https://virgool.ir/feed/@jafari.k110روزنامه‌نگار گردشگر مشاور رسانهfa2026-11-10 16:28:54https://files.virgool.ir/upload/users/1210550/avatar/B70bKM.jpeghttps://virgool.ir/@jafari.k110https://virgool.ir/@jafari.k110/طالقانی-ها-مردم-گریزند-یا-سرشان-به-کار-خودشان-گرم-است-سفر-نیم-روزه-به-طالقان-در-پاییز-b6xun2ivt8brبعد از بررسی آب‌وهوا در هشتم آذرماه، صبح یک پنج‌شنبه سرد، تصمیم گرفتیم از بارندگی مازندران صرف‌نظر کنیم و به طالقان برویم. شهری که به سرسبزی، خوش آب‌وهوایی و مردمانی دین‌مدار شهرت دارد و فاصله‌اش با تهران حدود 3 ساعت است اگر سلانه سلانه بروید. هواشناسی، امروز طالقان را آفتابی اعلام کرد بدون ابر اما از وزش باد و سرما حرفی نزد و ما یکی از سردترین روزهای طالقان را تجربه کردیم. تا جایی که بچه‌گربه‌ی طالقانی از سرما به آتش ما پناه آورد و یک دوست طالقانی که جواب پرسش‌های ما از طالقان را می‌داد، آخرش گفت: «آخه کی این موقع سال می‌ره طالقون؟!» خودش هم تهران بود! ورود آقایان ممنوع وگرنه کور و عقیم می‌شوید از تهران تا ابتدای شهر فشند در استان البرز همه‌چیز عادی بود. فشندگردی کردیم و مقبره «خاتون قیامت» و امامزادگان «طاهر و مطهر و مظفر» از نوادگان امام موسی کاظم (علیه‌السلام) را هم دیدیم. روایت معتبری از کیستی «خاتون قیامت» و چرایی کور و عقیم شدن آقایان با ورود به این مقبره در دسترس نیست و وقتی از اهالی می‌پرسیم، می‌گویند: «نمی‌دونیم، از بچه‌گی به ما اینطوری گفتن، من خودم تا به حال وارد مقبره نشدم و نمی‌دونم چجوریه اما الان دیگه کسی این عقیده رو باور نداره و مردا هم از مقبره دیدن می‌کنن» پیرمردی که متولی امامزادگان «طاهر و مطهر و مظفر» هست می‌گوید: «این چه حرفی بوده که زدن، مقام این خانم از حضرت زینب که بالاتر نیست»؛ به نظر من هم استدلال درستی برای خرافه بودن ممنوعیت ورود آقایان به این مقبره کوچک است. پیرمرد که خانه‌اش در نزدیکی امامزادگان است و کارهای نوسازی زیارتگاه را پیگیری می‌کند، به گنبد و بارگاه اشاره می‌کند و مشتاقانه می‌پرسد «خوب شده؟». او از اینکه خیرین حرفش را بر زمین نینداخته‌اند و به آبادی مزار امامزادگان کمک کرده‌اند خوشحال است. تلاش او ادامه دارد و از ما هم طلب کمک به عمران زیارتگاه می‌کند که با شنیدن «ببخشید پول نقد همراهمون نیست» ناامید می‌شود و سری تکان می‌دهد. ترجمه ما از این سر تکان دادن این شد: «حیف از این‌همه حرف و همراهی من برای شما خالی‌بندهای خسیس». البته که ما پول نقد نداشتیم و پیرمرد هم دستگاه کارت‌خوان نداشت، تازه خودش هم گفت که زوری نیست. بعد از یک گوگل کردن ساده، متوجه شدیم سند معتبری از شجره‌نامه این سه امامزاده وجود ندارد اما به عنوان یک مکان مذهبی، مکان معتبر و قابل احترامی است. این کوه‌های مسحورکننده با آدم حسابی‌هایش بعد از فشندِ معروف به سیب‌زمینی‌های طعم خوب و مغز زرد که بذرش ارث به جا مانده از هدیه سفیر انگلستان به فتحعلی‌شاه قاجار است، شهرستان هشتگرد را هم پشت سر گذاشتیم و وارد جاده کوهستانی و پیچ در پیچ طالقان شدیم. ما در حال گذر از رشته‌کوه‌های البرز مرکزی بودیم و زیبایی بی‌حد و حصر کوه‌ها میخکوبمان کرد. کوه‌های سر به فلک کشیده‌ای که دست در دست همدیگر داده‌اند و یک منظره‌ی دیدنی را با آن کلاه‌های برفی تقدیم چشمان مسافران می‌کنند. هوای تمیز و آبی آسمانش آرزوی هر پایتخت‌نشین است. جمعیت ثابت شهر نشان‌دهنده مهاجرت اهالی به شهرهای اطراف به ویژه تهران است. خانه و ویلاهای خالی از سکنه هم بر این آمار صحه می‌گذارد. طبق آمار سال ۱۳۸۵، طالقان دارای جمعیت ثابت 3هزار و 281 نفر بوده است. میدان اصلی شهرستان طالقان که محلی‌ها بهش می‌گویند «شهرک طالقون»، مزین به تندیس جلال آل احمد است. کتاب معروف «اورازان» متعلق به روستایی با همین نام در طالقان است. علاوه بر آیت‌الله طالقانی سیاستمدار دوران انقلاب اسلامی، ابراهیم حشمت از سران نهضت جنگل و ولی‌الله فلاحی فرمانده ارتش ایران در زمان جنگ ایران و عراق هم اهل طالقان هستند. خوشنویسانی چون غلامحسین امیرخانی و عبدالمجید طالقانی بر تاثیر هنرپروری طبیعت زیبای طالقان تاکید کرده‌اند. شاید ندانید اما مریم میرزاخانی، شادمهر عقیلی، علی لهراسبی، یوسف صیادی و دیگر شخصیت‌های هنری، علمی، ادبی و سیاسی در این منطقه متولد شده‌اند. شهرداری طالقان گزینه‌های زیادی برای نصب تندیس در میدان شهر داشته اما ترجیح داده شخصیتی را انتخاب کند که با توجه به توریستی بودن طالقان، طیف‌های گوناگون کشور دوستش داشته باشند. گشت زدن از ابتدا تا انتهای شهرستان طالقان زمان کمی از ما برد. سرویس بهداشتی، پمپ بنزین، نمازخانه، سوپرمارکت و نانوایی در ورودی شهر به مسافران خدمات می‌دهد و با خواندن ادامه سفر ما به طالقان متوجه می‌شوید این خدمات‌دهی منحصر به همین جا خواهد بود. با توجه به زمان کمی که داشتیم تصمیم گرفتیم سری به روستای افسانه‌ای ایستا که محلی‌ها «ترک‌آباد» می‌گفتند بزنیم، بعد هم به روستای کرکبود برای دیدن آبشار کرکبود برویم. طالقان دیدنی‌های طبیعی و تاریخی بسیاری دارد، اگر می‌خواهید حظ وافری از گردش در این شهر ببرید زمانی وسیع و خیالی باز با خود به همراه داشته باشید. منتظریم و متوقف برنامه «نشان» ما را دقیقا به ورودی روستای ایستا برد. جایی که با خط نستعلیق نوشته شده بود: «ملک شخصی، ورود ممنوع»، «ملک شخصی، لطفا وارد نشوید. کوچه بن‌بست می‌باشد، به رودخانه راه نیست» و کمی جلوتر تابلوی بزرگ «لطفا با دوربین و موبایل عکس گرفته نشود، متشکریم. شرمنده ننمایید» نصب شده بود. می‌دانستیم قوانین سفت و سختی دارند و اجازه عکاسی و فیلمبرداری نمی‌دهند. همینطور می‌دانستیم پذیرای کسانی هستند که می‌خواهند از روستایشان بازدید کنند اما همه‌ی ما زن بودیم و در جایی که کسی زن‌هایشان را ندیده، مسلما ورود زنان ممنوع بود و یا ان‌قلت‌های فراوانی داشت. از ادامه مسیر صرف‌نظر کردیم و از بالای جاده به تماشای روستا نشستیم. کسی در محوطه روستا تردد نمی‌کرد. دو سه مرد از پشت درخت‌های تبریزی از سمت بیرونی دیوارهای روستا عبور می‌کردند اما وقتی داخل می‌شدند به چشممان نمی‌آمدند. یک نیسان آبی رنگ هم مقابل دروازه روستا پارک شده بود. پاکبانی آن اطراف بود. می‌گفت سال‌هاست اینها برق ندارند و با فانوس شب‌های خود را روشن و با هیزم و نفت زمستان‌هایشان را گرم می‌کنند. گفت که از تبریز آمده‌اند و در حدود 40 نفر هستند. نمی‌دانست چرا سبک زندگی این‌چنینی برای خودشان انتخاب کرده‌اند. رجوع کردیم به متنی که سهیل کریمی مستندساز از مواجهه با اهالی روستای منتظران داشته است. آنها مقلد «میرزا صادق آقا مجتهد تبریزی» هستند که سال‌ها پیش از دنیا رفته و مخالف سرسخت مشروطیت بوده است. او هرگونه انتخابات را به دلیل ماجرای ثقیفه حرام می‌دانست و هر گونه حکومتی را نامشروع اعلام کرده بود و معتقد بود حاکمیت فقط از آن امام زمان است. اصلا در این روستا جمع شده‌اند تا از بلایای آخرالزمانی دور بمانند و از مصادیق تمدن مثل برق و تکنولوژی دوری کرده‌اند تا با تشبه به کفار، مرتکب گناه نشوند. ضمن اینکه در روایات، طالقان جزء شهرهایی یاد شده است که در آن یاران امام زمان زندگی می‌کنند. عده‌ای هم طالقان مذکور را محلی در افغانستان می‌دانند. اگر دوران ظهور این شکلی نبود چه؟ مردمان روستای ایستا برای کسب درآمد مجبور به ارتباط با بیرون از روستا هستند. به اندازه خودشان می‌کارند و می‌خورند و اسب و گوسفند پرورش می‌دهند. بعضی از دولتمردان بهشان سر می‌زنند اما جز بزرگشان، هیچ‌کدامشان شناسنامه ندارند. منش این منتظران، بسیاری از سوال‌های بنیادین را مطرح می‌کند. آیا امام زمان واقعا روش زندگی اینها را می‌پسندد؟ منتظر واقعی کیست؟ روایت‌های دیگری که دوری گزیدن از اجتماع را نهی می‌کند برایشان چه تفسیری دارد؟ کاش یک کنفرانس خبری برای شفاف‌سازی افکار عمومی برگزار می‌کردند، هر چند که نمی‌خواهند کسی مزاحمشان شود و آنها هم کاری به کار کسی ندارند. ایستا تنها روستایی بوده که هیچ‌گونه شکایتی به ستاد انتظامی این شهر نداشته است. روستای کرکبود در سکوت در حالی که به چگونگی گذران یک شبانه‌روز اهالی روستا فکر می‌کنیم و خیالاتی می‌بافیم، به راهمان ادامه می‌دهیم تا به روستای کرکبود می‌رسیم. کرکبود نامش را از کوه‌ها و دره‌هایی عمیق با سنگ‌هایی به رنگ آبی تیره و کبود گرفته است. از کوچه‌های سربالایی روستا عبور می‌کنیم و در جایی متوقف می‌شویم که شروع مسیر پیاده‌روی به سمت آبشار کرکبود است. پیمایشی ده دقیقه‌ای بر روی جاده‌ی خاکی با شیب کم. روستا ساکت است. تعداد کمی در سطح روستا دیده می‌شوند که مثل ما گردشگر هستند و یا اهل کرکبود که برای سرکشی به خانه‌ها یا تعمیر ویلاهایشان آمده‌اند. برای قضای حاجت، وضو و نماز خواندن، به مسجد و امامزاده قدیمی شهر راهنمایی می‌شویم. امامزاده با اینکه باز است سرویس بهداشتی ندارد. مسجد هم بسته است. زن همسایه می‌گوید: «آب توی لوله‌ها یخ زده و مسجد آب نداره، اگه دستشویی می‌خواید باید به شهرک برید». منظورش همان شهر طالقان است. مرد همسایه هم می‌گوید کلیددار مسجد در روستا نیست. همسفرمان زیرلب با خنده می‌گوید هیچ تعارفی هم برای استفاده از دستشویی خانه‌شان به ما نمی‌زنند. زن همسایه می‌شنود و همان موقع که دارد بالکن خانه‌اش را ترک می‌کند انگار با خودش بلند حرف می‌زند و می‌گوید: «نمی‌شه که همه رو آورد به خونه» و می‌رود داخل. ما می‌مانیم و سرما و نیاز به سرویس بهداشتی. یکی از کارگرها تعارف دستشویی ساختمان نیمه‌کاره‌ای را می‌زند که آنجا کار می‌کند اما آب لوله‌کشی ندارد. همسفری که می‌گوید دارم می‌ترکم پیشنهاد را قبول می‌کند. همسفر بعدی خودش را به طبیعت می‌رساند. دو نفر دیگر از مسافران، بعد از دیدن آبشار، دوباره به همان ورودی شهر طالقان برمی‌گردند تا از امکانات آنجا استفاده کنند. شاید منطقی به نظر نرسد اما در بین مسیر فقط یک دستشویی وجود داشت که خراب بود. روستای دیگری سر راه بود که می‌توانستیم امیدوار باشیم سرویس بهداشتی مسجد یا امامزاده‌اش باز و سالم باشد اما با همان تابلوی «مزرعه شخصی» و «بن بست است» مواجه شدیم. استراحتگاه را هم 200 متر جلوتر کنار رودخانه اعلام کرده بودند و معلوم نبود دستشویی دارد یا نه. درونگرایی از جنس طالقانی این تابلوها به ما یادآور شد که عدم مجوز ورود به روستای ایستا برای ساکنین طالقان مسئله عجیبی نیست. فکر می‌کنم بیشتر طالقانی‌ها افرادی درونگرا هستند و حوصله‌ی غریبه‌ها را ندارند. شاید هم گردشگران، حریم مردم را پاس نداشته‌اند و این واکنش طبیعی اهالی طالقان است. رهگذری که ما را در حال برپایی آتش در کنار رودخانه شهر دید تذکر داد که مراقب باشیم آتش به علف‌های خشک نرسد و باعث آتش‌سوزی نشود. اگر هم توقع حضور گردشگر در روزهای پایانی پاییز را ندارند باید بگویم در حق زیبایی شهرشان کم‌لطفی می‌کنند. هر چه که بود، آرامش و زیبایی طالقان اجازه نداد از وضعیت پیش آمده ناراحت شویم. همین که رفت‌وآمد به آبشار کرکبود را با ساخت پله در کوه آسان کرده بودند، خبری از زباله در طبیعت نبود و ما چهار زن، با امنیت می‌توانستیم از زیبایی طبیعت لذت ببریم قدردان بودیم. ایستادن مقابل آبشار یا نشستن در حفره‌های ایجاد شده در پایین کوه، خوف لذیذی را بهمان هدیه می‌کرد؛ از آنها که قادر بود تو را ساعت‌ها از اندیشیدن به مسائل کم‌ارزش زندگی روزمره دور کند و به عمیق‌ترین افکار هستی ببرد. می‌دانید چه می‌گویم؟ اگر تجربه این لحظات را نداشته‌اید سفری کوتاه به طالقان برای دیدن این آبشار و زیبایی‌اش داشته باشید. آنجا که آب یخ‌زده بر روی سنگ‌ها و گیاه‌های کنار رودخانه، شکوه و زیبایی را چند برابر جلوه می‌کند. مرواریدمرواریدSat, 14 Dec 2024 14:34:11 +0330https://virgool.ir/@jafari.k110/معرفی-فیلم-وحشی-روایتی-برای-کوه-نوردان-و-طبیعت-گردها-m8sbqoukr9fyفیلم Wild (وحشی) برداشتی واقعی از ۹۴ روز زندگی زنی به نام شرل استرید است که از پس یک تصمیم برخواسته از درد و رنجی عمیق، شروع به کوهنوردی در بخشی از آمریکا به اسم PCT می‌کند. تنها و با یک کوله سنگین که در استراحتگاه‌ها یا شهرهایی که از آن‌ها عبور می‌کند، نیازهای اولیه مانند آب و غذا و استحمامش را برطرف می‌کند. این کوهپیمایی، مسیری شناخته و آماده شده در آمریکاست که کتاب نقشه راهش منتشر شده و در اختیار عموم است و در زمان مشخصی از سال تعدادی از مردم، قدم در این مسیر می‌گذارند و تا هر جا که توانستند پیش می‌روند. در نقاط مختلف، تابلوهای راهنما نصب شده و کوهنوردان در هر کوهپایه‌ای نام و جمله‌ای از خود در دفتر یادداشت تعبیه‌شده در آن کوهپایه را می‌نویسند. این کار به کوهنوردانی که عقب‌تر هستند انگیزه می‌دهد و هم شبیه نوعی نام‌نویسی است.شرل در این ۹۴ روز با خودش حرف می‌زند، کتاب می‌خواند، خاطرات گذشته‌اش را مرور می‌کند، غذا می‌پزد و می‌خورد، وسایل کمپ را به پا می‌کند و بعد از استراحت دوباره جمع می‌کند، به آدم‌های مختلفی بر می‌خورد، مار و روباه و اسب و گاو می‌بیند، آب‌وهواهای مختلف را تجربه می‌کند، در استراحتگاه‌ها با عزیزانش تماس می‌گیرد و نامه‌ها و وسایل مورد نیازش که درخواست ارسال داده بود را دریافت می‌کند، آواز می‌خواند و درباره‌ی احوالاتش می‌نویسد. او مانند هر زنی در همه‌جای دنیا ترس از مورد تجاوز قرار گرفتن دارد. به همین دلیل در برخورد با مردان احتیاط می‌کند و از دیدن زنی شبیه خودش خوشحال می‌شود.هر چه با داستان فیلم جلوتر می‌رویم از سوال «چرا کسی باید این مدت در مکانی ترسناک و بدون امکانات رفاهی به انجام کاری سخت بپردازد؟» رمزگشایی می‌کند که این سه دیالوگ خلاصه آن‌هاست: «می‌خوام یک چیزی رو در درونم پیدا کنم، این مسیر می‌تونه کمکم کنه»، «شرایط همیشه از اینی که هست سخت‌‌تر می‌شه، تو می‌تونی اجازه بدی بکشتت اما من می‌خوام زندگی کنم»، «باید خودمون رو در مسیر زیبایی‌ها قرار بدیم». شرل عاشق مادرش بود. او مرگ مادرش را با اعتیاد به هروئین و سکس التیام می‌دهد؛ مسکنی که روزبه‌روز حالش را وخیم‌تر می‌کند. با جدایی از همسرش، تحمل زندگی رقت‌بارش را از دست می‌دهد و تصمیم به کوهپیمایی طولانی‌مدت می‌گیرد. در انتهای مسیر و در هم‌صحبتی با یک پسربچه، زانو می‌زند و گریه‌های بلند سر می‌دهد. گریه‌های نجات‌بخش برای پذیرفتن آن زخمی که تا پیش از این، انکارش می‌کرد.مونولوگ‌‌های پایانی، حکایت از متحول شدن زندگی شرل بعد از این سفر دارد. او می‌گوید: «با ریاضت دادن به خود است که می‌شود در دنیای وحشی غم دوام آورد. زندگی خیلی وحشیانه‌تر از آن است که بگذاری خودش جلو برود.» نسبت دادن صفت «وحشی» به دنیای غم، تعبیری دلنشین بود. برخلاف تصور، غم، سکون و خمودگی ندارد. غم همچون طوفان، وحشی است و به یک‌باره می‌تواند تمام عمر و زندگی تو را ببلعد.می‌دانیم که روح و بدن آدمیزاد، ارتباطی دوسویه با یکدیگر دارند. شرل راه درستی برای برون‌رفت از درهای بسته‌شده به روی قلبش انتخاب کرد. با هر سختی و کاستی که متحمل می‌شد گویا نوری از منافذ دردهای جسمش وارد وجودش می‌شد و به رهایی‌اش می‌‌انجامید. این فیلم که برداشت «ژان‌مارک ولی» کارگران از کتاب «وحشی: سفر از گم‌شدن تا پیدا کردن در مسیر پاسیفیک کراست تریل» است، الهام‌بخش همه‌ی سفردوست‌ها و طبیعت‌گردها و رنج‌دیدگان است. آنها که نمی‌دانند با این زندگی دردمندانه که روی دستشان مانده، چه کنند.مرواریدمرواریدSun, 17 Nov 2024 16:36:49 +0330https://virgool.ir/@jafari.k110/سفر-یک-روزه-به-روستای-ایرا-ylrxryfmzjevبرای رفتن به جایی باید دلیلی داشته باشی. مکان‌ها از آن دسته از خواستنی‌ها هستند که برای دوست داشتنشان باید دلیل داشت. عشق در یک نگاه از مکان‌ها بر نمی‌آید. خوش آب و هوایی، امکانات درمانی و شغلی و تفریحی، خاطرات، مهمان نوازی و اینطور چیزها دلیل خوبی برای سفر است.چرا روستای ایرا؟ما به ایرا رفتیم نه ایراء. ایرا از روستاهای شهرستان آمل، زادگاه و مدفن علامه حسن زاده آملی، بهانه ما برای سفر یک روزه شد. روستایی خنک در دل تابستان با منظره‌ای چشم‌نواز از کوه دماوند. بسیار سرسبز که اهالی خوش‌نشین دارد. یعنی اکثر اهالی ایرا در آمل یا شهرهای دیگر زندگی می‌کنند و بهار و تابستان به زادگاهشان می‌آیند. تازگی‌ها گاز لوله‌کشی به این روستا آمده و ممکن است تردد در پاییز و زمستان را آسان‌تر کند.علامه حسن‌زاده آملیدرباره روستای ایرا و علامه حسن‌زاده آملی به طور مفصل می‌توانید در ویکی‌پدیا بخوانید. آنچه که می‌نویسم ارادت قلبی‌ام به این دانشمند وارسته است. کسی که از تعدد تسلط به علوم مختلف، ذوالفنون نامیده می‌شود. ایشان در این روستا زاده شده و سال‌های زیادی زندگی کرده است.سال 1382 خانم منصوره حسنی همسر علامه فوت می‌کند و در منزل شخصیشان دفن می‌شود. وقتی از علامه علت این کار را می‌پرسند، می‌گوید می‌خواهم بیشتر در خدمت ایشان باشم. علاقمندی و همسرداری این عالم بزرگوار ستودنی است و الگوی بسیار خوبی برای همه‌ی مردان مسلمان در عصر حاضر است. علامه وصیت کرده بود بعد از فوتش در کنار همسرش دفن شود. اکنون، منزل شخصی علامه تبدیل به زیارتگاه ارادتمندان این عالم دینی است.مردم ایرا با دیدن ما می‌پرسیدند شما زائر آقاجان هستید؟ لفظ «آقاجان» از زبان هیچ کدامشان نیفتاده بود. نه از زبان متولی مسجد، نه از زبان مسئول استادیوم و نه از زبان صاحب دکه جلوی ورزشگاه محلی ایرا.استادیوم والیبال محلیبعد از گشت و گذار در طبیعت دلپذیر ایرا، سروصدای پیچیده در روستا توجه ما را به خود جلب کرد و با رفتن به سوی صدا با صحنه شگفت‌انگیزی مواجه شدیم: استادیوم والیبال حرفه‌ای با حضور تیم‌های حرفه‌ای. مسابقات به صورت جدی با حضور مردم و داوران در حال برگزاری بود. تیم‌های مختلف با هم رقابت می‌کردند و از سوی مرد و زن حاضر در ورزشگاه تشویق می‌شدند. یکی از اهالی روستا گفت: این مسابقات هر پنج‌شنبه برگزار می‌شود مگر در زمان‌های خاص مثل ماه محرم.بعد از تماشای مسابقات، رستورانی برای خوردن شام پیدا نکردیم مگر همان دکه محلی جلوی استادیوم که به تماشاگران خدمات می‌داد. در نتیجه، خبری از غذای محلی نبود و بورک سفارش دادیم که واقعا خوشمزه بود.شب‌مانی در روستادر روستای ایرا مثل دیگر روستاها، همه همدیگر را می‌شناسند و افراد غریبه زود به چشم می‌آیند. گردشگران برای کمپ باید به طبیعت بروند و یا شب را در روستا بگذرانند. با پرس‌وجویی که کردیم یک نفر از اهالی، منزلش را در اختیار گردشگران قرار می‌دهد. البته پیشنهاد مهمان شدن از سوی مردم مهمان‌نواز ایرا هم داشتیم اما ترجیح دادیم شب را در جاده باشیم. پس به سمت ساحل محمودآباد به پیش رفتیم و بعد از دو ساعت رانندگی و کمی استراحت، از طلوع آفتاب در دریا لذت بردیم.مرواریدمرواریدMon, 11 Nov 2024 20:14:42 +0330https://virgool.ir/@jafari.k110/یادداشتی-بر-کتاب-اینجا-در-دنیای-واقعی-vugdvsvcgh7z"بذار این‌جوری بهت بگم: ما هنرمندها یه چیزی می‌بینیم که تحت تاثیر قرارمون می‌ده، ولی اول به زمان نیاز داریم تا اون چیز توی ذهنمون بشینه و به بخشی از خودمون تبدیل بشه. اون‌وقت چیزی رو که دیده‌ایم دوباره به دنیا برمی‌گردونیم. یه‌جوری اون رو ترجمه می‌کنیم که دنیا هم بتونه چیزی رو ببینه که ما توش می‌بینیم. حالا واضح‌تر شد؟"وِر یاد خودش افتاد. [وقتی چیز جالبی می‌دید می‌گفت:] این رو ببین. محشره! "آره، شد.""هنرمندها برای این کار به تنهایی و خلوت نیاز دارن که البته برای به دست آوردنش باید با چنگ و دندون بجنگی، چون دنیا عاشق سروصداست."داستان، شروع کسل‌کننده‌ای دارد اما پایانش بسیار فرح‌بخش است. وِر، پسری است یازده و نیم ساله که زیاد فکر می‌کند و در عالم تخیل خودش غرق می‌شود. تابستان که از راه می‌رسد، پدر و مادرش او را به مرکز تفریحی محله می‌فرستند تا بتوانند در دو شیفت کار کنند و خانه‌ای که در آن ساکن هستند را بخرند. تازه، وِر هم در جمع هم‌سالانش قرار می‌گرفت و شاید کمی اجتماعی بار می‌آمد. وِر اما تابستان متفاوتی برای خودش ساخت. "اینجا در دنیای واقعی" سعی دارد بگوید: درست است که دنیای ما دنیای عدل و انصاف نیست و اتفاقات ناجوری درش می‌افتد، اما هستند آدم‌هایی که سعی می‌کنند بدی‌ها را تغییر بدهند و جلوه‌هایی از خوبی را بیرون بکشند. البته به قول مادر وِر، باید دید کدام طرف مسئله است که حل کردنش از عهده ما برمی‌آید. معمولا راهی پیدا می‌شود. درونگراها از این کتاب خوششان می‌آید؛ از آن کتاب‌هایی است که تمام‌قد ازشان دفاع می‌کند و ایستاده برایشان کف می‌زند. هر چه نباشد، زاویه دید آنها می‌تواند حال دنیا را دگرگون کند. نویسنده، طرفدار محیط زیست است. ایده‌های زیادی از بازیافت دارد و به فکر نشکستن پای درناهایی است که موقع فرود، زمین خیس را در تاریکی با رودخانه اشتباه می‌گیرند. دیالوگ‌ها، طنز دارند و باعث می‌شوند با شخصیت‌های داستان، احساس نزدیکی کنیم. اما مکان‌ها به سادگی و صمیمیت شخصیت‌ها توصیف نشده‌اند. این ضعف می‌تواند از متن زبان اصلی باشد یا از ترجمه. و یا از توصیف بیش از حد مکان‌ها. به هر حال، "اینجا، در دنیای واقعی" کارش را خوب پیش برده است. حداقل به کسانی مثل من، لذت درک شدن را چشانده است؛ آن‌قدری که به خصلت‌های خارج از عرف عموم‌مان فکر کنیم و بدون خجالت بگوییم: "این رو ببین. محشره!"مرواریدمرواریدSun, 14 Aug 2022 18:44:49 +0430https://virgool.ir/@jafari.k110/نقد-و-بررسی-فیلم-نیمفومانیاک-qyuimb0llomcدو دقیقه و بیست ثانیه‌ی آخر از یک فیلم پنج ساعته، به کلی ورق را برگرداند. سلیگمن، بازیگر نقش مرد، از ابتدا تا انتهای فیلم وراجی کرد و از علم و هنر و مذهب و موسیقی و هر چه که بلد بود صغرا و کبرا چید تا به جو، بازیگر نقش زن و شخصیت اصلی فیلم بفهماند اگر جو معتاد به سکس است گناهکار نیست، سلیگمن می‌تواند شنونده و قاضی خوبی برای داستان زندگی جو باشد و جای جو کنار سلیگمنِ باکره امن است؛ اما هیچ‌کدام به تاثیرگذاری جمله‌ی آخرش نبود: "ولی تو با هزارتا مرد خوابیدی". آن هم وقتی که سعی داشت بدون رضایت جو، با او رابطه جنسی برقرار کند!آقای لارس فون تریه، کارگردان فیلم نیمفومانیاک (معتاد به سکس)، خیلی به‌موقع انگشت‌اش را روی زخم گذاشت، کمی فشار داد و بعد با خونسردی پرده‌ی سیاه و تاریک را روی سکانس آخر فیلم کشید. مثل اینکه شانه بالا بیندازد و بگوید: "من که از اولش گفته بودم، سکانس اول یادت رفته؟" او همان کاری را با تماشاگر کرد که جو با سلیگمن. ماشه را کشید و تق. درست زد به باوری که خودش با شروع فیلم در ما عَلم‌اش کرده بود.از نام‌گذاری فیلم مشخص است که موضوع از چه قرار است. جو به سکس اعتیاد دارد و مانند هر معتاد دیگری، از پذیرش اعتیادش سرباز می‌زند. او تا قبل از اینکه تمام قصه‌اش را برای سلیگمن _مرد غریبه‌ای که او را در کوچه‌ای با تن زخمی پیدا کرد و به خانه‌اش آورد_ تعریف کند، خودش را یک زن داغ می‌دانست که اندام زنانه‌اش را دوست دارد و از سکس لذت می‌برد. جو ادعا می‌کرد عضو جنسی زنانه‌اش را در دو سالگی کشف کرده است.یک بار به اصرار کارفرمایش به انجمن‌های ترک اعتیاد مراجعه می‌کند. آنجا به او می‌گویند تنها راه درمان، جدا کردن خود او از احساسات جنسی‌اش است. دکتر سید یحیی علوی در دوره هوش هیجانی خود، تفکیک کردن را یکی از اصول هوش هیجانی می‌داند. احساسات ما و به دنبالش، عکس‌العمل‌های ما باید با هم فرق بکند. اگر برای هر چیزی مثلا عصبانی بشویم آن‌وقت عصبانیت تبدیل به هویت ما می‌شود. واکنش جو به هر اتفاق خوب و بدی، سکس و رسیدن به ارگاسم بود. او ارتباط خوبی با پدرش داشت. وقتی پدر جو مریض شد، برای رهایی از غم بیماری پدر به سکس با کارکنان بیمارستان رو آورد و زمانی که پدرش مُرد، واکنش عاطفی‌اش رسیدن به ارگاسم بدون تماس فیزیکی بود.البته که جو ترک اعتیاد را ادامه نداد. زنی که شبانه با حداقل هفت مرد رابطه جنسی داشت، به مرور حس جنسی در واژنش را از دست داد و این برای هر معتادی یک کابوس است. پس به سراغ مردی سادیسمی به اسم "کِی" رفت که شغلش کتک زدن زنان برای بازگشت احساسات جنسی‌شان بود. حس جنسی جو در این بازگشت، موفق عمل کرد. به موازات این موفقیت، در حفظ پسرش مارسل شکست خورد. یکی از شب‌هایی که جو پیش "کی" رفته و پسرش را تنها در خانه گذاشته بود، جروم پدر مارسل و معشوقه‌ی جو از سفر برمی‌گردد و پسرش را از سقوط احتمالی از بالکن نجات می‌دهد. جروم علت از دست دادن حس جنسی جو را ناتوانی خودش می‌دانست. پس به او اجازه داده بود زندگی گذشته‌اش را از سر بگیرد و با مردان دیگر ارتباط داشته باشد. آن شب از جو خواست که نرود. گفت اگر برود وقتی برگردد دیگر او و مارسل را هیچ‌وقت نخواهد دید. جو رفت.بعد از آن، در طول سال‌های زندگی‌اش به قدری زیاده‌روی کرد که وضعیتش به جراحت و خونریزی رسید. اشتباه نکنید، جو برای این سبک زندگی هیچ پولی دریافت نمی‌کرد؛ او فاحشه نبود. او حتی به دنبال عشق هم نبود. مدیریت زمان می‌کرد و در هر ساعتی، یک مرد پا به خانه او می‌گذاشت. شاید بی‌تفاوتی‌اش نسبت به زنی که با سه فرزندش به خانه جو آمده بود تا انتخاب شوهرش _یکی از آن مردان نوبتی_ برای ترک آنها را ببیند، ناشی از ناهمخوانی مفاهیم در ذهن او و آن زن بود. در واقع، احساسات شوهر آن زن هم با احساسات جو همسو نبود. جو درباره‌ی این اتفاق می‌گوید: "حس همدردیمو از دست داده بودم".در این فیلم، علت اعتیاد به سکس مشخص نمی‌شود. امیدوار بودم دیدگاه روان‌شناسانه وارد عمل بشود و از کودکی جو مسائلی را واکاوی کند. یا به دوران نوجوانی جو و همراهی دوستش بپردازد. در حالی که کارگردان پاسخی برای چرایی اعتیاد ندارد. او به نمونه‌هایی از گرایش‌های مختلف جنسی مثل بچه‌دوستی، سکس تریسام، یا بی‌جنس‌گرایی اشاره می‌کند و بنا را بر این می‌گذارد که گرایشات ما انتسابی است و نه اکتسابی. همان‌طور که لارس فون تریه در مصاحبه با شبکه دانمارکی TV2 News درباره‌ی حمایتش از هیتلر و گرفتن لقب عنصر نامطلوب از طرف جشنواره کن گفت: «من همینم که هستم و نمی‌توانم خودم را عوض کنم.»به نظر می‌رسد کارگردان ضمن تاکید بر ناتوانی ما در تغییر آنچه که با آن زاده می‌شویم، به مراقبت و هدایت گرایشات اعتقاد دارد. در صحنه‌ی شرخری جو از یک بچه‌دوست، معلوم می‌شود او هرگز به بچه‌ای دست نزده و گرایش جنسی خود را کنترل کرده است. جالب است که جو و سلیگمن به عنوان دو قطب یک طیف گرایش جنسی دیده می‌شوند و در پایان فیلم هر دو سعی دارند به سمت مرکز این طیف حرکت کنند تا به تعادل برسند. در نهایت هر دو مسیر اشتباه را انتخاب می‌کنند.سرتاسر فیلم Nymphomaniac پر است از صحنه‌های جنسی که عده‌ای این فیلم را پورنوگرافی خوانده‌اند. در حالی که مخاطب بیش از آنکه تحریک شود، همدردی می‌کند و با زانو زدن جو در برابر اعتیادش مستاصل می‌شود. روی پوستر هر دو قسمت فیلم نوشته شده: "عشق را فراموش کن". همین بی‌عشقی برای انزجار از این شیوه از سکس کافی نیست؟مرواریدمرواریدSun, 14 Aug 2022 18:22:58 +0430https://virgool.ir/@jafari.k110/یادداشتی-بر-کتاب-هفته-ی-چهل-وچند-vtt39xvbmenyاین روزها می‌شود به ضرس قاطع گفت که آدم با آدم فرق می‌کند. یعنی داریم زیرپوستی یاد می‌گیریم که هیچ آدمی را با آدم دیگر مقایسه نکنیم. البته اگر قیاس آدم با حیوان را یک عمل منسوخ‌شده به حساب بیاوریم. مثلا حرف عابری را که به مخاطب آن طرف خط تلفن‌اش می‌گوید: "از سگ کمترم اگه بشینم پای سفره‌ی کسی که سرم منت گذاشته و نونش رو مثل گاو بخورم." را وارد جامعه‌ی آماری نکنیم!به هر حال، آدمیزاد خانه‌ی ما با آدمیزاد خانه‌ی همسایه فرق می‌کند. دو تا دلیل دارد: ژنتیک و محیط. ترکیب ژن‌های آقا و خانم این خانه، شکل و شمایل و استعدادی را از کارخانه‌ی آدم‌سازی‌شان بیرون می‌دهند که هیچ‌جوره قابل کپی‌برداری نیست. سیستم حفاظت و امنیت این قضیه از کارخانه کوکاکولا هم سرّی‌تر است. شاید یک‌روزی فرمول ساخت یک لیوان نوشابه کوکاکولا به بیرون درز پیدا کند و یک نصرت نمک‌پاشی پیدا بشود که بهتر از خود پمبرتون، مخترع این نوشیدنی، نوشابه درست کند اما راز ژن‌ها آنقدر راز است که خود آقا و خانم خانه هم نمی‌توانند برای بار دوم عین همان اولی را تولید کنند.ابر و باد و مه و خورشید و فلک هم در هر خانه‌ای یک‌جور به سر کار می‌روند. محیط کشوری و لشکری که شامل فرهنگ و تاریخ و اقتصاد و مذهب می‌شوند را اگر کنار بگذاریم، محیط تربیتی هر خانه با خانه دیگر فرق می‌کند. حتی محیط همان خانه از امسال تا سال بعد هم تغییر دکوراسیون می‌دهد؛ به جبر مثل کرونا یا به اختیار مثل خواندن کتابی که زندگی آقا و خانم خانه را به دو دوره‌ی پیش و پس از آن روشنگری تبدیل می‌کند. کتاب "هفته‌ی چهل و چند" شاهدی بر این مدعاست. بیست مادر با بیست رشته تحصیلی گوناگون و بیست نگاه جورواجور به زندگی و تربیت فرزند در این کتاب از دغدغه‌هایشان نوشته‌اند. عجب! حتی همین دغدغه‌ها هم فرق دارند.نوشته‌ها خوب و روان هستند. بعضی خاطره‌ها بامزه‌اند و بعضی‌ها دلهره‌آور. خودتان را بگذارید جای مادری که مبنای فکری‌اش آزاد گذاشتن بچه برای کسب تجربه است و این رها بودن بچه آنقدری است که دختر سه چهار ساله‌اش را در فرودگاه گم می‌کند و دست آخر داخل اتوبوس‌های حمل مسافر به هواپیما پیدا می‌کند. دل من که هُری ریخت؛ این چه کاری بود زن؟! خوب شد دختر آصفه بود که برای مورچه‌ها چندتا ماکارونی کنار بگذارد و ریخت‌وپاش‌های دلم را جمع مهربانی‌های خودش و دوست‌های خیالی‌اش بکند. و خندیدم وقتی امیلی امرایی به سورنا گفت: "شکلاتت که تمام شد مسواک بزنیم. این‌جوری دندونات سفید و قشنگ می‌شه. درست مثل صدف." پسر سه سال و نیمه‌اش جواب داد: "بعدش یعنی دهنم صدای دَییا (دریا) می‌ده؟"هنوز مانده تا از تئوری به عمل برسیم و حتی خودمان را با بقیه مقایسه نکنیم. حُسن خواندن تجربه‌های دیگران این است که به سرزمین ایده‌هایمان وسعت می‌دهیم. در نهایت اما، هر کسی جغرافیای خودش را خودش روی نقشه راه زندگی‌اش تعیین می‌کند. مرواریدمرواریدWed, 22 Sep 2021 10:00:15 +0330