https://virgool.ir/feed/@jamalghorbani.uیه مهندس الکترونیک بی آروم و قرار، اونم نه یدونه خوبش. دنبال تغییر، اثرگذاری مثبت و زندگی در دو روز زندگی. با تلاش هایی که درسته موفق نشد، ولی مسیری که باید در حال طی شدنه.fa2026-11-10 23:14:17https://files.virgool.ir/upload/users/3351979/avatar/y90RKD.pnghttps://virgool.ir/@jamalghorbani.uhttps://virgool.ir/@jamalghorbani.u/کجا-غیبش-زده-pnpplzyilwwtیه دوستی بود که کمدی الهی از دانته رو داشت بازنویسی میکرد و هم یه سری داستان های دیگه مثل" آن چه پایین دفن شد "محتواهاش هم بازدید و like خوبی میخورد، خودشم خیلی مصمم بود، با خودم چند وقتی میگفتم چرا اعلان محتواهاش برام نمیاد، الان دیدم به کل از ویرگول حذف شده، همه چیش و خیلی عجیبه برام.فک نمی کنم اون حسابش رو با اون همه محتوای بی نظیری که نوشته به یکباره بیاد و حذف کنه، دلیلی نمی بینم. از اونطرف هم محتوا مورد داری نبود که ویرگول کاری کرده باشه. نمیدونمم چرا اسم کانالش هم یادم نمیاد، البته توی گوگل مثلا جستجو کنید آن چه پایین دفن شد، ویرگول، پست هاشو میاره، ولی هدایت میشه به 404.داداش اگه این پست رو میخونی یه ندایی بده، من ویرگول رو به عشق دو نفر پیگیر بودم که متاسفانه شما هم نیستی دیکه.خرس آبیخرس آبیTue, 04 Aug 2026 23:40:15 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/اندراحوالات-یه-آدم-شاید-عادی-kr2bneorqsoaنمیدونم از کجا شروع کنم، فقط میخوام بنویسم.سهر شکل از تنهایی واقعا چیز مزخرفیه و توی دنیایی که به ذات و در آخر تنهایی، واقعا مزخرف ترش میکنه. اینکه توی مسیر زندگیت تنها باشی، اینکه توی مسیر زنده موندن تنها باشی، اینکه توی کسب و کارت تنها باشی. همه و همه واقعا مزخرفه.استارتاپ و کارآفرینی یه مرضیه که بهش دچارم، البته نمیدونم خواسته قلبیمه یا تلاشی برای فریب خودم که مفید باشم، تاثیر گذار باشم و ... اما از این که بگذریم. یکی از اون جاهاییه که خودتی و خودت، تصمیم گیرنده تویی، مسئول تویی، اینکه نتیجه چی میشه پای توعه، اینکه هر روز خدا با مسئله های جدید و ابهام طرفی خیلی رو مخه.فضای حل مسئله و درگیر بودن با مسئله ها جذابه، ولی اینکه تعدادش خیلی زیاد بشه طوری که زیرشون غرق بشی، نه خیلی. در کل این مسیر انرژی زیادی میطلبه، باید با ابهام کنار بیای، باید تاب آوری داشته باشی نسبت به موضوعات مختلف که پیش میاد، باید به اندازه کافی چابک باشی تا متناسب تغییرات خودت رو همسو کنی.اما خب تهش که چی؟ اصلا چرا؟ یه بنده خدایی بود می گفت، تهش هیچی. به شدت موافقشم. حقیقتا علاقه ای به قوی بودن ندارم، همینطور به سخت تلاش کردن، به خودتو به آب و خاک زدن، به زندگی، واقعا دلیل خاصی برای زندگی ندارم.جز مادر، که بهش بدهکارم، مالی، مرامی، معرفتی، همه چی، همه جوره. ولی خب بعضا با خودم میگم من نمیخواستم بهش بدهکار باشم. من نه علاقه ای به این زندگی و کره خاکی داشتم و نه میخواستم این زندگی و دنیارو، البته که اونم نمیخواست ازم طلبکار باشه و کاری رو کرد که باید می کرد، علی رغم تمام ناملایمات زندگی.و خودمو در نقطه ای میبینم که مجبورم، مجبورم تلاش کنم، مجبورم خودم به آب و خاک بزنم، مجبورم خفت زندگی رو به جون بخرم و کاش اینا نتیجه ای داشت، نمیخوام بگم نداره، ولی هیچ تضمینی نیست، نمیدونم شایدم باشه، ولی من ندیدم.و خب امیدوارم برداشتی مبنی بر اینکه چقدر حالش خرابه، نباشه، البته بود هم فرقی نمیکنه. من الان تنهام. هیچ ایده ای ندارم باید چیکار کنم، البته کم و بیش، تیر توی تاریکی میندازم. خودممو، خودممو، خودم. با مسائلی که باید حل کنم. با شرایطی که باید مرتفع کنم. با نگاه اندر سفیه آدما که این تهش هیچ کاری نمیتونه بکنه. با انتظارات مختلف آدما و جامعه.فقط کاش مجبور نبودم، کاش دینی به گردن مادرم نداشتم. اینجوری حداقل ترسی نداشتی از اینکه چی میخواد بشه، با خودت میگفتی فوقش مگه چی میخواد بشه؟ فوقش نمیشه. فوقش به خاک سیاه میشینم، فوقش میمیرم.ولی نه در عین حال که مجبوری، در عین حال انگیزه واقعی هم نداری و در عین حال تضمینی هم نیست.خدایا، من نخواستم، تو منو انداختی تو این هچل و اگه من تلاشمو کردمو نشد، اگه تلاشمو بکنمو نشه، مقصرش تویی و من نمیبخشمت. و این خط و نشون نیست، خودتم میدونی، گِلَس، شکایته، اعتراضه.خرس آبیخرس آبیFri, 24 Jul 2026 19:57:33 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/الان-دارم-زندگی-می-کنم-یا-نه-dcs8ht8dte1jنیاز داشتم بنویسم و ناگهان این مسئله " الان دارم زندگی می کنم یا نه " به ذهنم خطور کرد و با خودم گفتم چرا که نه، راجب همین می نویسم، چون هم لازم داشتم بیشتر بهش فکر کنم و هم از اون دست مسائلیه که خیلی شاید بهش اشاره نشه.البته از همین الان بگم، احتمالا تعریف من از زندگی کردن ناامیدتون کنه، حقیقتا زندگی کردن رو با این نمی بینم که خیالت راحت باشه، در رفاه باشی، پولت از پارو بالا بره و هزار و یک دغدغه ای که تو کشوری مثه ایران برای مردم وجود داره رو نداشته باشی. خلاصه اگه دنبال اینید که الان بگم وای ما فقط یه زندگی معمولی میخواستیم و از این حرفا، شرمنده که ناامیدتون میکنم و با اجازه میرم سراغ صحبت خودم.من باور دارم اگه شما امروز زندگی نکنید، فردایی رو هم برای زندگی کردن پیدا نخواهید کرد. شاید یه ذره عجیب به نظر بیاد ولی تنها چیزی که شما دارید این لحظه و امروزه، اگه امروز رو به بهانه فردا یا روزهایی که معلوم نیست بیاد یا نه زندگی نکنید، اشتباه بزرگی رو دارید مرتکب می شید.البته که زندگی توی کشوری مثه ایران تاییدیه محکمی روی این فرض میزنه، چون بعید نیست در حین نوشتن این متن موشکی بر سرم فرو بیاد و اگه این متن رو میخونید یعنی حداقل تا قبل از زدن دکمه انتشار پست این اتفاق نیفتاده. اگه بپذیریم که منتظر فردا نباید موند و همین امروز رو باید زندگی کرد، مزه مزه کردن همین قهوه تلخ نامطلوب. میتونیم بریم سر اون بخش که حالا با وجود هزار و یک چیزی که در زندگی هر یک از ما وجود داره و جلوی اون زیست مطلوب ما رو میگیره چطور میشه زندگی کرد؟خب من تعریف سختی برای زندگی کردن ندارم، خیلی سادس " زیست همین لحظه هایی که در اختیارم هست، به صورت آگاهانه و مطابق انتخاب خودم " خلاصه اگه براتون سئوال بود که " الان دارم زندگی می کنم یا نه؟ " ببینید حس زیستن آگاهانه و مختارانه رو دارید یا صرفا لحظات و زمان داره میگذره، بدون اینکه متوجهش باشید و ناخودآگاه همراهش دارید میرید.حالا چرا زندگی کردن امروز مهمه؟ یا همون زیستن آگاهانه و مختارانه، چون رابطه مستقیمی داره با رضایت از زندگی، هر چی هم که باشه شما میتونید به خودتون بگید من از چیزی که بود استفاده کردم، در انتظار چیزی حرومش نکردم و حسرتی ندارم.و خب راستش الان چنین حسی ندارم. بخشیش به خاطر اینه که بعضا فراموش می کنم ولی بخش مهمترش به دو علته، اول زندگی کردن مطابق اجباراتی که خودم به خودم تحمیل کردم ولی آگاهانه نبود و دوم زندگی کردن مطابق خواسته های دیگران و نه انتخاب خودم.گرچه تمام تلاشمو کردم اینطور نباشه، و حتی خیلی کمتر شده نسبت به قبل ولی خب ما جایی بزرگ شدیم که توجه به حرف دیگران و برآورده کردن انتظاراتشون در تک تک سلول هامون نهادینه شده.چیکار باید بکنم؟ نمیدونم، حتی الان که فکر می کنم بخشی از این نوشته هم برای جلب توجه دیگرانه و این همون چیزیه که الان دارم ازش گله می کنم. شاید باز باید ببینم چی میخوام و چی نه و امروز رو اونجور که میخوام چطور میتونم زندگی بکنمخرس آبیخرس آبیThu, 11 Jun 2026 19:41:58 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/مگه-مورچه-هم-ناراحتی-داره-ki0gbwf2jjoiیه نقطه نارنجی تو کاسه ماستی که کشیدم خودنمایی میکرد، یه مورچه بود که داشت تو ماست غرق می شد، سعی کردم نجاتش بدم و خب اینم به آمار 70 درصدی مورچه هایی که نجات پیدا نمی کنن پیوست. البته از قبل مرده بود، چون بعد از تلاش برای بیرون کشیدنش فهمیدم اون نقطه نارنجی صرفا سرش بود.چه میشه کرد، دنیا همینقدر مسخرس. قطعا تجربه دیدن مورچه ای که مثلا یه دونه یا یه تیکه نون رو داره با خودش میبره داشته باشید، عزم و ارادشون واقعا کم نظیره. ولی نمیدونم چقدر شده ببینید که مورچه ای داره یه مورچه مرده رو با خودش میبره. من زیاد دیدم، انقدری که واقعا برام سئوال شده بود چرا؟ و راجبش تحقیق کردم. طبق گفته دانشمندها یا چه میدونم، متخصصین مورچه، این کار برای جلوگیری از بیماری های مسری، حفظ بهداشت و خلاصه از اینجور چیزها انجام میشه. و خب اگه مورچه ای بمیره از داخل لونه و مسیرهای غذایی گویا باید دورش کنن.اما، اما، اما، خیلی شده دیدم که مورچه زنده ای داره جسدی رو توی مسیری حمل میکنه که نه نزدیک به لونه هست و نه توی مسیرهای مهم پرتردد، خلاصه دلایل مورچه شناس ها خیلی قانع کننده برام نبوده.بعضا با خودم فکر می کنم نکنه رفیقش باشه؟ یا مثلا خانوادش که براش مهمه.و خب این دردناک ترش میکنه چون به طور ناخواسته قاتل بخشی زیادی از این هام. فکرشو بکن از چرت ظهرانه بلند بشی و ببینی یه مورچه ای همونجا مذبوحانه دست و پا میزنه، چون ناخواسته چند از پاهاش رو شکوندی و بخش عقبی بدنش رو له، به آرومی برش میداری و آروم کنار دیوار فوتش میکنی، به امید اینکه زنده بمونه.البته فک نکنم، تا جایی که میدونم بیشتر از یه پا رو نمیتونن جراحی کنن و این یعنی مرگ تدریجی همراه با درد. الان یه لحظه به فکرم زد کاش خلاصش کرده بودم، حداقل درد نکشه.و همینقدر رنج های دنیا زیاد و همینقدر این رنج ها به سخره کشیده میشن. فکرشو بکن، علت مرگ، چرت ظهرانه یه آدمیزاد.چرا اومدم این پستو نوشتم نمیدونم، امیدوارم یه نفر بیاد با منطق بشوره ببرتم و نشون بده دنیا اینقدر سیاه نیست.خرس آبیخرس آبیFri, 29 May 2026 22:30:13 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/خیال-خام-پلنگ-من-به-سوی-ماه-پریدن-بود-amqpn6lcdttn ساده بگم، کاش میتونستم بی دغدغه، برم و بهش بگم که دوست دارم بیشتر بشناسمش، بیشتر از یه تماشاگر دورش باشم ولی حیف که آدم و داستاناش و از بد روزگار، آدم بودن من کار رو سخت کرده.نه پود من از مهتاب شبانه جوانی اوست و نه تارم از نوای ناشنیده‌ی دلی که امید به وصال ندارد. در افسانه های دور به دنبال مطلوب خویش می گردد و در انحنای آب لبخندش را تصویر می کند. و اگر سر سوزنی شباهت در ظلمت شب و روشنایی روز موجود باشد، بین من و این تصویر مطلوب نیز هست.من صرفا یه آدمم و حتی بعضا کمتر از یه آدم. آدمی که میدونه نرسیدن های زیادی در مسیرش بوده و خواهد بود ولی همچنان دستش رو تا آستانه سقوط دراز کرده.پلنگ من دل مغرورم پريدو پنجه به خالي زدكه عشق ماه بلند من وراي دست رسيدن بودچه سرنوشت غم انگيزي كه كرم كوچك ابريشمتمام عمر قفس مي بافت ولي به فكر پريدن بودخرس آبیخرس آبیFri, 29 May 2026 01:00:09 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/محکوم-بودن-به-زندگی-به-معنی-عادی-بودن-اوضاع-نیست-o7pmrgokdtpkچند وقتی هست که سعی می‌کنم پیگیر اخبار نباشم، بلکه بتونم زنده بمونم، بلکه بتونم زندگی کنم. و اگه من یا افرادی مثه من سعی می‌کنن زنده بمونن و زندگی کنن به این معنا نیست که اوضاع عادیه.هیچ چی عادی نیست، گرونی، سفر هایی که کوچیک شده، آدم هایی که نتونستن زنده بمونن و هزار و یک چیزی که که اتفاق افتاده ولی خارج از دایره مشهود من بود و حتی فرای فهم منه رنج و عذابی که به این ملت تحمیل کردین.من از این که اینترنت وصل شده خوشحالم، ولی خوشحالیم برای اینکه که میتونم کارم رو انجام بدم. نه برای پس دادن حقم اونم با منت. من برای باز پس دادن حق پایم خوشحالی نمی کنم.اینکه به زندگی ادامه میدیم، باعث نشه توهم برتون داره، ما محکومیم به زندگی و شما محکوم به فنا. نه فراموش کردیم و نه عادی شده.خرس آبیخرس آبیFri, 29 May 2026 00:50:47 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/کی-گفته-خانم-ها-باید-زیبا-باشن-rayoe7ytwkwiاول میخواستم عنوان پست رو بزارم جبر زیبایی و زنان ولی بعد دیدم عنوان بالا با مسماتره و پیام رو میرسونه.مسئله زیبایی یا به عبارت بهتر استانداردهای زیبایی که نشات گرفته از نقص های آدمی هست، بلایی بوده مضاعف بر مصائب زمین. بلایی بر سر زنان، مردان و حتی کودکان.اما خب این بلا برای خانم ها شدت بیشتری داشته. اینکه چرا؟ بگذریم. حقیقت من هم خیلی ایده ای در خصوص ریشه های این مسئله ندارم، شاید به فرگشت و بیولوژی زن و مرد مربوط باشه.چیزی که میخوام راجبش حرف بزنم. جبر جامعه و مهم تر از اون خود تحمیلیه ناشی از همون جبره.واقعا نمیشه انکار کرد که جامعه خواسته یا ناخواسته استانداردهایی رو برای زیبایی برای خانم ها تحمیل کرده، شاید مستقیما تیغ زیر گلوی کسی نباشه ولی فشارهای غیر مستقیم و بعضا مستقیم که شاید راحت دیده نشن و ملموس نباشن، دست کمی از تیغی که زیر گلوی کسی گذاشته شده باشه ،نداره.در مشاهده روزمره به راحتی این مسئله دیده میشه که زن باید زیبا باشه و اگه نباشه ارزش کمتری داره، کمتر مورد احترامه. یا اینکه خانم های زیبا به صورت پیشفرض مهربون، باهوش یا حتی تحصیلکرده در نظر گرفته میشن. فرصت ها و موقعیت شغلی های بیشتری گیرشون میاد. ( امتیاز زیبایی ) البته که این مسئله زیبایی روی دیگری هم داره و چالش هایی رو هم میتونه بسازه ( تله زیبایی ) که نمیخوام اینجا بهش بپردازم.و در نقطه مقابل خانم هایی که شاید به استانداردهای زیبایی نزدیک نباشن. تقریبا همه برخوردها و رفتارها تغییر میکنه، کوچیک در نظر گرفته میشن. اعتراض و گله هاشون، غر و نق زدن تلقی میشه و هزاران مسئله دیگه. تحقیق و آمارهای زیادی هم وجود داره که به این مسئله پرداخته و به راحتی میشه دید که اگه زیبا نباشی، با مشکل مواجه میشی.حتی برای دختران نوجوان و دختربچه ها هم این مسئله صدق می کنه. آمار و شواهد علمی زیادی هم در این زمینه وجود داره که به طور دقیق و به تفکیک اثر زیبایی رو در موضوعات مختلف بررسی کرده و خب نتایجشون اصلا جالب نیست.خلاصه یه تیغ نامرئی وجود داره که با شدت زیادی زیر گلوی بانوان قرار داره که یا زیبایی یا ناکافی. خروجیش میشه. زمان زیادی که روزانه برای آرایش میره. عمل های جراحی زیبایی حتی موقعی که عیب ظاهری خاصی دیده نمیشه که بعضا به آسیب های جسمی منجر میشه. هزینه های کلان برای به چشم اومدن و رسیدن به استانداردهای زیبایی.خلاصه نقص آدمی هست. جبر جامعه هست. اثر چشم گیر و قابل توجه روی زندگی فرد ناشی از زیبایی هست. یه حلقه بازخوردی باطل شکل گرفته که باید زیبا باشی، زیباتر، باز زیباتر و اثرات روانی این مسئله، حس ناکافی بودن و خوب نبودن، منجر میشه که حتی یه دخترنوجوان مثلا پانزده ساله، علی رغم چهره زیبا، عمل زیبایی انجام بده.ولی من میخوام بپرسم، کی گفته خانم ها باید زیبا باشن؟ چرا یه انسان باید به خاطر این مسئله تحت فشار باشه، به لحاظ ذهنی و اجتماعی، چرا باید شرایطی ایجاد کنیم که افراد اینقدر با بدن خودشون بی رحم باشن و برای زیبایی حاضر باشن آسیب ببینن.البته که به خود خانم ها هم ایرادی وارده. اگه نظریه انتخاب رو معیار قرار بدیم. اینکه شما روی فکر و عملت کنترل داری. اینکه رفتارهای شما انتخابی و نشات گرفته از درونه. اینکه نتیجه انتخابتون با خودتونه. چرا واقعا باید زیبایی رو به خودتون تحمیل کنید. این خود تحمیلی افراطی بخشیش مربوط به مسائل گفته شده هست، ولی نه همش.شمایید که دارید تصمیم میگیرید. زندگی شماست. بدن شماست. چهره شماست. در نهایت شمایید که تصمیم میگیرید بزارید جبر جامعه چیره بشه بهتون یا باهاش مقابله کنید و نزارید روتون کنترل داشته باشه.به نظر من الزامی نیست خانم ها زیبا باشن. بین خود تحمیلی افراطی زیبایی و رسیدگی متناسب هر فرد به ظاهر خودش فرق هست. شما انسانید، دارای شان و احترام. نذارید ملاک ارزش گذاری شما زیبایی ظاهری تون باشه. در نهایت خودتون به خودتون زیبایی رو تحمیل نکنید، بلکه انتخاب کنید.شاید این پست روی خواننده ها تاثیر کوچیکی بزاره ولی میدونم این مسئله خیلی بزرگتر از اینه که بخواد تغییری ایجاد کنه. صرفا خواستم کسی باشم که یه چراغ روشن کرده." البته که تو این متن منظور از " زیبایی " زیبایی ظاهری و تلاش برای کسب زیبایی ظاهری با ابزارهای مختلف هست. "خرس آبیخرس آبیTue, 26 May 2026 19:10:38 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/کمی-بهتر-uemlarrzfnawمیخوام بنویسم، در عین حال نمیدونم چی، یعنی میدونما ولی نمیدونم دقیقا چی، اینجوریم که تا ننویسم نمیشه. ( خلاصه وقتتونو حروم نکنید )امروزم یه روز دیگه تو این دنیا.به این فکر می کنم که واقعا موجود عجیبیم.هر کی باشه یه جایی وا میده دیگه.بخش دردناکش زخم هایی که میخوری نیست.اینه که تنهایی.اینه که نمیدونی باید چیکار کنی.اینه که تو هم شدی بخشی از تاریکی های دنیای یه نفر، شایدم بیشتر.بدون اینکه حتی بدونی.و نگاه میکنی به این چرخه تلاش مذبوحانه برای بهتر عمل کردن.من قرار بود بهتر باشم.ولی چطور سیاه تر از سیاهی که نقد می کردم شدم.چطور ممکنه آرزوی مرگ کنه؟چی بودی و چی کار کردی که به این نقطه رسیده.چطور متوجه نبودی؟ متوجه چیزی که هستی؟ متوجه تاثیری که میزاری؟من اینو نخواستم.این چیزیو حل میکنه؟نه. من فقط ...من فقط ننگ آدم بودن و زندگی تو این دنیا رو نباید میپذیرفتم.الان چی؟قسم نه، ولی این تاریکی باید بمیره.چیزیو جبران نمیکنه.میدونم.خرس آبیخرس آبیSun, 24 May 2026 00:50:26 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/اگه-نیاز-داشتی-با-یکی-حرف-بزنی-میتونی-روم-حساب-کنی-cfrjzwnvbthkامیدوارم حالتون خوب باشه و اگه نه، بسازید اون روزهایی که از ته دل می خندید.این پست محتوای خاصی نداره، شرایط این روزها و کلا این جغرافیا و کلا این دنیا تعریفی نداره و عجیب نیست اگه حالمون خوب نباشه و نیاز داشته باشیم با یه نفر صحبت کنیم.حالا یا انقدر خوش شانسی که موقع حال بدت یه نفرو داشته باشی و این بار رو کمش کنی یا نه، حتی ممکنه اون یه نفر باشه ولی به هر دلیلی دسترسی بهش ممکن نباشه.در هر صورت من هستم، اگه لازم بود با یکی حرف بزنی، میتونم شنوندت باشم بدون اینکه نگران قضاوت شدن باشی.میخواستم یدونه از این لینکای مثلا پیام ناشناس بزارم، که بیخیال شدم هم به جهت اینکه امن نیست و اینکه امکان گفتگو نداره. در هر صورت این حساب من توی ماتریکس: @jamal_ghorbani:matrix.tabarestangnu.ir( تلاشمو میکنم روزانه سر بزنم )یه گزینه خوب برای اینکه بتونید هم ناشناس صحبت کنید و هم امن. یه اسم انتخاب میکنی و یه رمز، حتی الزامی به ایمیل و شماره یا نصب نداره، میشه از نسخه وب استفاده کرد. جهانی هم هست و تو نت ملی هم کار میکنه. حالا اینکه دقیقا چیه آخر همین پست میزارم. ( به طور خلاصه شبکه اجتماعی غیرمتمرکز )این دوست عزیزمون هم تو یه پست توضیحات دقیق و راهنمایی کامل از ماتریکس گذاشته. https://vrgl.ir/Ywv4zسریع و بی دردسر خواستید استفاده کنید: http://im.tabarestangnu.irخرس آبیخرس آبیSat, 23 May 2026 02:21:06 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/چرا-عادت-کردیم-به-عادت-کردن-xucm030wwtp6هفتاد و نه، هشتاد، هشتاد و یک، هشتاد و دو، ...کم کم دارم احساس میکنم این شمارشه داره بی معنا میشه. احتمالا شمارش این روزها از دستتون در رفته باشه.چی میشه که این اعداد کم کم معناشونو از دست میدن و دیگه فرق زیادی مثلا بین 80 و 81 حس نمیشه. داره عادی میشه. البته که عادی نیست، البته که همچنان هر روزمون تحت تاثیرش قرار داره، ولی داره عادی میشه. مثله وقتی که زیر سقفی که چکه کرد یه تشت موقت گذاشتیم و علی رغم صدای چکه های آب، اون تشت و صدای چکه ها شدن عضو دائمی خونه.سختش نمی کنم، مثله وقتی که به تورم چند صد درصدی عادت کردیم. مثله وقتی که به شنیدن دروغ های روزانشون عادت کردیم. مثله وقتی که به اخبار مرگ آدم ها عادت کردیم. به قطعی برق، به اجبار خرید جنس آشغال، به تبعیض، به ...هیچ وقت عادی نبوده، هنوزم نیست. ولی دقیقا همینا بود، مجموع همین عادی شدن ها و عادت کردن ها، که الان هر چیزی که پیش بیاد، با هر شدتی، با هر میزان تاثیرگذاری، عادی میشه و عادت می کنیم بهش.به شمارش قطرات روغن خوراکی، به شمارش مگابایت های فیلترشکن، به شمارش ریال به ریال مخارج.نذارید عادی بشه. بگید که عادی نیست. حرف بزنید از این غیر عادی ها.ولی خودمو که میبینم، به تلاشی که با نت کشی برای وصل شدن به اینترنت میکنم، انگاری پس ذهنم فراموش کردم اینترنت حق منه و قطعیش غیر عادی. گرچه چیزی که کار چندتا کلیک و یه روزه، به خاطر قطعی شده کار چند هفته، ولی انگاری دارم عادت می کنم.خرس آبیخرس آبیFri, 22 May 2026 01:30:17 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/آدم-ها-را-به-چشم-آدم-بودنشان-ببینیم-cdcsc6xik1gcاز نصیحت کردن خوشم نمیاد، ولی یه چیزی که دنیا رو از چیزی که هست حداقل برای من زشت کرده و ناخواسته خودم هم بهش دچارم، یه بیماریه.همون بیماری که تو اولین برخوردمون با یه آدم، عوارضش در پس ذهنمون شکل میگیره. چقدر چاقه.چرا انقدر قدش بلنده.چه گوشای بزرگی داره.قیافش میخوره کارگر باشه.پیر دهاتی.و ...همین بیماری که نوع رفتار و برخوردمون بر اساس خوشگل، زشت، معلول، کارتن خواب و ... با یه آدم تغییر میکنه.میدونید، آدم ها، آدمن. آدم ها رو به چشم آدم بودنشون ببینیم. نه زشت نه لاغر نه خوش اندام نه بیکار نه پولدار نه ترشیده نه تحصیلکرده نه بیوه نه یتیمبلکه به عنوان یه آدم. اگر بپذیریم انسان محترمه. پس حفظ شان آدمی لازم. آدم‌هارو به چشم آدم بودنشون ببینیم.خرس آبیخرس آبیWed, 20 May 2026 23:32:03 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/در-من-هیولایی-خفته-است-tkdgxknsy4uaدلش میخواست کودکان از او خاطره خوشی داشته باشند، دوستش بدارند، احساس امنیت از او بگیرند. دلش نمیخواست شبیه آدم بزرگ های قصه خودش باشد، داروغه هایی زورگو که فرای توان اعتراضش بودند.برای دومین بار بود که به دیار مطلوبش میرفت، جایی که ایل و تبار، از کوچک و بزرگ به استقبالش آمده بودند و خاطرات خوشی را براش رقم زده بودند. با خود گفته بود نوید مهر در دل تک تک کودکان این ایل بکارم. عروسکی با موهای طلایی برای ندا ساعتی برای ابراهیمگوشواره هایی برای لیانا خواسته های کوچک هر کدام را می شنید، تحفه های خواسته شده را تحویل میداد و لبخندها حکایت از شوقی کم نظیر بود که شیرینی آن بر روحش می نشست. همه به جز یکی، تفنگچه ای طلب کرد، نگاهم را از اون دزدیدم و بی توجهی کردم. چرا؟! چون پدرش مورد نکوهش مردم بود. اما مگر گناه پدر به گردن فرزند است. تخم حسرتی در دل آن کودک و خودم کاشتم. در دنیای کودکانه اش با خود چه خواهد گفت؟ چرا من یه تفنگچه نداشته باشم، چرا مهرش را از من دریغ کرد.مگر آن کودک از دنیای آدم بزرگ ها چه می داند. مگر آن کودک کجای دنیای آدم بزرگ هاست که یک تفنگچه از اون دریغ شد.هیولایی کریح در من خفته. خود را فریب می دهم که فرشته ای خواهم بود. از آن چه که واهمه داشتم بر سرم آمد، به یک آدم بزرگ بدل گشتم.خرس آبیخرس آبیWed, 20 May 2026 01:30:32 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/حالم-خوب-نیست-یه-لحظه-وایسا-alkscklmdxtnاز دیگر مصائب زمین، زمان است. همین بازیگر خستگی ناپذیر، همین موجود ربات وار که کوچکترین اهمیتی به درماندگان زندگی نمی دهد. جالب تر آنکه تمام دار و ندار موجودات کره خاکی همین موجود ربات وار است. لحظه ای صبر نمی کند، یا پا به پایش میدوی یا میگذرد بدون اینکه کوچکترین توجهی بکند.نه، نمیتوانی بگویی لحظه ای صبر کن، حالم خوب نیست. آسیب دیده ام، توان ادامه دادن ندارم. فریاد زدن هم ثمری ندارد، می گذرد، مجبوری پا به پایش بدوی و اگر نه هزینه بدهی و آن هزینه از دست رفتن تنها سرمایه راستین است.زمان نیز توجهی نمی کند، شاید بر بام خیال ببینی که هنگام درماندگیت متوقف شود، پیگیر حالت شود، فریادی سر دهد؛ آهای آدم ها صبر کنید، اینجا یک نفر نیاز به کمک دارد، حالش خوب نیست، نه، وخیم است، به کمک فوری احتیاج دارد. سپس تیمارت کند، از سر محبت دلداریت دهد، دستت را بگیرد و زمانی که توان ادامه دادن را بازیافتی، کنارت مسیرش را از سر بگیرد.تنهایی. تنهای تنها. وقتی این همراه تمام لحظه ها، بی هیچ شرمی در لحظه درماندگی از کنارت گذر میکند، غیر از این هم انتظار می رود.روزی ورق را بر می گردانم و کاری می کنم که در زمین بازی من بیفتی، این بار من یکه تاز و تو آن که هر لحظه برای رسیدن باید تلاش کنی.خرس آبیخرس آبیTue, 19 May 2026 11:31:33 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/خطاب-به-ویرگول-و-رویه-پیش-گرفته-شده-dy6tuqj6ib88از تجربه های شخصی گرفته و پست های دوستان یا پیام های مختلف واضحه مخاطبین ویرگول از وضعیت تایید یا عدم تایید پست ها و پیام ها راضی نیستن، از یه جایی به بعد هم این راضی نبودن منجر به ترک کردن این فضا میشه.با توجه به شرایط فعلی کشور قابل درکه که پست ها و پیام ها بررسی بشه و به صورت مستقیم منتشر نشن. ( شخصا میدونم برای اجازه همین فعالیت یا باز بودن بخش نظرات چه دردسرایی کشیده شده ) ولی اینکه معیار و روال تایید یا عدم تایید پست و پیام ها مشخص نیست، غیر قابل قبوله. اینکه صرفا پست منتشر نمیشه، بدون اینکه مستقیما گفته بشه یا پیام توضیحی باشه به این دلیل منتشر نشد، غیر قابل قبوله.برای نوشتن یه محتوا دست کم یه نفر 2 الی 3 ساعت وقت میزاره و یه نفر بیشتر و حتی در طی چندین روز. وقتی آدم زمان میزاره و بعدش میبینه تمام زحمتی که کشیده شده، بیهوده بوده، این زمانی که از دست رفته، خیلی حس بدی داره.لطفا روال تایید یا عدم تایید پست ها و پیام ها رو شفاف کنید. لطفا حداقل برای پست چرایی عدم انتشار توی پیامی ذکر بشه تا هر فردی بسته به صلاحدید خودش اگه بخواد ویرایش انجام بده و پست منتشر بشه.خرس آبیخرس آبیWed, 13 May 2026 09:52:34 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/اینا-مارو-با-خرس-آبی-اشتباه-گرفتن-dvqf1fghuentیه آدم چقدر کشش داره؟ چقدر میتونه تاب آوری داشته باشه؟ چقدر میتونه علی رغم شرایط سخت زنده بمونه؟ این سئوال یا سئوال ها، شرایط این روزهای کشور و البته اسم انتخابی بنده بهونه ای شد برای این پست.خرس آبی " Water Bear " یا خوکچه خزه ای یا تاردیگرید ( آره اسم زیاد داره ) سخت جون ترین موجود شناخته شده روی کره زمینه. حقیقتا بعضا در خصوص بعضی چیزها مرز تاب آوریش رو حتی نمی دونیم. این موجود توی آب جوش میتونه زنده بمونه. توی قطب جنوب هم همینطور، خیلی بیش از اون حتی نزدیک به صفر کلوین ( منفی 273 درجه سانتی گراد، فریزر معمولا بین 0 تا منفی 6 درجه هست )خرس آبیتموم نشده، توی خلاء میتونه زنده بمونه. زیر تابش امواج مرگبار برای من و شما میتونه زنده بمونه. فشاری نتونستن پیدا کنن که بکشنش ( البته فشار تدریجی ). در مقابل گلوله هایی که سرعتشون کمتر از 900 متر بر ثانیس زنده میمونه، یعنی کلت بزار روش شلیک کن، ککش نمیگزه، شاید یه آسیب جزئی ببینه. تو شرایط نامساعد میتونه فعالیت بدنش رو برای سال ها جوری تنظیم بکنه که جون سالم در ببره. ( راستی اندازش هم کمتر از یک میلیمتره )خلاصه، با یه موجود نمیر طرف هستیم. اما اگه مثه من ذهن مریضی داشته باشید، با خودتون میگید این اطلاعات از کجا اومده؟ همونطور که مشخصه یه سری دانشمند نشستن آزمایش، آزمایش، با انواع و اقسام ابزار ها و روش هایی که میشه یه موجود رو کشت تا بفهمن این موجود چقدر سرسخته. حالا یه سری جاها دانشمندا خسته شدن، یه سری جاها خرس آبی دار فانی رو وداع گفته.و خب اگه باز مثه من ذهن مریضی داشته باشید، این شمارو یاد یه چیزی باید بندازه. آفرین. ما و این جغرافیایی که توش زندگی میکنیم. حس میکنم دانشمندای این جغرافیا ( من میگم دانشمند، شما بخوانید مسئو... ) از یه جایی به بعد براشون سئوال شد میزان تاب آوری ما چقدره؟ و این شد که آزمایشات رو شروع کردن.تَوَرُمو بکن 10 درصد، زنده موندن! بکنش 20 درصد، زنده موندن! بکنش 50 درصد، زنده موندن!! بکنش 100 درصد، زنده موندن!!! 100 درصد دیگه زیاد کن. جا نداره. کاری نداشته باش، زیادش کن، زنده موندن!!!! صد تا دیگه بزار روش، خطری میشه ها، بزاررر روش، زنده موندن!!!!!!!یه روز آبو قطع کن، زنده موندن! دو روز، زنده موندن! سه روز، زنده موندن! ....آلودگی رو بزار 150، زنده موندن! بزار 200، زنده موندن! بزار 300، دارن آسیب میبینن. کاریت نباشه، بزار، زنده موندن!! بزار 400، زنده موندن!!!!!!حالا من از دیگر بخش های این آزمایشا میگذرم، هم به جهت امکان انتشار، هم به جهت اینکه خرس آبی این آزمایش ها بودید و در جریانید.عجیب که ما رو با خرس آبی اشتباه گرفتن و خودشون رو دانشمند فرض کردن و عجیب تر که زنده موندیم. به شخصه که بیش از این دیگه کشش ندارم، جالب اینجاس هر دفعه این حرفو میزنم و باز متعجب میشم از میزان کش اومدنم.به قول اصفهانی، ما را به سخت جانی خود این گمان نبود.اگه براتون جالب بود در خصوص خرس آبی بیشتر بدونید، متمم خلاصه و مفید راجبش پست داره. https://motamem.org/%D8%AE%D8%B1%D8%B3-%D8%A2%D8%A8%DB%8C/خرس آبیخرس آبیWed, 13 May 2026 01:23:22 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/جنگ-و-قطعی-اینترنت-با-شما-چیکار-کرد-i1fdhcoub5xhمشغول این بودم که ببینم در غیاب یه سری از کارهام که متوقف شده چه مسئله و مشکلی رو میتونم پیدا کنم که با حل کردنش برای زنده موندن یه کاری بکنم که ایده این پست به ذهنم خورد.این روزای زندگیم با اینکه باز نسبت به یکی دو هفته قبل بهتر شده، هیچیش شبیه قبل نیست. یه زمانی ساعت 3 صبح بیدار میشدم به کارام برسم، الان در بهترین حالت 10 که عملا ظهر حساب میشه تو این گرما. حتی حال چک کردن اخبار جنگ و قطعی اینترنتم ندارم. دو هفته ای میشه که ساعت به ساعت اخبار چک کردنو گذاشتن کنار و ذهنم کمی آروم تر شده.من دانشجو برقم، برای من قطعی اینترنت و جنگ مصادف شد با قطع ارتباطم با استاد راهنمام، نداشتن دسترسی به یه سری سایت تخصصی هوش مصنوعی برای پروژم. متوقف شدن فعالیت روی سایتم و تقریبا از دست رفتن چند ماه فعالیت روی یه سایت برای یه مسابقه به اسم Iran Build Space.ارتباطاتم صفر شد. همین روی حال روحی، انگیزه برا فعالیت و همینطور رفتارم توی خونه شدیدا تاثیر داشت. البته که همین بسته شدن راه های ارتباطی از دلایل اصلی توقف فعالیت سایتم بود. گفتم بیکارم دوره آموزشی بگذرونم که اونم چون منابع کدش روی گیت هاب بود، ادامه پیدا نکرد ( البته اخیرا گیت هاب وصله و دوباره شروع کردم )چیزهای ریزه میزه دیگه ای هم بودن مثل متوقف شدن یادگیری زبان، یا مثلا پادکست و کتاب صوتی گوش دادن. کلاس های آنلاین که متنفرم ازش ( در حال گذران سه آزمایشگاه تخصصی عملی به صورت آنلاین و تئوری هستم )اما خب این فقط داستان من نیست، وقتی به اطرافم نگاه می کنم جنگ و قطعی اینترنت به هر کسی به شکلی متفاوت آسیب زده و چالش ساخته، حالا بعضی ملموس دیده میشه، مثله یه کسب و کار اینترنتی و بعضی نه، مثله کسی که بیماری خاصی داره و تهیه دارو براش معزل شده و همینطور مثال های دیگه:آنلاین شاپ توی اینستایی که مشتری ها و درآمدشو یه شبه از دست داده.دانش آموز دوازدهمی که با تاریخ نامعلوم کنکور سر و کله میزنه.اونی که تعدیل شده و مخارج روزافزون براش خواب نذاشته و در به در دنبال کاری که پیدا نمیشه میگرده.به نظرم نیازه اینا گفته بشه. برای خودمون، تا بدونیم تنها نیستیم. برای آینده، تا فراموش نشه روزهایی که داریم از سر میگذرونیم. برای احقاق حق، بلکه این صداها شنیده بشه و تغییری حاصل بشه. برای افرادی که چالش های ایجاد شده براشون خاص تره، دیده نشده و توجهی هم بهش نمیشه.من روایت این روزهای خودم رو گفتم، دعوت میکنم که شما هم از آسیب ها و چالش هایی که جنگ و قطعی اینترنت برای شما ایجاد کرده بگید، چه به صورت یه پیام زیر همین پست و چه یه پست جداگانه. اگه به صورت پست بود، خوبه لینکش رو زیر همین پست بزارید تا من و بقیه خواننده ها دسترسی داشته باشیم." نکته مهم: دوستان ثبت شدن و دیده شدن این چالش ها و آسیب ها از هر چیز مهم تره، هدف اینه این صداها شنیده بشه. خلاصه حرف های ناگفته زیاد هست، ولی اگه گفته بشه، شرایط انتشارش مرتفع نمیشه. ویرگول هم یه شرکته که توی همین کشور فعالیت میکنه و بنا بر دلایلی نمیتونه اجازه انتشار هر چیزی رو بده. "خلاصه ترجیحا صرفا از آسیب ها و چالش های ایجاد شده خاص خودتون بگید، بلکه ویرگول هم بتونه اجازه انتشار بده و دیده بشن اینها. منم خودمو سانسور کردم، میفهمم سخته.راستی میتونید از تگ روایت خاموشی و جنگ هم استفاده کنید.خرس آبیخرس آبیTue, 12 May 2026 18:32:56 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/اندراحوالات-آینده-ای-که-رو-هواس-سانسور-شده-جهت-انتشار-tkizntxea2syخستم از خیلی چیزا ( سانسور خودم ) و امروز آخرین امیدم برای دانلود یه سری مدل هوش مصنوعی که برای پروژم لازم داشتم با شکست مواجه شد و خسته تر شدم.این شکلیم تقریباپول ندارم قند شکن بگیرم. ( اینم حس کردم باید سانسور کنم ) پول ندارم و نمیخوام اینترنت پرو بگیرم، نه به جهت اینکه آدم خیلی " اخلاق مداری هستم " به جهت اینکه امضا میزنم زیر سرویس شدنم برای گرفتن اینترنت در ماه ها و سال های آتی. این #@ %^& ها ( دوستان عزیز ) هم که بهشون اطلاع نمیدن چند روزه ( سانسور خودم ) اینترنت ملت قطعه ( سانسور خودم ).البته به طور کل در جریان هستن، ولی چه میشه کرد ( سانسور خودم )دو ساعت تو ویرگول چرخ زدم، یه ساعتی تو خونه، یه ساعت دیگه علافی. در همین حین حالت خوش بینانه و بد بینانه چیدم، که تو حالت خوش بینانه به زعم من تا یه ماه آینده از اینترنت خبری نیست، بعدشم احتمالا یه سری داستان داشته باشیم ( سانسور خودم ) دوباره اینترنت قطع، اینترنتی هم که داریم، فیلترنتی محدودتر از فیلترنت قبل از جنگه.حالت بدبینانه هم که دور از ذهن نیست، اینترنت پرو عادی بشه، بین سه تا شش ماه آینده رنگ همون فیلترنت رو هم نمیبینیم. دوباره داستان ( سانسور خودم ) و بعد دیگه خیلی بخوایم بد بین باشیم، شروع جنگ جهانی سوم رو هم میبینیم.یعنی در حالت خوش بینانه بین تمام این داستانا یه ماه فرصت کار برای زنده موندن و آیندم دارم که قائدتا مطلوب نیست. با خودم فکر کردم با این وضعیت فعالیت روی پروژم مثه آب تو هاون کوبیدنه، چی کار کنم، چی کار نکنم، هر جور شده سریعا پول در بیارم برای، خرید فیلتر شکن چالشی نداشته باشم.خلاصه همین دیگه، بعدم گفتم بیام یه ذره بنویسم اعصابم آروم بشه.پیشنهاد برای پول درآوردن دارین خوشحال میشم بشنوم، قند شکن ( سانسور ) مناسب میشناسید خوشحال میشم معرفی کنید، شرمنده سرتونو درد آوردم و البته که این شرایط هممونه و مختص من نیست.// البته که سانسور خودم جهت انتشار پسته //خرس آبیخرس آبیMon, 11 May 2026 12:26:19 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/یعنی-علی-اکبر-کی-الان-زیر-آواره-nhcyvgyvdivcاین درد چیه؟ چرا انقدر بدنم درد میکنه، چرا نمیتونم تکون بخورم. این بوی خاک چیه؟ چرا انقدر تاریکه. چی شده؟ آخرین چیزی که یادم میاد، نشسته بودم، با لپ تاپ کار می کردم و یه صدای مهیب... وای. خودمو باید بکشم بیرون، سنگینه، کسی صدامو میشنوه! کسی صدامو میشنوه!!!محمدرضا، محمدرضااااا، وای نه. علی اکبر، علی اکبر صدامو میشنوی. بیش از این نمیتونم داد بزنم، به زور نفسم بالا میاد. باید خودمو بکشم بیرون! باید خودمو بکشم بیرون!دست راستمو حس میکنم، گیر کرده، با انگشتام به بالا فشار میارم و سعی میکنم بکشمش به سمت خودم، خیلی سنگینه، خراشیده شدن پشت دستم رو حس میکنم، به هر سختی بالاخره آزاد میشه. دست چپم زیر رفته و نمیتونم بکشمش بالا.باید بچرخم، ولی این آواری که رو سینمه ... یا الان انجامش میدم، یا اینجا میمونم. نرم نرم، تا جای ممکن بدنم رو میچرخونم، باید از سمت شونه و بازوم به آوار فشار بیارم و سریع بچرخم، یک، دو، ... ح‌ح‌ح . . ح ..‌ ح‌ح‌ح . . ح‌ح. چرا .. انقدر . . فش .. ار ... بیش ..به بالا فشارمیارم تا کمی فشار از روی قفسه سینم برداشته بشه. الان میتونم دست چپم رو بکشم بیرون، فقط چند لحظه دوباره باید این فشار رو تحمل کنم، فقط چند لحظه. آآی‌ی‌ی آآآآآی‌ی‌ آآآآآآآآآآآآآآآآآآآی‌ی‌ی، ه‌ه‌‌ه‌‌ . ه‌‌ه‌‌ . ه‌‌ . ه‌‌ه‌‌، دوباره به بالا فشار میارم، تا فشار از روی سینم برداشته بشه.دستم رو آزاد کردم، ولی پوست آرنجم به کل کنده شده و پشت بازوم به شکل بدی خراشیده شده. مهم نیست، الان دوتا دستام آزاده، این گرد و خاک داره دیوونم میکنه، الان باید انجامش بدم. دستام رو برای بلند شدن آماده میکنم، کف دستام رو میزارم روی آوارها و دیوانه وار به بالا فشار میارم، بالاخره آزاد شدم. نور چشمامو میزنه، آوار بعد مایل کردن بدنم به سمت چپ افتاد و خودم هم چند متری به پایین غلت خوردم.پاهامو حس نمیکنم، چرا پاهامو حس نمیکنم، الان که پاهام آزاده. خودمو رو روی آوارها می کشم تا ببینم کسی رو میبنم. محمدرضااا، علی اکبررر، اون پای علی اکبره، اون پای علی اکبره، زیر آواره. با دستام خودمو به سمتش می کشم.علی اکبر دارم میام، دارم میام داداش. ساکت باش، ساکت باش، الان میرسم بهش، هیچی نشده، الان میرسم بهش و آوارهارو از روش بر میدارم. اول چند تا سرفه میکنه، شاید چند تا زخم کوچیک هم برداشته باشه، ولی خوبه، خوبه، ساکت باش، هیچی نگو.علی اکبر رسیدم، طاقت بیار، الان اینارو بر میدارم، نگران نباش. اولی رو هل میدم، دومی رو، سومی رو، وای نه این خیلی سنگینه، یکی کمکککک کنه، کسی صدامو میشنوه، کسی صدامو میشنوه، تو رو خدا یکی کمک کنه. داداش الان میارمت بیرون، نگران نباش.خودمو به اون سمت آوار می کشم، بلکه بتونم هُلش بدم پایین، نه فایده نداره، تو رو خدا یکی کمک کنه، تو رو خدا.کجایی؟!!اینجام، اینجا، تو رو خدا بیا، بیا زودتر.آروم باش دیدیمت....داداشم این زیره، خیلی کوچیکه، تو رو خدا کمک کنید اینو برداریم. اینجاس، ببینید، پاش بیرونه.سه نفری آوار رو گرفتن و هلش دادن به سمت دیگه، رفتم جلو تا آوارهای دیگه رو برداریم، تمومی نداشتن، شاید هم ثانیه ها، الان، برای من، انقدر طولانی شده بودن.علی اکبر، داداش بالاخره درت آوردیم، داداش صدامو میشنوی، داداش چرا حرف نمیزنی؟ علی اکبر، علی اکبر یه چیزی بگو، داداش تو رو خدا یه چیزی بگو.چرا دارین نگاه میکنید، یه کاری بکنید، مگه شما امدادگر نیستید. مگه نمیبینی حرف نمیزنه، اگه بلد نیستید، یکیو صدا کنید. سریع یکی رو بیارید. باید نبضشو چک کنم. دستمو میزارم روی گردنش، چرا نبض نداره. شکمش تکون نمیخوره. نفس نمیکشه. باید تنفس دهان به دهان بدم.امدادگر جلومو میگیره، توی چشماش اشک حلقه زده، به نرمی همراه شرم و افسوسی که توی صداش موج میزنه، میگه: مگه نمیبینی سینش شکافته شده.چی داره میگه، مگه نمیبینه نفس نمیکشه، هر لحظه که میگذره حیاتیه، سریع باید تنفس مصنوعی بدم بهش، چرا خودش اینکارو نمیکنه. فرصت این افکارو ندارم. سریعا کنارش میزنم، دهنش رو باز میکنم، خشکم میزنه، خون تو دهنش جمع شده، سرش رو میچرخونم تا خون خارج بشه و راه تنفسش باز بشه.بینیش رو با دست راستم گرفتم، یه دم عمیق کشیدم و داخل دهنش بازدم کردم، دوباره، دوباره. نفس نمیکشه، باید ماساژ قلبی انجام بدم. این خون چیه، چرا انقدر خون گرفته سینش رو.دو نفر از امداگرا دستام رو میگیرن و منو به عقب میکشن.ولم کنید، چیکار می کنید، ولم کنید، فرصت زیادی نداره، باید سریع یه کاری کنم نفس بکشه. امدادگر با عصبانیت میگه: " اون مرده، خون زیادی از دست داده، نفس نمیکشه، خودتم وضعیت خوبی نداری ".چی داره میگه، سریعا خودم رو میکشم جلو. شروع میکنم به ماساژ دادن قلبش، نفس نمیکشه. دوباره ماساژ میدم، نفس نمیکشه، دوباره، نفس نمیکشه، نفس ...مامان کجاااااایی؟! علی اکبرت نفس نمیکشه، هر کاری میکنم نفس نمیکشه، مامان هر کاری میکنم نفس نمیکشه، مامان علی اکبرت نفس نمیکشه. مامااا... چرا صدام قطع شد، چرا نمیتونم داد بزنم، چرا دارن روی علی اکبر پارچه سفید میکشن، میخوام بگم نکنن ولی صدام در نمیاد.یه نفر از چند متر اونوتر داد میزنه یدونه اینجا پیدا کردیم، چی پیدا کرده، راستی محمدرضا کجاس؟ چرا نمیاد کمک کنه، چرا ...با صدای انفجار از خواب میپرم، یعنی کابوس بود، خداروشکر کابوس بود.شیشه ها تا مرز شکستن میلرزه، این یکی چقدر نزدیک بود، یعنی علی اکبر کی الان زیر آواره؟!خرس آبیخرس آبیSun, 10 May 2026 17:00:39 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/دنیای-از-این-مضخرف-تر-هم-میشد-trzt1pghd7voاگه داری اینو میخونی یعنی من و تو، با هم تو یه دنیا افتادیم، البته اگه به هر شکلی از دنیایی دیگه داری میخونی واقعا برام سئواله چجوری و فک نکنم دنیایی که داری از مال من مضخرف تر باشه. البته که دست بالای دست زیاده، که اگه دست بالا رو تو این موضوع داری، به خشکی شانس. جام مضخرف ترین دنیا رو هم میتونی ازمون سلب کنی.(اندر احوالات یک ذهن مریض)فکرش رو بکن، جهانی فارغ از تصور و درک آدم در هر موجود زنده در جریانه، کافیه صرفا به تک سلولی از میلیاردها سلول هر موجود زنده نگاه کنیم، به شکل سهمناکی شگفت انگیز و خارق العادس. در عین حال از جون همین موجودات حیرت انگیز، این جهان های زنده در حال حرکت، بی معنی تر نداریم.نمیدونم امروز چندتا مورچه زیرپام له شد. حتی متوجه نشدم که مثله همیشه اندک تاسفی بخورم و از کف پام جسد له شدشون رو توی خاک بتکونم. یا اینکه چند تا آدم در نقاط مختلف این دنیا بر اثر گرسنگی مردن، شایدم سقوط هواپیما یا برخورد مستقیم دو تا قطار، یا حتی لیز خوردن به خاطر پوسته موزی که معلوم نیست کدوم احمقی انداخته کف زمین.من میتونم قسمت ذکر نشده آمار کشته های اصابت یه موشک با این تیتر باشم " اصابت چندین موشک به منطقه ... در ... منجر به کشته شدن تقریبا 100 نفر شد "تقریبا 100 نفر یا به عبارتی 129 نفر. 29 نفر، من، یکی از اون 29 نفر. البته با این فرض که خوش شانس باشیم و خبرمون پخش بشه؛ بین خبرای داغ دیگه گم نشه، تا در نهایت یه نفر تو بالا پایین کردن اخبار، چند ثانیه چشمش بهمون بخوره و با بی حوصلگی از کنار خبرمون رد بشه.یا حتی توی پاندمی بعدی با عنوان " در هجدهمین روز همه گیری Zart، میزان جان باختگان بر اثر این بیماری 5000 نفر اعلام شد. " 5000 نفر یا به عبارتی 5112 نفر، 112 نفر شامل من که حتی در آمار ها هم دیده نمیشن.و حتی یکی از صدها جنازه ناشناس یک گور دسته جمعی که حدس زده شود دست و پابسته زنده به گور شده اند.گور دسته جمعیفاصله بین نیستی و هستیِ احمد، جوون 22 ساله دل پاک، یا آلار مادر یه دختر کوچولوی نازو یه وروجک شیطون، و دنیا، تجلی رویا توی چشمای درشتی که داره و سهراب ... بعضا میتونه کمتر از فشردن یه دکمه باشه.توی حبابی از توهم اهمیت داشتن، وجود عدالت و از این دست خیالات زندگی می کنیم تا موقعی که واقعیت عین قطاری که راهبرش خوابش برده، بدون هیچ رحم و توجهی به تصورات معصومانمون، زیرمون میگیره.البته جهان تا بوده همین بوده، موجوداتش یا همدیگر رو میخوردن یا خورده میشدن، یا توسط بلایای طبیعی یا حوادث مختلف، یا کمبود منابع از بین میرفتن، همینقدر مزخرف، پر از رنج، ناعدالتی، زشتی. ما آدم ها بودیم که برای فریب خودمون سعی کردیم تصویر قشنگی ازش برای خودمون ایجاد کنیم.ما بودیم که برای فرار از کنش های زشت انسانیمون شروع کردیم به توجیح و داستان سرایی. ما انسانیم، پر از نقص و زیبایی، پر از طمع، حرص، نوع دوستی، حسادت، شفقت، کوته بینی، خیرخواهی، ...بلایی بزرگتر از ما انسان ها برای خودمون و موجودات این کره خاکی هم وجود داشته؟ بلایی نشات گرفته از هوشمندی و کاستی هامون.نمیدونم. نمیدونم جهانی مزخرف تر از این جهان هم قابل تصور هست یا نه، جهانی که مملو از رنجه و دیدن رنج دیگری مزید رنجه. عدالتی در کار نبوده و نبودش مزید رنج. شکوه شگفتی ها به سخره گرفته شده و برآشفتگیش مزید رنج.// اگه عریان بودن حرف هام موجب رنجش خاطر بود عذر میخوام، شیوه دیگه ای برای زدن حرفم نداشتم، با همه این ها جلوه هایی از امید هم تو این دنیا وجود داره. //خرس آبیخرس آبیThu, 07 May 2026 00:09:15 +0330https://virgool.ir/@jamalghorbani.u/بچه-انقدر-با-اون-سیم-بازی-نکن-xvdejw2ld1haکاش میشد داد بزنم، بگم &%#$%*@*&@%%$ انقدر با اون سیم بازی نکن. ولی خب از اونجایی که اجازه حرف زدنمون وابسته به نامحسوس حرف زدنه و آزادی بیان یا به عبارت بهتر آزادی پس از بیان ...داریم، همین منوال رو در پیش میگیریم.از سر قلبم میپذیرم، بله از سر قلبم، که طرحی تحت عنوان اینترنت پرو برای یاری رسانی کسب و کار ها ارائه شد و حالا بماند تمام اتفاقات و جنجال هایی که پیرامونش پیش اومد و خودتون بهتر از من در جریانش هستید و دارید زیستش می کنید.نیومدم یه طرفه قضاوت بکنم و بگم هر کسی از این اینترنت استفاده کنه بی شرفه یا حرف هایی از این دست. میزان نیاز، تاب آوری و آسیب پذیری آدم ها نسبت به قطعی اینترنت متفاوته و خب نمیشه کسی که عدم استفادش از اینترنت برابر با از دست رفتن تفریحش باشه با کسی که عدم استفادش برابر با از دست رفتن سرمایه هنگفت، تلاش های چندین ماهه و چندین ساله یا عواقب جدی باشه، مقایسه کرد.همونطور هم که به کسی نمیشه گفت نفس نکش، نمیشه بقیه رو هم از استفاده اینترنت منع کرد. از یه جا به بعد، بسته به میزان تاب آوری و نیاز هر کسی هم که باشیم مجبور به استفاده میشیم.اما خب در هر صورت اینترنت نیاز پایه و حق عمومی همه افراده و هرگونه اعمال دسترسی و محدودیت خاص تبعیض محسوب میشه. به طبع هر کسی هم که استفاده کنه، تاییدی بر این تبعیض گذاشته، چه برای نیاز واجب و چه غیرش.اما خب آینده به ما بستگی داره، اینکه اجازه بدیم حق پایه و عمومی همه مردم به یه کالایی لوکس و تبعیض آمیز همراه محدودیت تبدیل بشه یا جلوش وایسیم و نزاریم این اتفاق بیفته.حرفایی شبیه اینکه صرفا " استفاده نکنید تا درست بشه " در نهایت منجر به این میشه که با یه شیب نمایی به سمت عادی شدن این قضیه حرکت کنیم، در ابتدا افرادی کم با بیشترین نیاز و کمترین تاب آوری و در ادامه عموم جامعه، که خب متاسفانه اوضاع از این اینم خراب تره.لطفا به صرف " از اینترنت پ.ر.و استفاده نمیکنم " اکتفا نکنید. بله اگه استفاده نکنید خوبه. اگه مجبورید، استفادتون صرف اون نیاز واجب باشه. اعتراض کردن، مخالفت کردن خوبه اما مهم تر از همه این ها مطالبه گری کردنه. با امضای کارزار، با پیگیری از اپراتورها و فشار آوردن بهشون. با درخواست و اعتراض مستقیم از نهاد های مربوط، در نهایت به هر شکلی که خودت میدونید، نذارید عادی بشه. حق تون رو مطالبه کنید.خرس آبیخرس آبیWed, 06 May 2026 21:16:58 +0330