https://virgool.ir/feed/@irvanifaezehfa2026-11-10 22:33:28https://files.virgool.ir/upload/users/2485105/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@irvanifaezehhttps://virgool.ir/@irvanifaezeh/۲۷-یا-۲۸-مسئله-این-نیست-xyhb18tulkzjعکس تزئینی.۲۷،۲۸گذشته یا آیندهکسی در بدو تولد به انسان تعهدی برای خوش‌حالی و آرامش ابدی و موفقیت و کامیابی نداد.پس انتظار، اضطراب، ناکامی تجربه‌های طبیعیه.حالا نیومدم بگم یهو حالا شب تولدم به پذیرش رسیدم، نه بابادویست دفعه برگشتم و پشت‌سرم رو نگاه کردم، به چیزهایی که آرامش‌‌ام بودن، کامیابی‌م بودن نگاه کردم و انتظارشون رو کشیدم، منتظر بودم بهم برسن، دستم رو بگیرن.اونها هم توان نداشتن، اون‌ها هم داشتن پشت‌سرشون رو نگاه می‌کردن.هنوز بابت خیلی مسائل، مضطرب‌ام.بابت اینکه نمی‌تونم فضای امن‌ام رو بشکنم، ناراحتم.بابت اینکه نتونستم گاهی با ترس‌هام، غرورم مواجه بشم، از دست خودم و بقیه عصبانی می‌شم. در کل فراموش می‌کنم و از کسی ناراحت نیستم.خدایا تو توی قلب من چی خوندی؟ من در هر مسیری به چیزی جز تو و البته ترس‌هام فکر نکردم، البته اینم بهت بگم اگر قرار بود ترس‌ها و تو یکجا باشید از ترس‌ها هم بخاطر تو عبور می‌کردم. چون خواستم همیشه همین باشه، همیشه برای تو باشم، قلبم اگر برای چیزی و کسی می‌تپه، تو حضور داشته‌باشی، کاری اگر می‌کنم، صبح اگر پامو از خونه گذاشتم بیرون، به یاد تو باشه، و شده، و موفقیت‌آمیز بوده، اگر کم کاری کردم، تهش از تو خجالت کشیدم.میتونم بگم که گر با توام از تو جان دهم آدم را از نور تو روشنی دهم عالم را چون بی تو شوم قوت آنم نبودکز سینه به کام دل برآرم دم رانه بخاطر تشویق و تنبیهی!بلکه بخاطر اینکه دوست نداشتم فاصله‌ای بین من و تو باشه.۲۸ حس خاصی نیست، همونطور که ۲۷، ۲۳، ۲۰منظورم اینه بالا و پایینی‌ش، خیلی فرقی نمی‌کنه، اتفاقاتی که می‌شد باشه، نشده تاحالا.نخواستی و اصرار و برگشتن‌های من چیزی رو درست نمی‌کنه، اوری‌تینگ هز چنجد.این‌چیزا اذیت‌کننده‌ست.یه‌جا یه چیزی گفتی: گفتی رفیق من لا رفیق له.البته تو رفیق خوب بهم دادی و ممنونم، اما من آدمی نیستم جز از تو چیزی بخوام. اگر رفیقی، اگر‌ باید چیزی ازت بخوایم که از کسی قادر به انجامش نیست. پس به تو می‌گم.وای خدا گوشت رو بیار نزدیک، نمی‌خوام کسی بشنوه، تمسخر کنه، نمیخوام کسی بشنوه ترحم کنه، نمیخوام کسی بشنوه، ناکامی‌هام رو ببینه، میخوام تو گوشت داد بزنم و بگم بابا من هزار بار این درها رو زدم، خیلی اومدم و رفتم، کارهایی هم کردم که وظیفه‌ام بوده، ولی دور از تو نبودم.تو از این امتحانات تکراری میخوای چه نتیجه‌ی متفاوتی بگیری؟ درس شجاعت در برابر ناکامی؟تو چیزهای بزرگی برام درست کردی، انقد ازت مطمئنم که نمیخوام اصرار کنم.ناهیدناهید پس‌فردا شب عروسی‌شه چقد از تو مطمئنه، تو عملچقد اینرسی نداره در برابر مقدرات، آغوش بازی در برابر رخدادها داره، پذیرش و رهایی داره، شجاعت دل زدن به دریا داره.۲۷ اینا رو چون کم داشتم خیلی به چشم‌م اومد.کارم خوب پیش رفت ولی، هر روز ازت کمک خواستم امکان نداشت باگی، فیکس نشه، امکان نداشت کم بیارم. اینم جالب بود.دست و دلباز بودم، معاشرت کردم.ریز ریز فحش دادم، غیبت کردم و گاهی جلوی وسوسه‌هام در برابر چیزها نایستادم، گاهی کم‌صبر بودم، بیمار شدم، هم‌دل و هم‌راه بودم، برای برادر بزرگم و اقوام حضور کمرنگی داشتم، در حالی که همیشه تو فکرشونم، ورزش کردم، جنگ هم که بود، ناامید هم شدم اما بیشتر از اون امید بود و...می‌بینی! در کل اگر الان تموم شه، نام نیکی نخواهد موند، فراموش می‌شیم، گویی نبودیم.خدایا این دستای خالی رو بگیر.FaezehFaezehFri, 28 Aug 2026 20:19:34 +0330https://virgool.ir/@irvanifaezeh/که-گر-مراد-نیابم-به-قدر-وسع-طلب-کنم-woa4eywqxgpfدر مورد حسادت کنجکاوی می‌کنم، دنبالش می‌گردم، پنهانش می‌کنم چون خیلی خصلت نکوهیده‌‌ایه از دید خودم؛ اما گاهی باهاش مواجه میشم و انکارش می‌کنم، چون برام یادآوری می‌کنه که هنوز اونقدر بزرگوار نشدی، و این اذیتم می‌کنه.یه جمله طلایی دارم، اونم اینه: اگر ایمان‌ام قوی بوددر جستجو نبودمکمتر مضطرب می‌شدم.آرزوها و عطش تصاحب‌های زودهنگام و نشدن‌ها، دل آدم رو پیر و فسرده می‌کنه و من هم روزهای تاریکی از سر گذروندم چون سرخورده‌بودم؛ به ناچار تنها ریسمانی که بهش چنگ زدم همونی بود که بعد از تاریکی‌ها نمود پیدا کرد. اونجا بود که گفتم من دیگه هیچ ایده‌ای ندارم هر آنچه تو مقدر کنی رو من می‌پذیرم.از اون روز‌گار یه سال و خورده‌ای می‌گذره و هر روز که صبح میشه میگم میدونی نمیدونم و بلد نیستم اما فقط بخاطر خیر قدم برمی‌دارم، ته این مسیر تو هستی و این درست‌ترین و مجهول‌ترین راهه که براش برنامه‌ای ندارم و هیچ‌وقت خوشم نمیاد تعیین و تکلیف کنم.نه بخاطر خرد‌ یک جوان ۲۶ ساله، بلکه بخاطر تجربه، هرجا جلوی اتفاقات ایستادم‌ و یا انتظار کشیدم و راه‌بری کردم، زیرش له شدم، لاکن نصحیت نیست، روایتگریه.رها کردم و گفتم هرچی در این راه دیدم رو می‌پذیرم، باید همین باشه یعنی، این حرفی بوده که زدم، اگر بدخلقی، اگر ناآگاهی، اگر حقارت، اگر بی‌نام و نشانی و...مواردی بوده و نابلدی اما به او سپردم.صبر و پذیرش و تحمل چیزهاییه که با عشق قبول‌شون می‌کنم گرچه سخت، گاهی رذیلت‌های خودم رو می‌فهمم و شوکه میشم و میگم ببین من اینم اما می‌خوام که موثر باشم و هر روز صبح دوباره شروع می‌کنم.سال بعد کجا؟ پنج سال بعد کجا؟ با چه کسانی با چه خاطراتی از خودمون؟هیچ پلنی براش ندارم؛ فقط ادامه میدم، تلاش می‌کنم. در هرکجا باشم، هر روز سعی‌ می‌کنم در مسیر خیر و زیبایی و دانایی قدم بردارم همین. البته اگر بتونم این مسیرها رو بشناسم؛ راستش همین هم مهم نیست، اگر اشتباه بود باز از نو.دوباره، دوباره و دوباره.چون در راه قدم گذاری، راه با تو خواهد گفت از آن هزار پرسش بر دلت.FaezehFaezehWed, 30 Jul 2025 23:57:29 +0330https://virgool.ir/@irvanifaezeh/ادب-نجابت-و-فروتنی-گنجینه-های-گران-بها-p5qubpz0mq7kمن در اجتماعِ خانواده و مدرسه و اقوام و خوابگاه و دانشگاه و محل‌کار حضور داشتم اما چیزی که این روزها خیلی در زندگی‌م پررنگه، روابط اجتماعی‌م در محل کارم هست و منطقا چیزهایی برام پیش میاد که آزارم می‌ده و یا من رو می‌بره‌ رو مود تحسین کردن. احترام و ادب و نجابت، مهم‌ترین و بولدترین کانسپت‌هایی هست که روزانه باهاشون برخورد می‌کنم و بعد از پایان کار هم، همچنان ذهن من رو درگیر نگه می‌دارن. برخورد یکسان با آدم‌های مختلف، اختلاف از لحاظ فرهنگ و یا از لحاظ تحصیلات و یا هرچی طبق تجربه‌م تا الان یه اشتباه بود. برداشت هر کس از هر برخورد می‌تونه متفاوت باشه، می‌تونه بعضی‌ها رو وارد حریم‌شخصی تو بکنه و هر برخورد سیگنال برای نوع برخورد طرف باشه. این بدیهیه.من با تمام افراد، زن و مرد و جوان و پیر و با هر سِمَت سازمانی یه نوع برخورد گرم اولیه داشتم و نتایج خیلی بعد از چند وقت شوکه‌کننده بود و این نشانه‌ی ناپختگی و سادگی من بود؛ ولی الان تجربه‌ی مهمیه.تا به حال سه نفر از خانم‌ها رفتار توهین‌آمیزی و بی‌ادبانه‌ای باهام داشتن که من هرچقدر فکر کردم که می‌تونه علتش چی باشه!؟ اینکه من با اون‌ها گرم برخورد کردم و این سیگنال رو دادم که باهام در جمع راحت باشید؟ اینکه تربیت خانواده و محل زندگی و فرهنگ‌شون باعث چنین برخوردی شده؟ آیا تحصیلات موثره؟ خیلی فکر کردم و یادم اومد من رفتار توهین‌آمیز رو چندماه پیش از یه خانواده سوپر پولدار که در شمالی‌ترین نقطه تهران سکونت می‌کردن هم دیدم. این موارد بی‌تأثیر اصلا نیستن ولی معیار خوبی هم برای قضاوت شاید نتونن باشن. میگن ادب مثل عطر می‌مونه، برای خودت استفاده می‌کنی اما دیگران هم از اون لذت می‌برن. سلیطگی و بی‌مهابا صحبت کردن و نیش زبان و گوشه و کنایه قلب دیگران رو آزرده می‌کنه و یا غرور و حسد روابط رو قطع می‌کنه و شأن آدم رو پایین میاره چون هر جا بشینی و افرادی که نسبت بهشون مغرور و حسودی رو خورد کنی، چیزهایی از خودت رو به دیگران نشون دادی.راستش هنوز نمی‌دونم بهترین نوع برخورد چطور می‌تونه باشه که بقیه نه‌تنها از حضورت و شرّت در امان باشن بلکه کیف کنن از معاشرت باهات؛ احتمالا باید بپذیریم که همینه و خودمون رو براشون کمرنگ کنیم با اینکه اصلا سردی و تغییر رفتار رو دوست ندارم اما از بی‌احترامی و یا تخطی در حریم‌شخصی چه از طرف خانم و چه آقایون، گاها آزرده‌خاطر می‌شم و نمی‌تونم دائم گوش دیگران رو بابت این گلگی‌ها قرض بگیرم و این دومینوی مسخره‌ی زشتی رو ادامه بدم.ولی واقعا نجابت یه تعدادی، ادب و احترام و فروتنی و مسئولیت‌پذیری‌شون باعث میشه واقعا لذت ببری از همکاری باهاشون و تحسین‌شون کنی که چقدر روح و اهداف بزرگی دارن و از محبت سرشار هستن و نقطه پایانی رو نمی‌شناسن و از کنار خیلی از مسائل کوچیک می‌گذرن.FaezehFaezehMon, 18 Nov 2024 23:33:47 +0330https://virgool.ir/@irvanifaezeh/بحران-های-اگزیستانسیال-ile1xhy9v3nfدر میلیون سال اخیر خانم‌ها و آقایون سخت مشغول زندگی بودن و برای بقا تلاش می‌کردن. الان هم تلاش می‌کنن البته خیلی متفاوت‌تر؛ اینبار زن و مرد و بچه‌ها با تعداد کم توی هم میلولن در خونه‌های با متراژ کمتر و سطح تعامل با اقوام خیلی کمتر از گذشته؛ به واسطه سوشال‌مدیا میزان مقایسه خانم‌ها و آقایون با شبکه‌ی ارتباطی مجازی‌شون بسیار زیاد که همین باعث میشه رضایت از زندگی خیلی خیلی خیلی پایین بیاد و او رو دچار ملال کنه و برای رهایی ازش پا در مسیرهای بی‌ربطی بذاره که فرمون‌ش دست خودش نیست و خب منطقا در ادامه، رنج از پی رنج آید.کسانی که نتونستن کار مناسب‌شون رو داشته‌باشن و یا همسران مناسبی که خانواده‌ی نصفه و نیمه‌شون رو تشکیل بدن.اینکه یکی از ما بهتره، خوشبخت‌تره، رضایت از زندگی‌ش بیشتره، پولدارتره همش شده تلاش‌های بیهوده تو مسابقه‌ای که اصلا تمایلی به شرکت در اون رو نداریم اما بقا و تلاش برای بهتر بودن در همه‌چیز ما رو مجبور به دویدن به سمت این سراب می‌کنه؛ اینکه خانم‌ها دارن در جهت چیزی تلاش می‌کنن که هیچ اولویتی براشون به‌لحاظ تکاملی نداره. شاید هم طبیعت قدم‌های تازه‌ای داره در این تغییر برمی‌داره، عصر AI، عصر تغییر و مقایسه و فرسایشه در زندگی‌. ما نمی‌تونیم همسری انتخاب کنیم که فکر کنیم این بهترینه، چون همیشه بهترینِ فیک رو توی پلتفرم‌هامون در چندقدمیِ زندگی‌مون می‌بینیم و احساس می‌کنیم که اشتباه انتخاب کردیم؛ ما نمی‌تونیم کاری انتخاب کنیم که بهمون رضایت‌خاطر بده؛ پزشک می‌شیم چون در جامعه بیشتر تحسین بشیم، مهاجرت می‌کنیم نه به ترکیه چون اونجا رو همه دیدن بهتره هدف زندگی مهاجرت به واشنگتن باشه مثلا؛ اصلا هم مهم نیست برای شرایط زندگی ما چی خوبه و ما با چی راحتیم؛ مهم اینه از طرف نرمال جامعه پذیرش حداکثری بشیم و خب مثلا معلم می‌شیم که هم کار باشه هم حقوق هم تعطیلات هم استتوس؛ اما آیا واقعا ما اون جایگاه رو می‌خواستیم؟ ما کی هستیم؟ ما چی می‌خوایم‌؟ قدیم می‌گفتن آدم و هوش آدم در واقع میانگین هوش محیطیه که در اون زیست می‌کنه و علایق و سلایق‌ش میشه پنج‌تا رفیقی که هم رو فالو می‌کنن، در مدرسه، محل زندگی، محل‌کار؛ اما الان ما روزانه خودمون رو با چندنفر مقایسه می‌کنیم؟ آیا طبیعی نیست که سردرگم بشیم؟ دوست داریم زنی سنتی باشیم که توی خونه با خانواده‌ست یا در اجتماع و مستقل و جدی؟ ما در این دوران حبس شدیم، مغز همه‌مون قفل شده. در جایی هستیم و با کسانی هستیم که نمی‌شناسیم‌شون در یک دوره‌ی گذار. اعتقادات و افکار و روش زندگی ما هر لحظه دستخوش تغییر میشه و این باعث میشه نه زن سنتی و نه زن مدرن احساس رضایت بکنه؛ نه دکترِ پولدارِ مهاجرت نکرده و نه مهندس موفق مهاجرت کرده خوش‌حال باشه مثال می‌گم حرفم کلیت نداره.من فکر می‌کنم در این بحبوحه‌ که تمام این سرجای خودمون نبودن‌ها باعث تهی شدن زندگی از معنی میشه یه چیز می‌تونه کمک کنه انسان رو؛ اونم موثر بودنه؛ تشکیل سیستمی که قابل گسترش و بهبود و شخصی باشه؛ اینکه فکر کنی این عمر ثمربخش بوده. این سیستم می‌تونه یک کمپانی باشه، اینکه چندین خانوار از قِبَل تو سامان دارن و یا اینکه فرزندی سالم و صالح رو تربیت کنی که بتونی به وجودش مفتخر بشی. مهم نیست این نتایج رو بگیری یا نه، مهم اینه در جهتش تلاش کنی و قدم برداری، حرف و نظر و مشورتی به بقیه بدی که باعث بهبود جریان زندگی‌شون بشه. محبت و کمک و موثربودن چیزیه که آدم بهش محتاجه؛ تا ابد‌. من مادربزرگی دارم نود و خورده‌ای سال و عمه‌ای که معلوله؛ یکبار تا دم مرگ رفت و توی تنگی‌نفس‌ش می‌گفت مراقب بچه‌ی من باشید و با مرگ دست به گریبان شد که از این دنیا نره تا باشه و از فرزندش مراقبت کنه‌. تشکیل سیستم استارتاپی ‌‌و یا جریان مداوم و موثر برای هر خانم و آقایی سخته اما چیزی که طبیعت به ما هدیه کرده، سیستم خانواده‌ست، خانواده‌ای که می‌سازی تا به زندگی تو معنی بده، خودت رو به خودت نشون بده، فیچر‌های وجودی‌ت کشف بشه، نقاط ضعف و قوتت مشخص بشه و در بهترین مسیرها ازش استفاده بشه، آدم‌ها و محبته که به زندگی انسان معنی میده، از نظر من راز هستی، محبت به هر شکلی می‌تونه خودش رو نشون بده ولی واقعا کافیه در زندگی جاری باشه. در زندگی ِ هر عارف و عالم و انسان خوشبخت، دنبال راز بگردین به همین کلمه می‌رسید.جست‌وجوی معنی در زندگی شخصی نیاز داره گاهی از سوشال مدیا فاصله بگیرید، در واقع از مقایسه. شاید تعمیرکار ماشین در پایین‌شهر یک شهرستان کوچک تونسته باشه معنایی پیدا کنه و روزمره او رو نکشه. عجین شدن با مدیا باعث میشه به مسیرت شک کنی و هر لحظه مقایسه روان‌ت رو تریگر کنه. مقایسه ما رو می‌کشه، انسان که هنوز خودش رو نشناخته همیشه میخواد جایی باشه که از همه بالاتره، باور کنید اگر روزی قرار باشه بشر روی یک کره‌ی دیگه زندگی کنه، عده‌ای بدون اینکه بدونن آیا این رو دوست دارن یا نه به اونجا سفر می‌کنن، ملت نیویورک رو دوست دارن چون بقیه از اونجا تعریف می‌کنن. برای انسانی که خودش رو نشناخته برآیند افکار فیک عمومی، رضایت شخصیه که موقت هم هست و با تنوع افکاری که ما در اکانت‌هامون دنبال می‌کنیم، گم کردن خودمون و شناخت اشتباه خودمون یک رخداد تیپیکاله. معنا می‌تونه گاهی در معلم بودن مردی خلاصه بشه با حقوق کارمندی که فکر می‌کنه پرورش نسل جدید وظیفه‌ی اصلی او در جهانه مثل دکتر مجتبی شکوری، در حالی که رفقاش ممکنه فنلاند و سوئیس مشغول فعالیت باشن.در چندسال اخیر شنیده‌بودم خیلی از خانم‌ها از روزمرگی می‌نالن و خانواده رو کار کارمندی تشبیه کرده بودن اما دوستی تعبیر زیبایی در ذهن من به‌جا گذاشت، اینکه والدین با فرزندآوری در واقع سیستمی رو تشکیل می‌دن که قابل‌رشده و از جایی به بعد این سیستم خودش راه می‌افته در واقع شما کارمند اون نیستید، بلکه کارفرمای اون هستید.این روزها گاهی روزهای تاریکی رو می‌گذرونم و گاهی انسان می‌خواد پاشه اتم رو بشکافه که از معنا سرشار بشه اما واقعیت اینه آدم باید به منشا محبت وصل بشه و از ایمان سرشار بشه و اون رو در بین آدم‌ها با عنوان‌های شغلی و خانوادگی‌ش مثل همسری و کارمندی و مادری و پدری و فرزندی و رفاقت و همسایگی و چه و چه جاری کنه. کاش آدم بتونه سراغ کاری بره که در اون معنایی پیدا می‌کنه هرچند حقیر و یا بزرگ و سخت، مهم نیست؛ مهم تاثیر ما در جهانه.شاید از این منظره که می‌گن حداقل گاهی درخت بکارید که مردم زیر سایه‌ش خنک بشن و تنفس کنند و چاه آبی بکنید، فرزند خوبی پرورش بدید، جریان درستی راه بندازید، سنت خوبی رو رواج بدید، کتابی بنویسید و هر چی. الهه‌ی قمشه‌ای می‌گه: گاهی نقاشی زیبایی ببینید از هنرمند درستی، شعر زیبایی بخونید، در طبیعت گردش کنید، موسیقی زیبا گوش بدید فرقی هم نمی‌کنه انقد به چیزهای هارمونیک و زیبا چنگ بزنید و با آدم‌های درست، تعامل بکنید تا کمی به منشا محبت و زیبایی نزدیک بشید تا بتونید مسیر زندگی رو لانگ‌شات پلن کنید و شاید گاهی عرفان و علم و ریاضی و فلسفه برای رسیدن به منشا، آدرس غلطی نباشه. سوشال مدیا ما رو خودمحور کرده و این مزخرف‌ترین اتفاقیه که برای بشر می‌افته؛ تشکیل خانواده‌ی خوب، کاری که در اون بتونید تعبیر زیبایی ازش داشته باشید اول از همه یک رشد شخصیه.FaezehFaezehThu, 23 May 2024 20:29:06 +0330https://virgool.ir/@irvanifaezeh/detachment-g1hvepbo3zboتو خیلی از نقدها ممکنه راجع به نقش مثبت و سفید آدرین برودی تو این فیلم خونده باشید اما من اینجا خیلی کوتاه می‌خوام از یک جنبه دیگه بهش بپردازم.چیزی که اول از همه خیلی به چشم‌م اومد جامعه افسارگسیخته آمریکاست که با توجه به سوابق کارگردان در نشون دادن شرایط و آینده آمریکا این برداشت رو کردم و بعد از اون سیستم آموزشی‌ای که مدیرش بدون در نظر گرفتن شرایط محصلین به دنبال ارتقا شغلی هستند و دانش‌آموزان نوجوانی که فحاش و غیرقابل کنترل و عصبی و ناسالم هستند که از خانواده‌هایی با چنین ویژگی‌هایی اومدن.من از هر جای فیلم به نقش خانواده در جامعه رسیدم؛ اینکه چقدر یک خانواده می‌تونه نقش اساسی در دادن اعتماد به نفس و حمایت مالی و عاطفی به همدیگه رو داشته باشه.ما از خانواده‌های متفاوت با مشکلات و فرهنگ مختلف میایم و در کنار هم با هدف‌ها و نقش‌های مختلف جمع می‌شیم و هر کس می‌تونه تاثیر بسزایی روی اطرفیان‌ش بذاره و خیلی واضح تو فیلم مشهوده که چقدر خشونت مادر دانش آموز رو معلم و یا خشونت معاون آموزشی روی دانش آموز و خشونت دانش‌آموز روی معلم و تکرار تا ایجاد یک چرخه خشم در اون جامعه.محبت معلم(آدرین برودی) به دانش‌آموزان و پدربزرگش و دختر فاحشه نور در تاریکی فیلم بود؛ در جایی که همه نیاز به دریافت عشق داشتند، معلم یک نقش پررنگ بود که زنجیره فحاشی و خشونت رو با وجود درد و بدبختی و اوضاع نابسامان روانی خودش، پاره کرد و پیوندی از صمیمیت و محبت رو با اطرافیانش بوجود آورد در حالی که به نفع‌ش هم نبود. پدربزرگش یک عامل بزرگ برای درد و ناراحتی‌ش بود که آلزایمر هم گرفته بود یعنی محبت معلم رو اصلا نمی‌فهمید و یا دانش‌آموزی که باعث شکست‌ معلم در رابطه‌ای شد که تازه میخواست شروع کنه و ... این ها همه نشونه‌ی محبت بی دریغ این انسانه اما در جامعه کافی نیست؛ چه از لحاظ اینکه استمرار نداشت (چون معلم موقت بود) چه از لحاظ منفرد بودن در توانایی تکثیر این محبت در کل جامعه و خب در نهایت این خانواده ها هستند که باید عشق کافی رو در درجه اول توی خونه ای آروم و سالم به بچه‌ها بدن؛ مدیر مدرسه و اوضاع خانواده او، نشون‌دهنده اهمیت دادن و شنیدن همسر هست و مرد و زن هم نداره اینو می‌تونید در زندگی شخصی معلمی که وارد خونه میشه و همسرش اصلا حضور او رو حس نمی‌کنه چه برسه به کم کردن بار روانی‌ای که متحمل شده در طول روز هم ببینید و خب تمام این کمبودها خودش رو در محیط های اجتماعی بروز میده با تبعاتی که به همراه داره.. در همین باب جناب عطار در تذکره الاولیا میگه: محبت درست نشود مگر در میان دو تن، که یکی دیگری را گوید «ای من». یا در جای دیگه میگه: دلم را به آسمان بردند. گرد همه ی ملکوت بگشت و باز آمد.گفتم: چه آوردی؟ گفت: محبت و رضا. که پادشاه این هر دو بودند.یا مثلا مولانا تو فیه ما فیه میگه: در قیامت چو نمازها را بیاوند، در ترازو نهند و روزه‌ها را و صدقه‌ها را همچنین؛ اما چون محبت را بیاورند، محبت در ترازو نگنجد. پس اصل محبت است.اکنون چو در خود محبت می‌بینی آن را بیفزا تا افزون شود.این فیلم رفته تو لیست دلنشین‌ترین‌ها چون با دیدنش کلمات قشنگی مثل خانواده، نجابت، عشق و محبت یادآوری میشه. توصیه می کنم حتما ببینید.FaezehFaezehThu, 11 May 2023 23:06:47 +0330