https://virgool.ir/feed/@itshesamخلاقیت محصول همین “آخه کی این کارو میکنه؟!” هاست. hesam.onefa2026-11-11 11:06:23https://files.virgool.ir/upload/users/4021042/avatar/Ae46Is.jpghttps://virgool.ir/@itshesamhttps://virgool.ir/SaintGeorge/کمی-تکه-پاره-و-لخت-فقط-برای-اینکه-چیزی-ازم-دربیاید-ntryfq1bl5obخب مگر میشود چیزی همیشگی باشد؟ نه خوشبختی همیشگی‌ست نه این بستنی. نه این باران قرار است تا آخر روز بماند نه سیگاری که روشن کردی. ما که از اول زندگی این را فهمیدیم چرا همچنان فریب میخوریم؟ چرا فکر میکنیم چیزی قرار است بماند؟ همه‌چیز نابود میشود و همه‌چیز زاده میشود؛ هر لحظه. شاید نابودی خیلی چیزها را نبینیم و شاید زاده‌شدن خیلی چیزها آنقدر دیر شود که به دردمان نخورد. شاید خواستنی‌ترین چیزی که در زندگی داریم بعد از مرگمان بوجود بیاید. کلمات هم تمام میشوند، همینطور این بستنی.اولین سوالی که صبح‌ها ذهنم را راه می‌اندازد این است که: به چه زنده‌ی؟ و زل میزنم به دیوار، به زمین، به هوا. دنبال دلیل. همه انرژی روزم را همان اول خرج این سوال میکنم. و همیشه بدون استثنا به این پاسخ میرسم که: مهم است؟ مهم این است که زنده‌ام. یک روز دیگر است که من نباید وجود داشته‌باشم اما دارم. هرقدر کوچک، هرقدر بی‌اهمیت در تقویم کیهانی، هرچقدر زخمی و پر از کلنجار، زنده‌ام. وجود دارم. و این ناممکن، این "محال‌بودگی" تنها دلیلی‌ست که به پاهایم قوت میدهد. دنیا و آنهایی که با زندگی‌ام دشمن‌اند خودشان را بخارانند.حالم از انگیزه به‌هم میخورد. مشکل این است که دو حرف اولش را که میشنوم علاقه‌ام را از دست میدهدم. شاید اگر اسمش گل‌گیزه بود راحت‌تر هضمش میکردم. هیچ انگیزه‌ای نیست که از خواب بیدارم کند؛ حتی اگر کابوس ببینم هم ترجیحم خوابیدن است. در بیداری هم همینطور، حتی اگر آسیب ببینم هم ترجیحم فلان آدم است. میل به جرح روانی کلاس خاصی بهم میدهد؛ یک پرستیژ کثیف، غروری که از اهمیت ندادن بدست می‌آوری.چه رنگی سزاوار زندگی‌ست وقتی هرطرف را نگاه میکنی خون میبینی؟ هرکس با زخمی راه میرود. هرکس کیسه خونی گرفته و به بدنش تزریق میکند برای ادامه زندگی. و هرروز جراحتی جدیدتر ساخته میشود توسط گاوهایی که قرمز میبینند و حله‌ور میشوند. شهر استادیوم ماتادورهایی شده با شنل‌های سفید صلح‌آمیز، که از خونشان قرمز شده. سبز کجای این ماجراست؟ رنگ روح زندگی سرخ است.حسام بصیرزادحسام بصیرزادTue, 03 Nov 2026 14:22:05 +0330https://virgool.ir/@itshesam/چای-تاک-۳-dmrinxqb5hp1نه عزیزم. اینطوری نمیشود. باید همرنگ شوی. کسی رنگ تو را به‌تنهایی نخواهد پسندید. باید با رنگ‌های دیگر ست باشی. دوره‌ای که هرکس رنگ مورد علاقه داشته باشد تمام شده. کنتراست بی‌معناست. حالا میتوانی بین طوسی، کرمی، سفید، سیاه و نهایتا یک رنگ دیگر که برایت تعیین میکنند انتخاب کنی. اینطوری میتوانی با بقیه زبان مشترکی پیدا کنی. که آدم حسابت کنند. که تهدیدی برای انرژی نداشته‌شان نباشی. نه. اینطور نمیشود. رنگی انتخاب کن و کم کم وارد گفتگویی شو که حرفت را نمیشنود بلکه دهانت را میبیند و دم درش نگهبانی میدهد که مبادا حرفی از آن بیرون بیاید که به مذاقش خوش نیاید. آن‌وقت است که فقط لباس رزم میبیند و لباس رزم میپوشد و رشته سربازان حرفت را قطع میکند چون بهترین دفاع حمله است. آدم‌هایی که مطلقا ارزشی برایت قائل نیستند. برای ارزش‌های مشترک‌تان ارزش قائل‌اند. برای شباهت‌ها. و فقط شباهت‌ها.حالا یه کم با ما راه بیای چیزی نمیشه. دو دیقه به غم خودت فکر نکن. دو دیقه بذار کثافت‌های وجود ما هم بیاد بیرون. یه کم بذار ما بزرگترین غم دنیا باشیم. میشه؟ اجازه هست؟ من که میدونم تو چقدر اذیت میشی. من که درکت میکنم. یه کم هم تو ببین من چقدر اذیت میشم. مگه بازی‌ش این شکلی نیست؟ مگه قرار نشد جفتمون برنده باشیم؟ چرا دنبال مدلی پس؟ هرکی بدبخت‌تر سکوی بالاتر؟ اوکی تو برو بالا. درک میکنم چقدر به این مدال نیاز داری. ولی اگه از بازی رفتم بیرون و نشستم رو نیمکت تماشاچیا و بعد چندوقت هم از سالن رفتم بیرون نگی چرا. هرچند باید تنها برگردم خونه.هوا که یک حالت خاصی می‌شود یادم می‌آید پارسال که همچون شده‌بود داشتم چیکار میکردم. حتی پیارسال و پس‌پیارسال. هر روز هوا را که حس میکنم کل زندگی‌ام را یادم می‌آید. مثل دم مرگ که میگویند همه زندگی‌ات از چشمت میگذرد. هر روز با هر نفس یک دور میمیرم. برای روزهایی که گذشت و قرار است بگذرد. میمیرم برای خودم که مهم نیست چقدر خوش میگذرد، میدانم فردا با کسی حرف نخواهم زد. گاه در پاییز یاد بهار می‌افتم. گاه باران میبارد و برای سال چندم لیز میخورم و زمین می‌افتم. اما باز نفس میکشم بخاطر بغضی که خیال بالا آمدن ندارد. مثل وقتی میخواهی عطسه کنی اما بجایش صورتت را به شکل احمقانه‌ای درمی‌آوری و آرام آرام نفس میکشی. نفس میکشم بخاطر بغضی که قبل‌ترها انقدر فشار آورد که گلویم را گشاد کرد و حالا دیگر نمیتواند حلقم را بخاراند.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 31 Oct 2026 19:23:21 +0330https://virgool.ir/@itshesam/چای-تاک-۲-gjwf3lmh8gi4فرار از دایره بدون کمک ممکن نیست. حالا اگر این دایره، چرخه‌ای از کمک نگرفتن و مستقل‌بازی و در نهایت به فنا رفتن باشد کمی اوضاع متفاوت میشود. چرخه‌ای که روی یک دایره روی کاغذ نمیچرخد؛ سه بعد دارد و مثل گرداب تو را در خود فرو میکشد. مثل سرسره‌ای مدور عمل میکند که خودت را با نفس نفس به بالایش، به دنیای واقعی میرسانی و با اینکه خیلی مراقبی، یا لیز میخوری یا دلت فنا میخواهد یا کسی زیر پایت میکشد و دور میزنی و دور میزنی و پایین میروی. هرچه پایین‌تر میروی از واقعیت دورتر میشوی و دور و برت خیالاتت را میبینی. از جایی به بعد زندگی‌ات را تصوراتت احاطه میکنند و تابلوهای پررنگ نئونی میبینی و لامپ‌های درخشانی که روی چادرها زده‌اند، و هر یک طوری افسونت میکنند که از لیز خوردن لذت ببری. سیرکی که خودت برای خودت ساخته‌ای و در آن خر میشوی و حمالی میکنی و دور و برت درخت سکه‌های طلا میبینی.و این سیرک حالا دوباره در شهر من بند و بساط کرده. یک طرف خودم را میبینم که با تفنگ بادی میخواهد کله آدم‌های دیگر را بزند تا جایزه ببرد. بغلش خودم سعی دارد کله خودم را بزند. سر برمیگردانم و خودم را میبینم که لباس دلقک پوشیده‌ام. یک طرف دیگر برای زوج‌های خوشحال پشمک میزنم. چرخ و فلکی برپا کرده‌ام از اسب‌هایی که شبیه خودم هستند و انقدر میچرخند تا کودکی‌ام روی‌شان سرگیجه بگیرد. سمت چپم شمشیر قورت میدهم و شکمم را از درون میشکافم و آن را در می‌آورم. همه دوستانم هستند و کسی مرا نمیشناسد؛ و این ترسناک‌ترین قسمت تونل وحشت اینجاست.آنقدر گذرم به این قهقرا افتاده که از سه کیلومتری تابلویش را میخوانم. با اینکه هربار به روشی از آن بیرون میروم اما هنوز راه خروجش را یاد نگرفته‌ام. این هم جزوی از همین سرسره است؛ دایره بالا را تمام میکنی و از بیرون نگاهش میکنی و میگویی "بالاخره تمام شد" و نمیدانی فقط وارد دایره‌ای پایین‌تر شده‌ای. گاه کمرم میسوزد از اصطکاک این سرسره.چطور میشود کمکی که از دیگران میخواهی در عین کوچک بودن توقعی بیجا باشد؟ آن‌هم وقتی فرار از دایره بدون کمک ممکن نیست.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSun, 18 Oct 2026 13:05:19 +0330https://virgool.ir/@itshesam/پیلو-تاک-احتمالا-۱-xtcmppnanvk2گاهی نیاز دارم آدم‌ها را مجبور کنم کنارم باشند. خسته میشوم از نبودن‌هایشان. خسته میشوم از اینکه یک "حالا هرچی" بگویم و اگر کنارم نبودند بگویم "اشکالی نداره. به کارت برس.". گاهی نیاز دارم یک روز، یک ساعت، یک چیز، درباره من باشد. درباره من حرف بزنند و معذب شوم. بخاطر من کاری انجام دهند و تعجب کنم. به من نگاه کنند و لبخند بزنم. گاهی دوست دارم آدم‌ها با شناختی که ازم دارند غافلگیرم کنند. دوست دارم باشند و نیازی نباشد دلیلی برایشان بیاورم.به این فکر میکنم که آیا خودم اینطور هستم؟ آدم‌ها را خوشحال میکنم بدون اینکه ازم خواسته باشند؟ راستش هستم. خوشحال کردن آدم‌ها وقتی توقعی ندارند را دوست دارم. اما نمیشود. از بد برداشت شدن میترسم. وقتی تو یک جوری باشی که بقیه این‌جور نباشند، جورت را در دایره جور خودشان میسنجند. گاهی دوست دارم بدون اینکه به جور خودم و دیگران فکر کنم زندگی کنم. دوست دارم رفتارم را فقط رفتار ببینند نه سمبلِ چیزی. دوست داشتم به دوستانم خوشی‌های کوچک و تعریف کردن از لباس و قیافه‌شان را هدیه دهم. اما همین کارها هم برای آدم‌ها عجیب است. عجیب خودشانند.آدم‌ها گاهی شگفت‌زده‌ام میکنند. گاهی درد میکشند و بهت نمیگویند و تو نمیفهمی چرا. شاید فکر میکنند کمکی از دستت برنمی‌آید. درست هم فکر میکنند. من نه میتوانم یارت را بهت برگردانم نه پولی دارم که برایت خرج کنم. نه حتی میتوانم پدر یا مادرت را قانع کنم که از گیر دادن دست بردارند. اما میتوانم گوش بدهم. تا صبح. تا هروقت که خواستی. خسته میشوم. اما انقدر گوش میدهم تا تو هم خسته شوی. از هرچه خواستی بگو. اگر تو دردت را بگویی و من کاری از دستم برنیاید و فقط گوش بدهم، من هم میتوانم دردم را بهت بگویم. حتی اگر گوش ندادی، همین که میتوانم دهان باز کنم و کلمات را از ذهنم بیرون بیاورم کفایت میکند.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 03 Oct 2026 14:13:52 +0330https://virgool.ir/@itshesam/فصل-زوال-ajmt7pspl2nlپاییز زیبا نیست. که گفته زیباست؟ برگ‌های خشکِ مرده. هوای خاکستری با خورشیدی که کمِ کم دو ورق کدئین خورده است. لباس‌هایی که معلوم نیست برای گرما هستند یا سرما. پاییز فصل آغاز مردن است؛ روی تختی با فنرهای بیرون زده در بیمارستان دولتی. همه‌چیز کم‌رمق. بدون رنگ. روزهایی که بین ابرها سرفه میکنند و خاموش میشوند. برگ‌هایی که زیر پا فریاد میزنند و میمیرند. قهوه‌ها و چای‌ها با عجله برای خروج از بدن تلاش میکنند. آبریزش بینی بدون مریضی. هوای زشت. هوای چرک. هوای بی‌رنگ.پاییز تنها یک چیز را یاد آدم میدهد و آن این است که همه‌چیز موقت است. هیچ‌چیز پایدار نیست. و این درس سنگینی‌ست که هرسال باید پاسش کنیم. با معلمی عنق که هیچ صحبتی نمیکند و با این‌حال با گوشت و خونت میفهمی‌اش. آدم خشک و مرموزی که میدانی هیچ‌وقت داستان پشت‌ش را نخواهی دانست. در سه ماه، هرروز با چشم میبینی که همه‌چیز در تزلزلی طولانی و ابدی گیر افتاده و تو نه میتوانی از آن بگریزی نه در آن بمانی. و این اندوه با زمستان تثبیت میشود و در بهار با توهمی زیبا جایگزین میشود. اما پاییز فصل واقعیت است. سه ماهی که نمیتوانی به خودت دروغ بگویی. تنهایی‌ات بیرون میزند؛ نه یک تنهایی عاشقانه، که تنهایی دم مرگ.نمیدانم چطور میشود فصلی به این زشتی را دوست داشت. اما من هم دوستش دارم. شاید از جذبه‌اش است. حقیقت را نه با برف میپوشاند نه با گل‌های زیبا تزئین میکند. صاف در چشمانت نگاه میکند و طوری که انگار برایش مهم نیست عمیق‌ترین رازهایت را بیرون میکشد و جلوی چشم‌هایت میگذارد. و تو بالاخره خواهی فهمید که این واقعیت‌ها و رازها و ناماندنی‌ها هستند که زشت‌اند. و میفهمی پاییز بی چشم‌داشت همه غم‌هایت را درون خود نگه میدارد. با اولین بادی که در غروب می‌وزد و برگ زرد افرا را زیر پای‌ت می‌اندازد میفهمی جلسات سم‌زدایی شروع شده است. با هر برگی که رویش پا میگذاری تکه‌ای تلخ از خاطراتت بالا می‌آید و درد میکشی و درد میکشی تا از تن‌ت خارج شود و به پاییز سپرده شود. پاییز زشت است؛ چون سرت داد میکشد که چرا غم‌هایت را در خودت نگه میداری؟ آنقدر فریاد میزند تا دردهایت را بیرون بریزی و ادامه بدهی. شاید برای همین است که راه رفتن در پاییز بیشتر از هر فصل دیگری لذت‌بخش است؛ راه رفتن در پاییز یعنی ادامه میدهی با اینکه میدانی هیچ‌چیز ماندگار نیست.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 26 Sep 2026 17:07:55 +0330https://virgool.ir/@itshesam/عنوان-را-کجا-وارد-کنم-sucbtyeosstfچای هم مزه آب‌جوش میدهد. خیالم راحت است، خیلی راحت. اما بدنم سخت در عذاب است. خیالم در خانه‌ای دنج و آرام، زیر کمی از آفتاب پاییز که از پنجره افتاده، روی تختی تمیز و مرتب خوابش برده. بگذار بخوابد. کارهای مهمی دارد. همین راحت بودن مهم‌ترین وظیفه‌اش است. اگر بیدار شود شروع به گشتن و ماجراجویی میکند، در جاهایی که نباید. بگذار راحت باشد. خیال در بدن نباشد جان در عذاب است؛ در بدن خودم بخوابد بهتر از این است که در خانه کس دیگری باشد و معلوم نیست چه غلطی کند. بدنم سخت در عذاب است.نوشابه‌ی زیرو بعد از ناهار، حتی اگر کشک بادمجان باشد. نوشابه‌ی زیرو هم مزه آب‌جوش میدهد. کارهایم نصفه مانده. تمرکز ندارم. تمرکزم را فروخته‌ام. بازار تمرکز بد داغ است، خوش‌فروش است اما گران. نمیشود خرید. هرکه دارد از قبل دارد. تمرکزم الان دست کیست؟ خیالم راحت است. قیمت اینطور چیزها را کی تعیین میکند؟ چندوقت پیش خواستم اضطرابم را بفروشم. گفتند صاحب اول و آخرش خودتی! گفتم اجتماعی‌ست، خوش‌مشرب است. گفتند بازار ندارد. راست میگویند. با علم اقتصاد جور درمی‌آید، عرضه بالا باشد و تقاضا پایین، قیمت افت میکند. تمرکزم کجاست؟ نگرانش شدم. زنگ بزنم خبری بگیرم. تلفنم کجاست؟ آب هم مزه آب‌جوش میدهد.صبحانه را خودت بخور، ناهار را با دوست؛ شام هم بده به دشمنت. همه را خودم میخورم. شام آب‌جوش است، نوش جان دشمنم. اتفاقا سه شب پیش با خودم تنها شدم. نمیدانم کی اولین بار اینطور حرف زد؟ "با خودم تنها شدم" یعنی یک خودی هست که مجبور شدم باهاش رو در رو شوم. تنها. بدون کمک. من ترجیح میدهم بدون خودم تنها باشم. اگر قرار است تنها باشم البته. خودم کجاست؟ خیالم که اینجاست، بدنم هم که از دردش معلوم است اینجاست، تمرکزم را هم که دادم رفت. پس خودم کجاست؟ هرجا باشد. حوصله ندارم باهاش تنها شوم. تنهایی با خودت یعنی فسق و فجوری که اضطراب زایمان میکند. حواست پیش من است؟ میگویم حوصله ندارم باهاش تنها شوم. حواست کجاست؟ پیش من نیست. من که نمیبینم. حواس خودم کجاست؟ دوباره پیش خیالم است. این روزها زیاد با هم میپرند. بگذار راحت باشند. حواس بدون تمرکز به چه درد میخورد؟ حواس فقط برای لمس کردن و چشیدن خوب است که آن هم دیگر به درد نمیخورد، وقتی همه‌چیز مزه آب‌جوش میدهد.حسام بصیرزادحسام بصیرزادWed, 23 Sep 2026 15:22:13 +0330https://virgool.ir/@itshesam/پروژه-پایانی-غذای-خشک-با-طعم-پیتزا-cnpjsqdalym6شاید ضعیف‌ترین و بی‌پایه‌ترین توهم بشر این باشد که پایان جهان به‌دست خودش رقم خواهد خورد. این خودبزرگ‌بینی باعث می‌شود فکر کنیم جنگ‌های ما در نهایت به آخرالزمانی می‌انجامد که خودمان ازش زنده بیرون نمی‌آییم یا اگر زنده بمانیم با صورت‌های دفرمه و دست و پاهای اضافی زندگی می‌کنیم. اما من به شما اطمینان می‌دهم هیچوقت اینطور نخواهد شد. سرنوشت بشر در نهایت بردگی‌ست. نه بردگی برای انسانی دیگر، بلکه ما بازیچه گروهی بزرگ‌تر از موجودات خواهیم شد.این موجودات هزاران سال است با ما زندگی میکنند. از زمانی که با استخوان نیزه می‌ساختیم تا حالا که چیزهایی خلق کرده‌ایم که از خودمان باهوش‌ترند. در طبیعت لقب سلطان می‌گیرند اما کنار انسان به موجودی کوچک تبدیل می‌شوند که اقتدارشان برای ما بامزه است. اما این اقتدار توهم نیست. گربه‌ها وارثان حقیقی این دنیا خواهند بود. روزی که به‌پا خیزند و علیه انسان‌های خود خداپندار جنگ راه بیندازند. چرا یک حیوان کوچک کنار بشری که طبیعت را به سخره درآورده همچنان انقدر با اقتدار راه می‌رود؟ چرا به ما رو نمی‌دهند؟ این پیاده‌روی‌های بی‌هدف در شهر چیست؟ جز این است که جمع‌آوری سراسری اطلاعات در کل شهر، رو و زیر زمین، حتی در خانه‌ها به دست گربه‌ها انجام می‌شود؟ آخرش هم خورد و خوراکشان با ماست. بدون کلمه‌ای صحبت فرمان غذا می‌دهند و آشپزهای اختصاصی‌شان کارخانه‌هایی ساخته‌اند که غذای مخصوص‌شان را تولید کند. بعد هم با بی‌میلی از کنارمان رد میشوند. آیا جز این است که وقتی دو گربه رو به روی هم می‌ایستند و با موهای پف کرده تا حد امکان قدشان را بلند می‌کنند و داد و بیداد میکنند، درحال سلام نظامی و صادر کردن فرمان‌های اطلاعاتی هستند؟ ما ساده‌دلان فکر میکنیم دعواست. مشکل‌شان با سگ‌ها جز به علت خودفروشی سگ‌ها به انسان‌هاست؟ چرا یک گربه باید عرض اتوبان را بدون توجه به ماشین‌ها بدود اگر خبر مهمی برای مافوقش نداشته باشد؟ این مخفی‌کاری‌ها به‌زودی پایان می‌یابند.یک دلیل بیاورید که شب‌ها زیرِ زمین، جلسات مخفی‌ای برای تصاحب دنیا وجود نداشته باشد. کدام حیوان بی‌تقلا برای غذا و جفت‌گیری ساعت‌ها زیر آفتاب لم میدهد و وضعیت را تماشا میکند؟ کدام حیوان طی هزاران سال در نقش‌برجسته‌های تمدن هایی مانند مصر و بابل حضور دارد؟ نقشه‌های چندهزارساله، بدون رسمیت و جنگ علنی در جریان است. و شاید این قیام نزدیک باشد. قدرت‌هایی آمده و رفته‌اند اما گربه هنوز در راس است؛ در تمام پیشرفت‌های تکنولوژیک انسان حضور داشته و به‌دقت آن‌ها را بررسی کرده است. ما دوربین‌های مداربسته با هوش مصنوعی ساخته‌ایم غافل از اینکه یاکریم‌ها در استثمار گربه‌ها هستند؛ از بالا ما رصد میکنند، روی ماشین‌های‌مان علامت می‌گذارند و تا لحظه‌ی آخر از سر راه‌مان کنار نمی‌روند. وقتی روز موعود فرارسد، هیچ بشری نجات نخواهد یافت. مرگ یا بردگی در انتظار ماست. گربه‌دوست‌ها زنده میمانند به قیمت عوض شدن جاها. حالا گربه‌هایی داریم که یا انسان‌دوست هستند یا سگ‌دوست. برای‌مان لیزر خواهند انداخت و به جنب و جوش ما خواهند خندید. کارخانه غذای انسانی، در بسته‌بندی پوچ، با طعم پیتزا.اما ساده‌لوحی‌ست اگر تصور کنیم جنگ آخر بین بشر و گربه است. بشر در این بازی جز مانعی کوچک، و وسیله‌ای برای رسیدن به اهداف نخواهد بود. یک ابزار هوشمند. چیزی که ترمیناتور و ماتریکس نشان ندادند حضور فرمانروایان گروه‌های مقاومت است؛‌ اگر در جبهه‌ای ربات‌ها درحال جنگ هستند، انسان‌ها سربازانی به فرمانرواییِ وارثان زمین خواهند بود. جنگ نهایی میان گربه‌سانان، به فرماندهی گربه‌های خانگی، و ربات‌ها خواهد بود. هوش مصنوعی جای ما را خواهد گرفت اما نه با تصاحب شغل‌هایمان. ما به عنوان ابزارهای هوشنمد هم پس زده خواهیم شد. ربات‌ها با سربازهایی از هوش مصنوعی و گربه‌ها با سربازهایی از شیر و پلنگ و انسان هوشمند به مصاف هم خواهند رفت. سرنوشت زمین توسط این دو مشخص خواهد شد. نوستراداموس فقط کسی بود که میفهمید فرق میو با میوووو چیست. زمانی خواهد رسید که به ما غذارسانی نشود که جمعیت‌مان کاهش پیدا کند. وارثان حقیقی زمین، با انبوهی از منابع از پیش‌تولید شده توسط انسان، به فرمانروایی شان ادامه خواهند داد و تنها تفاوت این است که در آن زمان این فرمانروایی عیان خواهد شد.پ.ن. چندوقتی‌ست گربه‌های خیابان مرا میبینند و می‌ایستند. بد نگاه می‌کنند. بعضی اوقات تا در خانه تعقیبم می‌کنند. گربه‌های خانگی محلم نمیگذارند. خدا به‌خیر بگذراند.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 19 Sep 2026 13:14:56 +0330https://virgool.ir/@itshesam/مربع-مثلث-و-دیگر-شیاطین-npthu9xpevryمربع یعنی استواری. شاید هم مثلث. مطمئن نیستم. اما میدانم دایره یعنی بینهایت. دایره یعنی دور کامل. یعنی چه دور کامل؟ مطمئن نیستم. اما مثلث یعنی استواری. مثل کوه. مربع نمیدانم یعنی چه. مربع یعنی امنیت. اگر مربع‌ش بزرگ باشد یعنی امنیت بیشتر. یک مربع کنار یک مثلث یعنی یک امنیت پایدار. اگر مثلث روی مربع باشد شبیه خانه میشود. اگر زیرش باشد مربع میفتد. پس امنیت دیگر پایدار نمیماند. میشود امنیتی که از کوه افتاده. چون خانه برعکس شده.اگر راست میگویید ذوزنقه یعنی چه؟ نمیدانم. از اسمش خوشم نمی‌آید. این اسم‌ها که نمیدانی کدام ز اول می‌آید کدام دوم همیشه اعصابم را خورد میکنند. مثلا قورباغه. مستطیل. هندسه پر از این اسم‌های مسخره است. متوازی‌الاضاع! متوازی‌الاضلاع و زهرمار! انگار نخست‌وزیر است مرتیکه. یک مربع کج که این حرف‌ها را ندارد. پیچ‌هایت شل ‌شده دیگر. مربع یعنی امنیت. مربع کج معناهای مختلفی دارد. اگر کمی کج باشد یعنی در مترو مراقب کیف پولتان باشید. اگر خیلی کج باشد یعنی اصلا کسی از خانه‌اش بیرون نیاید. اگر هم خیلی خیلی کج باشد میشود یک خط صاف. مثل آن خط‌های نوار قلب. آن خط سبزها. اول مثلث نشان میدهند؛ مثلث‌هایی که تکلیف‌شان مشخص نیست. میبینی‌شان و با خودت میگویی مثلث یعنی استواری؛ اما مثلث بعدی برعکس است. دیگر نمیدانی با خودت چه بگویی. بعدش میشود خط صاف. خط صاف یعنی خیلی چیزها.این چیزها را که بدانی حتی اگر خیلی هم ازشان مطمئن نباشی کارت راه میفتد. مثلث متساوی‌الساقین یعنی خیلی استواری. چون اسمش دهان را پر میکند. اما مثل آن متوازی‌الاضلاع عصا قورت‌داده نیست که فقط ادعا داشته باشد. مثلث متساوی‌الساقین به‌ت اطمینان میدهد در بخش اول فقط از ث استفاده کنی و در بخش دوم فقط س. گیج‌ت نمیکند. قدش هم بلند است. مثلث متساوی‌الساقین یعنی امنیت. درست است. امنیت برای مربع بود. وقتی مربع نیست کارهایش را به مثلث متساوی‌الساقین میسپارد. مثلث متساوی‌الساقین هم نه که نوکش تیز است، از پس امنیت برمی‌آید. یک امنیت استوار.بیضی یعنی همین روزها.حسام بصیرزادحسام بصیرزادWed, 16 Sep 2026 11:37:54 +0330https://virgool.ir/@itshesam/emptiness-ruyiraioc1wwفضانوردان در فضا لباس مخصوص می‌پوشند. چون خلاء فضا باعث میشود هوای درون بدن به بیرون فشار بیاورد و بدن متلاشی شود. مثل وقتی که لیوان را طوری روی دهان و صورتم میگذارم که از لبه‌هایش هوا رد نشود؛ بعد هوای داخلش را با دهانم میکشم و لیوان روی صورتم میماند. لب‌هایم به داخل لیوان کشیده میشود، چون میخواستم درون لیوان خلاء ایجاد کنم. اما لیوان نمیتواند خالی از هیچ باشد. در برابر خلاء مقاومت می‌کند و لب‌ها و پوست مرا به داخل خود میکشد. لیوان از خلاء بیزار است همانطور که خود خلاء هم از خلاء بیزار است؛ که اگر نبود کاری به کار فضانوردان نداشت.این خلاء حالا هرروز درونم است. بعضی اوقات در معده‌ام؛ البته با غذا حل می‌شود. بعضی اوقات در سرم، آن هم مسکن کارش را می‌سازد. بعضی اوقات هم در قلبم. خلاء قلبم باعث میشود هرچه بیرون هست به آن فشار بیاورد. حتی چیزهایی که در قلب بقیه بوده و آنجا جا نمیشود و بیرون می‌آید. اینطور وقت‌ها آدم‌ها مرا می‌بینند و دردهای‌شان که مثل هاله‌ای دور قلب‌شان را احاطه کرده، قلب من را خالی میبینند و فشار میدهند. مثل همان قضیه فضانوردان. بعد آدم‌ها احساس می‌کنند بهتر شده‌اند و میگویند "خب حالا تو بگو". و من نمیدانم چه بگویم وقتی دردی که در دلم دارم از فشار دردهای آن‌هاست.فیزیک دبیرستان، برای این مشکل راه ساده‌ای پیشنهاد می‌کند: وقتی حتی فقط روزنه‌ای برای عبور هوا باشد، دیگر خلاءی در کار نیست. پس شروع کنیم؟ اول لباس فضانوردی‌مان را می‌پوشیم. به فضای درون‌مان میرویم. یادتان باشد هدف فقط ایجاد روزنه‌ای روی قلب، برای عبور آدم‌هاست. این روزنه باید آنقدری کوچک باشد که هرکسی نتواند از آن رد شود، و همچنان نباید آنقدر کوچک باشد که فقط آدم‌های کوچک از آن رد شوند. محاسبات دقیقی لازم است. در مرحله بعد، قلبمان را پیدا می‌کنیم، یک توده‌ی قرمزِ درحال سکسکه. حالا با ظرافت تمام روی آن را خراش میدهیم. میخواهم اینجا کمال دقت را داشته باشید، ذره‌ای اهمال‌کاری میتواند حفره‌ای ایجاد کند که همه‌چیز را درون خلاءش میمکد. آخرین چیزی که نیاز داریم یک سیاهچاله است. این را برای خودتان میگویم. من قبلا امتحان کرده‌ام. با دست خودم، با دستکش‌های سفیدِ بزرگ و یک کلاه شیشه‌ای سعی کردم روی قلبم در بسازم. با دست خودم آن را بریدم، زخم زدم و دلم هرچه در فضا بود در خود کشید. یک خلاء بزرگ‌تر. یک فضای بی‌پایان از هیچ. هاله‌ای که نور را هم در خود می‌کشد و تاریک می‌ماند.چه شد که انقدر خالی شدم؟حسام بصیرزادحسام بصیرزادMon, 14 Sep 2026 12:18:24 +0330https://virgool.ir/@itshesam/از-همین-حالا-gdwdjjwk3uig۱.گرما عذابم میدهد. حرارت در هواست. خورشید نزدیک‌تر شده؛ گرمایش هست، نور نیست. بدون نور همه‌چیز سیاه است. بدون نور، تفاوت در نگاه معنا ندارد. هیچکس نمیتواند چیزی ببیند. همه سیاهی میبینند، همه. آن‌هایی بودند که روی این سیاهی، نام خودشان را طلایی مینوشتند و در توهم لاکچری و تفاوت زندگی میکردند؛ سیاهی به آن‌ها هم رسیده است.۲.زیبایی میبینم و این زیبایی هیچ نسبتی با این بحران‌ها ندارد. دیدن زیبایی نعمت است. فکر میکنم اینکه در همه‌چیز سعی کنی زیبایی ببینی کمکت میکند مسائل را با دید خنثی‌تری بررسی کنی. کمک میکند بفهمی زیبایی‌ای که "میبینی" از زشتی‌ای که "حس میکنی" جداست. و ایرادی نیست اگر بخواهی چیزی را نابود کنی اما زیبایی هم درش ببینی. فکر میکنم واقع‌بینی این شکلی‌ست. لذت بی‌علاقه.۳.نام‌ها مهم‌اند. نام‌ها مهم شده‌اند. نام‌ها معنا دارند. معنای زندگی. معنای زندگی‌ای که میتوانست باشد. به‌خاطر سپردن نام‌ها دیگر امکان‌پذیر نیست، وقتی مجری هم از رو میخواند. تنها کاری که میکنیم نوشتن است تا شاید روزی از رو بخوانیم. نوشتن این حال، نوشتنِ له له زدن برای نرمالیته در جایی که تیم ملی‌اش هم منفور است. نوشتنِ دویدن با سرعتی پایین‌تر از خط پایان. و در این دویدن‌ها گاهی ایستادن نیاز است. برای ادامه دادن و روزی برافراشتن پرچم تیمی که بیشتر از ۱۱ نفر بازیکن داشت، و از زندگی حذف شد. بدون داور.حسام بصیرزادحسام بصیرزادMon, 22 Jun 2026 14:08:22 +0330https://virgool.ir/@itshesam/درباره-دانشگاه-j683204n9ar5دانشگاه همیشه برای من استرس‌زا بود. اصلا محیطش به من نمیخورد. شاید هم من نمیتونستم از اون محیط لذت ببرم. نمیتونستم درست با کسی ارتباط بگیرم؛ رفیق داشتم اما خودم سعی میکردم غیر از یکی دو نفر بقیه رو سطحی نگه دارم. برای همین هم با جمع‌های دانشگاه زیاد فعالیتی نداشتم. چون میدونستم قاطی شدن با خیلی از اون آدم‌ها بهم ضربه میزنه. نمیدونم شاید هم همه این‌ها توی ذهن خودم بوده. این همه آدم که میگن ۴ سال کارشناسی بهترین سال‌های عمرشون بوده!اما بعضی وقت‌ها دلم تنگ میشه. نه برای بچه‌ها، نه برای محیط، نه حتی برای کلاس‌ها. برای ترکیب همه این‌ها. برای فرصت‌ها. حتی این فرصت‌هایی که میگم مربوط به درس و کار و... نیستن. فرصت‌های آشنایی با آدم‌های متفاوت، فرصت‌هایی که فقط میتونی تو محیطی مثل دانشگاه تجربه‌شون کنی. فکر میکنم این خاصیت دوره‌های خاصی از زندگیه. اینکه اون لحظه پر از اضطرابی اما بعدها دلت برای اون محیط تنگ میشه.خلاصه. دانشگاه برای من نه محیطی بود که بخوام درس بخونم، نه طوری بود که بخوام مهاجرت کنم یا هرچیز دیگه‌ای. شغلم با رشته‌م سنخیتی نداشت. و فقط از روی علاقه اون رشته رو انتخاب کردم. برای همین هم واحدهایی که دوست داشتم رو ازشون لذت میبردم و واحدهایی که دوست نداشتم رو بدون عذاب وجدان درس نمیخوندم و فقط پاس میکردم :) نمیگم این طرز فکر درسته یا اشتباهه. اما بهترین چیزی که این نوع فکر کردن برای من داشت این بود که تکلیفم از اول برای خودم روشن بود: توی یه شغل دیگه‌ای وارد میشم، نمره برام مهم نیست، درس خوندن میتونه لذت‌بخش باشه و میتونه نباشه. و به نظر خودم از ۷۰٪ آدم‌ها جلوتر بودم. اون ۷۰٪ این شکلی بودن: انتظار داشتن فقط با مدرک و بدون علم بتونن کار کنن، درس رو فقط برای نمره میخوندن، و در نهایت برای نمره حال و هواشون عوض میشد. غافل از اینکه اگر الان بپرسی فلان درس رو چند شدی نه یادشون میاد نه براشون مهمه. چون اون عدد واقعا هیچ اهمیتی نداره. بارها شد که من چیزی که میخواستم رو از درس‌ها یاد گرفتم و افتادم؛ و خوشحال بودم جون اون درس رو دوست داشتم و میتونستم دوباره تجربه‌ش کنم =)البته اشتباه نشه! نه بچه پولدار بودم، نه خیلی بیخیال. فقط از اول سعی کردم خودم رو بشناسم. میدونستم که نمیخوام با درسی که میخونم کار کنم و علاقه شغلیم رو تو بازار میخوام یاد بگیرم. و میدونستم که تجربه دانشگاه رفتن رو دوست دارم و رشته‌م رو میتونم اصولی یاد بگیرم فقط برای اینکه یاد گرفته باشم نه اینکه برام کاربرد شغلی داشته باشه.خلاصه که امروز یاد دانشگاه افتادم و گفتم بیام تجربه مزخرف در عین حال تکرارنشدنی خودم به شما منتقل کنم =)باشد که شما هم تجربه و دیدگاه‌تون رو بنویسید و به من منتقل کنید :)حسام بصیرزادحسام بصیرزادWed, 17 Jun 2026 12:25:05 +0330https://virgool.ir/@itshesam/دوپامین-قطره-قطره-در-مغزم-ساخته-میشود-cmy5dtyvdacbدوپامین قطره قطره در مغزم ساخته میشود و من فقط کمی، برای مدت کوتاهی، راحت‌تر از قبل زندگی میکنم. دوپامین دیگر با موزیک گوش دادن و قهوه خوردن کارش راه نمی‌افتد. دیگر با فیلم دیدن ساخته نمیشود. و حوصله‌ام به خلق کردن نمیرود. دوپامین قطره قطره در اینستاگرام و یوتیوب ساخته میشود و به من تزریق میشود؛ و من با هر ویدیو، فقط کمی و برای مدت کوتاهی راحت‌تر از قبل زندگی میکنم. سرانجام در این دریایی که قطره قطره جمع شده غرق میشوم. دیگر حوصله‌ام به همین کار هم نمیشکد اما کار دیگری هم نمیتوانم انجام دهم. شب میشود و با همین قطره‌ها میخوابم و صبح دوباره تزریق میکنم.راستش را بگویم؟ کمی اذیت کننده است؛ اینکه میبینم بعضی اوقات به کارهایم نمیرسم چون تمرکزی برایشان ندارم چون فکرم مشغول ویدیوهایی‌ست که منتظرک هستند. اما راست‌ترش را بگویم؟ چاره‌ای ندارم. نه از سر اعتیاد؛ از سر اینکه چیز دیگری برای چنگ زدن نیست. تفریح قبل از این چه بود؟ غذای رستوران. همین هم دیگر اما نمیشود. اذیت میشوم از اینکه اسکرول میکنم و همینطور میروم پایین، تا جایی که صدای کسی را دیگر نمیشنوم. اما این پایین رفتن به هرحال قرار است اتفاق بیفتد نه؟ چرا در حین آن کمی دوپامین مصرف نکنم؟راست‌ترترش این است که سردرگمم. قبلا بلد بودم -حداقل سعی کنم- خودم را بالا نگه دارم و به تسک‌ها و کارهای روزمره برسم و کمتر ویدیو مصرف کنم. اما حالا با قبلا فرق دارد. چیزهایی که قبلا خودم را با آن‌ها امیدوار میکردم الان کمی کمرنگ شده‌اند؛ شاید حتی نارمئی. سردرگمم چون نمیدانم این عدم تمرکز از مشکلات جمعی‌مان است یا مشکل فردی‌ست؟ از اعتیاد به اینطور دوپامین‌هاست یا حواس‌پرتی‌های دیگر؟ نمیدانم. اما همینکه بالاخره این صفحه جلویم باز است و در حال تایپ هستم احساس میکنم قدمی رو به جلو برداشته‌ام.روزمره‌نویسی همینش خوب است، همیشه چیزی برای نوشتن هست؛ شاید تکراری باشد چون روزمرگی تکراری‌ست، اما تکرارش هربار متفاوت است.حسام بصیرزادحسام بصیرزادTue, 16 Jun 2026 18:43:52 +0330https://virgool.ir/Novira/زندگی-همین-است-و-قرار-نیست-بیشتر-از-این-باشد-ue6rfkj0lg3vتوی فارسی معادلی برای numb داریم؟حالا اینجا نشسته‌ام. خسته حتی از گفتن و نوشتن خستگی‌ها. سعی میکنم زیبایی‌ها را ببینم. سعی میکنم قبول کنم زندگی همین است و قرار نیست بیشتر از این باشد. و اگر روزی بیشتر از این شد هم همین حس را خواهم داشت. سعی میکنم فکر کنم به اینکه روزی میرسد که در خانه خودم میخوابم. غذایم را هم خودم درست میکنم. وقتی خیلی خسته از کار برمیگردم خودم چای دم میکنم. چون بیشتر بهم میچسبد. چون سکوتی که در خانه است می‌ارزد به سختی‌های تنها زندگی کردن. حالا هرچقدر هم که هر روز از این هدف و بقیه‌شان دور میشوم، باز هم سعی میکنم امید و برنامه‌ام را حفظ کنم. تلاش میکنم هر کاری که انجام میدهم در جهت رسیدن به همین اهداف باشد. حتی اگر هیچوقت قرار نیست به‌شان برسم. چون زندگی همین است و قرار نیست بیشتر از این باشد.هرچه من را پیش میراند همین است. همین هدف‌هایی که شاید خیلی‌ها درک نکنند، اما برای من تمام دنیاست. و پیش رفتن گاهی سخت است. حتی گاهی وقتی احساس کارآمدی دارم، ترس هم با آن می‌آید؛ از اینکه نکند این فقط یک حس باشد و واقعا پیشرفتی در کار نبوده باشد. به هر حال پیش میروم. تا هرجا بشود. گاهی این "هرجا" در واقع "درجا" میشود. چه کنم؟ ناراحت میشوم. حسرت میخورم. اعتراض میکنم. اما بعدش چه؟ تلاشم را کرده‌ام. در این تلاش‌ها چیزهایی یافته‌ام. گوش بدهکار میخواهم که برایش تا صبح حرف بزنم از چیزهایی که یاد گرفته‌ام. او هم اهمیت بدهد. بعد هم چیزهایی که یاد گرفته است را بهم بگوید. من هم اهمیت میدهم. یادگیری جزو تنها چیزهایی‌ست که لذت‌بخش است حتی اگر کاربردی نداشته باشد.گاهی -مثل همین الان- خیلی چیزها برایم اهمیت ندارند. یعنی دارند، اما توان اهمیت دادن ندارم. برای امروز بس است. میخواهم بدون احساس خاصی امروز را بگذرانم. بدون فکر اضافی {که شدنی نیست}. و فقط با گذراندن امروز، امروز را بگذرانم. کار کنم. چای بخورم. بخوابم. مگر هرروز این‌شکلی نیست؟ پس این قیل و قالی که هرروز از صبح تا شب در ذهنم برپاست از کجا می‌آید؟ مگر چاره‌ای جز زنده ماندن و گذراندن داریم؟ مگر چاره‌ای جز ادامه دادن داریم؟ اگر داشتیم، چهار ماه و بیست و چهار روز پیش جهان متوقف میشد.حسام بصیرزادحسام بصیرزادTue, 02 Jun 2026 15:55:06 +0330https://virgool.ir/Novira/قوی-ترین-نوع-زیستن-wwsqn4glemz1بیرون - موسی ربانیزندگیِ پس از مرگ، احتمالا وجود ندارد. اما من زندگی در مرگ را دیده‌ام. هرروز میبینم. زندگیِ کسانی که نمیشناختم، و هنوز هم جز اسم و عکسی ازشان نمیدانم. آدم‌هایی که نبودنشان، یک بودن میسازد. آدم‌هایی معمولی که رویاهایی داشتند و داستان‌هایی و زشتی و زیبایی‌هایی که اگر الان میبودند، ما هم زنده‌تر میبودیم. حتی با اینکه شاید روزی در مترو پا روی پایشان گذاشته‌ایم یا سر جای پارک با آن‌ها جر و بحث کرده‌ایم. اما حالا با نبودنشان، در هست‌ترین حالتی هستند که یک آدم می‌تواند باشد. و این بودن، صرفا در یک نام و عکس نیست؛ این بودن، حضوری متوالی‌ست در زندگی‌های ما؛ در رفتار و افکار ما، بدون اینکه حتی به زبانشان بیاوریم. چه حضوری از این قوی‌تر است؟آن‌ها در همه خیابان‌ها، پاساژها، پارک‌ها و خانه‌ها هستند، بدون اینکه حضورشان را فریاد بزنند. و بدون اینکه کسی پشت میکروفون از آن‌ها حرف بزند یا کوچه‌ای به نامشان باشد یا عکسشان در بیلبوردهای شهر به نمایش دربیاید. قوی‌ترین نوع زیستن همین است. اینکه در سراسر زندگی حضور داشته باشی، هرچند این زندگی برای خودت نباشد. حضوری ساکت و با وقار. و این مرگ، نه آغاز زندگی‌شان بود نه پایان آن. این مرگ، بستری بود برای زیستن؛ شاید از نوعی دیگر. ادامه‌ی زندگی در روح یک جامعه. زیست در زندگی دیگران. بودن بر بستر نبودن. اینکه حتی اگر کسانی تو را به اعداد تقلیل دهند، آن اعداد سنگین‌ترین اعداد تاریخ معاصرت باشند. حتی اگر کسانی تلاش کنند زندگی‌ات را انکار کنند، تلاششان نتیجه عکس دهد و تو در زندگی‌های بیشتری زنده بمانی. چه عظمتی! بازماندگانت هنوز شرمگین‌اند از زنده بودنشان.نبودن‌شان همیشه تلخ خواهد بود. و ما ناگزیریم که با افتخار، آن‌ها را به زندگی‌مان مهمان کنیم. شاید برای اینکه این تلخی را کمی کمتر کنیم. برای اینکه زندگی‌شان در زندگی ما ادامه بیابد. و این کمترین کاری‌ست که میتوان کرد و بیشترین چیزی که از دستمان برمی‌آید. ما چیزی جز زندگی نداریم، و آن را با کسانی شریک میشویم که نبودنشان، برای ما بود. تا وقتی ما زنده‌ایم، آن‌ها هم زنده میمانند، چون روزی زندگی‌شان را برای ما دادند.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 30 May 2026 15:39:30 +0330https://virgool.ir/Novira/چاره-چیست-جز-خلق-کردن-ovdgxw9eyv0kعکس رندوم افلاین؛ چون هنوز دستور رئیس جمهور عملیاتی نشده و اینترنت قطعه.روزهای تکراری. صبح‌های تکراری. بعضی اوقات خسته از اینکه نور روز چقدر تکراری‌ست و بعضی اوقات له له برای دیدن خورشید. گذراندن روزها بدون اینکه چیز جدیدی برای ارائه به جهان به‌وجود بیاورم. من قرار بود مرکز جهان باشم. قرار بود خورشید دور من بگردد. اما حالا بی‌جان از خواب بیدار میشوم و با خشم به خواب میروم. چرخه، لوپ، یا هرچه که اسمش را بگذارید، بدترین اکتشاف بشر است. در کنار نوشابه گازدار که بهترین اختراعش است. بیرون آمدن از یک چرخه، صرفا با ورود به چرخه دیگری ممکن است؛ مثل بیرون آمدن از در که صرفا با وارد شدن به بیرونِ در امکان دارد. میدانید چه میگویم؟خارج شدن از تکرار روزها، ایستادگی زمان میخواهد؛ زمان تمام‌قد شود و دست راستش را رو به جلو عمود کند و ایست بکشد. به روزها دستور تنوع بدهد و به شب‌ها دستور آرامش. اما این نقطه از زمان که درش زندگی میکنیم، با این نقطه از جهان دست همکاری داده است. دستان زمان و جهان در همین نقطه به هم گره خورده و هیچکدام نمیتوانند آن را روبروی این آشوب‌ها بگیرند و متوقف‌شان کنند. درست مثل وقتی با یار هستی و موقع غذا خوردن باید با دست چپ چنگال را برداری، چون دست راستت در دست معشوق است. واضح است؟ آشوب و بی‌نظمی درست در همین لحظه و همین‌جا.چاره کار چیست جز خلق کردن؟ خلق میکنم برای اینکه خلق کرده باشم. خلق میکنم اما تولید نه. خلق میکنم تا محصول نباشد. خط و هندسه را روی کاغذ، موزیک را در دهان، غذا را در بشقاب. این خلق به رستگاری می‌انجامد. اما کاربرد ندارد. من قرار بود خالق جهان باشم. آشوب زمان و جهان همین‌جاست. در تفاهم‌نامه‌شان آمده که هرچه خلق شود باید ارزش فروختن داشته باشد. باید محصول باشد. پس خلق کردن را مساوی با تولید بنویسید. خلق کنید که پول دربیاورید. همین‌جا. صبح بیدار شوید، تولید کنید، بخوابید. هنر را سلاخی کنید تا بشود آن را فروخت. استخوان‌هایش هم جلوی سگ. هنر را تولید کنید؛ خلق نه، تولید. هنر فقط یک لباس است. خوش‌قواره. اورسایز. تا بدریختی زیرش را نشان ندهد. تا به آن شخصیت بدهد. بر میدان اصلی شهر چه میبینی؟ لباس رزم. من قرار بود هنر باشم. پس کارت شناسایی‌ام را با بندی آبی گردنم بیندازید. آن را به سمت کارخانه‌هایتان ببرید. همه را معذب کنید. من هنر هستم، یک لباس. من را بپوشید. مرکز جهان باشید. و خالق آن. عزیزم بدارید.نه برای رشد. که برای فایده.حسام بصیرزادحسام بصیرزادTue, 26 May 2026 12:00:39 +0330https://virgool.ir/@itshesam/از-عبور-کردن-mtggm4pfbrsdعکس رندوم آفلاین؛ چون سه ماهه که اینترنت قطعهیکی از واژه‌هایی که باعث میشود زبان فارسی، تافته جدابافته شود، "دلتنگی"ست. اصلا کل اصطلاح به کامل‌ترین شکل ممکن منظور را میرساند. وقتی میگویم "دلم تنگ شده"، یعنی قلبم دارد کوچک میشود. یعنی در قلبم جا برای چیز دیگری نیست و الان فقط تو میتوانی آنجا باشی. یعنی همه را از دلم بیرون انداخته‌ام، جایی برای کسی خالی نگذاشته‌ام، جز تو. و این دقیقا همین حسی‌ست که دارم. کس دیگری را نمیخواهم؛ یا چیز دیگری یا جای دیگری. میخواهم همینجا، در همین زمان، با همین چیزهایی که دورم هست، تو را ببینم. و وقتی "دلتنگی"ام رفع میشود، میگویم "دلم باز شد". و این دلباز بودن یعنی حالا میتوانم به بقیه هم فکر کنم و آن‌ها را در دلم جا بدهم. حالا دلم باز شده اما "جای تو در آن خالی‌ست"و پس دوباره "دلتنگ" میشوم. شاید بعنوان یک مکانیزم دفاعی؛ دلم را تنگ میکنم تا جای تو خالی نباشد. و این چرخه تکرار میشود. تا جایی که بتوانم در دلم خلاء پر کنم. یا آن را طوری ببندم که نه تو و نه هیچ‌کس دیگری در آن راه پیدا کند. شاید این هم بعنوان یک مکانیزم دفاعی.همه این صغری‌ها و کبری‌ها را کنار هم گذاشتم تا بگویم قلبم همیشه برای تو جا دارد. اما حالا اگر بخواهی دوباره واردش شوی باید انقدر کوچک شوی تا بتوانی آن‌جا باشی. خیلی چیزها را امتحان کرده‌ام. اوایل دلم بدجور گرفته بود؛ همینطور کوچک و کوچکتر میشد. مثل ستاره‌ای که وقت مرگش برسد و خودش، خودش را ببلعد، بعد هم سیاه‌چاله‌ای بسازد که نور را در خود حل میکند و همیشه تاریک میماند. اما حالا دلم باز شده، انقدر باز که برای همه تنگ میشود. انگار به همه نیاز داشته باشم تا در قلبم بمانند و هرکس یک گوشه کار را بگیرد که این قلب کار کند. و فقط یک تکه از این کارخانه میلنگد. سعی کردیم توجهی نکنیم و هرکس به دیگری کمک کند تا کار روی زمین نماند. اما بعضی اوقات که در دلم کسی مرخصی میگیرد، جای خالی‌ات، و نبودنت حس میشود. و دوباره دلم تنگ میشود و همه می‌افتند بیرون و تکرار همان چرخه.مغزم اما کارش را خوب انجام میدهد؛ عبور کرده و در مسیر خودش پیش میرود. فقط جایی از آن هست که گاه یادت می‌افتد. گاه در آن قسمت، سلول‌ها شورش میکنند و مغز بدبخت مجبور میشود به قبل دستور قاطعی مبنی بر گرفتگی صادر کند. دوباره همان چرخه. البته که خیلی وقت است که این چرخه خوب نمیچرخد. یا اگر بچرخد، یک نیم‌دور میزند. من هم عبور کرده‌ام. قلبم هم عبور کرده است. اما این "عبور کردن" دقیقا مثل وقتی‌ست که با مادرم از کنار مغازه اسباب‌بازی فروشی رد میشدیم؛ کمی می‌ایستادیم، نگاه میکردم و میخواستم، خواستنم فایده نداشت و عبور میکردیم. اما تا چند قدم جلوتر، همانطور که دستم در دست مادرم بود سرم را برمیگرداندم و سعی میکردم در حال راه رفتن، مغازه را از دور نگاه کنم. تا وقتی که دیگر معلوم نباشد. و ما عبور میکردیم. از تو هم همینطور عبور کردم؛ خودم دست خودم را گرفتم و کشاندم بردم تا خواستنم فایده نداشته باشد. اما هنوز که هنوز است، گاهی سر میچرخانم بلکه تو را ببینم، با اینکه میدانم دیدنم هم فایده نخواهد داشت. گاهی فقط میخواهم بدانم بوی تو چطور در خیابانی که درش نیستی میپیچد؟ و چاره‌ای جز عبورِ بیشتر ندارم. تا جایی که دیگر مغازه اسباب‌بازی فروشی معلوم نباشد.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSun, 24 May 2026 12:50:16 +0330https://virgool.ir/@itshesam/تیغ-rxx5ik9apt2cعکس تقریبا رندومِ آفلاین. چون خیلی وقته اینترنت نداریم{کوتاه؛ چون تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل}هر واژه‌ای در چنته داشتیم روی داریه ریختیم و همچنان حریف نبودیم. راست و دروغ را در هم چپاندیم. ریز و درشت، قلمبه و سلمبه، تشبیه و استعاره گفتیم و نوشتیم و حریف نبودیم. تیغش انگار تیزتر از واژه‌های ماست. از خودش گفتیم، از خودمان نوشتیم، از درد و رنج نوشتیم و در پایان‌های خوش کادوپیچ کردیم. باز هم حریف نبودیم. هرچه عقب‌تر رفتیم جلوتر آمد و بزرگ‌تر و وقیح‌تر شد؛ هیولای چندسری که کت و شلوار میپوشد اما کراوات نمیزند. دیوی که به کودکان لبخند میزند و روی بالغان تف می‌اندازد.هر رنگی داشتیم روی بوم ریختیم. هر بدنی داشتیم رقصیدیم. هر حنجره‌ای را خواندیم و هر صحنه‌ای را بازی کردیم؛ با تیغی لب گردن، که گاه پنبه بود و گاه طناب دار. گاه عدد بود و گاه تهدید. زندانی که پنجره ندارد. داستان‌هایی از تاریکی محض. حکم رعب و وحشت. با نیرنگی که همیشه در سر داشت و با نفسی بدبو، از آزادی میگفت.و این شیطان، هیچ‌گاه نخواهد مرد. اما ما هم زنده‌ایم. در تمام این جهنم پخش شده‌ایم. میسوزیم اما مهم‌تر از آن، میسازیم؛ همیشه در پی حفره‌ای در این دیوار بزرگ و ضخیم، در حال تلاش برای راهی برای دیگران. کسانی از ما، برای ما، در این راه، سر داده‌اند. و ما نامشان را روی این دیوار حک میکنیم، از آنها میگوییم حتی اگر صدایمان بریده شود؛ تا ابد. و این مرگ‌ها، این جنگ‌ها، این تیغ‌ها و قفس‌ها و فریادهایی که بر سرمان آوار میشوند، بی‌معنا نخواهند بود. و این معنا را به یاد داریم؛ باشد که روزی این هیولای چندسر، و این دیو بدریخت، افسانه‌ای بیش نباشد.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSat, 23 May 2026 11:30:29 +0330https://virgool.ir/@itshesam/از-بی-هیجانیِ-روزها-bxn017aercwkعکس رندوم آفلاین، چون سه ماهه اینترنت نداریمگاهی روزی که گذرانده‌ام، هرچقدر جالب، ارزش گفتن ندارد. نمیتوانم بفهمم آدم‌ها چطور میتوانند همیشه صحبت کنند و خوش‌مشرب باشند و کل روزشان را طوری تعریف کنند که انگار امروز سوپرمن را دیده‌اند که با بتمن میجنگد. راستش برایم کمی تعجب برانگیز است. میتوانم تا هروقت بخواهم پای صحبت‌هایشان بنشینم و گوش بدهم؛ اما نمیتوانم برای خودم این کار را تکرار کنم. روز من معمولا آنقدرها هیجان‌انگیز نیست. صبح صبحانه میخورم، در مسیر به سناریوهای خیالی فکر میکنم، کار میکنم و وسط کار سوشال میدیا چک میکنم، در مسیر برگشت به سناریوهای خیالی فکر میکنم، فیلم یا سریال میبینم، و موقع خواب سناریوهای خیالی میسازم تا چشمم بسته شود. همین.شاید بیشتر از واقعیت، در خیالاتم زندگی میکنم. اما این خیالات خیلی جالب‌تر از زندگی واقعی هستند. دنیایی که در آن خطوط مقطع خیابان مار میشوند و گربه‌ها دنیا را تصاحب میکنند (باید یک بار اینجا تئوری گربه‌ها را کامل مطرح کنم)، خیلی جالب‌تر از روزهای خسته‌کننده ما هستند.به هر حال، چه خیالی و چه واقعی، معاشرت گاهی برایم عذاب‌آور میشود. از اینکه میبینم بعضی آدم‌ها چطور مسائل را پیچیده نمیکنند و راحت برای خودشان فکر میکنند و نتیجه میگیرند، ناراحت میشوم؛ شاید هم حسادت میکنم، نمیدانم. اما میدانم که این زندگی جذاب در ذهن، و گذراندن روزهای معمولی، هم خوبی دارد هم بدی. بدترین ویژگی‌اش هم این است که خوبی‌هایش فقط در ذهن اتفاق میفتند و بدی‌هایش در زندگی واقعی نمایان میشوند.حسام بصیرزادحسام بصیرزادThu, 21 May 2026 00:00:21 +0330https://virgool.ir/@itshesam/من-تو-را-به-آزادی-ات-میشناسم-wf4wfpwpx68eدر سرزمینی که جادو حکم میکند، جایی که هرگاه ممکن است دچار تغییر شود، و بارانش زرد است، در شهری که کف خیابان‌هایش پوشیده از چشم است، در خیابانی که ساختمان‌هایش مدام کوچک و بزرگ میشوند، در ساختمانی با نمای پوست انسان، و در اتاقی که از پنجره‌اش لامپ میریزد، من روی صندلی گهواره‌ای نشسته‌ام. روزهاست کتابی میخوانم که یک صفحه دارد. و تو را کمی آن طرف‌تر، در حال آشپزی با گوشت زنبور میبینم. حواسم پرتت میشود. و بین کارهایت نگاهم میکنی و لبخند میزنی. سفره‌ای زرد و مشکی چیده‌ای با دسر گوشت گاو. غذایمان را میخوریم و روی تخت استخوانی‌مان میخوابیم. و فردا من کتابی میخوانم که یک صفحه دارد، و تو با راسته گوسفند، برای مهمانی‌مان نوشیدنی درست خواهی کرد.در سرزمینی که مرغ پخته را در فر میگذاریم تا زنده شود، در جنگلی از پر عقاب، کنار دریاچه‌‌ی سنگ، به تو نگاه میکنم. میگویم مانند این دریاچه مات هستم، ماتِ تو؛ لبخند میزنی و همین را به خودم برمیگردانی. به خوشبختی‌مان فکر میکنیم. دست در دست، رو به روی سنگ‌های ریز و درشت که نور زرد خورشید را در خود میبلعند می‌ایستیم و به موج حشرات نگاه میکنیم. ما کنار هم میمیریم و زنده میشویم. و این زندگی را دوباره از سر میگیریم. هر روز. گاه عمرمان کم میشود. گاه زیادی‌ست. اما میدانی که هر اتفاقی بیفتد، این دنیا وارونه شود، یا آدمی روی سر ما دست بزند و پرواز کند، من تو را پیدا خواهم کرد و شاید چند روزی یا چندسالی، در چشم‌هایت گم خواهم شد.در سرزمینی که هر شب ساخته، و صبح ویران میشود، در کافه‌ای که نمیشناسیم و مشتریانش لباس‌ها هستند، روی صندلی‌ای استخوانی رو به رویت مینشینم. و میدانم که تو هستی. و میدانی که من هستم. و این تغییرات مدام، حتی در ظاهر و باطن خودمان، ما را بازنمیدارد از یافتن هم. میدانی که از دیگران جداییم؛ آزاد میگردیم و از دستورات تخطی میکنیم. حتی اگر این دستورات در جهت آزادی کس دیگری باشد؛ که تنها آزادیِ کاملی که دارد در همین سرزمین است. اما مهم نیست. من تو را میخواستم و میخواهم. من تو را به آزادی‌ات میشناسم حتی اگر شخصیت اصلیِ نمایش‌های دنیا باشی. تو از نمایشنامه تخطی خواهی کرد و برایت فروریزی این جهان ذره‌ای اهمیت نخواهد داشت. حتی وقتی میدانی، وقتی دوباره این سرزمین برپا شود، روی خشم ساخته خواهد شد و آدم‌ها دنبالمان میکنند و مجبور به رها رفتن روی خون خواهیم بود. ما آزادی‌مان را مدیون دنیایی هستیم که همواره در تغییر است. نه به خداوند بها میدهی نه به دنیایش؛ و نه به مردمی که دست از پا خطا نمیکنند. ویرانی این دنیا راهی جز ساخته شدنِ دوباره نخواهد داشت. و شاید وقتی روی تخت‌مان، که گاه چوبی‌ست و گاه کاغذی، میخوابیم، جایی از خواب‌هایی که میبینیم، در خیابانی از این دنیای هشت‌پا که میسازیم، دو نفری باشند که روی قوانین‌مان پا بگذارند، و هر بار یکدیگر را پیدا کنند. و آزادانه، دست در دست یکدیگر راه بروند، حتی اگر کابوس میبینیم. و شاید آن دو، آزادی‌شان را مدیون ما باشند. و شاید یکی از آن دو نفر، چیزی را بگوید که من قرار است صبح، زیر نور مریخ، به تو بگویم: دوستت دارم، حتی وقتی نمیشناسمت.حسام بصیرزادحسام بصیرزادTue, 19 May 2026 13:51:06 +0330https://virgool.ir/Novira/این-کارها-برای-شماست-jg8iyzr5ga6iعکس تزئینی افلاین1.امروز روی دروازه شهر قفل زدند. دروازه سال‌ها باز بود؛ هم‌چنان هم باز است اما روی یک لنگه از در های آن یک قفل بزرگ کار گذاشتند. بین مردم صحبت زیاد است. کسی نمیداند چرا روی یک در باز باید قفل گذاشته شود. البته کسی زیاد برایش مهم نیست. خیلی‌ها اصلا متوجه آن نشدند. 2.امروز دربان‌های شهر عوض شدند. قبلی‌ها مهربان بودند. احتمالا دلیل اخراج‌شان هم همین بوده. نگهبان باید ترس در جان آدم بیندازد. اما سال‌هاست ناامنی‌ای در این شهر نبوده. اصلا برای همین دروازه همیشه باز است. مسافران و مهمان‌ها، تاجرها، بزرگانِ شهرهای دیگر، همیشه با روی باز پذیرفته میشدند؛ تا امروز هم اتفاق خاصی نیفتاده بود. برایم عجیب است که کسی درباره عوض شدن نگهبان‌ها حرف نمیزند. احساس میکنم اتفاقاتی در راه است. 3.شهردار، امروز مراسمی برای بهره‌برداری از قفل جدید و تقدیر از نگهبانان قبلی برگزار کرد. دربان‌های جدید هم معرفی شدند. مراسم باشکوهی بود. از هرکس مپرسیدم چرا یک قفل بیکار باید همچین مراسمی داشته باشد، میگفت دارم زیادی فکر میکنم. شاید هم همینطور باشد. مادرم هم همیشه همین را میگوید. زیادی فکر میکنم. 4.امروز شهردار سری به دروازه زد. با نگهبانان گپ و گفت مفصلی داشت درباره اینکه حواسشان به قفل جدید باشد. نگهبانان، گوش به فرمان ایستاده بودند و سخنرانی شهردار را گوش میدادند. کمی که گذشت، من را با لگد بیرون راندند. گفتند باید کاری پیدا کنم. گفتم من فقط میخواهم بدانم چه چیزی در جریان است که قفلِ بیکار آورده‌اید و دربان جدید گذاشته‌اید؟ شهردار نگاهم کرد؛ از نگاهش ترسیدم. اما بعد با مهربانی به یکی از نگهبان‌ها گفت این آقای محترم را بیرون مشایعت کنید و برایش شغلی دست و پا کنید. 5.امروز در کارگاه کلیدسازی مشغول شدم. اوستا آدم خوبی‌ست. اجازه میدهد بعضی اوقات بیرون بروم و سر و گوشی آب بدهم. غر هم میزند البته. میگوید به کارت بچسب؛ قفل را ول کن؛ کلید مهم است. وقتی قفل آزاری به کسی نمیرساند چرا آنجا نباشد؟ ممکن است روزی نیاز شود. در همین حرف‌ها بودیم که نگاهم به دروازه افتاد. برای اولین بار در عمرم، دروازه را نیمه‌باز دیدم. اوستا هم تعجب کرد و گفت تابحال همچین چیزی ندیده. اما مهم نیست. مگر راه ما را بسته‌اند؟ 6.امروز مراسم آزمایش قفل بود. اعلام کردند برای مدتی دروازه شهر کامل بسته میشود. اکثر مردم برایشان اهمیت نداشت. از شهردار پرسیدم چرا این کار را میکنید؟ از همان نگاه‌ها بهم انداخت و وقتی دور و برش را شلوغ دید خودش را جمع کرد. گفت پسرم این کارها برای امنیت شماست. مگر تو میخواهی از شهر خارج شوی؟ به‌علاوه، اگر میخواهی خارج شوی کسی جلوت را نمیگیرد. انقدر سخت‌نگیر پسرجان! و همه بهم خندیدند. و من نفهمیدم سوالم چرا انقدر توضیح اضافی میخواست؟ 7.شهردار مریض است. فرزندانش دعا میخوانند. دعانویسان دارو میدهند. عطارها موعظه میکنند. واعظان گریه میکنند. و حکیمی به این شهر نمی‌آید که معالجه‌اش کند. اگر میخواست هم نمیتوانست. خدا پدر قفل را بیامرزد؛ شهردار خوبی بود.حسام بصیرزادحسام بصیرزادSun, 17 May 2026 13:01:26 +0330