https://virgool.ir/feed/@jahangir.shfa2026-11-11 06:07:04https://files.virgool.ir/upload/users/13713/avatar/qvvgXO.pnghttps://virgool.ir/@jahangir.shhttps://virgool.ir/@jahangir.sh/شاید-من-مقصرم-jl6oepwrrsmj‌"‏کاش همه یه جانان داشته باشن که با دیدن خنده‌های از ذوقش، شده برای چند ساعت، فراموش کنن همه‌ی ناکوکی‌های ساز دوران رو. وی امشب سری آسوده بر بالین می‌گذارد."این توییت یکی از دوستان رو دیدم و یهو رفتم توی فکر. این‌که چه کسی مقصر است؛ نوازنده‌ی ساز؟ یا شنونده‌ی نوای ساز؟ و یا اصلِ موسیقی نواخته شده؟منظورم همان نگاهِ دیالکتیکی است. آیا سازهایی که اطراف ما نواخته می‌شوند کم است؟ آیا هر کدام از ما نوازنده‌هایی نیستیم؟ آیا زندگانی‌های ما، همه موسیقی‌هایی سیّال در عرصه‌ی عالَم نیست؟ به این فکر می‌کنم که آیا نکند ما مقصر باشیم؟ نکند ما خوب گوش نمی‌دهیم به این موسیقی‌هایی که نواخته می‌شود؟ نکند که گیرنده‌های ما ضعیف است؟ نکند که گوشِ ما حتا نمی‌شنود؟ نکند که ما توانایی لذت بردن از موسیقی‌های جاری در عالم را نداریم؟شاید من مقصرم؟جهانگیر ابن ابراهیمجهانگیر ابن ابراهیمSat, 11 Aug 2018 01:13:41 +0430https://virgool.ir/@jahangir.sh/از-روزمرگی-به-روزمُردگی-wmj3bl8r3ix3مرگ وقتی می‌آید، فرد را نه تنها خاموش می‌کند، بلکه او را از هر تغییر و شدنی هم وامی‌دارد. به عبارتی مرگ انتهای حرکت و شدن است. وقتی کسی می‌میرد دچار ثبات و بی‌حرکتی می‌شود.وقتی می‌گوییم روزمرگی، احتمالاً منظورمان حالتی ست که آمد و شد روزهایمان، دچار ثبات و بی‌حرکتی است. اتفاق خاصی نمی‌افتد، تجربه‌ی خاصی حاصل نمی‌شود و به عبارتی مجموعِ امروزمان با دیروزمان تفاوتی ندارد. این‌گونه به نظر می‌آید که روزمرگی (با فرض قبول کردن این تعریف) از حیث مفهوم درونی، تفاوتی با مرگ ندارد. البته از این نکته هم نباید غافل شد که یک تفاوت فوق‌العاده بااهمیت و تعیین‌کننده‌ای هم میان این دو وجود دارد: مرگ، انتها و بی‌حرکتی قطعی و نهایی و غیرقابل تغییر است، اما از مرگِ در روزمرگی، راه نجات و برون‌رفت وجود دارد. به تعبیری دیگر؛ مرگ (عموماً) دستِ ما نیست، اما روزمرگی در دستان ماست.جهانگیر ابن ابراهیمجهانگیر ابن ابراهیمSat, 28 Jul 2018 14:55:08 +0430