https://virgool.ir/feed/@iswritingمن فقط مینویسم چون نوشتن آرومم میکنهfa2026-11-12 03:46:57https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@iswritinghttps://virgool.ir/@iswriting/خب-چه-میشد-اگر-میشد-dwceqdjbuvhkمیدانی، خیلی وقت است که اینجا برایت ننوشته ام، حتی خیلی وقت است که ننوشته‌ام. خواستم برای به صورت بریده بریده بنویسم و مستقیم ارسال که دیدم چه کاریه، اینجا مینویسم و بعد مطلعت میکنم. سلام.خب بگذار از آنجا شروع کنم که چرا؟! خب دلایل که بسیار است و این وقت شب زمان مناسبی برای طول و تفسیر نیست پس بگذار از آن بالای بالا شروع کنم. خب من دوست داشتم کسی باشم که بدویی پیشم و بنویسی فکر کنم خراب کردم، فلان بود نتیجه، بیا چ ببین چی شده و یکمم آرامم کن. البته تلاش ناقصی کردی و چون من خواب بودم شکست خورد ولی مطمئنم که اگر هم بیدار بودم دست نیافتنی بود. حالا چرا؟! نه چون برام مهمه که نتیجه چی بود، چون اصلا نبود و نیست. نه چون دوست داشتم بدونم چیکار کردی، بلکه اون هم مهم نبود. چون دوست داشتم کسی باشم و باورم این بود که کسی هستم که دنیا هم اگر آوار شد و دکمه آوار شدنش را تو زده باشی باز هم میتوانی پیش من بیایی و برایم بگویی. همانطور که خودت مطلع هستی.چیزی که غمگینم میکند در این مورد فقط و فقط این است، دوست ندارمش، اینکه آنگونه نباشمت را دوست ندارم.شاید فکر کنی که چه شد امشب یهو با این یادآوری کوچک همه چیز یادم آمد، ولی باید بگویم هیچ هفته‌ای نگذشته که حداقل یک بار به این موضوع فکر نکرده باشم و غمگینم نکرده باشد.اینها را نگفتم که غمیگنت کنم، نگفتم که تحت فشارت بگذارم که بگویی. حتی نگفتم که تحریکت کنم. گفتم که خودم را کمی تخلیه کنم، به خاطر تو هم ثبتش کردم که بتوانی بخوانی تراوشات مغزم را.بالا گفتم که مهم نیست فلان و فلان، خب باید بگویم به این معنی نیست که اهمیتی ندارد، به این معنی است که در قبال ناراحت شدنت اهمیتی ندارد، وگرنه در مورد تو همه چیز اهمیت دارد.the one who just want to writethe one who just want to writeMon, 09 Nov 2020 04:28:39 +0330https://virgool.ir/@iswriting/حس-خوبیه-s9tvuora8y0nحس خوبیه، ببینی ی نفر همه رو به خاطر تو پس زده، واسه رسوندن خودش به تو همه راه رو نفس نفس زده حس خوبیهحس خوبیه ببینی ی نفر به خاطر انتخاب تو مصممه، دستت رو بگیره و بگه موندنش کنار تو مسلمه، حس خوبیهداشت پخش میشد این آهنگ، افتادم تو فکر، غرق شدم توی خاطرات و حرف‌ها و فکرها. واقعا آیا حس خوبیه؟ کاش ...گاهی حرف هااز جایشان در فکر ها و خاطرات بر می‌خیزندنشانه میروند به سوی آرامش، امنیت و قلب آدمیبا بیشترین شدت ممکن به هدف میخورندthe one who just want to writethe one who just want to writeFri, 18 Sep 2020 21:53:09 +0430https://virgool.ir/@iswriting/بعد-پنجم-تو-czg3yodbhc8yخاطره‌ای در ذهنم بود، خواستم به بهانه یادداشتش به مدت ها دوری از قلم پایان بدهم. چند ماه پیش بود، که در شرکت تحقیق و توسعه‌ای که در آن روی فیزیک کوانتوم و تفاوت های دنیای پایدار کوانتومی و دنیای ناپایدار ما مطالعه و آزمایش میکردیم. که بلاخره توانستیم راهی پیدا کنیم که با استفاده از روش های خاصی بتوانیم دسترسی به دنیای کوانتومی داشته باشیم و بودن در آن را به صورت واقعی تجربه کنیم. آنقدر این موضوع هیجان انگیز بود که به هیچ چیز دیگر فکر نکردیم و پورتالی ساختیم و آن را چندین بار آزمایش کردیم با چیزهایی قابل ردیابی و همه چی اوکی بود و آنها به خوبی منتقل میشدند و میتوانستیم بررسی کنیم که اوضاع از چه قرار است. هیجان باز بر من چیره شد و بلاخره خودم رو برای تحربه بودن در این دنیای غریب آماده کردم و طبق دانشی که داشتیم نیاز به لباس خاصی بود و آن را تهیه کردیم و کلی تجهیزات ارتباطی که بتوانم از طریق آن با بیرون مخابره کنم و بلاخره لحظه موضوع رسید. رز قبلش یک لازانیا برای خودم درست کردم و ساعت حدودا دوازده بود که مشغول خوردن لازانیا شدم. خوابم گرفت و احساس میکنم یکی از پر هیجان ترین شب های زندگیم بود. برگشتم به شرکت و آنجا بار دیگری همه محاسبات و آزمایش ها را بررسی کردیم و مطمئن شدیم که خطری دیده نمیشه و همه چیز بی عیب و تقص است(چه خیال قشنگی(هزار بار دیگر هم برگردم به آن لحظه همان تصمیم را میگیرم)).لباسم را پوشیدم و سیستم های مخابراتی لباس را چک کردم و پس از حصول اطمینان پورتال را آماده کردند و من به سمت پورتال رفتم. در جایگاه انتقال قرار گرفتم و بلاخره دستور انتقال را صادر کردم. هیچ زبانی نمیتواند آن لحظات اول را به تصویر بکشد، زیبا بود، خیلی زیبا. آنقدر که هنوز هم در بهت آن زیبایی محصور میشوم و به فکر فرو میروم.دیکر توان مطلع شدن از گذر زمان را نداشتم، اصلا عمه چیز از کار افتادن بود، تجربه دیداری به کل از کار افتاده بود هرچه میدیدم خیال میکردم وجود واحدیست. تجربه بویایی که کلا دیگر چیزی حس نمیکرد جز بویی ثابت و پایدار مانند بوی آهن. شنوایی هم جز صدایی مثل کار کردن چندین فن تهویه هوای بزرگ.کمی که گذشت تازه متوجه مشکل شدم که ...ادامه داردthe one who just want to writethe one who just want to writeWed, 26 Aug 2020 02:41:04 +0430https://virgool.ir/@iswriting/چرا-ی-جوری-باهام-رفتار-میکنن-rso7p1fwck5sصداها رو میشنومخیلی شلوغه، ولی نمیفهممواقعا چی میگن اینا؟ نکنه دارن در مورد من حرف میزنن؟ نکنه اونا هم دارن میگن که این پسره دیوونه شده، شیدا شده؟!هعیییی، ولشون کن اصن، بزار بگن، چیکارشون میشه کرد، اصن چه بهتر، بزا همه بفهمن، که من دیوونه‌م، که دیگه کسی سمتم نیاد، حوصله‌شون رو ندارم، حوصله هیچ کدومشون، حوصله هیییشکی رو ندارم، فقط حوصله تو رو دارم، تو هم که همیشه باهامی و باهات حرف میزنم، اصن من و تو، اونا همه با هم. من مه پشتم گرمه، به تو پشتم گرمه، هرچی بشه مطمئنم کنارمی، میبینمت، دستام تو دستاته.اونروز داشتم با رضا حرف میزدم، بعد ی چی گفت، که همون موقع از تو پرسیدم در موردش، ی جوری نگام میکرد، بعد پرسید خوبی؟ منم گفتم آره، خوب خوبم، چطور؟ بعد گفت هیچی و زیر لب ی چیزی گفت. ناراحت شدم، خیلی ناراحت شدمآخه فقط اون نیست کهفقط اون این کار رو نکردههرجا باهات حرف میزنم یا بغلت میکنم همه اینجوری باهام برخورد میکنن، مگه چشونه آخه؟ آدم نباید از عشقش بپرسه، باهاش حرف بزنه یا بغلش کنه؟ مگه عاشقی جرمه؟ناراحت میشم از دستشون، طوریکه بعضی وقتا میخوام پاشم بیام پیشت، میخوام منم مث تو شم، مث تو، من که میدونم، میدونم اونا تو رو نمیبینن، میدونم اونا صدات رو نمیشنون، میدونم اونا نمیتونن حست کنن. بعضی وقتا دوس دارم منم مثل تو بشم، که فقط تو منو ببینی و راحت شم از دست بقیهبلاخره ی روزی اینطوری میشم، میدونم، مطمئنمthe one who just want to writethe one who just want to writeSun, 26 Jul 2020 01:58:55 +0430https://virgool.ir/@iswriting/در-انتظار-صبح-ilgjlfednqd3از پس غروب تو، شب ها آمد و رفت اما هنوز صبحی در این روزگار من ندمیدهماهی در آسمان شب های من نیست و پیاپی از پس هم میگزرند شب ها در تاریکی مطلقگاهی کور سویی از ماه من در آسمان شبم رخ مینماید و در چشم بر هم زدنی محو تاریکی میشود بازپیمایش راه را همان کور سوی گاه و بیگاه برایم میسر میکند وگرنه میباست باز هم مثل روزگاران قبل از طلوعت در تاریکی و طوفان طفل معصوم احساساتم را به امان خودش ول میکردمدر انتظار صبحم و این سخت ترین و طولانی ترین انتظاریست که تجربه داشته‌امسخت است و طولانی ولی ممکن، چون پیمایش راه داشتنت هنوز ممکن استاگر به گوش هر کسی برسد که در دیاری شب ها از پس هم میگذرند بی آنکه ماهی در آسمان باشد و صبحی از پسشان بیاید به واسطه گری طلوع خورشیدی، بی شک در سلامت عقل راوی شک میکنداما این حال روزگار من است، زودتر طلوع کن کهطلوع توآخرین بهانه پایان شب های من استوصف توتنها مشوق سماع احساسات و کلمات استو تویگانه تصویری هستی که در آینه روبرو میبینمthe one who just want to writethe one who just want to writeSat, 11 Jul 2020 05:29:03 +0430https://virgool.ir/@iswriting/من-را-در-دیار-ورشکستگی-سکونی-نیست-kfetq482ayscخواستم بنویسم دلم تو را میخواهدولیمگر دیگر میتوانم بفهمم چه میخواهد؟این روزهاآنقدر تو و نبودنت در من رشد کرده‌اید که هر لحظه به یکی از شما فکر میکنمتو با ارزش ترین دارایی من بودی و الان ندارمتهر چند کوتاه، اما دردناکمیدانی، دارا همیشه مثل دارا رفتار میکند حتی اگر ندار شود، خصوصا اگر کوتاه مدت باشدمن نیز این روزها هنوز مثل وقتی که کنارم بودی رفتار میکنم و این خود آزار دهنده ترین است چون باید سعیم رو در مسیر عکسش بکنم و باید آنقدر عمیق نباشد سعی و تلاشم که روی رفتارم پس از برگشتنت هم تاثیر بگذاردامیدوارم هر چه سریعتر این روزهایم بگذرد و به تو و کنارم بودنت دوباره دسترسی پیدا کنم که که این ورشکستگیم به درازا نکشد که بتوانم با حضور و احساست بدهی ها و دیرکرد های دوران ورشکستگیم را پس بدهم.برایت مینویسم این روزها ولی بعدها بهش دسترسی پیدا خواهی کرد، وقتی که این ها را میخوانی امیدوارم در بازپرداخت بدهی هایم به کمک بشتابی.-امید من آن دمیستکه صبح از پس این شب تاریک بدمدروشن کند راه راگرما بخشد تن و جان راروح بخشد جسم بی جان راو دگر تا روز ازلعزم سفر به غرب را از سر برهاند خورشید منپ.ن: ببخشید اگه عنوان و نوشته تناسب کمتری دارنthe one who just want to writethe one who just want to writeSat, 11 Jul 2020 03:03:24 +0430https://virgool.ir/@iswriting/نخوانید-rbqnmkvx5tdyهشدار:این متن برای شما نیست، نخوانید لطفااین متن حاوی مقادیر زیادی تاریکیستاین متن منحصر به فرد است و فارغ از ماجراهاخیلی وقت بود ننوشته بودم، ینی در واقع میتونم خیلی روشن بگم که از وقتی کم آبی و خشکسالی اومد دیگه ننوشتم. طبیعیه، از نظر خودم طبیعیه، چون خب خشکسالی و کم آبی که میشه دیگه قلیان آب به حدی نخواهد بود که از چشمه ها بزنه بیرون. بلاخره هر مولدی نیاز به تغذیه شدن داره و زمانی که نتونه تغذیه بشه چرخه تولیدش قطع میشه. الان هم که دارم مینویسم ممکنه پر از تاریکی و عاری از هرگونه احساس باشه، چون چیزی نمونده برام که بتونم استقاده‌ش کنم، به همین زودی تموم شد همه ذخیره هام. امیدوارم تو زمان مناسبی این ها رو بخونی ولی به هر حال من همین الان همه آنچه که ذخیره داشتم رو تموم کردم، چشمت رو دور دیدم و سه روز اول رو با بیشترین شدت ممکن از همون یکی دو قطره‌ای که ته مشکم مونده بود استفاده کردم به هوس خاموش کردن عطشم ولی چه سود که سراب بود و بس هر آنچه که تصور میکردم که ممکنه اتفاق بیافته بعد از بهره‌وری از همون چند قطره.نمیدونم، ایده‌ای ندارم، اصن روشن نیست برام که میخوای چیکار کنی و چه برنامه‌ای داری، فقط این رو میدونم که اون خورشید تابانی که داشتم تبدیل شد به مشعل و من هی خواستم که تغذیه بشه ولی نشد، تبدیل شد به شمع و هی خواستم که تغذیه بشه و نشد و الان گم شدم و هیییچ جا رو نمیتونم ببینم، حتی نمیتونم راهی که ازش اومدم رو با چشمام ببینم، هوا یکم آرومه و طوفانی نیست خیلی ولی تاریک ترین حال ممکنه و هیچی رو نمیتونم ببینم. ایده.ای ندارم که میخوای چطور نور رو بهم برگردونی، واقعا نمیدونم اصن میخوای اینکار رو بکنی یا نه. هیچکدوم از اینا رو نمیدونم، فقط میدونم که دیگه واقعا من خاموش شدم، تاریک شدم، هیچ جایی رو نمیتونم ببینم.امیدوارم برنامه‌ای براش داشته باشی، عمیقا امیدوارم :)بماند به یادگار از روز های تاریک و سرد فراغthe one who just want to writethe one who just want to writeMon, 06 Jul 2020 03:37:05 +0430https://virgool.ir/@iswriting/بر-درخت-زنده-بی-برگی-چه-غم-o1gtyslq48whبر درخت زنده بی برگی چه غم، وای بر احوال برگ بی درختدسترسی به تو از سخت ترین ها بود، از دور دیدنت و نداشتنت برام واااقعا سخت بود و عذاب آور و تاب آوردنش واقعا هر لحظه سخت تر و سخت تر میشد ولی میارزید سختی‌اش به اطمینانی که بعد از طی شدن هر لحظه و شناخت بیشترت به دست میاوردم. این کار رو کردم و تا تونستم تحمل کردم. الان به اندازه کافی شناخت نسبت به من داری که بتونی درک کنی که چی کشیدم توی اون انتظار. حالا خیلی مهم نیست اینکه چی کشیدم و مهم این که چی به دست آوردم، برات میگم.عشق تو، اینکه تو هم عاشقم باشی و هم معشوقم و چی از این والا تر و قشنگ تر؟؟؟ چی از این با ارزش تر وجود داره که اونی که دوسش داری و میشناسیش و از ته وجود میخوایش هم عاشقت باشه؟ قطعا یادته که کی بهت گفتم عاشقتم، خیلی ازش نگذشته، واقعا نمیشد اسمش رو گذاشت دوست داشتن، دیگه مرز های دوست داشتن رو رد کرده بود، خیلی وقت بود البته ولی واقعا جرات نمیکردم اعلامش کنم چون هنوز جای کار داشت و اون لحظه دیگه هییییچ جایی برای نادیده گرفتن نداشت و لازم بود اعلامش کنم، که عاشقتم. هستم و خواهم بود. تو رو با تموم وجود دوست دارم، من اول عاشقت نشدم آتشین که فردا پس فردا بخواد از سرم بپره، من با همه وجودم، با تک تک اجزای وجودم دوست داشتم و دوست داشتنت رو تجربه کردم و بعد تجربه کردم عشقت رو و این برام با ارزشه چون تب نیست که ببره، چون هوا نیست که بپره، چون فکر نیست که از یادم بره، حاصل یک دوست داشتن خالصانه و تمام و کماله و همین نابش میکنه، پایدارش میکنه و از هر گزندی مصونش میکنه.حالا همه اینها به کنار، فکر اینکه من عشق تو هستم و تو عاشق من هنووووز هم وقتی میاد توی سرم از خود بی خودم میکنه واقعا، آخه مگه هست آدم از من خوشبخت تر؟ واااقعا هست آیا؟خواستنت فکر و داشتنت آرزوی هر لحظه منه. نیاز من به تو واقعا هر لحظه با تو بودنه. قبلا هم بهت گفتم، تجربه نبودنت رو هیییچ جوره نمیشه جبران کرد، حتی بودنت هم نمیتونه زمان هایی که نبودی کنارم رو جبران کنه. یعنی اگه هر روز ۲۰ ساعت کامل کنارم باشی اون ۴ ساعتی که قراره کنارم نباشی رو نمیشه هیییچ جوره با اون ۲۰ ساعتی که کنار خودم دارمت جبران کنم، اینجاست که میگم نیاز من به تو هر لحظه با تو بودنه. احساس میکنم زیادی گنگه ولی میدونم که تو میدونی چی میگم.آدما شبیه ماه و خورشیدن، همیشه حداقل یکیشون پر انرژی و با تمام وجود هست، ماهم معمولا هر دومون فول شارژیم و کنار همیم ولی گاهی واقعا یکیمون به هر دلیلی سطح انرژیش افت میکنه و اینکه میبینم سریع اون یکی کاورش میکنه واااقعا به وجد میاره من رو، این همه هماهنگی وااقعا زیبا ترینه. مشکلات توی زندگی همه هست، پستی و بلندی از قشنگی های هر سر زمینیه، هر آدمی رو ببری توی ی دشت وسیع صااااف قطعا خسته میشه بلاخره چون تا چشم کار میکنه رو میتونه در آن ببینه و چیزی برای پیدا کردن و کشف کردن نخواهد داشت ولی پستی و بلندی های زندگی این فرصت رو به ما میدن که بتونیم کنکاش کنیم و کشف کنیم و همین واقعا یکی از قشنگی های زندگیه حتی با اینکه گاهی این پستی و بلندی ها به سختی طی میشه. یکی از چیزایی که مهمه توی سختی ها و مشکلات اینه که دو طرف بتونن به هم کمک کنن و بتونن قبول کنن که مشکلی وجود داره و برای حل کردنش تلاش کنن. واااقعا اینکه ما دو تا دقیقققا اینطوری هستیم خیلییی برام جذاب و قشنگه، اینکه کمک میکنیم به هم، قبول میکنیم مشکلات رو و برای حل کردنش و در جهت رشد خودمون و همدیگه تلاش میکنیم خیلی قشنگه و بهش میبالم. این ها اون چیزایی هست که آدما باید در نظر بگیرن نه اینکه چه رنگی رو دوس دارن و ... :))) .خیلی وقته برات ننوشتم، مدت مدیدی که کلمه ها رو در آن واحد به خودت تحویل میدادم بس که کلمه ها و احساساتم به هم هماهنگ شده بودن ولی چند روز گذشته(حدودا یک هفته گذشته) به قدری همه چی با هم و سریع و عجیب پیش رفت که واااقعا تعادل بین کلمه ها و احساساتم از دست رفت و حتی یکی دو روز کلمه هام رفتن و نبودن و به تازگی برگشتن، الان هم که برگشتن اونقدری احساسات ارتفاع گرفته و قد کشیده که کلمه ها دستشون بهش نمیرسه. ولی بهت وعده میدم به زودی باز با هم هماهنگ میشن و جمله ها مثل قبل پر میشن از احساس.برام بنویس، جدی اگه وقت داشته باشی و تو هم برام بنویسی از این روزها، از حال و هوامون، از حال خودت و از هر چیز دیگه‌ایی که فکر میکنی برات قشنگ و جذابه واااقعا خوب میشه، البته ممکنه وقت نداشته باشی و برا همین خیلی اصرار نمیکنم ولی اگه تونستی و وقتی رو خالی دیدی خیلییی خوشحالم میکنه نوشتنت، مطمئن باش دوست خواهم داشت هرچیزی که بنویسی رو.ببخش من رو که مثل قبل نیست نوشته‌ام :(((ازت متشکرم، برای بودنت :)))the one who just want to writethe one who just want to writeTue, 23 Jun 2020 01:36:54 +0430https://virgool.ir/@iswriting/0000-nsx8khctabc5پرم از حرف و هیییچکدوم نمیتونن تبدیل به کلمات بشن، اصن نمیشه، اصن نمیشه. امروز همههههه چیز هایی که اتفاق افتاد رو میدونستم که میخواد پیش بیاد ولی نفس رو توی سینه‌م حبس کرد امروز، کلمات نمیتونن بیان کنن، اصلا نمیتونن، هنوز دستات رو گرفتم و توی کافه روبروت نشستم، دستات از استرس خیس عرق شده و دارم با دستم ماساژ میدم کمی گاه گداری انگشتات رو و لذت میبرم، شروع میکنی به حرف زدن و یهو همه چی رو به زبون میاری، همه اونچه که منتظرش بودم رو، اینها رو میگی و چشمات رو زل میزنم و نفسم حبس میشه و زمان می ایسته و دیگه حرکت نمیکنه، الان هنوز تو اون لحظه‌م، اصن نمیگم خوشحالم، خوشحال ترینم، اصن نمیگم شوق دارم، پرم اززز اشتیاق، همه وجودم شادیه، همههه وجودم امیده. همهههه وجودم جمله دوست دارمیه که گفتی و میتونم با این جمله تا آخر عمرم بسازم، حاظرم اون لحظه رو میلیون ها بار زندگی کنم و قول میدم هر دفعه بیشتر و بیشتر خوشحال شم و از زمین بریده شدم و برم بالا. ولی شوق داشتنت، شوق کنارت داشتنم،‌شوق بغل گرفتنت و دوست داشتنت و حرف زدنت و کنارت راه رفتن و ...، همهههه اینها چیزهایی هست که واقعا بهم میفهمونه که قشنگ تر و قشنننگ تر از اون لحظه رو خواهیم ساخت. هنوز توی اون لحظه موندم که بغلت کردم و همه وجودت رو حس کردم، هنووووز هم اون لحظه که شالت رو گرفته بودم و بوش رو به مشامم میسپردم که حفظ کنه و برچسب امنیت بهش بزنه من رو گرفته و موندم تو اون لحظه.امروز همه اونچه که میخواستم رو گفتی، همه اونچه که باید رو گفتی، مرسی که همراهیم رو قبول کردی، ممنونم که قبول کردی که مسیر رو با هم بسازیم، قدردانم که دستات رو بهم دادی و از همههه مهمتر، متشکرم که دلت رو بهم سپردی، میدونمش و بهت وعده میدم که امن ترین جای دنیا رو براش میزارم (تو این لحظه رسیدم به ساعت 00:00، مسیج ندادم که اینجا بنویسمش که ثبتش کنم که داشته باشیمش برای همیشه). هواسم بهش هست، بیشتر از اونچه که هواسم به خودم هست. دوست دارم، تا ابد دوست خواهم داشت، دستات رو گرفتم و بهت وعده میدم که تا تهههه دنیا ولشون نکنم، بهت وعده میدم که هرآنچه که باید رو به کمک خودت میسازیم و بهترین رو رقم میزنیم.هنوز تو بغلت موندم و نمیخوام زمان بگزره، هنوز تو چشمات زل زدم و دارم میبینم که داری با چشمات و دستات و لبات ادا میکنی دوست دارم رو. هنوز دستات رو گرفتم و دارم قدم میزنم باهات در حالی که تنهای تنهای توی پیاده رو داریم سمت خونه بر میگردیم. هنوز هم دارم به مشام میکشم بوی عطرت رو روی شالت. این لحظه ها رو تا آخرین لحظه فراموش نمیکنم، اولین بار نابی بود، اولین باری بود که بهم میگفتی.از من زمان خواستی و من قبول کردم، مطمئن بودم که باید بمونم تا زمانی که کنکورت رو بدی، لحظه به لحظه‌ش رو تصور میکردم بعد از کنکورت که میبینمت، ولی اینکه از وقت خودت گذاشتی و آرامش من رو ساختی واقعا بیشتر از هر چیزیییییی من رو خوشحال و مغرور و پر از حس خوب و خوش و ... کرده، واقعا بیشترین حال خوبم از این بابته، از اینکه از وقت کم خودت گذاشتی و فکر کردی و فکرات رو روی هم گذاشتی، از اینکه با این کارت همهههه دنیام رو آروم کردی. به وجودم قسم که قدردانت خواهم بود. قدردان همه لحظاتی که توی اون روز ها به فکر به من اختصاص دادی و به شدددددت عجیبی ثمره‌ش باعث آرامش و خوشحالی من شد. ممنون و قدردانتم. از اونروز که گفتی بر میگردیم و حرف میزنیم در موردش فهمیدم که چی قراره بشنوم و لحظه‌ای که شنیدمش واقعا همههه وجودم از زمین جدا شد. ولی از لحظه‌ای که فهمیدم قراره چی بشنوم اصن نمیدونی چه حس خوبی داشتم، اصن ایده‌ای ندارم که چطور میتونم بیانش کنم.the one who just want to writethe one who just want to writeFri, 29 May 2020 01:12:21 +0430https://virgool.ir/@iswriting/محبوب-من-شب-های-روشن-edm4zf5weba3مدت طولانی هستش که دستام با نوشتن یکمی قهر بودن، ببخش من رو محبوب من، این از سر کم توجهی من نیست و فقط فشار زندگی باعثش شده. تو سرچشمه هر آنچه که مینویسم هستی، تو عامل قلیان کلمات از چشمه احساس من هستی و این یک واقعیت محض هستش. با اینکه فرصتی برام نمیمونه توی روز ولی همیشه عذابش رو داشتم که خب چرا چهار کلام برای تو نمینویسم، چون نوشتن واقعا آروم ترم میکنه و باعث میشه از اونچه که اون تو دارم با خودم حمل میکنم بهت باخبر بشی، هرچند من دریغ نمیکنم از تو اطلاعات رو.روز هایی رو دارم سپری میکنم که جدای از فشار کاری خیلیی زیاد با سطح بالایی از شلوغی روبرو هستم که باعث میشه تمرکزی هم برام نمونه(از گفتن اینکه پرایویسی برام نمونده چشم میپوشونم چون واقعا گفتن نداره). دوسشون دارم و خوشحالم از بودنشون، ولی به خاطر کوچیک بودن خونه یکم همه ازیتیم دور هم :))). این روز ها بخشی از فشاری که تحمل میکنم رو ناخواسته به تو منتقل میکنم با نبودن هام، ننوشتن هام، یکم تمرکز پایین ترم ولی بدون که واقعا دارم همه تلاشم رو میکنم که اوضاع بهتری داشته باشیم و تجربه بهم ثابت کرده که هرچی بخوام رو میتونم بسازم. محبوبن جان مرسی که همراهی میکنی و قبول زحمت کردی و قسمتی از بار فشار من رو تحمل کردی، دقایقی که با تو حرف میزنم واقعا زندگی بخشه، هرچند تایم کوتاهی هم حرف بزنیم ولی واااقعا امید بخشه. خضورت تو زندگیم خودش اشتیاق جلو رفتنه.این روزها چیزهایی داره شکل میگیره که واقعا از بابتشون هر روز جون تازه‌ای میگیرم و بیشتر بهم انرژی میده، واقعا یکم کم داره به سمت کامل تر شدن حرکت میکنه رابطمون و این خیلییی خوشحالم میکنه، به عنوان مثال شنیدن صدات حتی از پشت گوشی های تلفن یا این قرار هایی که امیدش تو دلمونه و بهمون امنیت میده. اینا برا من دنیا دنیا ارزش دارن و بهم کمک میکنن که محکم تر و استوار تر توی مسیر بمونم و قدم بردارم.امیدوارم هر چه زودتر همه اونچه که باید هم پیش بیاد و اتفاق بیافته که دیگه دلم اونطور که باید آروم شه و منم سهم خودم رو برای همیشه پیش خودم نگه دارم :))به قول احمد:هزااااران بار میبوسمتآریان توthe one who just want to writethe one who just want to writeThu, 28 May 2020 03:18:11 +0430https://virgool.ir/@iswriting/اختیار-eh0hyu2o5k0oدلتنگی رو میخوام ازش حرف بزنم، همون چیزی که هر لحظه دارمش و هر لحظه بیشتر میشه تا زمانی که میبینت و لحظه‌آی که دیدار به پایان میرسه شروع میشه باز به ازدیاد. غروبی که داشتی میرفتی تو کوچتون و سمت خونه‌تون، چشمام رو تا جایی که ممکن بود باز کرده بودم که بتونم یک ذره هم که شده بیشتر ببینمت. ولی این دلتنگی که دارم خیلیی قشنگه، خیلی، توش امید رو میبینم، نور رو میبینم، تابش افتاب روز های روشن رو میبینم، دیگه مبهم نیست برام.00:00(بهت قول داده بودم و پای حرفم و قولم هستم، خواستم امشب رو جاودانه کنم)لحظه‌ای که منتظرت بودم بیایی به شکل عجیبی استرس شدید و قشنگی کل وجودم رو گرفته بود،‌اصن چشمم که بهت افتاد آروم شدم و انگار که همه چی اوکی و عالی شده باشه به یک باره که همینطور هم بود، مگر میشود تو را ببینم و همه چی به یک باره آروم و اوکی نشه؟ تو اصلا همون کیمایی که در تاریخ بیان شده که درمان هر دردیست، که میتونه از مس طلا بسازه، که میتونه جاودانگی ببخشه، تو همان کیمیایی. با اینکه داشتن یک قطره از کیمیا هم میتونه هر دردی رو ساکت و جاودانگی رو به آدم ها ببخشه، ولی طمع داشتن بیشتر و بیشترش رو درک میکنم، لحظات تجربه بودنت همان کیمیاست و من خواهان همه آن هستم، همه همه آن. مگر میشود گفت جسم میتواند بدون روح هم به کارهایش ادامه دهد و فقط گاهی روح به ایشان سر بزنه، من هم همه لحظات تو رو کنار خودم میخوام، حتی یک لحظه نداشتنت هم تا ابد اثرش میمونه.تو قشنگی، زیبایی، آرومی، متینی و بسیار سنگین و خیلییییییی مهربون. اینقدر قشنگ که محو زیبایی و قشنگی تو شده بودم و قسم میخورم که اگه عکس هات رو نگاه نمیکردم اصن در خاطر نداشتم که چی تنت بود و چه رنگی بود، اینقدر آروم که حس آرامش رو بهم میدادی تو همه لحظه ها، اینقدر متین که واقعا نمیتونم ازش حرف بزنم، نمیتونم اصلا، چون باید از چشمات بگم اگه بخوام متانتت رو شرح بدم و این کار من نیست و اینقدر مهربون که هر آنچه میخواستم بودی، اینقدر که زمانی که ازت خواستم دستات رو توی دستام داشته باشم حتی یک لحظه هم درنگ نکردی و این هدیه رو بهم عطا کردی.اعتنماد، وقتی اون دستا رو گرفته بودم اعتماد ازش میگرفتم، اعتماد بهم تزریق میشد، گرما و امنیت. نمیتونم واقعا توضیحش بدم ولی برام خیلییی با ارزش و مهم بود اون لحظات. چشمات ولی من رو بلاخره از پا در میارن، قدرتی که چشمات داره و نفوذی که رو من داره واقعا میتونه از پا درم بیاره.واقعا دستم خیلی چیز ها رو نمیتونه تایپ کنه، خیلییی چیز ها، ولی میخوام بدونی که حس خوبش هنوووز هم به همون قدرت تو وجودم هست، خصوصا اینکه شامه‌م حساس شده و میگرده دنبال بوی عطر تو تو کل وجودم و لباسام. هنوز هم هر لحظه که حس میکنم بوی عطرت رو واقعا از زمین و زمان جدا میشم و چقد قشنگه این حس.دیدنت رو هر لحظه میخوام، داشتنت رو برای همیشه میخوام، تجربه کردنت رو بدون محدودیت میخوام، لحظه ها رو میشمارم، لحظه ها رو میشمارم.دیدی این نوجوون ها وقتی تب میکنن میگنبدون تو میمیرم؟؟؟بدون تو نمیتونم نفس بکشم؟؟؟تو نباشی من یک لحظه هم دووم نمیارم؟؟؟محبوب جانعزیز دلم، قوربونت برم، من نباشی هم میتونم زنده بمونم، میتونم نفس بکشم و دووم میارم، چون این از قابلیت های غریزیه انسانه و یکم که احساسات از دایره کنترل افکار دور میشه همه چی تقریبا به حالت عادی برمیگرده، میگم تقریبا، چون احساسات رو هنوز در نظر نگرفتم، چون اونی که زخم میخوره احساساته و خب موضوعی که هست اینه که اکثرا آدم ها بعد از همچین شکست هایی به خاطر غریزشون شروع میکنن سرکوب کردن احساسات و افکاری که مربوط به اون آدم باشه و هر خاطره به چنگی میمونه که کل اجزاری داخلی بدن رو زخم میکنه.ولی بدون که من بدون تو زندگی رو نمیخوام این دیگه اختیار خودمه، ربطی هم به قابلیت های غریزی انسان نداره، نمیخوامه و ریشه در اختیار داره. همه وجودم با تمام توان داره در مسیر ساختن و خلق کردن هرآنچه که بهش نیاز داریم و باعث میشه کنار هم نگهمون داره تلاش میکنم و میخوام ممکن کنم اونچه که میخوام رو :)بعضی جاهای متن جا به جا شده ولی چیزی از اون کم نشدهthe one who just want to writethe one who just want to writeTue, 19 May 2020 01:16:29 +0430https://virgool.ir/@iswriting/دستام-بی-جونن-من-هنوز-پشت-درم-ujzz126jgqquعکس از خودمه :)))دستام رو اگه تو دستات بگیری این روزها، حس میکنی بی جونن، روح توشون نیست و فقط وصلن به ی پردازنده‌ای که بهشون دستورات مستقیم رو میده. بعضی وقتا حتی گمان میکنم که حافظه‌شون دیگه به هیچ دردی نمیخورن و فقط دستورات مستقیم رو پیروی میکنن، مثل همین الان که فقط هرآنچه که مغز میگه رو مینویسن. راستش از حد معمول روزام شلوغ تره، خیلی شلوغ تر، به صورت مداوم حدودا چهار هفته گذشته رو کا کردم و این فرساینده‌ست، این روال قراره بیشتر هم طول بکشه، حدس هایی که خودم میزنم اینه که اوج کار میافته نزدیک های تولدم و خب ترسناکه یکم. از دستام شروع کردم چون این روزها تعامل مستقیم رو دستهام باهات دارن، برات مینویسن و از همه چی میگن برات، اگه میبینی این روزها اونجوریدکه باید نیستن ببخشید.میشه از ت بخوام ی چیزی رو؟دستام رو بگیری و گرم کنی؟ قلبم رو با وجودت گرم کنی، فکرم رو با یادت گرم کنی؟ دوس دارم اینجا ازت بخوام که برام بگو، اگه میتونی و امکان داره برام بگو، حرف بزن از اونچه که نسبت به من تو دلت هست، میدونم خواسته بزرگیه و میدونم که ی توافقاتی قبلا کردیم در موردش برا همین اصرار نمیکنم، فقط ازت میخوام که اگه میشه برام بگی. این روزها واقعا اینقدر درگیر کارم که بعضی وقتا سرما احساساتمم تهدید میکنه به یخ زدن و خب به زور گرم نگهشون میدارم، دارم ازت درخواست کمک میکنم، کمکم کن و گرم نگهم دار این روز ها که من خیلی درگیرم. نه لزوما به اون روشی که توی جملات قبل گفتم، به هر روش دیگه. به ی جمله قشنگ صبح ها قبل از اینکه بیدار شم، به صبح به خیر هایی که هر روز دوس دارم ببینمشون(هر روووووز هر رووووووز) تو که ثبح به اون زودی بیدار میشی، هیچ اصلا به ذهنت نمیزنه که عه، آریان الان خوابه عایا؟ بعد خب هیچ امکان نداره که هر صبح بخوای پیش قدمی کنی و همچین تحفه کوچیکی رو بهم بدی؟ شاید این روزها که نمیتونی خیلی چیز های دیگه رو بگی بتونی با همچین کار هایی گرمای بیشتری به وجود من بدی. البته این ی سمپل بود، خب خودت میتونی چیزای بیشتری پیدا کنی، البته که میدونم تو هم این روزها واقعا درگیری، حتی بار فکری و ذهنی که روت هست رو هم واقعا تصور میکنم و درک میکنم شرایطت رو، ولی جدی برا منم سخته، خیلییی سخته شرایطم و تحت فشارم به شدت و این فشاره جالب اینه که تقریبا هر روز داره بیشتر و بیشتر میشه و فقط امیدوارم بتونم سریع و سریع تر پرونده های مختلف باز رو ببندم که آروم تر بشه فکرم، ولی واقعا خیلییی پرونده باز زیاد دارم. برا همین ازت درخواست کمک میکنم و میخوام کنارم که داری حرکت میکنی ی قسمتی هم از بار کوله پشتیم رو به تو بدم که بارشون رو تحمل کنی و با خودت بیاریش تا زمانی که من یکم بارم سبک تر خواهد شد.ولی واقعا چیزی که شوقم میده برا این همه کار کردن تویی، عشق توعه، رسیدن به توعه، منت نیست ها، جهت اطلاعه فقط. به وجودم قسم چندییین برابر این پول هایی که در میارم رو توی ی زندگی خیلییی آروم تر و راحت تر میتونستم همییین الان داشته باشم فقط اگه به خودت توی انتخابه تو رو انتخاب نمیکردم و کار های دیگه رو انتخاب میکردم، ولی با عشق و منطق تو رو انتخاب کردم، چون طراوت عشق رو توی زندگی میخوام. ببین اینجا نمیخوام بگم فداکاری کردم و ...، عمراااا، من خودم رو دوس داشتم که موندم، وگرنه میتونستم برم ولی اگه میرفتم چندتا موضوع بود، اول اینکه دلتنگت بودم و حتی ی حس از دست دادنی بهت داشتم، دووم اینکه عشقی که از تو تصور دارم رو اونجا نداشتم، سوم اینکه عشق و خواستن و محبت با طراوتی که الان اینجا دارم بهت رو اونجا دیگه نداشتم. خب همه اینها رو که کنار هم گذاشتم دیدم که بمونم و از رابطه‌ای که بینمون نبود تلاش بکنم ی رابطه بسازم که هرآنچه که قرار بود اونجا نداشته باشم رو اینجا به وجود بیارم به کمکت.دارم لحظه شماری میکنم برا دیدنت، دیدنت قطعا دلم رو تا حد خوبی آروووم میکنه و دقیقا همین رو میخوام. امیدوارم که متن رو که خونی اشتیاقی مناسبی به دست بیاری که بتونی کمکم کنی و یکم بیشتر گرمم کنی که بتونم این روز ها رو بهتر هندل کنم.دوست دار تو :)the one who just want to writethe one who just want to writeFri, 15 May 2020 04:10:34 +0430https://virgool.ir/@iswriting/اگه-راحت-بود-که-همه-بهش-میرسیدن-abgui5lne7lpخیلی وقت بود دست به کیبورد نشده بودم که به صورت پست برات بنویسم محبوب من، شاید اگه درد و امراض کمی بهم امان میدادن این مدت راحت تر و بیشتر برات مینوشتم، بعضی ها میگن که متن هام خیلی شلخته و نا هماهنگی توش دیده میشه و هر قسمتش از ی شکل نوشتار استفاده میکنه ولازمه بگم چون هر قسمت از نوشته هام رو یکی از خاطرات یا بخش های احساسم به زبون میاره و من فقط میارمش روی کیبورد و به خودم اجازه دستکاری و تغیرشون رو نمیدم چون نمیخوام چیزی غیر از اونچه که دقیقا هست رو بشنوی حتی به قیمت یکم ناهماهنگی توی نوشته هام، بعدشم کی گفته که همیشه قوانین باید سرجاشون بمونن، قانونی که رعایت نکردنش آسیبی به کسی نمیزنه و حق کسی رو ضایع نمیکنه، رعایت کردنش اختیاریه به نظرم.خب میخوام از همه چی بنویسم برات، ولی خب یکم نگرانم، نگران آینده، نه که نگران آینده باشم ها، من خودم رو میشناسم و میدونم که هرکاری لازم باشه میتونم انجام بدم و به درستی به اونچه که میخوام برسم، ولی خب نگرانم، حالا نگران چی؟ نگران مسیر. ببین فرض کن قصر سفر کردیم به ی شهر خیلی دووور، برای رسیدن بهش باید ۵-۶ روز توی راه باشیم، من با اطلاع از توانایی های خودم و وسیله‌ای که قراره ما رو به اونجا ببره اطمینان دارم که به مقصد میرسیم، ولی میترسم وسط راه به دلیل سختی ها و مشقت هایی که ممکنه به واسطه سفر و توی مسیر بودن پیش بیاد تو آزرده خاطر شی و یا از دایره صبر و تحمل خارج شی و بی قراری کنی، خب وقتی توی مسیر باشیم دیگه دستم به هیچ جایی بند نیست جز وجود خودم و تلاش برای کاور کردنش با احساساتم و کلامم و ...، ولی اگه اینقدر مسیر آزرده خاطرت کرده باشه که اینهایی که گفتم برات رنگ ببازن چی؟مسیری که ازت خواستم توش باهام همراه و همقدم شی و شروع کردیم به حرکت کردن (حالا خیلی آروم فعلا که خوب هم هست در این برحه زمانی) مسیر سختیه، میدونم که راحت نیست، میدونم که تو رو کنار خودم دارم و با هم برای ساختن و دووم آوردن و خوشحال بودن تلاش میکنیم، ولی خب میخوام بدونم خسته بشی چیکار میکنی؟ اگه اینقدر سختی بکشیم که تحملت تموم بشه چیکار میکنی؟میدونم که مقصدمون خیلی زیبا خواهد بود، چشم گیر خواهد بود، باور دارم که مسیر هم قشنگی های خودش رو داره، همراهی هم رو داریم تو مسیر، تلاش های هم رو میبینیم، کاور کردن خستگی ها و غر های همدیگه رو توی مسیر داریم، ولی خب همه چی که همیشه قشنگ و آروم و بی سر و صدا نیست، بعضی وقتا واقعا همه چی شلوغ و درهم و بر هم میشه، سخت میشه. خب من همه تلاشم رو برای کنترل کردن وضعیت همیشه میکنم و با داشتن تو و تلاش هات کنار خودم باور دارم که خیلییی میتونیم اینها رو کم کنیم، ولی باز هم به صفر که نمیرسه، هنوز میمونه، و من نگرانشم، من خودم که تاحالا تو زندگیم اینقدر سختی کشیدم و همه چی سرم اومده و فقط دنبال راهی برا دوباره بلند شدن گشتم و از قضا همیشه هم موفق شدم(حالا دیر یا زود) که مطمئنم هیچی نمیتونه کاری کنه که تسلیم شم، ولی آیا تو هم کنار من و با من قدم میزنی و تسلیم نخواهی شد تا مسیرمون رو بسازیم و طی کنیم و به مقصدمون برسیم؟the one who just want to writethe one who just want to writeTue, 12 May 2020 13:57:47 +0430https://virgool.ir/@iswriting/زخم-uwy7nq3itukzاین دفعه با ی عنوان شروع کردم، ی عنوان نوشتم و الان دارم در ادامه مینویسم که میخوام چی بگم، ممکنه خیلی هم مربوط نباشه. من بسیار زیاد زخمی شده‌ام تا حالا تو زندگیم، روش های مختلفی رو هم تست کردم برای بهتر کردنش، ولی هیچ راهی بهتر از این نیست که سریع بهش رسیدگی بشه، میدونی زخم حتی اگه سطحی باشه اگه بیخیالش بشی و سرباز بمونه و کاری براش نکنی عفونت میکنه و عفونتش اگه زیاد بمونه میزنه به خون و خون رو هم عفونی میکنه و اونموقعه که قلب به عنوان یکی از مفید ترین اعضای بدن در جهت از بین بردن کل بدن قدم بر میداره با پمپاژ خون عفونی.به نظرم افکار هم نیاز به مراقبتی دقیقا شبیه زخم ها دارن، درسته که فکره ولی باز میتونه عفونت کنه، ی فکری که بهش بها نمیدی و سعی میکنی بهش اهمیت ندی و فکر نکنی یواش یواش عفونت میکنه، عفونتش پخش میشه و بیشتر میشه و همه افکار رو عفونی میکنه و اونموقع هستش که مغز دقیقا شبیه همون حالتی که برای قلب پیش اومد در جهت پمپاژ این افکار عمومی به همه فکر های تصور ها و باور های سالم تلاش میکنه و همین باعث میشه که قلبی پر از عشق و محبت بعد از یک مدت پر بشه از ناراحتی و هرآنچه که نباید.من سه تا پاراگراف طولانی نوشتم در مورد شفاف سازی هرآنچه که گفته بودم، ولی یهو ی چیزی توی رفتار خودم نظرم رو جلب کرد، داشتم از تئوری پدرام استفاده میکردم، با نوشتن داشتم دید بهتری به خودم و خودت میدادم که یهو متوجه ی موضوعی شدم، شاید برات بگم، موضوع خیلی مهمی نیست، ولی خنده داره، جالب اینجاست که الان الگویی بین ترسی که داشتم و اون پیدا کردم. بهت که گفتم، ترسی رو که بهش آگاه باشم نیازی به نگرانی نداره، وقتی آگاهی داشته باشی میتونی بعد از فکر کردن و بررسیش به جاهای جذابی برسی. حالا از این برات بگم که راستش در این لحظه که به ترسم و ریشه‌ش آگاهی پیدا کردم همون فکری که گفتم در مقیاس پشه و تهران بزرگ هست هم کلا از بین رفته و میخوام باور کنی که در این لحظه آروم ترین حالت ذهنم رو دارم در مورد رابطه‌مون. باهات در میون میزارم حتما.این برا یادآوری به خودمه که داستان رو یادم نره اگه خواستم برات بگم: چی شد که تهران؟!the one who just want to writethe one who just want to writeWed, 06 May 2020 03:35:38 +0430https://virgool.ir/@iswriting/کاشانه-من-tlgq7eex7cgvکاشانه منمحبوب من، الان که دارم این متن را مینویسم تو خوابی و امیدوارم در خواب قشنگی باشی که فردای این شبها لذت خوابی که دیده‌ای بتواند بشورد ببرد هرآنچه که نمیشود تجربه کرد در این روز ها. میدانی، با اینکه دورم از تو ولی انگار میکنم که همین حوالی هستی، هر لحظه تورا کنار خود تصور میکنم. وقتی نمیشنوم از تو یا نمیخوانم از تو دلم تنگ میشود، آنقدر تنگ که گویی کل شهر را مصیبتی سر آمده و در عزا هستن. البته اینها همه فقط تا زمانیست که بیخبرم ازت، به محض رسیدن خبری یا کلامی یا پیغامی از تو گویی به یک باره اندازه تک تک نفوس عالم خوشحالی در من جریان پیدا میکند. لبخنده رو میدونی که؟ همان که قبلا ازش برایت گفته ام، میخکوب میشود بر صورتم و تا ساعاتی بعد از آخرین خبر یا پیغامی از تو هم همانجا میماند.نمیدانی چقدر زمانی که فهمیدم آن لبخند معروف فقط به من تعلق ندارد و تو هم به همان درد دچاری و چه درد شیرینیست، امیدوارم همه آدمیان به آن دچار شوند و عاجز از علاج بمانند. محبوب من، این را به حساب دلتنگیم بگذار(چون حساب های دیگرم به نظرم بدهی هایشان سنگین شده) ولی گاها نصف شب حتی از خواب بیدار میشوم، از جایم بر میخیزم و از پنجره در راه غرق میشوم و میگردم به دنبال نوری که شاید فانوس نامه رسانی باشد که از جانب تو آمده است، میدانم که ممکن نیست شب به آن دیروقتی نامه رسانی را به زحمت بیاندازی و برایم بنویسی و راهی‌اش کنی. این ها همه را میدانم، اما باز گویی به این کار گمارده شده‌ام، هر بار که از خواب میپرم این کار را تکرار میکنم به این امید که از تو بیشتر بشنوم.به نظرم تو میمانی به طعام لذیذی که یک روزه دار در بر خویش دارد، هستی ولی ممنوعی. میشود تو را بووید، تو را شنید، تو را دید اما نمیشود مزه ابرازت را به کام خود چشید. صبر کن لحظه‌ای، پس شایدت چه؟ آن را حساب نکرده بودم، اگر بگویم نمیخواهم هیچوقت حسابش را هم بکنم ازم خورده خواهی گرفت؟ آیا به آن ایراداتی وارد است از منظر تو؟ برایم بگو لطفا اگر ایراداتی وارد است که صحبت هایم نمیتواند آن ها را حل و فصل نمیاید ولی بگذار برایت بگویم، من در این عمری که تا به حال داشته ام هیییچ‌گاه تجربه اینکه بیش از یک راه برای رسیدن به کمال یا فائق آمدن به هر مشکلی یا موفقیت در هدفی نداشته ام، یعنی اگر شفاف تر بگویم هیچ گاه نگذاشته ام بیشتر از یک راه داشته باشم، نه که بترسم از راه های دیگر، نه ها، به این سبب که وقتی یک راه فقط جلو رویم هست و از آنجا که سکون باعث عفونت است و هیچ‌گاه علاقه‌ای به سکون نداشته ام پس در همان راه آنقدر جلو میروم تا یا موفق شوم یا به بن‌بست برسم. باور کن حرفم را که بهای داشتن بیش از یک راه (برای من نوعی) بسیااار گزاف تر از آن است که به بن‌بست برسم.اگر تو را به طعامی و خود را به روزه داری تشبیه کردم قصدم رساندن شدت موضوع به شیوایی بود، وگرنه تو را میشود از زبان فریدون خواند فقط و بس ای کاشانه من.the one who just want to writethe one who just want to writeFri, 01 May 2020 05:28:47 +0430https://virgool.ir/@iswriting/برزخ-sgkfea66a1a6برزخخواستم اول عنوان رو بنویسم، ولی به این فکر کردم که مگه میشه متن رو ندید و عنوانش رو نوشت، مگه اصن قراره از رو چیزی بنویسم که براش عنوانش رو اول بنویسم، چیزایی که مینویسم هیچوقت از قبل پیش بینی شده نبودن مگر اینکه خودم موقع نشرش بهتون بگم.دلم گرفته. ی سری پرونده باز داشتم بستم و الان دیدم هنوز وقت دارم، خوابمم نمیاد، دلمم گرفته، دیگه گفتم بیام بنویسم، چی از نوشتن بهتر آخه. میدونی یک هفته پیش اگه به بیان کردنش فکر میکردم ترس همه وجودم رو میگرفت، فکرش رو بکن، من حدودا دو هفته یک متن رو نگه داشتم، حدودا دو ماه بود داشتم قطره قطره اعتماد جمع میکردم، حدودا دو سال بود که داشتم لحظه به لحظه فکر میکردم و کلنجار میرفتم با خودم. میدونی میگن که اگه میخوایی بری برای ی مسابقه ورزشی باید از ماه ها قبلش نزاری هیچ داروی مشکوکی وارد بدنت بشه، از هفته ها قبلش نزاری هیچ موضوعی یا رفتار پرخطری داشته باشی نکنه باعث بشه قبل از مسابقه یا حین مسابقه آمادگی لازم رو از دست بدی. منم همینطور خیلی وقته که ایزوله کردم مغزم رو و فقط و فقط ی فکر رو تو سرم گذاشتم، نمیگم دو ساله ولی میگم که خیلی از این مدت رو ایزوله بودم.دو شنبه بود، اینقدر فشار برزخ زیاد بود که نمیدونستم درست و غلط چیه، ذهنم دیگه توان پردازش نداشت، در این حد که تا ساعت ده و نیم هیچ نیازی به شام خوردن در خودم نمیدیدم و بعد ساعت ده و نیم(شب) یهو فکر کردم که من چقدر الان نیاز دارم که غذا بخورم و شروع کردم آماده کردن، حین آماده کردن هی داشتم با خودم کلنجار میرفتم که گفتنش هزینه‌ش کمتر از اینه که دیگه مغزت از دسترس خارج بشه، ولی نمیشد، میدونی یهو که نمیشه، همه تلاشم رو کردم ولی نشد، الکی که نمیشد ممکن بود همه آنچه که کرده بودم به باد بره، ریسک نکردم ولی ی کارایی کردم که مقدماتش آماده بشه، روز بعدش هی داشتم فکر میکردم که بلاخره آیا جراتش رو خواهم داشت، تا اینکه شب شد و اولین مطلب این اکانتم رو فرستادم برات. هنوز هم نمیتونم تصور کنم که چه باری روی من بود تا لحظه‌ای که اولین مسیج رو بعد از خوندنش بهم دادی. هنووز هم نمیدونم چطور تاب آوردم. ازم خواستی که صبر کنم و مهلت بدم و با کمال میل قبول کردم، من نتونستم برزخ رو تحمل کنم چون از جنس عذاب بود، ولی خوووب میتونم صبر کنم و مهلت بدم چون جنس این صبر و انتظار لطیفه. از جنس احساسه. حالا میفهمم که انتظار شبیه ی چاقو دو لبه‌ست، شبیه دو در دوزخ و بهشته، بستگی به خودت داره که کدوم رو انتخاب میکنی. برزخ برا من همون دوزخه ولی این انتظار برام همون بهشته.بهشت خیلی قشنگه ولی دارم به این فکر میکنم که اگه انتظارش اینقدر شیرینه، پس جوابش چقدر میتونه متحیر کننده باشه؟ (اینجا میخواستم ی چیز دیگه بگم ولی احساس کردم ممکنه باعث ایجاد فشار بشه ولی واقعا همچین چیزی نمیخوام پس پاکش کردم :)از اینجا به بعد میخوام یکم از حسم بگم، چیزی که شاید بشه تلاش برای تغیر نظرت بهش برچسب زد ولی این فقط حس منه و دارم مینویسمش و واقعا قصد ندارم که نمیدونم چجوری بگم، قصد ندارم که تو مذیقه(مزیقه، مضیقه یا هرچی) بزارمت که اونی رو بگی که من میخوام بشنوم، اتفاقا میخوام اونی رو بگی که دوس داری، البته که اگه اونچه باشه که من خوام حددداقل ممکنه به کشف و شهود و طی الارض بپردازم روزها از خوشحالی.(مختاری که این بخش پایین رو نخونی ولی اگه خوندی مسئولیتش با خودته :)بیا که دست هم رو بگیریم و بسازیم با هم. همه چی رو بسازیم. هرچیزی که ساختنیه تا این حس خالق بودنمون فعال بشه. آدما زمانی میتونن ی عشق واقعی رو بسازن که خالق باشن، که خلق کردن عادتشون شده باشه. ساختن یک زندگی کلی جزییات داره که فقط ی خالق میتونه به اونا پی ببره و اونا رو از قلم نندازه. بیا که با هم بسازیم و بسازیم و بسازیم تا زمانی که تجربه لازم برای ساختن ی زندگی که توش عشق جریان داشته باشه رو به دست بیاریم. بگو آره که منم بهت قول بدم که لبخندی که رو لبامه وقتی ازت میشنوم یا باهات حرف میزنم یا هرچیزی که از طرفت اومده باشه رو میبینم رو میخکوب کنم که سرجاش بمونه. احساس میکنم شبیه کلیشه‌ست، احساس میکنم خیلی رویایه حرفم، ولی نیست، حداقل باورم اینه که نیست و تجربه بهم میگه که نیست.من دست به خلق کردنم خوب بوده و میدونم که میتونم خالق باشم کنارت. تو خیلی خالق خوبی میتونی باشی چون برا خالق بودن باید بشه خوب دید و خیلی خوب میبینی، برا خالق بودن باید احساس داشت و میشه دسته‌ای بلند بالا از احساسات زنده و زیبای تو نوشت همینجا. پس بیا که بسازیم، با هم بسازیم، هر آنچه که میخوایم رو بسازیم.the one who just want to writethe one who just want to writeSun, 19 Apr 2020 03:34:01 +0430https://virgool.ir/@iswriting/شمعی-که-خورشید-شد-jckkvge9pz0hطول کشید، خیلی طول کشید. تا تونستم به خودم بفهمونم که تصمیم درسته، تصمیمم واقعیه. من از سینگل بودن خیلی خوشم نمیاد ولی خیلی خوب میتونم سینگل بمونم، میتونم ازش لذت ببرم و اگه سینگل نبودم انتخابم بوده، ولی تاحالا هیچوقت فراتر از رابطه عاطفی و احساسی نبوده، تا حالا هیچوقت نتونستم طرف مقابلم رو نگاه کنم و کسی رو ببینم که میتونم همراهم تو مسیر زندگی بدونمش. شاید الان که دارید میخونید برداشتتون این باشه که مگه چند بار رابطه عاطفی و احساسی داشتی که همچین چیزی میگی؟ در جواب میخوام بگم که عدده خیلی مهم نیست هرچند خیلی کمتر از اونچه هست که فکرش رو بکنید حتی کمتر از اونچه که لازم باشه بیشتر از انگشت های یک دستتون رو برای شمارشش به کار بگیرید. اعتراف یکم زشتیه شاید، ولی حقایق هرآنچه هستند که هستند و نمیشه تغیرشون داد.از حدود دو سال قبل که اولین بار ها احساس متفاوتی داشتم، ی گرما تو دلم، مث ی شمع وسط ی بوران، گرمایی نداره خب، موافقم، خیلی هم راحت ممکنه خاموش بشه، ولی کنجکاو بودم، همین باعث شد خودم رو دورش بکشم که خاموش نشه، بعد کم کم وقتی اونقدر برام ارزشمند شد که خودم رو دورش کشیدم که خطری تهدیدش نکنه گرماش زیاد شد کم کم و نورش زیاد شد و به یک مشعل بدل شد. ولی هنوز بوران بود، احساسات درهم و برهم ولی دیگه حس من کنجکاوی نبود، الان داشتم میدیدم، که ی مسیری هست، ولی نمیتونم ببینمش و الان دیگه مشعله خیلی امن تر بود در مقابل باد و بوران، نمیتونستن خاموشش کنن به راحتی ولی چیزی رو هم نمیشد دید.زمان داشت میگذشت و من دنبال راهی برای روشن شدن و واضح شدن، ی مسیر رو تونستم پیدا کنم، توی مسیر کم کم تونستم یکم از لباس هایی که پوشیده بودم که سرما رو حس نکنم رو از تنم در بیارم چون داشت یکم شدت طوفان کمتر میشد و تازه فهمیدم که چرا قبلش بوران رو حس نمیکردم و همه چی از ی شمع شروع شد. تازه فهمیدم که خودم اون پایین وسط اون بوران ولش کردم(خودم رو) و اون(خودم در گذشته) فقط تونسته بود اینقدری خودش رو بپوشونه که زنده بمونه و اینقدر مصمم بود که به جایی رسیده بود که دیگه خبری ازش نبود و من یادم رفته بود اصن. ادامه دادم، داشتم مطمئنم میشدم که تو مسیر درستی هستم یا حداقل تو مسیر اشتباهی نیستم.کم کم به جایی رسید که دیگه هوا هم داشت روشن میشد و کم کم تاریکی و سرما داشتن جاشون رو به نور و گرما میدادن. توی این مسیر هی از هر آنچه از گذشته بود دورتر شدم و احساسم و کنترل (یا حداقل آگاهی) احساسم داشت بیشتر میشد، توی مسیر خیلی چیزا فهمیدم در مورد خودم و برام ارزشمند بود و وقتی هوا کامل روشن شد و دیدم همه جا رو تازه فهمیدم که چقدر از اون بوران و سرزمینی که توش هیچ نوری حضور نداشت فاصله گرفتم.مشعلم نبود ولی، یادم نیست از کی حضورش رو ندارم کنارم و جالب اینه که الان روبروم تو آسمون ی خورشیده که گرما و نور غیر قابل مقایسه‌ای با مشعل من داره، همونطور که مشعل نسبت به شمعی که لحظه اول تو دستام حس کردم. حالا دیگه همه هر آنچه که میخوام رو توی روشنایی خورشید میبینم. دیگه شکی ندارم، الان میدونم چی میخوام از خودم، میدونم که چرا باید قدم به جلو گذاشت و میدونم و میدونم. الا بعد از دو سال به خوبی میدونم که کسی که مقابلمه همون شمع کوچیکی بود که ی مشعل شد تا راهم رو پیدا کنم و خورشیدی شد تا تاریکی و سرما رو از دنیام پاک کنه.در لحظه‌ای که نوشتم این متن رو، خیلی چیزا رو شفاف کردم قبلا، ولی اینجا همه تلاشم رو کردم که داستان واقعی هرآنچه که پیش اومد رو بگم. اینجا تلاشم این بود شفاف تر بگم که کیم و چیدمیخوام، چرا میخوام و چطوری اینقدر مطمئنم. حدودا دوسال طول کشید و تونستم ی شمع رو با قدردانی به خورشید آسمونم بدل کنم و این موضوع این اطمینان خاطر رو بهم میده که صبر کردن برام مزه‌ای جز شیرینی(یا همون مزه تلخ که مورد علاقه خپدمه) نداشته باشه.پ.ن: نمیخوام کسی باشم که مزاحم هرآنچه ازم خواستی میشه و این متن با همون هدفی که توضیح دادم نوشته شدهپ.ن۱: ی جاهایی از کلمه دو سال بدون پیشوند حدودا استفاده کردم، مطمئنم هنوز دوسال نشده ولی میدونم بیشتر از یک سال و نیمه، برا همین برای کوتاه کردن و ساده سازی از کلمه دو سال استفاده کردم.the one who just want to writethe one who just want to writeFri, 17 Apr 2020 06:40:20 +0430https://virgool.ir/@iswriting/i-love-you-like-the-way-you-are-ueyijkvxzx5bاین روزها دلم برای خیلی چیزا تنگ شده، همه‌شون تو ی دسته قرار میگیرن، تعاملات انسانی. فرصت شناخت انسان ها، بودن باهاشون، دوست داشتنشون، حرف زدن باهاشون، شنیدنشون، تو بغل کشیدنشون و دست دادن باهاشون و .... این کار ها بخش بزرگی از اونچه هستش که لذت رو حین گذر زمان بهم میده. اینا همون هایی هستن که بهم اشتیاق بیرون اومدن از غار رو میدن. من تنهایی رو به خوبی میشناسم، کسی هستم که میتونم وقتی تنها هستم لذت ببرم و هیچ حس بد یا ... نداشته باشم ولی فرصت تجربه بودن کنار انسان ها چیزیه که باعث میشه فقط یک بار زندگی نکنم، حین زندگی کردن بتونم تجربه زندگی های دیگه رو هم داشته باشم(نمیدونم شاید دارم سخت توضیحش میدم چون واقعا موضوع سختیه، نمیتونم ساده تر بنویسمش، شاید به زبون آوردنش راحت تر باشه).میدونید حرف زدن چیزیه که به من قدرت میده، نوشتن چیزیه که من رو آروم میکنه. شنیدن ولی بهم فرصت زندگی میده. چرا؟؟ چون وقتی حرف میزنم دارم توجه و زمان یک یا چند نفر دیگه رو کامل به اختیار خودم صرف میکنم و این یعنی قدرت. (در همین لحظه آهنگی که باعث شد این متن رو شروع کنم نوشتن پلی میشه، مرسی بابت اینترنت خوبی که داریم:). نوشتن آرومم میکنه، چون آدمها زمانی یک متنی رو میخونن که علاقه‌ای به خوندنش داشته باشن، اگه متن براشون جذابیتی نداشته باشه هیچ وقت این علاقه براشون ایجاد نمیشه. خواستم اینجا هشدار بدم ولی میخوام ادامه بدم به نوشتن، هشدار ها رو بعدا به اول یا آخر متن اضافه میکنم. شنیدن ابزاریه که بهم آرامش میده، قدرت میده، بهم فرصت تجربه زندگی های بیشتری رو میده. شنیدن بهم آرامش میده چون آدم ها وقتی حرف میزنند که اعتماد کنند، تا اعتمادی وجود نداشته باشه آدم ها حرف نمیزنن و این اعتماد نتیجه کلی احساسات و تجربیات خوبه و هر دوی اینها همونطور که معلومه حاصل زمانی هستن که الان بهش میگیم گذشته. و بهم قدرت میده چون وقتی میشنوم فرصت حرف زدن پیدا میکنم. فرصت یادگرفتن و تجربه کردن خیلییی بیشتر از اونچه که تنهایی بتونم توی فرصت محدود زندگی یاد بگیرم و تجربه‌اش کنم رو میده.ساعت حدودای ۹ شب بود فکر کنم که فیلم one flew over cuckoo's nest (ممکنه اسمش رو درست ننوشته باشم)(اسپویلر الرت !!!!!) رو دیدم. خیلی عمیق بود. تلخ بود، شیرین هم بود. هنوز تو اون اعماق هستم به نظرم، هنوز نتونستم بیام بیرون، هنوز دارم میبینم که لحظه‌ای که همه مدت بهش فکر کرده رسیده و به خاطر بغض یکی از دوستاش پشت میکنه به هر آنچه که بهش فکر کرده. من هیچوقت همچین قدرتی نداشتم، هیچ وقت همچین توانایی نداشتم. پای پلن هام که بیاد وسط قدرت مطلق دست مغزمه، شایدم هیچوقت نشه گفت، ولی خیلی وقته که اینطوری‌ام. میدونید، حرفام هی میخواد بپره چون تو مغزم حین فکر کردن به هر نقطه که میرسم میبینم وصله به زمان و مکان دیگه‌ای، این سیم هایی که این ها رو به هم وصل کردن رو خیلی خووب میتونم ببینم. همین بهم قدرت میده که خودم انتخاب کنم تا کجا عمیق تر بشم، همین بهم این قدرت رو میده که انکارشون نکنم، فقط قبول کنم که گذشته.[اینجا ی پاراگراف خیلی بلند بود، ولی قشنگ نه :]حدودا یک سال و نیم میشه، شایدم دو سال که ی گرمایی تو دلم حس میکنم، هر لحظه یکم گرم تر میشه، محسوس نیست در لحظه، ولی توی مقایسه الان با اون روز های اول واقعا غیر قابل انکاره. نوجون نیستم که بگم کور شدم، ولی میدونم که گرم شدم. شبیه ی دلگرمی که باعث میشه خیلی ترس ها رو نداشته باشید دیگه. [اینجا ی جمله خیلی قشنگ بود، ولی موندگار نه :]. متفاوت نیست، عجیب غریب نیست، the best one iv'e ever seen نیست، ولی اونیه که، اونیه که میتونم بگم برا من فرق داره. چقد سخته، نمیشه گفت چیه، اصن مگه میشه، مگه میشه فاصله رو فهمید، مگه میشه فهمید که چی متمایزش میکنه، حداقل من نمیفهمم. هوم به نظرم اینهمه پیچوندم که ی جمله رو نگم واضح و مستقیم، خو یکی هست که دوسش دارم، ممکنه این پست رو نخونه، ممکن هم هست اولین کسی باشه که این متن رو میخونه. ولی اگه بخونه هم مستقیم از طرف خودم نخواهد بود، از طرف همین شخصیت ناشناس بهش خبر میدم. نه که بترسم از بیان احساساتم، بیان احساسات کاریه که هیچوقت بابتش شرمنده نمیشم، در اصل بخاطر همون پاراگراف اولیه که اینجا نوشتم مستقیم و با اسم واقعی خودم بهش نمیرسونم، چون هنوز شنبه نشده، به خودم گفتم که شنبه میرم جلو، البته نه اینقدر جلو که خودش رو ببینم، ولی اینقدر جلو که اگه خواستم خودش رو ببینم و بهش بگم همین حرف ها رو، تنها و تنها کاری که میتونه من رو از غار خودم بکشه بیرون تهدید نشه. چقد پیچیده گفتم، چون پیچیده‌ست.واقعا جدی میگم، من مشکلی با بیان احساساتم ندارم، بهش نمیگم اعتراف، بهش میگم بیان، چون کسی نمیتونه بابت چیزی که احساس میکنم من رو قضاوت کنه، فقط و فقط به اون دلیلی که گفتم جرات ندارم بهش بگم.اگه داری میخونی، لطفا دنبالم نگرد بذار ناشناس بمونم تا شنبه، مگه اینکه بخوای بهم بگی تو هم میتونی کمکم کنی که شنبه زودتر برسه(که فقط در حالتی ممکنه که بدونی کی هستم)(میدونی چی میگم ؟ :)هوم،‌همیشه شروع سخت ترین کاره برام. میدونی، اینکه از چی شروع کنم نوشتن همیشه چیزی بوده که باعث شده بعضی وقتا ننویسم، ولی وقتی که دستم به کیبورد میرسه دیگه تموم شدنش مصادف میشه با خالی شدن ذهنم. خوندن این متن شاید برای یک نفر فقط جذابیت کافی رو داشته باشه. اگه خوندید و وقتی به اینجا رسیدید دارید میگید "خب که چی؟؟؟" ببخشید ولی این متن برای شما نبوده و ببخشید که این اطلاعیه رو اول پست نذاشتم. برا جبران این آهنگی که اسمش رو این پایین گذاشتم رو پلی کنید و لذت ببرید.توجه: اینها که نوشتم تجربیات همین شبیه که گذشت :)اسم آهنگی هم که مشوق نوشتن این متن بود برا من رو اینجا میذارم (Lait Gustavo Santaolalla)the one who just want to writethe one who just want to writeThu, 02 Apr 2020 05:03:05 +0430