category>hesam_ghavi</category><author>hesam_ghavi</author><pubDate>Wed, 01 Jan 2020 18:27:47 +0330</pubDate></item><item><title>دلنوشته اجتماعی</title><link>https://virgool.ir/@jamshidarabpoor47/دلنوشته-اجتماعی-u0mq9zoptie4</link><description>حالا کاغد و قلم جلوی من استاما واقعا حیرانماز اینکه،خب چ بنویسماصلا از چ بگویممگر خودمان نمیبینیممگر خودمان متوجه افتضاحی ک در جامعه موج میزند نمیشویممگر از آنجا ک شما نگاه میکنید اختلاف طبقاتی دیده نمیشودمگر کودک گرسنه را ندیدید ک به دستان کودکی نگاه میکرد ک آن کودک در ماشین پدرش نشسته و از گاز زدن ب ساندویچش لذت میبردمگر دختر دم بخت را ندیدید ک اول فقط جهیزیه نداشت. بعد ارام ارام بد کاره شد. آن هم نه ب خواست خودش. ب خواست جایگاهش در این جامعهمگر پسر جوان را ندیدید ک دنبال شغل بود ک ماشین بخرد اما دزد شد. و در اخر اعداممگر پدر را ندیدید ک تماماً سختی کشید و خانواده اش را با چنگو دندون حفظ کرد. اما فرزندان پدر بی پول را دیگر پدر صدا نمیزدند مگر مادر را ندیدید ک خدمتکار انسان های پولدار بود.مگر کارگر را ندیدید ک هر روزش را با نام خدا شروع و با کفر و گلایه از بی پولی و بی کاری تمام میکردمگر گرسنگی های شبانه روزی را ندیدید. در عین حالی ک سگی دست پرورده گوشت میخوردمگر مریض هارا ندیدید ک مدوا شدند اما پول ترخیص را ندارندمگر مریض هارا ندیدید ک حتی پول برای درمان را ندارندمگر ندیدینش آن را ک آخرین شب عمرش را در اتاقی سه در چهار سپری میکند و با اذان صبح میمیرد.مگر حرف هایش با خدا غیر قابل پیش بینی استمگر ندیدید ک برای تماشای مرگش. چهار صبح با تخمه و تنقلات می آیندمگر حس نمیشود لحظه ک طناب را دور گردنش حس میکندمگر نمیشنوید. حرف هایی را ک زنی بد کاره بعضی شب ها با خدا میگوید.ب همراه گریهمگر کسی پسر نوجوان را ک فرزند طلاق بود. و دائماً حسی ترکیبی از انگیزه و نا امیدی درونش پخش میشد را درک کرد؟مگر کسی فهمید او چه میگوید. چرا میگوید. و در ذهنش چی هست.مگر نمیدانیم،که من بنویسم. هان؟نویسنده:حسام قوی</description><category>hesam_ghavi</category><author>hesam_ghavi</author><pubDate>Sun, 09 Jun 2019 02:22:06 +0430</pubDate></item></channel></rss>