https://virgool.ir/feed/@jackson.e20050116fa2026-11-12 06:10:52https://files.virgool.ir/upload/users/369999/avatar/vtkts1.pnghttps://virgool.ir/@jackson.e20050116https://virgool.ir/@jackson.e20050116/همه-میگن-علاقتو-پیدا-کن-و-برو-دنبالش-ولی-به-همین-آسونیاس-kgp9w18bqjndوقتی پای صحبت بزرگسالا میشینی، میری توی صفحه‌ی افراد موفق، فیلم‌های انگیزشی رو می‌بینی، همه دارن میگن :《علاقت رو پیدا کن. برو سراغ علاقت. براش تلاش کن.》 و این تو ذهن ما حک شده که حتما باید علاقمون رو پیدا کنیم بعد حرکت کنیم. یا حتی وقتی فیلما و کارتونارو نگاه میکنیم میبینیم که یه نفر از بچگی آرزوی یک کاریو داشته و کل زندگیش تلاش کرده و به اون رسیده. مثلا کارتون 《ابری با احتمال بارش با کوفته قلقلی》رو تو ذهنتون بیارین. پسر بچه‌ای که از بچگی دوست داشت مخترع بشه و بالاخره انقدر تلاش کرد تا یه اختراع خفن انجام داد. ولی واقعا اینجور مثالا خیلی کمه. یعنی در واقع خیلی احتمالش سخته آدم یه چیز رو تو ۶ سالگی دوست داشته باشه. ۱۰ سالگی ام دوست داشته باشه. ۳۰ سالگی ام دوس داشته باشه.وقتی پای صحبت بزرگسالا میشینی، میری توی صفحه‌ی افراد موفق، فیلم‌های انگیزشی رو می‌بینی، همه دارن میگن :《علاقت رو پیدا کن. برو سراغ علاقت. براش تلاش کن.》 و این تو ذهن ما حک شده که حتما باید علاقمون رو پیدا کنیم بعد حرکت کنیم. یا حتی وقتی فیلما و کارتونارو نگاه میکنیم میبینیم که یه نفر از بچگی آرزوی یک کاریو داشته و کل زندگیش تلاش کرده و به اون رسیده. مثلا کارتون 《ابری با احتمال بارش با کوفته قلقلی》رو تو ذهنتون بیارین. پسر بچه‌ای که از بچگی دوست داشت مخترع بشه و بالاخره انقدر تلاش کرد تا یه اختراع خفن انجام داد. ولی واقعا اینجور مثالا خیلی کمه. یعنی در واقع خیلی احتمالش سخته آدم یه چیز رو تو ۶ سالگی دوست داشته باشه. ۱۰ سالگی ام دوست داشته باشه. ۳۰ سالگی ام دوس داشته باشه.خیلی وقت‌ها شده گیج بزنیم و واقعا سردرگم بشیم که اصلا من چجوری ممکنه علاقمو پیدا کنم. اصلا من خودم به شخصه خیلی اوقات حس نگرانی پیدا کردم و هی استرس داشتم که کاری که دارم انجام میدم رو دوست ندارم. آیا این رشته‌ای که میخوام بخونم واقعا دوس دارم یا فقط تاثیرات اطرافیان، سینما و .. هستش.علاقه، یک فاکتور مهمحالا این‌ها رو نگفتم تا استرس بگیرید. فقط می‌خوام بگم ما حق داریم ندونیم دقیقا چی دوست داریم و ندونیم میخوایم چیکار کنیم. مخصوصا با شرایطی که داریم تحصیل میکنیم تو ایران. متاسفانه ما به غیر از درس درس درس چیز دیگه‌ای نمی‌تونیم انجام بدیم. مثلا موسیقی، هنر و غیره. تو مدرسه چنین چیزایی یاد داده نمیشه. میان ازمون میپرسن میخوای در آینده چیکاره بشی؟ خب من واقعا نمیدونم. خیلی از شغلا امروز به وجود اومدن. خیلی از شغلا قراره به وجود بیان. خیلی شغلا رو من نمیشناسمشون و بعدا برم جلو میفهمم چنین چیزی هست. پس در نتیجه اصلا نگران نباشین و خیلی طبیعیه که هنوز ندونین میخواین چیکار کنین. به نظر من ما تو ایران خیلی درگیر سن و سالیم. مثلا تحصیل یه سن و سال خاصی داره. ازدواج یه سن خاصی داره. بچه دار شدن خیلی سن خاصی داره. ولی واقعا اهمیت نداره.ممکنه یه نفر ۲۲ سالگی تحصیلشو تموم کنه و ۲۴ سالگی ازدواج کنه ولی ۳۰ سالگی بچه دار بشه. ولی یکی ۲۸ سالگی ازدواج کنه و ۳۵ سالگی بچه دار شه. واقعا اهمیتی نداره و هر وقت فک کنیم که میتونیم باید بریم سراغش. یا میتونیم یا مطمئن میشیم نمیتونیم. و دیگه تو ذهنمون پشیمونی نمیمونه. پس کلا این اهمیت داره که مدام پویا باشیم و حرکت کنیم. حتی به عقب.یعنی دارم میگم تجربه کردن و رفتن تو کارش خیلی مهمه. واقعا باید آدم بره تجربه کنه. البته نه هررررچیزی. یه سری چیزا نتیجه‌ی خیلی بدی داره. مثلا بری معتاد بشی. یه جرم خیلی بدی انجام بدی. یکم شرایط فرق میکنه و جبران نیروی بیشتری میطلبه. خلاصه اینکه اصلا از امتحان کردن و دیر شدن نترسین. به خودتون سخت نگیرین و کاری که الان به نظرتون دوست دارین انجام بدین. یا یه قسمتیشو خوشتون میاد یا خوشتون نمیاد میرین سراغ یه کار دیگه. علاوه بر نقاط مثبتی که گفتم مهم اینه شما با چندتا آدم آشنا میشین. از اونا میپرسین و مشورت میگیرین. چیزای جدید تجربه میکنین و بالاخره لذت میبرین. واقعا زندگی مسیره نه هدف.M.RM.RThu, 12 Nov 2020 00:07:40 +0330