https://virgool.ir/feed/@jafari.sefidمربی رشد کیفیت زندگی شخصیfa2026-11-11 15:56:51https://files.virgool.ir/upload/users/107860/avatar/6R0BfH.jpghttps://virgool.ir/@jafari.sefidhttps://virgool.ir/@jafari.sefid/من-می-خوام-خـــوب-زندگی-کنم-jrosgfrmxfkzتمرین زندگی شجاعانهمنیات - قسمت اولمن می‌خوام خوب زندگی کنمهمین جمله ساده، چند سال پیش افتاد توی سرم و باعث شد کلا زندگیم ازین رو به اون رو بشه. من الان یک کوچ هستم و کارم و زندگی‌م بر اساس کوچینگ، راهبری و همیاری آدم‌هاست و این چیزی که می‌خوام براتون تعریف کنم درباره مسیر پر از درد و خونریزیه که تا الان طی کردم.بی‌قرار شده بودم و همش دنبال این بودم که چطور خوب زندگی کنم. حتی یه وقتی به یه جایی رسیدم که دیدم همه کار کردم اما اصلا زندگی ندارم. کلا همه چیم قاطی شده بود.سال‌های عجیب غریبی رو گذروندم. از چیزی که بودم اصلا راضی نبودم. راستش اصلا چیزی نبودم!!! همش می‌خواستم خودم باشم و مثل خودم زندگی کنم. می‌خواستم مثل آدم‌هایی که اطرافم هستن نباشم. مثل بابام نباشم. می‌خواستم مثل هیچکسی نباشم اما در واقع شده بودم مثل چند نفری که فکر می‌کردم خیلی خفنن و به نظرم خیلی شاخ بودن. دلم می‌خواست مثل اونا باشم. یه ذره مثل این یه ذره مثل اون. خودم الان که بهش فکر می‌کنم هم خنده‌ام می‌گیره هم بغضم. چطور سال‌ها همه چی بودم غیر از خودم.تقصیری هم نداشتم البته. نمی‌دونستم! بیشترین تلاشم در حد به در و دیوار زدن خودم بود. بیشتر در حال جنگ و عصیان بودم تا زندگی. در حال خراب کردن بودم. سال‌های کوچیکی پسرم رو اونطور که دوست داشتم باهاش نبودم. سال‌های زیادی رو از رابطه مشترکم با سعیده و روزهای خوبی که می‌تونستیم باهم کلی چیز بسازیم و تجربه کنیم، توی هپروت جنگ و عصیان و دنبال زندگی خوب گشتن از دست دادم.چیزی که نمی‌دونستم چی بود؟اینکه که خوب زندگی کردن توی خوب زندگی رو ساختنه. یعنی تلاش و تقلا در کنار مشاهده بدون قضاوت و توجه به چیزهایی که برام مهمه و می‌خوامشون و ارزش گذاشتن برای اونا و متعهد بودن به اونا در کنار حضور داشتن. حضور داشتن یعنی فارغ از هیجان و احساسات کنترل نشده، بدون قضاوت و برچسب زدن، به خودم و دنیای اطرافم توجه کنم. همون چیزی که مهم‌ترین و واقعی‌ترین بخش زندگی یه آدمه!و همه اینا (یعنی همون خوب زندگی کردن و خوب زندگی رو ساختن‌)، لزوما اصلا لذت بخش و باحال و دوست داشتنی نیست. نه تنها اولاش اینجوری نیست بلکه تا آخرش هم می‌تونه همینجوری باشه.چیزی که خیلی دوستش دارم ممکنه خیلی دوست داشتنی نباشه.راه خوب زندگی کردن توی ناخوب زندگی کردنه.تا اینجا رو داشته باشین تا در ادامه بگم چی کمک کرد من بیشترین تغییر رو داشته باشم، چی بدترین دشمنم بود، کی اصلا حمایتم نکرد و چطوری زندگی مشترک با ملکه رو از نابودی نجات دادم.محسن جعفریمربی رشد کیفیت زندگی شخصیکانال تلگرام: https://t.me/noorabravelife"نــورا" - خانه آدم‌های واقعیتمرین و تجربه زندگی واقعی و شجاعانهmohsen jafarimohsen jafariSat, 24 Dec 2022 12:56:19 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/آیا-این-بچه-رو-دوست-داری-z8yvros8svnhمی‌خوام یه خبری رو درباره دنیا و انسان‌ها اعلام کنم. یه خبر خیلی مهمقبلش مقدمه‌ش رو می‌گم. لطفا با من بیا.بچه‌ها خیلی دوست‌داشتنی هستن. درسته؟وقتی یه نوزاد اینجوری (تصویر بالا) گوگولی موگولی شاد و جیگر رو می‌بینی دلت ضعف می ره، گُل از گلت می‌شکفه،‌ لبخند به لبات میاد و دلت می‌خواد بری بچلونیش...اما می‌دونی این جیگرا،‌ خونبارترین و دردآورترین موجودات دنیای آدما هستن؟!درد زایمان یکی از بالاترین میزان درد‌هاییه که بشر می‌تونه تحمل کنه. زایمان همراه با خونریزی زیادی هست (معمولا) و زخم‌هایی رو در خانم‌ها بجا می‌ذاره که گاهی تا سال‌ها اثرش رفع نمی‌شه.معصومیت نوزادان همیشه جذابه،‌ بوی زیر گلوی نوزاد که مثل بوی بهشت می‌مونه، یه نوزاد وقتی توی یه جمع هست تقریبا نمی‌شه که روی جمع اثری نذاره... اما...شده بری سینما وسط فیلم یه نوزادی یهو شروع کنه به ونگ زدن و سالن رو بذاره روی سرش؟شده جایی مهمون باشی و بچه صاحب خونه شب مدام گریه کنه و نذاره شما بخوابی؟شبایی که بچه‌ها نمی‌خوابن و تا صبح با تمام قوا جیغ و فریاد می‌زنن،‌ پدر و مادرش فقط از خدا می‌خوان که ساکت بشه و بخوابه...اینا خبر اصلی که می‌خوام بگم نیستا. با من بیایه نوزاد به تنهایی می‌تونه آرامش یه جمع رو به هم بزنه، یک مهمونی رو خراب کنه، سفر یک خانواده رو کنسل کنه، آینده یه خانواده رو تغییر بده و همه اینا درحالیه که هیچ کس نمی‌تونه بهش بگه بالای چشمت ابروی هست؛ فقط باید قربون صدقه‌ش بری.اون ونگ می‌زنه و با تمام وجود داد و بیداد می‌کنه و تو باید تمام تلاشت رو بکنی که آرومش کنی، بهترین شرایط و امکانات رو در اختیارش بذاری، حتی اگه هلاک و جنازه هم بودی باز هم باید با تمام وجود در خدمتش باشی و در نهایت حق هیچ شکایتی هم نداری...حالا می‌خوام خبر اصلی رو بهت بدماین چهره موفقیته!موفقیت مثل یک نوزاد، بسیار جذاب و دلفریب و دوست داشتنیه (واقعا) و بسیار هم دردآور و زخم زن و جان گیر ( حقیقتا).موفقیت از دور و در آغوش دیگران بسیار معصوم و جذاب و شیرینه. دل همه رو می‌بره همه قربون صدقه‌ش می‌رن و می‌خوان داشته باشنش؛ اما در بطنش پراز درد و خونریزی و تحمل سختی بیش از حد توان و صبوری در شرایط کاملا ناعادلانه ست.آدما وقتی یه بچه رو می‌بینن از بس شیرین و دوست داشتنیه، معمولا خودشون به فکر میوفتن که بچه‌دار بشن یا ازدواج کنن. شیرینی بچه‌ها برای تغییر مسیر آدم بزرگا خیلی موثره. اما هر پدر و مادری که بچه‌ای بزرگ کرده باشه می‌دونه که در کنار این شیرینی واقعی،‌ چه رنج‌ها و فشارها و نامطلوبی‌های حقیقی وجود داره.موفقیت، تغییر، رشد،‌ ساختن دنیای مطلوب... بسیار شیرینه اگه درد و رنج و سختی‌هاش رو بپذیری، اگه برای به دست آوردنش درگیر دلیل و علت نشی و فقط بخوای داشته باشیش، اگه آماده باشی برای هر چیزی که قطعا از حد توان فعلی تو خارج خواهد بود.بچه‌ای که ونگ نزنه،‌ بچه‌ای که موقع دنیا اومدنش درد و خونریزی ایجاد نکنه یا در طول بزرگ شدنش هیچ مسئله و مشکلی برای پدر ومادر به وجود نیاره قطعا بچه نیست.موفقیتی که همراه با رنج و تلاش و صبر و تعهد به چیزی فراتر از خود نباشه قطعا موفقیت نیست.حالا بگو آیا این بچه رو دوست داری؟ آیا می‌خوای داشته باشیش؟محسن جعفری / کوچ خلق برند شخصیmohsen jafarimohsen jafariSat, 27 Nov 2021 17:08:18 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/امیدواری-در-شرایط-سگ-مصصب-ic6ljwwz5nogماشالا که از در و دیوار و از همه جای مملکت،‌ نگرانی و استرس و ناامیدی می‌باره. من کلا اهل اخبار و روزنامه خوندن خبری نیستم، اما بعضی خبرا و اتفاق‌هارو نمی‌شه نشنید یا نشنیده و ندیده گرفت.از تمام چیزایی که در چشم‌انداز برای آینده شغلی و زندگی و اجتماعی خودمون و بچه‌های واقعا بی‌گناه و بی‌پناهمون (حالا خب مگه خودمون چه گناه یا پناهی داریم ؟ والا) به نظر میاد، تقریبا هیچ جایی و هیچ‌جوری خبری از خوشی و امیدواری انگار وجود نداره یا دیده نمی‌شه.لازم نیست اینو کسی بهمون بگه، داریم زندگیش می‌کنیم و هر روز و هر ساعت با تمام وجود لمسش می‌کنیم.این یعنی چی؟تکلیفم چی می‌شه الان؟ لحافو بکشم روی سرم و خیلی شیک و مجلسی حناق بگیرم و بمیرم؟ یا با خوشبینی احمقانه که به زودی همه چی درست می‌شه، اینقدر بخورم و سرخوشی کنم تا بمیرم؟ یا کار کنم و جون بکنم و خودم رو برای ساختن املاک و دارایی خفه کنم و بمیرم؟ (ته همش بلاخره بمیرم!)یه چیزی که شرایط رو سخت می‌کنه همین خوشبینی‌ها و مثبت‌اندیشی‌های الکی و آبکیه. آخه وقتی تا کمر توی همه چی فرو رفتیم مگه می‌شه انتظار داشت یهو با یه اتفاق همه چی عوض بشه یا یکی مثل سوپر من بیاد با یه حرکت همه چی رو درست کنه یا ازین خزعبلات.اینجاست که تمام حرفای صد من یه غاز و سطحی که در باره نگاه مثبت می‌گن نه تنها به درد نمی‌خوره بلکه همینا می‌شه استخون لای زخم. (صد البته که آنچه سلیگمن و رفقاش درباره روانشناسی مثبت‌گرا می‌گن با این حرفای عساتید ان‌گیزشی خیلی فرق داره)اصلا امیدواری یعنی چی؟همونطور که می‌دونین امیدواری دوتا مولفه اصلی داره:1- داشتن هدف مشخص و شفاف و اراده و عزمی کاملا جزم برای رسیدن به اون2- توانایی ساختن یا یافتن مسیرهای جایگزین برای رسیدن به هدف در صورت نازل شدن بلاهای پیش بینی نشده زمینی و آسمونی و شرقی و غربی.یعنی وقتی می‌گم من کاملاً نسبت به آینده‌ی این کسب و کار ( یا هرچی) امیدوارم قاعدتاً دو شرط زیر رو در نظر گرفتم:اولا اینکه می‌دونم ازین کسب و کار ( یا هرچی) چی می‌خوام و اراده کردم باهاش چی به دست بیارمدوما مطمئنم و تلاش خواهم کرد که اگر در مسیری که توی ذهنم ساختم برای رسیدن به هدفم به مانعی رسیدم، اونو دور بزنم و مسیرهای جایگزین رو پیدا کنم و بزنم به قلب ماجرا ( احتمالا آهنگی حماسی هم در پس زمینه مشغول پخش است- با تچکر از اتاق فرمان)(چارلز ریک اسنایدر – روانشناسی امید)اگر این دوتا رو ندارم و اینجوری نیستم، فقط مشغول به خوشبینی الکی و آبکی‌ام؛ یعنی منتظرم در آینده نزدیک همه چی به خیر و خوشی بگذره و من هم آب توی دلم تکون نخوره.در واقع امید داشتن، از جنس برنامه‌داشتن و اطمینان از اینه که می‌تونم به هدفم برسم؛ اما خوش‌بین بودن بیشتر به اتفاق‌های بیرونی خارج از کنترل من تکیه می‌کنه.آقای جان لیچ هم در همین زمینه نکته مهم و ظریفی رو می‌گه : در بحران‌ها و حوادث و سختی‌ها ما معمولا به رفتا‌ر کسانی توجه می‌کنیم که با موفقیت و دست و جیغ و هورا از اون بحران اومدن بیرون . اما هیچ وقت نمی‌ریم وضعیت کسانی رو بررسی کنیم که به صورت بالقوه می‌تونستن از بحران عبور کنن، اما زه زدن و کم آوردن و عموما هم ریق رحمت رو سر کشیدن و نیست و نابود شدن.مثالی که آورده اینه: چگونه می‌شود که پس از سقوط یک هواپیما، دو سرنشین‌ که زخم چندانی هم نداشته‌اند، در کنار هواپیما می‌مانند و جان می‌دهند. اما یک سرنشین پیاده راه می‌افتد و یازده روز دنبال کمک برای خود و دوستانش می‌گردد و زنده می‌ماند؟ (جلالخالق- خدایا توبه)خب حالا که چی؟ناامیدی مساویستِ مرگه؛ اینو دیگه همه می‌دونن. یعنی دردناک‌تر از هر بلایی که قراره به سرمون بیاد و شرایط رو هی بیشتر و بیشتر اسفناک و نگران کننده کنه، خود ناامیدی و تصور اینکه ما هم هیچ شکری نمی‌تونیم براش میل کنیم (!) صد برابر می‌تونه از اصل مصیبت‌و بلا،‌ کشنده‌تر و نابود کننده‌تر باشه. پس اگه بتونیم حتی یه ذره جلوی ناامیدی رو بگیریم،‌ ممکنه فقط زجر مسائل و سختی‌ها رو بچشیم و در آینده‌ای که بلاخره خواهد آمد ما زنده باشیم و البته با تجربه‌تر و با انرژی‌تر، برای ساختن تغییرات بزرگ!یعنی حالا چه می‌شه کرد؟طبق تعریف امیدواری، برای جلوگیری از ناامیدی اول باید یه هدف برای خودمون و زندگی‌مون تعیین کنیم. هدفی که ملموس و واضح و ممکنه باشه (همون اسمارت بودن که همه می‌گن)، و من هم تمام اراده و تلاشم رو به کار بگیرم که بهش برسم.خب توی این اوضاع و شرایط مگه سگ گازم گرفته که هدف داشته باشم؟ مگه جایی برای امید هست که هدفی بذارم؟!!!!...بابا دادا اصل قضیه رو فراموش نکن، اصل اینه که بتونیم با امید و امیدواری تا جایی که ممکنه و از دستم بر میاد زندگی کنم و دنیا رو جای بهتری برای خودم و اطرافیانم کنم.هدفی هم که انتخاب می‌کنم می‌تونه هر چیزی باشه که با توجه به همین شرایط منو سر ذوق بیاره. خواسته اصلی امیدوار موندنه ( و نه خوشبین بودن!) تا بتونم زندگی کنم.اگر ناامیدی مساویستِ مرگه،‌ امیدواری هم در هر شرایطی مثل شرایط سگ مصصب الان، می‌تونه تنها ابزار و روش زنده موندن بلکه حتی پویا بودن باشه.(اگه با حرفم موافقی لایک یادت نره! ممنونم که همراهی)با نگرانی آینده چه کنم؟ها! نگرانی آینده ازون چیزاییه که همیشه می‌تونه مارو زمین بزنه و بدجور هم بزنه. در این زمینه من می‌خوم بهت یه دید و نگرش بدم که به خودم خیلی کمک کرده.تصور خام و بی‌پایه ما اینه که اگر امروز فلان کار و فلان کارو انجام بدم،‌ اگر اینجور باشم و اونجور نباشم، می‌تونم شرایط آینده رو تغییر بدم، می‌تونم آینده رو بسازم، می‌تونم کاری کنم که آینده بهتر از امروز باشه...اما حقیقت اینه که آینده همیشه اتفاق میوفته، یعنی ناگهانی بدون اینکه بدونم چه شکلی و چه طوری و از کجا، بر من نازل می‌شه؛ تمام چیزهایی که ازش می‌ترسیم، واقعا نمی‌دونیم چطوری ممکنه ازش در امان باشیم چون معمولا امانی وجود نداره؛ روی سرمون خراب می‌شه.آینده اگر دیو باشه مارو بلاخره خواهد بلعید و اگر فرشته باشه مارو سرانجام در آغوش خواهد کشید.پس نگرانی من از آینده چه تاثیری روی اون خواهد داشت جز اینکه حال منو، زندگی منو خراب می‌کنه؟!نگرانی از آینده مقابله بی‌خودی‌ست که برای بقای بیشتر ( به خیال خودمون) انجام می‌دیم و تنها اثری که داره اینه که مارو از زندگی واقعی که همین الان وجود داره دور می‌کنه.البته که این حرف من منافاتی با برنامه ریزی و اصولی کار و زندگی کردن و از ابزارهای سنجش و مراقبت از خودمون استفاده کردن نداره، اونا جای خودش که خیلی هم لازمه.اما آینده چیزی نیست که در کنترل من باشه و نگرانی برای چیزی که در کنترل من نیست فقط و فقط منو از هدف‌های اصلی و امیدبخشی که دارم منحرف خواهد کرد و این یعنی همون نابودی؛ من می‌خوام زندگی کنم!من یه کوچ هستم و اینا دغدغه‌هاییه که من تقریبا هر روز یا خودم باهاش درگیرم یا از مراجعانم می‌شنوم.برای من مهمه که تو باکیفیت‌تر و بیشتر زندگی کنی،‌ چون تو دنیای منو می‌سازی.محسن جعفریکوچ خودرهبری و طراحی هویت برند شخصیmohsen jafarimohsen jafariTue, 03 Aug 2021 15:32:33 +0430https://virgool.ir/@jafari.sefid/خودم-باشم-یا-آمیتاب-باچان-jyr08qmpxo3uبرای اینکه جذاب باشم، برای اینکه بیشتر مورد توجه باشم، برای اینکه بهتر بهم اعتماد کنن و حرفمو بخونن،... بهتره شبیه یکی باشم که همه اینارو داشته باشه. سخته شبیه خودم باشم و بخوام روی آدما تاثیر بذارم، سخته خودم باشم و بخوام که آدما بهم اعتماد کنن و همراه باشن. سخته... این دیالوگ معمولا توی ذهنمون میاد و میره. (گاهی هم می‌مونه)یه وقتی همه دلبرای ایرانی دوست داشتن شبیه #آمیتاب_باچان باشن. وقتی "ویجی" با اون صدای گرم خسروخسروشاهی صحبت می‌کرد و خلاف‌کار فردین مسلکی بود که داغ غم مادرش سوزنده بودش و جلوی پدرش قد علم کرده بود.اگه کلاغ باشم و بخوام راه رفتن کبک رو تقلید کنم، اون #مخاطب بی‌نوا از کجا بدونه دقیقا با چه موجودی طرفه؟ از کجا بدونه من کیم که بتونه به من اعتماد کنه؟من هرچی باشم و هر طوری که باشم، "خودم"بودن، قطعا جذاب‌تر و تاثیر‌گذارتر از هر بودنی خواهد بود. حتی اگه اون بودن قهرمان همه یا آمیتاب باچان باشه.ساختن یک #برند_شخصی که حقیقی‌تر بودن منو در زندگی خودم و در حضور دیگران ممکن کنه، زیستن منو راحت‌تر و دل‌نشین‌تر می‌کنه و به دیگران هم کمک می‌کنه ارتباط بهتر و مطمئن‌تری با من بسازن.برند شخصی تصویری از بودن حقیقی و جذاب خودته. اون تصویر رو پیداکن و بساز.دوست تصویر خودت رو بسازی یا شبیه قهرمان‌ها باشی؟محسن جعفریکوچ #خود_رهبری و طراحی برند شخصیmohsen jafarimohsen jafariTue, 13 Jul 2021 15:36:19 +0430https://virgool.ir/@jafari.sefid/چطوری-یک-رابطه-دوستانه-رو-به-فاجعه-تبدیل-کنیم-m0wyqa5t66gnقبلا گفتم که گوش دادن و خوب شنیدن، برای شکل گیری یک ارتباط سالم و مفید، به شدت لازمه. در واقع گوش دادنه که یک ارتباط رو شکل می‌ده، نه حرف زدن. (نوشته "چرا اینقدر کیفیت روابطمون پایینه؟!" رو بخون)اما چیزایی هست که اجازه نمی‌ده ما خوب و کامل به صحبت‌هایی کسی که جلومون نشسته و داره خودش رو می‌کُشه تا به ما چیزی رو بگه، گوش کنیم؛ نه اینکه نشنویم چی می‌گه، در واقع متوجه نمی‌شیم.اولین و مهمترین دلیلش اینه که ما معمولا به جای اینکه به کلامی که داره گفته می‌شه گوش کنیم، به گفتگوی توی ذهن خودمون و تفسیر و تحلیل شرایط و قضاوت‌هایی که توی ذهنمون میاد گوش می‌کنیم.ذهن ما مدام در حال تفسیر و حرف زدن و قضاوت کردن و اینو به اون چسبوندن هست. این کار بی اراده و اجازه ما شکل می‌گیره و معمولا با ما هست.وقتی یه گفتگویی داریم با یه نفر دیگه که نیاز داره بهش گوش بدیم، اگه این حرف‌زدن و سروصدای ذهنمون بیاد بالا و بلندتر از حرفای طرف مقابل باشه، اجازه نمی‌ده ما به هیچ وجه حرفای اونو بشنویم. این می‌شه که بعد از یه مدت گفتگو، اون طرف از دست ما شاکی می‌شه و می‌زنه زیر میز کافه و با دلخوری و گاهی فحش و فضیحت رها می‌کنه و می‌ره و ما می‌مونیم با این سوال که چی شد؟ من که خوبیشو می‌خواستم. مگه حرف بدی زدم؟نه حرف بدی نزدی، اما همین که حرف زدی بد بود! تو حرف‌هایی که توی ذهن خودت بود رو شنیدی و همونا رو گفتی و این یعنی اصلا به حرف‌های گوینده گوش نکردی، اصلا اون شنیده نشده و اینو کاملا حس می‌کنه.آفرین تبریک می‌گم؛ تو تونستی یک رابطه دوستانه رو به فاجعه تبدیل کنی!چرا این فاجعه پیش میاد؟وقتی که ما درست شنیده نمی‌شیم در واقع امنیت ما به خطر می‌افته، حس می‌کنیم درک نشدیم، بودنمون تصدیق نشده و مورد پذیرش قرار نگرفتیم. این همون عامل اصلیه که روابط رو نابود می‌کنه؛ ما محاله با کسی که مارو درک نمی‌کنه یا مارو نمی‌پذیره، ارتباطی داشته باشیم.خیلی از جواب‌هایی که ما در هنگام گفتگو در مقابل حرف گوینده ازش زیاد استفاده می‌کنیم مصداق همین خوب گوش نکردن ما و خالی نبودن ذهن ما در موقع گوش دادنه؛ مثل:منم همینطور! ( مسئله تو مهم نیست، من از تو بدترم)مثال: دیشب نتونستم بخوابم اصلا …/ وای منو بگو، نمی‌دونی دیشب چه شب بدی داشتم …اگه من جای تو بودم … (این قدر ناله نکن. حوصله‌مو سر بردی)مثال: شرایطم خیلی سخت شده، دیگه خسته شدم … / من اگه جای تو بودم ول می‌کردم همه چیو می‌رفتم. تو دیوانه‌ای به خدا …این طور نباش (حق نداری این حس و نگرانی را داشته باشی)مثال: واقعا نمی‌دونم چکار کنم، نمی‌‌تونم از فکرش بیام بیرون …/ ولش کن، چند بار گفتم؟ بی‌خیالش شو … پاشو خودتو جمع کن …اوه چه وحشتناک! ( طفلی خیلی بدبخته)مثال:نمره‌های این ترمم اصلا خوب نشده، می‌ترسم نتونم پاس کنم …/ اوه اوه چه وحشتناک … اینجوری که نابود می‌شی … چکار می‌تونی بکنی …همینی که من می‌گم! (تو صلاحیت تصمیم گیری نداری)مثال:واقعا با این آدم چه کار می‌شه کرد؟ من همه تلاشم رو کردم …/ همین کاری که می‌گم رو بکن … فقط همین راهو داری …در واقع دل مشغولی ما به خودمون، باعث می‌شه نتونیم به گفته‌های طرف مقابل درست و حسابی گوش بدیم.اما چطور می‌تونیم یک شنونده خوب باشیم؟ چطور ازین مهارت استفاده کنیم؟در نوشته‌های بعدی خواهم گفت.برگرفته از کتاب هنر گمشده گوش دادن- مایکل پی نیکلزمحسن جعفری- کوچ و همیار خودرهبریmohsen jafarimohsen jafariTue, 16 Mar 2021 10:23:34 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/چرا-اینقدر-کیفیت-روابطمون-پایینه-yrgcmigouj6yاحساس تنهایی و یاس عاطفی و درک نشدن، ویژگی غالب روابط این روزهای ماهاست. درسته؟کیفیت روابط عموما خوب نیست. از حرف‌زدن با آدم‌ها و دوستان‌مون، حالمون خوب نمی شه. حس می‌کنیم هیچکس مارو درک نمی‌کنه.در میان جمع‌های مختلف حقیقی و مجازی حضور داریم اما انگار واقعا تنهاییم. احساس تنهایی ما در کنار آدم‌های دیگه برطرف نمی‌‌شه.و برای اینکه فریادهای تنهایی خودمون رو نشنویم به دنیای دیجیتال و مجازی پناه آوردیم. چرا اینجوریه؟مهمترین نیاز و دغدغه ما انسان‌ها،‌ ارتباط و رابطه است. یعنی چیزی که بیشترین دغدغه و نگرانی رو نسبت بهش داریم یا بیشترین خوشی و پاداش رو در طول روز و در تمام زندگی ازش دریافت می‌کنیم همین ارتباطات انسانیه.پایه اصلی هر رابطه، گفتگو است (ممکنه گفتگو بدون کلمه باشه) و برای گفتگو به دو قسمت "گوینده" و "شنونده" احتیاجه؛ گفتن و شنیدن باهم.جالب و مهمه که بر خلاف تصور عموم، مهم‌ترین قسمت هر گفتگو (و هر رابطه)، گفتن و حرف زدن نیست، بلکه گوش دادن و شنیدنه!بدون شنیدن، هیچ مکالمه‌ و حرف زدنی به گفتگو تبدیل نمی‌شه و باعث ایجاد ارتباط نمی‌شه. (تصور کن که توی یه اتاق داری با خودت صحبت می‌کنی)این نگاه به ما نشون می‌ده که گوش دادن و خوب شنیدن بسیار مهمه و برای ساختن هر رابطه و ارتباطی بسیار لازم و ضروریه. هر چند که در ظاهر خیلی کم‌اهمیت دیده می‌شه و کسی بهش توجهی نداره.و همینجا جاییه که ما ارتباطات و دوستی‌های خودمون رو خراب می‌کنیم و همیشه از تنهایی و بی‌کسی می‌نالیم؛ ما خوب گوش نمی‌کنیم و کسی رو نداریم به ما خوب گوش کنه!گوش دادن کاریه که به خاطر تکراری بودن، برامون عادی و کم اهمیت شده؛ مثل نفس کشیدن که اصلا بهش توجه نمی‌کردیم اما این روزها که می‌بینیم یا می‌شنویم به دلیل بیماری‌های تنفسی چه مشکلاتی متوجه‌مون هست،‌ بیشتر نسبت به نفس کشیدن‌مون حساس شدیم.اکثر ما تصور می‌کنیم که شنوند‌ه‌های خوبی هستیم. اما غافلیم ازین که خوب گوش دادن یه هنره، یه مهارته.چه طوری به دوستی‌ها و روابطمون صدمه می‌زنیم!وقتی غم و افسردگی رو در یکی از دوستان یا نزدیکانمون می‌بینیم، معمولا تصور می‌کنیم مشکل خاصی پیش اومده یا اتفاقی افتاده. شاید اون اتفاق یا مشکل این باشه که " هیچکس به او گوش نمی‌کنه!"کم حرفی و سکوت بعضی از آدما، نه به شرایط حالی که دارن، بلکه ممکنه به گذشتشون مربوط باشه. گذشته‌ای که در اون ،"گوش شنوایی" برای حرف زدن پیدا نکردن.در جلسات کوچینگم اینو با مراجع‌های بسیار تجربه کردم. آدم‌هایی که ناامید شدن و افسردگی و سکوت رو انتخاب کردن.نداشتن گوشی برای شنیدن (کسی که خوب و کامل به ما گوش بده و ما رو بشنوه) مارو از آشکار کردن جنبه‌های پنهان خودمون دور می‌کنه. چیزی که ممکنه دیگران اونو فروتنی بشناسن اما ممکنه ناشی از تردید برای پرده برداشتن از زخم‌های کهنه‌ی ماست.بعضی اوقات علاقه زیاد به تنهایی یک راهکار دفاعی ست برای سرپوش گذاشتن بر درد جانکاه "ناشنیده موندن". این راهکار یک پندار نادرست رو در ما شکل می‌ده؛ "پندار خوداتکایی". یعنی ما به خلوت می‌ریم و تنهایی رو انتخاب می‌کنیم، نه به این خاطر که بسیار به خودمون متکی و مستقل هستیم و به سکوت و دنیای درونی خودمون علاقه‌مندیم، بلکه به این دلیل که جایی برای بروز خودمون و گوشی برای شنیده شدن خودمون پیدا نکردیم. تنهایی و سکوت رو انتخاب می‌کنیم در حالی که در درون ما مملو از آشوب و گفتگو‌های خیالی ست.(برگرفته از کتاب هنر گمشده گوش دادن/ مایکل پی نیکلز)در نوشته‌های بعدی بیشتر در مورد اهمیت و تاثیر گوش‌دادن و همینطور شیوه درست انجام این کار صحبت می‌کنم.محسن جعفری- کوچ و همیار خودرهبریmohsen jafarimohsen jafariFri, 12 Mar 2021 11:10:50 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/ما-آدمیم-موجود-فضایی-نیستیم-xzxkishag7feگفتم نمی‌تونم نترسم. نمی‌تونم خودم رو کنترل کنم. نمی‌تونم توی کارهمیشه با انرژی بمونم. نمی‌تونم همیشه تعهدم رو نگه دارم. یه وقتایی دیگه خسته می‌شم. می‌خوام همه چی رو ول کنم برم. چطوری اینو بسازم؟ من که نمی‌دونم. من که نمی‌تونم خودم رو مدیریت کنم و کنترل کنم...نگاهم کرد،‌ آروم لبخند زد و گفت: خب آدمی.آدم به همین چیزاشه که آدمه.ترسیدن، ندونستن، خسته شدن، تنبلی کردن، بی‌خیال شدن،‌ بهانه آوردن، قضاوت کردن، ناامید شدن ... همه این چیزایی که می‌خوایم هر طور شده در مسیر موفقیت از خودمون دور کنیم و از داشتنشون احساس غم و خشم و کم ارزشی می‌کنیم ویژگی‌های آدم بودن ماست.اینا فقط مال آدماست و ما آدمیم. ما فرشته یا گیاه یا موجود فضایی نیستیم که ازین ویژگی‌ها نداشته باشیم. اینا ویژگی‌های ماست نه عیب‌های ما. همه‌شون می‌تونن ابزارهای قدرتمندی توی دست یه آدم واقعی و خودآگاه باشه .من توی جلسه‌های کوچینگ، به آدما کمک می‌کنم خودشون باشن، گنج خودشونو پیدا کنن و خودشونو زندگی کنن.ازینکه آدمی ناامید نشو، خسته نشو ،‌ از خودت توقع غیر واقعی نداشته باش،‌ خودت رو با معیارهای غیر واقعی نسنج. (ممکنه خیلی هم سخت باشه)من آدمم. خودم رو به اندازه خودم می‌شناسم و باور می‌کنم و از خودم توقع خواهم داشت. خودم رو فقط با خودم مقایسه می‌کنم.من عاشق خودم می‌شم.تو چقدر آدمی؟ چقدر عاشق خودتی؟تاحالا اینجوری به خودت نگاه کردی؟محسن جعفری- کوچ خودرهبریmohsen jafarimohsen jafariThu, 11 Mar 2021 10:56:54 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/درون-گرا-کیه-برون-گرا-کیه-dwrdhyngans6یونگ گفته: درون‌گراها جذب دنیای درونی احساسات و افکار می‌شن، ذهنشون رو روی مفهوم اتفاقات و پدیده‌های اطرافشون متمرکز می‌کنن و برای شارژ باتری خودشون به تنهایی و سکوت احتیاج دارن.و برون‌گراها به سمت دنیای خارجی زندگی افراد و فعالیت‌هاشون کشیده می‌شن، خودشون رو درگیر اتفاقات و جریانات می‌کنن و برای شارژ انرژی‌شون به جمع و حضور دیگران نیاز دارن.البته از درون‌گرایی و برون‌گرایی به تعداد روانشناسان شخصیت تعریف و توصیف وجود داره.نکته قابل توجه اینه که درون‌گرایی مطلق یا برون‌گرایی کامل اصلا وجود نداره. به گفته یونگ چنین شخصی مطمئنن در پناهگاه دیوانگان جا داره. آدما اغلب در طیفی بین این دو ویژگی قرار دارن و البته کسی که بهتر از همه این جایگاه رو می‌تونه تشخیص بده خودتی.در کار کردن برون‌گراها دوست دارن کارهایی که دارن رو سریع انجام بدن و سریع و حتی با عجله تصمیم بگیرن. چند کار رو باهم انجام می‌دن و خطر پذیر هستن. از پاداش‌های فریبنده و جذاب هم لذت می‌برن.درون‌گراها آرام و با تامل کار می‌کنن. ترجیح می‌دن در یک زمان فقط روی یک مساله تمرکز کنن و تمرکز کامل و دقیق داشته باشن. اونا معمولا فریفته ثروت و شهرت نمی‌شن.از نظر اجتماعی برون‌گراها به مهمانی‌های شما روح و انرژی می‌دن. سعی می‌کنن با نفوذ و برجسته باشن. با صدای بلند فکر می‌کنن و حرف زدن رو به گوش دادن ترجیح می‌دن. البته ممکنه حرفایی هم بزنن که اصلا قصد گفتنش رو نداشتن. اونا با معاشرت و کشمکش احساس راحتی می‌کنن.درون‌گراها ترجیح می‌دن انرژی اجتماعی‌شون رو به دوستان نزدیک،‌ همکارها و اعضای خانواده‌شون اختصاص بدن. اونا بیشتر از اینکه صحبت کنن به حرف شما گوش می‌دن و قبل از اینکه حرف بزنن حتما به اون فکر می‌کنن. احساس می‌کنن خودشون رو با نوشتن بهتر بهتر از حرف زدن نشون می‌دن. از کشمکش و صحبت‌ها و بحث‌های عمومی فرار می‌کنن و از داشتن بحث‌ها و صحبت‌های عمیق و پر مفهوم با یک دوست لذت می‌برن.این تعریف‌ها و ویژگی‌ها هیچ قطعیتی نداره و در آدمای مختلف دارای تفاوت‌هایی خواهد بود.برگرفته از کتاب سکوت نوشته سوزان کینمحسن جعفریکوچ و همیار خودرهبریmohsen jafarimohsen jafariWed, 10 Mar 2021 12:50:10 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/تا-کی-خاک-بخوری-و-گاز-بی-خود-بدی-آخرش-هم-نرسی-yee8lwn0xeuwیکی از مهمترین علت‌های نرسیدن به اهداف حتی با وجود تلاش زیاد، نداشتن هدف‌گذاری درسته!یعنی ممکنه با وجود اینکه مثلا هدف گذاشتی برای خودت و داری تلاش هم می‌کنی اما چون روش درست هدف‌گذاشتن رو بلد نبودی کلا رفتی تو خاکی و فقط گاز بی خود دادی و خاک خوردی و دور خودت چرخیدی. همین.چند روش مرسوم برای هدف گذاری درست بهت می‌گم و در انتها هم روشی که من ازش استفاده می‌کنم رو می‌گم.1- چشم‌انداز رو کامل و روشن مشخص کن. بدون داشتن چشم‌انداز درست اصلا حرکت نکن. چشم انداز کمکت‌ می‌کنه توی مسیر گم یا خسته نشی. البته انجام این کار ممکنه خیلی سخت و گیج کننده باشه.2- فیل را لقمه لقمه بخور. هدف کلی یا همون چشم‌انداز رو به مراحل کوچکتر تقسیم کن و سپس مرحله مرحله پیش برو. اول هم از مرحله کوچکتر و زود بازده‌تر شروع کن. ممکنه یه کم خسته‌کننده و طولانی بشه و حوصله‌ت سر بره.3- هدف رو "مقدمز" کن. یعنی هدفت باید 1- مشخص و شفاف باشه و ابهام نداشته باشه 2- قابل اندازه‌گیری باشه و با کمک عدد و رقم قابل سنجش باشه 3- دست‌یافتنی باشه و تخیلی نباشه 4- منطقی باشه و بر اساس شرایط شما قابل انجام باشه و 5- زمان‌دار باشه یعنی تهش معلوم باشه.این نکته‌هایی که گفتم خیلی مهم‌ان حتما باید رعایت بشن.اما روشی که من دارم، استخدام یه کوچ و استفاده از همراهی حرفه‌ای اونه . کوچ کمکت می‌کنه بترکونی، بری تا قله، بتونی از بالا مسائلت، خودت، شرایطت و امکاناتت رو ببینی. کوچ کمکت می‌کنه عالی‌تر باشی وقوی‌تر!علاقه‌هات رو بشناسی، چشم‌انداز درست رو معلوم کنی، مسیر رو بسنجی و قدم‌هات رو اندازه کنی و با انرژی حرکت کنی.من در جلسات زیادی که به عنوان مراجع با کوچ خودم داشتم یا با عنوان کوچ با سایر مراجع‌ها داشتم،‌ بارها نتیجه و اثر بخشی بی‌نظیر کوچینگ رو در رسیدن درست به اهداف آدم‌ها دیدم و تجربه کردم.از این 4 روش استفاده کن و نتایج خوبش رو ببینلطفا اگه از مطلب خوشت اومد، لایک کن و به دیگران هم معرفیش کن.ممنونم از همراهیت.محسن جعفری- کوچ خودرهبریmohsen jafarimohsen jafariTue, 09 Mar 2021 12:46:52 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/عاشقشم-و-همین-داره-منو-می-کُشه-aj9aemlyra80 پرنیان - 28 ساله - مجرد - دانشجو - رشتدوسش داشت و همه چیزش براش جذاب و مهم بود. وقتی ازش صحبت می‌کرد یه برقی توی چشماش می‌درخشید.می‌گفت چون دوسش دارم احساسات و خواسته‌هاش برام مهمه. نمی‌تونم نسبت بهش بی‌تفاوت باشم. نمی‌تونم.حاضرم همه کار بکنم که اون خوشحال باشه، راضی باشه، بهش خوش بگذره...اما داشت... اما!می‌گفت هرکاری می‌کنم اون باز هم ازم راضی نمی‌شه. صداش پر از نگرانی و اضطراب بود.انگار کارایی که برای خوشحال کردنش می‌کنم نمی‌بینه. من حتی از همه چیزایی که خودم دوست دارم گذشتم تا اون راضی و خوشحال باشه...بعد گفت دارم خفه می‌شم، نمی‌تونم تحمل کنم. نه علاقه‌ام بهش کم می‌شه نه می‌تونم راضیش کنم که احساساتش برام مهمه. انگار اصلا خودم نیستم. پس کی منو دوست داشته باشه... و بغضش دیگه دووم نیاورد.گفتم همیشه اینطوری بوده رابطه‌تون یا تازگی اینطوری شده؟گفت از همون اول همینجوری بود من همیشه سعی می‌کردم اونو خوشحال کنم واون هیچ وقت اینو ندید.ازش پرسیدم چه احساسی داری؟ می‌دونی چی می‌خوای الان؟گفت آره. می‌خوام که اونم منو دوست داشته باشه. من براش مهم باشم.پرسیدم چطوری می‌فهمی دوستت داره و براش مهم شدی؟گفت این چه سوالیه، خب به احساسم و به چیزی که می‌خوام اهمیت بده. منو ببینه.پرسیدم تو تاحالا خودت رو دیدی؟ تا حالا احساسی که داری رو بهش اهمیت دادی؟ تا حالا شده که به اون بگی تو چی می‌خوای؟ دوست داری اون چه کاری برات انجام بده؟یکم فکر کرد بعدش گفت اگه من بگم چی می‌خوام می‌ترسم اون ناراحت بشه چون بهش توجه نکردم. چون خودم رو بهش ترجیح دادم.پرسیدم الان داری کیو به کی ترجیح می‌دی؟ تو مسئول احساس چه کسی هستی؟شکل نگاهش عوض شده بود. حالا توی چشماش به جای اشک یه عالم تعجب بود.ازش پرسیدم می‌دونی بردگی عاطفی چیه؟محسن جعفری(از تجربه‌های جلسات #کوچینگ)mohsen jafarimohsen jafariTue, 12 Jan 2021 16:51:56 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/آیامسیر-رسیدن-به-گنج-همیشه-ترسناکه-gv5jq2qkbqsoدیدین توی فیلما وقتی می‌رن به طرف گنج، همش تله و چاه و مار و عقرب و تیر از غیب و روح و چیزای ترسناک میاد جلو راهشون؟اولش که می‌رن توی مسیر، تعدادشون زیاده و در آخر یک یا دو نفرن که به اون گنج رسیدن .ما اومدیم توی این دنیا تا کاوشگر باشیم،‌ حرکت و رشد کنیم،‌ تکامل پیدا کنیم و به گنج‌مون برسیم. همون گوهر خاصی که فقط مال منه و من جاشو بلدم! ( هرچند ممکنه راهشو فراموش کرده باشم)توی مسیر زندگی و رسیدن به این گنج،‌ مدام با چیزای ناشناخته و عجیب و غریب و به نظر ترسناک مواجه می‌شیم. ( البته کسی که کلا حال و حوصله گنج پیدا کردن نداره و ترجیح می‌ده توی خونه‌ش بشینه، هیچ وقت با هیچ چیزی روبرو نخواهدشد. )راه رسیدن به گنج از میون همین ناشناخته‌هایی می‌گذره که پا گذاشتن درون‌شون قطعا باعث ترس می‌شه. جایی که آفرینش‌های تازه و گنج‌ها، قراره همون‌جا ساخته و کشف بشن.هیچ کس نمی‌دونه آینده چی می‌شه و اصلا نباید هم بدونیم. چون توجه کردن بهش، حرکت مارو در مسیر تکامل، کند و همراه با ترس و نگرانی می‌کنه و حواس مارو از هدف اصلی دور می‌کنه.قانون علیت می‌گه اگه دوست داریم دستاورد جدیدی بسازیم، باید علت جدیدی هم بسازیم و علت‌های جدید در چیزهایی که قبلا تجربه کردیم و برامون آشنا هستن به دست نمیاد. یعنی توی چیزایی که الان داریم یا قبلا تجربه کردیم، گنجی وجود نداره؛ باید ازین جعبه‌ای که توش هستیم بزنیم بیرون.آگاهی ما اندازه جعبه‌ای که توش زندگی می‌کنیم رو تعیین می‌کنه . اگه بخوایم زندگی بزرگ‌تری بسازیم، باید اندازه جعبه‌مون رو گسترش بدیم و این یعنی اینکه به درون چیزایی که نمی‌شناسیم قدم بذاریم.چیزی که در آینده می‌آفرینیم مطابق با الگوی امکاناتیه که امروز در آگاهی خودمون داریم.برای یادگیری بیشتر باید مشتاق باشیم قلمروی چیزایی که می‌دونیم و برامون آشنا هستن رو ترک کنیم و به سمت دنیاهای تازه‌ی ناشناخته حرکت کنیم.زندگی یکنواخت و ملالت بار شبیه گوری بی انتهاست.مدرسه اصلی خود زندگیه. از وقتی که به دنیای پر رمز و راز قدم می‌ذاریم تا روزی که ترکش می‌کنیم، تنها راه رشد،‌ هر بار قدم گذاشتن به درونِ ناشناخته‌ها به شوق کشف گنج‌های تازه و هیجان انگیزه.#محسن_جعفریبرگرفته از کتاب #هنر_نامطمئن_بودن نوشته دنیس مریت جونز#من_یک_کوچ_هستمmohsen jafarimohsen jafariThu, 07 Jan 2021 11:41:27 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/آیا-درون‌گراها-خجالتی-یا-کم‌رو-هستن؟-fgbr4ql6m8dcدرونگرایی یا برونگرا بودن یک ترجیحه. یه ویژگی که بر اساس مدل‌های انتخاب افراد شکل می‌گیره.اما خجالتی بودن، تجربه احساسات منفیه مثل اضطراب در حضور جمع ( یا حتی تصور حضور در جمع).مثلا شما ممکنه دوست داشته باشید یا دوست نداشته باشید یه کاری رو انجام بدین. خب اوکی. اما اگه به دلایلی لازم باشه اون کارو بکنین، آیا می‌تونین بدون مشکل ذهنی و جسمی انجامش بدین؟لزوما همه درون‌گراها خجالتی نیستن. خجالتی بودن، ترس از پذیرفته نشدن در جمع یا مسخره شدنه.در حالی‌که درون‌گرایی ترجیح دادن محیطی دور از شلوغی و آ‌شوبه.کم رویی ذاتا دردناکه اما درون‌گرایی اینطور نیست.می‌تونیم بر اساس تقسیم بندی‌های برخی دانشمندان بگیم که 4 گونه شخصیت وجود دارن: برون‌گراهای آرام، برون‌گراهای مضطرب (کسانی که بدون فکر تصمیم می‌گیرن)، درون‌گراهای آرام و درون‌گراهای مضطرب.یعنی شما می‌تونین یه برون‌گرای کم رو و خجالتی باشین یا یک درون‌گرای غیر خجالتی مثل بیل گیتس که با وجود همه توداری‌ و آرامشش، در مقابل نظرات دیگران مضطرب و نگران نمی‌شه.و همین‌طور یک درون‌گرای خجالتی و مضطرب.با وجود همه تفاوت‌های که بین درون‌گرایی و کم‌رویی هست، یک وجه اشتراک عمیق هم با هم دارن؛درون‌گرایی و اضطراب هر دو باعث می‌شن از فعالیت‌ها و رفتار‌های ظاهری آدما کاسته بشه و در هر دو حالت آدما از بیرون آروم و ساکت به نظر میان.در حالی‌که در یک جلسه کاری یه برون‌گرای مضطرب با وجود ظاهر آرومش، در درون پر از آشوب و نگرانیه و یک درون‌گرا در همون جلسه از درون سرشار از شوق و لذته.ولی چیزی که دیگران از بیرون اونارو می‌بینن کاملا شبیه هم به نظر میاد.یک شباهت دیگه هم اینه که اضطراب و درونگرایی علی‌رغم ماهیت متفاوتی که دارن،‌ هر دو ممکنه باعث باشن آدما ترجیح بدن روزهای خودشون رو بیشتر در پشت صحنه و مشغول به اکتشاف و تحقیق و حتی گرفتن دست یک بیمار بگذرونن.شما درونگرا هستین یا برونگرا؟برگرفته از کتاب سکوت نوشته سوزان کینمحسن جعفریmohsen jafarimohsen jafariThu, 31 Dec 2020 10:58:03 +0330https://virgool.ir/@jafari.sefid/میدونی-وحشتناکترین-جای-دنیا-کجاست-b0qikqves2qdهمونجایی که حاضر نیستیم به سمتش بریم، واردش بشیم .همه جور بهانه و دلیل و حدیث و آیه میاریم که چیز مهمی نیست و لزومی نداره بهش توجه کنیم.اونجا کجاست؟اونجا دنیای درون خودمونه. همون که واقعا هستیم. همون که زندگی مارو شکل می‌ده و مارو کنترل می‌کنه.چرا وحشتناکه؟ چون برای ما گنگ و تاریک و نامعلومه. ما از چیزی که برامون تاریکه و نمی‌دونیم توش چیه می‌ترسیم.چرا اینجا وحشتناک‌ترینه؟ چون می‌دونیم و می‌فهمیم که همین قسمت تاریک که حاضر نیستیم بهش سر بزنیم و بشناسیمش، داره دنیای مارو کنترل می‌کنه.ما نقاب می‌زنیم تا دیگران آنچه واقعیت ما هست رو نبینین چون می‌ترسیم مارو قضاوت کنن (البته قضاوت کردن دیگران اصلا خوشایند نیست). اما در واقع ما نقاب اصلی رو برای خودمون می‌زنیم. ما خودمونو بیشتر از همه از خودمون پنهان می‌کنیم.چرا؟ چون حاضر نیستیم آنچه واقعا هستیم رو بپذیریم.چرا حاضر نیستیم؟ چون در ذهنمون یه الگوی بی نقص از خود فرضی‌مون ساختیم و انتظار همون رو هم داریم. وقتی حاضر نباشم به دنیا درون خودم و آنچه واقعا هستم بی قضاوت نگاه کنم و آنچه حقیقتا هستم رو بپذیرم،‌ قسمت عمده‌ای از وجود من در تاریکی فرو خواهد رفت و این تاریکی می‌شه وحشتناک‌ترین جای دنیا.به همین دلیل ما بیشترین دروغ رو به خودمون می‌گیم. و بیشترین ترس رو از خودمون داریم. و بیشترین نقاب رو هم برای خودمون می‌زنیم.خب حالا چه می‌شه ؟ این یعنی من بد و اخ و پیفم و خاک تو سرم؟نه چون این از ویژگی‌های بارز آدم بودنه. آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می‌کرد.قدم اول اینه که بپذیریم فطرت ما و آنچه حقیقتا هستیم هر شکلی که می‌خواد داشته باشه،‌ اصلا و به هیچ وجه بد و زشت و ناقص نیست،‌ همونجور که کامل و بی‌نقص و تمام عیار هم نیست.اصلا ویژگی‌ آدم بودن با این چیزا تعریف نمی‌شه.این قدم اول به ما کمک می‌کنه یه مقداری ترسمون از اون تاریکی بریزه. و ...بعدش چی می‌شه به نظرت؟چه کار می‌شه کرد برای این ؟mohsen jafarimohsen jafariSat, 14 Nov 2020 20:16:22 +0330