https://virgool.ir/feed/@iranianrfidfa2026-11-11 23:04:58https://files.virgool.ir/upload/users/41985/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@iranianrfidhttps://virgool.ir/@iranianrfid/ادامه-داستان-رشتهی-من-برای-تنوع-طلبیام-rno018atnunrسلام مجدد.در این پست‌ها در حال توصیف مسیر زندگی‌ام هستم که چطور شد رشته مهندسی ردیابی رو طراحی کردم. http://vrgl.ir/dt6OX اگر می‌خواهید که داستان رو از اول بخونین حتما به پست بالا سر بزنیدمهارت برنامه‌نویسی، چیزی که در مهندسی ردیابی الزامی نیست!در سال آخر دبیرستان درگیر مشکلات زیادی در تحصیلاتم بودم. با اینکه خیلی تلاش می‌کردم که بتوانم به الکترونیک علاقه‌مند بشوم ولی حتی ذره‌ای به این رشته تمایل نداشتم. خاطرم هست که همیشه نسبت به درس‌هایم احساس تنفر داشتم. برای همین آن سال و سال بعد من درجا می‌زدم. در حدی به کارهای دیگر علاقه‌مند بودم که دلیلی نمی‌دیدم که بایستی وقت بزارم و درس بخوانم. بالاخره بعد از سه سال به زور کمک آموزش و پرورش دیپلم‌ام را گرفتم. (ما در دوره سالی واحدی بودیم، چون نظام داشت عوض می‌شد ما رو با 12 قبول کردن) اما در این سال‌ها به هیچ وجه دوران افول من در مهندسی ردیابی نبود. کم‌کم شناخت‌ام از بارکد بیشتر می‌شد و تجربه موفق‌ام در انبار مولوی به من کمک کرده‌ بود که جرات این را پیدا کنم و ببینم این فناوری‌ها و راهکارهایم را به چه جاهایی می‌توانم معرفی کنم. درضمن این تجربه نکاتی را به من یاد داده بود که امروز در بخش آموزش‌های مرتبط با کسب‌وکار مهندسی ردیابی و راهکار مهندسی ردیابی به دانش‌پذیرانم آموزش می‌دهم. اونها به عنوان یک اصل در ادامه زندگی‌ام بودند. این که اگر ایده‌ی مهندسی ردیابی‌ایی داری و می دانی که به مخاطب‌ات کمک می‌کند بر روی آن تمرکز کن. اصلا نگران این نباش که آن فرد در مقابل ایده و راهکارت مقاومت می‌کند. آنها از اصل مقاومت در مقابل تغییر (مثل انباردار مولوی که نگران تغییرات بود) تبعیت می‌کنند. تو نباید از این موضوع ناامید بشی بلکه باید بتونی اونها رو به وضعیت بهتر دعوت کنی. این‌که اونها هنوز نمی‌دونن این ایده‌ها عملی‌ترین راه‌حل برای مشکلات‌شان هستش رو همیشه به خودم یادآوری می‌کردم و سعی می‌کردم که بتونم اونها رو نسبت به این فرصت باارزش ترغیب کنم. به خاطرم هست که حتی مهم‌ترین اصل مهندسی ردیابی رو درک درستی پیدا کرده بودم. نرم‌افزار مناسب برای ایده و راهکارهایم و برای اینکه بتونم نرم‌افزار را داشته باشم دو راه داشته باشم. به دنبال نمونه‌کارهای دیگران بروم و انتخاب کنم و سفارش بدهم و یا اینکه خودم برای خودم تولید‌شان کنم. خوب معلوم بود که انتخاب من گزینه دوم هستش. در آن دوران زبان برنامه‌نویسی ویژوال بیسیک 6 روی بورس بود. یک زبان گرافیکی با کد‌های ساده که می‌تونستم باهاش هر برنامه‌ای بنویسم! همه هم و غم من شده بود برنامه‌نویسی و مهم‌تر از همه برنامه‌نویسی برای بارکد و RFID. هر روز در حال ایده‌پردازی برای دریایی از محصولات بودم. از بیمارستان‌ها و فروشگاه‌ها تا فرودگاه‌ها و شهرداری ها. دوست داشتم برای همه آنها نرم‌افزار تولید کنم و به صورت حرفه‌ای به بازار عرضه کنم. کم‌کم وقتی با برنامه‌نویسی اون هم در سطح سازمانی و با کیفیت بالا آشنایی پیدا کردم متوجه شدم که برنامه‌نویسی کار من نیست. البته بعضی از پروژه‌های کوچک رو با VB6 انجام دادم ولی عملا دیگه هیچ وقت نتونستم انرژی کافی برای نرم‌افزار و برنامه‌نویسی بزارم. به خاطر دارم که اون زمان‌ها هم تمام منو‌ها و روندهای نرم‌افزارهای مورد نیازم رو با VB6 طراحی می‌کردم و به برنامه‌نویس‌ها ارائه می‌کردم تا بتونیم با هم هم‌زبان بشیم و خواسته‌های هم رو به بهترین نحو شناسایی کنیم. البته هنوز هم دوست دارم که برنامه‌نویسی رو فرا بگیرم ولی از طرفی خوشحال هستم که به جای اینکه بنشینم و انرژی‌ام رو برای برنامه‌نویسی پروژه‌ها بزارم پا به دنیایی متفاوت گذاشتم. بازار مهندسی ردیابی و حوزه‌های کاربرد فناوری‌های مهندسی ردیابی. شاید بتوان گفت جایی که خیلی مهم‌تر از برنامه‌نویسی و توسعه نرم‌افزارهای مهندسی ردیابی هستش.البته از حق هم نگزریم، همون نکات برنامه‌نویسی، منوها، روال‌ها، کد‌ها، تابع‌ها، معماری نرم‌افزاری، دیتابیس، کدنویسی تیمی(که من هنوز هم تنها یک تصور از اون دارم) و... همه رو به مرحمت یادگیری و تمرین‌های ابتدایی برنامه‌نویسی VB6 دارم. به طوری که امروز هم در دوره‌های آموزشی مهندسی ردیابی به دانپذیرانم تمام این اصول رو یاد می‌دم. البته بیشتر سعی می‌کنم اونها رو با امکانات ساخت پروتوتایپ و موکاپ آشنا کنم. اینکه چطور سفارش به برنامه‌نویس‌ها بدهند و اینکه چطور از صحت عملکرد نرم‌افزار اطمینان حاصل کنن. در هر صورت نرم افزار و طراحی و توسعه اون یکی از مهم‌ترین ارکان مهندسی ردیابی هستش و قطعا هرچقدر هم در این حوزه کار بشود بازهم جای کار داره. چون این نرم‌افزار و الگوریتم‌هایش است که به تجهیزات و ابزار مهندسی ردیابی جان می‌بخشد. کم‌کم متوجه شدم که ما در برنامه نویسی یک مشکل بزرگ داریم، مشکلی که هنوز هم در جامعه برنامه‌نویسان وجود داره و اون اهمال‌کاری هستش. سال هاست دارم می‌بینم که برنامه‌نویسان در انجام پروژه‌هایی که به آنها محول می‌گردد اهمال‌کاری انجام می‌دهند! شرط انجام یک پروژه خوب هم داشتن یک نرم‌افزار خوب هستش که متاسفانه تجربه ثابت کرده که هیچ تیمی تا به امروز به این مهم دست پیدا نکرده. حتی من نیز به خاطر تنوع طلبی بی حد خودم و اینکه همیشه در حال انجام پروژه‌های جدید در حوزه‌های جدید بودم فرصت این را پیدا نکرده‌ام که در عرضه راهکارهایم به بازار در جهت افزایش کیفیت نرم‌افزارها قدمی بردارم. به طوری که امروز بیشتر تمرکزم در آموزش و حتی انجام برخی از پروژه‌ها کیفیت و ارتقاء اون هستش.درمهندسی ردیابی ، برنامه نویسی الزمی نیستخاطرم هست که یک روز خواهرم به من اطلاع داد که دانشگاه علمی و کاربردی به صورت پودمانی در دوره کاردانی ثبت نام می‌کند. دوتایی ثبت نام کردیم. دوران فوق‌العاده‌ای بود. ترم اول متوجه شدم که از جمله دانشجویان کم سن و سال کلاس هستم. اکثر همکلاسی‌هایم در کارخانجات و صنایع کشور شاغل بودن و حتی کسانی در کلاس ما شرکت می‌کردن که در حال بازنشستگی بودن! و همین موضوع نقطه عطفی در زندگی من شد. شرایطی برایم محیا شد که از اکثر این دوستان و همکلاسی‌ها تخصص‌ها و مهارت‌های جدید رو آموزش ببینم و به صورت رایگان دوره‌های متعددی رو شرکت کنم. ار دوره مدیریت تولید، برنامه‌ریزی تولید، بازاریابی، روابط عمومی، انبارداری، تبلیغات، تعمیر و نگهداری، کارآفرینی، مهندسی صنایع و... حتی امروز که به آن دوران فکر می‌کنم نمی‌توانم باور کنم که این آموزش‌ها اتفاقی بوده است. به هر حال من درحال دریافت دانش‌های جدیدی بودم که در ادامه راهم برای مهندسی ردیابی بسیار ارزشمند بود. خاطرم است که به حدی به این آموزش‌ها و مطالعه کتاب درباره آن‌ها علاقه‌مند بودم که حتی در اتوبوس و تاکسی هم داشتم کتاب می‌خواندم. وای خدای من چه انرژی بی‌پایانی داشتم. شبانه روز در حال یادگیری زیربنای رشته مهندسی ردیابی بودم بی آنکه بدانم در آینده چه کمک شایانی به من خواهد نمود. خاطرم هست که ترم آخر دانشگاه حتی فرصت شرکت در کلاس‌ها را به درستی نداشتم. حتی در سر کلاس داشتم کتاب می‌خواندم. در آن دوران اینترنت سرعت زیادی نداشت. در اصطلاح اینترنت دایال‌آپ داشتم و همیشه یا دقت سرچ می‌کردم. من واقعا یک گوگل‌باز بودم. همیشه هم از تصاویر گوگل بیشتر از نوشته‌های آن لذت می‌بردم. بی‌آنکه متوجه بشوم داشتم دوران جوانی‌ام را با زیرسازی خوبی برای آینده‌ام می‌گذراندم. یادگیری اکثر نیازهای راهکاری در مهندسی ردیابی، به طوری که اگر امروز این آموزش‌ها را توشه راهم نمی‌کردم بی‌شک شناخت درستی درباره کاربرد و نقش مهندسی ردیابی در بسیاری از کسب‌وکارها و حوزه‌ها نداشتم.خاطرم هست که در دوران لیسانس با همکاری دانشگاه‌ام(کارآموزان چالوس) تونستیم یک کارگاه آموزشی استفاده از RFID در ایران‌خودرو خراسان بزاریم. در زمان پرسش و پاسخ در مقابل سوالات مدیران ایران‌خودرو داشتم درباره روش کان‌بان (روش برنامه‌ریزی تولید مثل تویوتا) که اونها هم سخت دنبال راه‌اندازی اون بودن صحبت می‌کردم. به طوری که اونها نسبت به این شناخت من و جزئیاتی که ارائه می‌دادم متعجب بودن و من این شناخت رو تنها به خاطر همان آموزش‌های دوران کاردانی‌ام داشتم. دوران طلایی یادگیری بی‌انتهای من!دوران تغییرات بین دانشجویی: افول RFID سعود بارکد ، دوربین مداربستهبه خاطر دارم که در تمام دوران فوق‌دیپلم‌ام اصلا نتوانسته بودم به دنبال عشق و علاقه‌ام که همون بارکد و RFID بود سر زده باشم. البته به نوعی هم حق داشتم. درس‌های دانشگاهی در کنار دوره‌های متعدد مدیریتی و... به من این فرصت رو نمی‌داد که بتونم به این تکنولوژی‌ها مراجعه کنم. وقتی دانشگاه‌ام تموم شد در کافی نت یکی از دوستان مشغول به کار شدم و کم‌کم به دنیای واقعی برگشتم. مدیر کافی‌نت به دنبال کسب‌وکار جدیدی بود که من شناخت آنچنانی از آن نداشتم، دوربین‌های مداربسته. کار اون در اصل ارائه راهکار انتقال تصویر بود. به خاطر دارم که در آن دوران برای انتقال تصویر از مثلا محل‌کار به منزل نیازمند دو عدد کامپیوتر بودیم با کارت‌های کپچر و انتقال تصویر که خیلی دنگ و فنگ داشت. اما اون برای خودش مشتری‌های خاص خودش رو داشت. نمونه کارت ضبط و انتقال تصویرهر چه این همکارم به این دستگاه‌ها علاقه‌داشت من علاقه شدیدی به نرم افزار داشتم. این شد که زمانی رو برای پیدا کردن تیم نرم‌افزاری و برنامه‌نویسی اختصاص دادم که خیلی موفق نبودم. شاید هم بتوانم بگویم که تا به امروز هم موفق نیستم. نه اینکه هیچ تیمی وجود ندارد، مشکل این است که اکثر تفکرات و بینش این افراد و تیم‌ها تک بعدی یا نهایتا دو بعدی هستش. حتی امروز بیشترین تلاش من در دوره های آموزشی‌ام فراگیری این موضوع است که با ایده و راهکار مناسب مهندس‌های ردیابی که تربیت می‌شوند ممنکه در یک صنعت و یا کسب‌وکار انقلابی ماندگار صورت بگیره. چون به واقع مهندس ردیابی مانند مادری برای تربیت فرزنداش هستش که باید بصیرت و بینش کافی از حال و آینده‌ای که در انتظار فرزندش هست داشته باشد. یکی از نکاتی که در یکی از جستجو‌هایم به آن بر خوردم (من در کافی‌نت یک اینترنت پرسرعت داشتم) راهکار یک شرکت نرم‌افزارهای دوربین‌مدار بسته بود که هرگاه در دوربین‌ها حرکتی احساس می‌شد تصاویر آن ذخیره می‌شد. به این کار در سیستم ضبط تصاویر تشخیص حرکت یا Motion Detect می‌گوییم. به خاطرم هست که با هیجان این موضوع را با همکارم در میان گذاشتم و هفته‌ پیش‌رو ما یک هدف داشتیم. کرک کردن این نرم افزار و استفاده از اون برای پروژه‌هامون (در بازار ایران نمی‌توان از هیچ نرم افزار اصلی استفاده نمود چون ممکن هستش به خاطر شرایط تحریم و... نرم‌افزار قفل شود و حتی به اطلاعات اصلی آسیب برسد). بالاخره بعد 9 روز تونستم کرک اون رو در یک سایت روسی پیدا کنم و شروع کردیم به تست اون به صورت عملی. به غیر از برخی ایرادات جزئی نرم‌افزار داشت کار می‌کرد. ما تونستیم راه‌جدیدی در دنیای دوربین‌مدار بسته پیدا کنیم. حالا که به این جای داستان می‌رسم با خودم فکر می‌کنم که همه چیزهایی که در آموزش‌های راهکار و بیزنس مهندسی ردیابی به دانش‌پذیرانم آموزش می‌دهم همه نشات گرفته از تجربیات خودم هستش. ما یک محصول متفاوت داشتیم، امتیازی در راهکار ما بود که هیچ رقیبی تا سال بعد به اون دست پیدا نکرده بود. اما موضوع این بود که بتونیم برگ برنده‌مون رو به بهترین نحو به بازار معرفی کنیم. حالا که فکر می‌کنم ای کاش صاحب کسب‌وکار خودم بودم و از تجربیات خانوادگی و اخبار و گپ‌وگفت‌های آنها استفاده می‌کردم و آینده خوبی برای خودمان رقم می‌زدم. البته تجربه عالی رو بدست آوردم ولی دوست داشتم که این اتفاق رو به برداشت بیشتری می‌رسوندم.این داستان ادامه داره. اگر سوالی داشتین می‌تونین تو بخش نظرات ازم بپرسین. ممنونم که وقت گذاشتین iran rfidiran rfidTue, 23 Apr 2019 00:20:29 +0430https://virgool.ir/@iranianrfid/کدام-رشته-مناسبه-برای-تنوع-طلبی-رشد-فردی-و-کسب-وکارم-dt3s6grohhkvرشته مهندسی ردیابی برای اونهایی ساخته شده که دوست دارن در تمامی کسب وکارهای و سازمان‌ها شرکت داشته باشند و همین‌طور بتونن درآمد و رشد فردی بیشتری داشته باشند.این رشته از کجا به وجود آمد؟ از آنجا که من ده‌ها صنعت رو در کشور براشون پروژه انجام دادم و در کنارش رشد فردی و کسب‌وکار داشتم. حالا هم دارم این رو به علاقه‌مندان، دانش پذیرانم و صاحبان کسب‌وکارها آموزش می‌دهم. همه آنچه برای تنوع طلبی‌شون نیاز دارنسلام. من میلاد نوراله‌زاده هستم.طراح و مدرس رشته مهندسی ردیابی. این داستان زندگی من است. چی شد که وارد این حوزه شدم و چرا رشته مهندسی ردیابی رو طراحی و ارائه کردم. امیدوارم که برای شما هم جالب باشد. اولین فناوری مهندسی ردیابی : بارکد بارکد اولین فناوری مهندسی ردیابی منسال‌ها پیش در تولیدی پدرم کار می‌کردم و ما مجبود بودیم که با فروشگاه‌های زنجیره‌ای رفاه همکاری کنیم. اون موقع‌ها من راهنمایی بودم. رفاه اجبار کرده بود که حتما از بارکد بر روی محصولاتمون استفاده کنیم. این شد که من برای اولین بار با بارکد آشنا شدم. خیلی برام جذاب بود. یک دستگاهی که بارکد چاپ می‌کرد و یک دستگاهی با ساطع کردن نور بر روی آن بارکد را می‌خواند. همیشه داشتم برای تولیدات‌مان بارکد چاپ می‌کردم و به این نکته توجه می‌کردم که این دستگاه امکان چاپ‌های مختلف را دارد. از آشنایان محصولات تخمه و آجیل تولید می‌کرد برایش لیبل اسم محصول و قیمت چاپ کردم و به عنوان پیشنهاد معرفی کردم. شدیدا استقبال کرد و بارهای بار به من اشاره می‌کرد که این پیشنهاد من در کسب‌وکارش تاثیر زیادی داشته و از من تشکر می‌کرد. این شد که در همان دوران نوجوانی به این فکر می‌کردم که باید بتوانم کاری کنم که هر کسی در زندگی و کسب وکارش بتواند با این ایده آشنایی پیدا کند. همیشه در همه حال دنبال یک راهی بودم که این فناوری و مزایای اون رو معرفی کنم تا جایی که گاهی مورد تمسخرشون بودم. توی شوخی ها به من طعنه می‌زدن. اما من می‌دونستم که این به نفع‌شان هست ولی آنها نمی‌فهمند.دومین فناوری مهندسی ردیابی : RFIDدر آن دوران عشق و علاقه‌من کامپیوتر بود، هرچی از کامپیوتر بیشتر یاد می‌گرفتم برایم لذت‌بخش‌تر بود. یادم هست همیشه هفته نامه عصرارتباط رو می‌گرفتم و با ولع مطالب اون رو می‌خوندم. تا اینکه یک روز آگهی یک کارگاه سه روزه رایگان از سوی شرکت آواژنگ تک رو دیدم. نوشته بود کارگاه رایگان هستش و فقط باید در سایت ثبت‌نام کنیم. من به سرعت رفتم در سایت ثبت نام کردم و موفق شدم که به کارگاه راه پیدا کنم. برام یک خاطره رویایی بود هر روز منتظر رسیدن روز موعود کارگاه و همایش بودم. روزی که در همایش حاضر شدم رو خوب به خاطر دارم. در میان ده‌ها مرد و زن بزرگتر از خودم از 30 تا 50 سال داشتم می‌چرخیدم. یک سالن همایش که سمت راست پر از صندلی بود و سمت چپ یک عالمه وسایل که روی میز‌ها قرار گرفته بود. همایش شروع شد و متوجه شدم که خیلی از افراد یا نیومدن(چون رایگان بود) یا اینکه بخشی از این سه روز رو میان. اما من هر سه روز رو با مکافات رفتم و این شد که زندگی من در مسیر جدید خودش قرار گرفت. برای من مدرکی صادر کردند و چند بار هم با من تماس گرفتن ولی این من بودم که به دنبال اونها رفتم. در اونجا با فناوری RFID آشنا شدم. یه نوع بارکدی که به صورت بی سیم کار می‌کرد! به لیبل‌هاش تگ می‌گفتن و به اسکنر‌هاش Reader. یادم هست که بعد از اون هر روز خدا داشتم درباره اون می‌خوندم. کم کم متوجه شدم که این تکنولوژی کاربردهای زیادی داره. همه جا که فکر می‌کردم داشتم می‌دیدم که میشه ازش استفاده کرد. از فروشگاه‌ها تا فرودگاه‌ها و حتی دریا و... اما چرا هیچ کسی به اون توجهی نمی‌کنه؟! هرچه به جلو پیش می‌رفتم می‌دیدم که خیلی‌ها دارن شروع می‌کنن که این تکنولوژی رو بیارن توی بازار. یادمه قول‌هایی چون ایران‌خودرو خودشون رو صاحب‌نام این فناوری می‌دونستن. کنگره RFID شروع شد. به سختی توش شرکت کردم و دیدم که همه دارن درباره‌اش حرف می‌زنن. با خودم گفتم که مسلما تا چند سال دیگه بازار پر از این فناوری می‌شه!! (بیش از 10 سال گذشته و هنوز خیلی از جاهای بازار از این فناوری و مزایایش بی اطلاع هستند) یادم هست که اون دوران ایمیل مشهور خودم رو در یاهو ثبت کردم iranRFID در جریان رویدادهای پیرامون می‌دیدم که هر روز افرادی در حال تعریف‌های رویایی درباره RFID هستند. حتی خاطرم هست که در کنگره بعدی RFID، دبیر همایش رفت بالا و گفت: خانم‌ها و آقایان دیگه کسی ایده و یا طرحی برای ایران‌خودرو نداره؟ (تقریبا همه یک مقاله و یا طرح داده بودن درباره نقش RFID در ایران خودرو از انبارها تا سرویس‌های بهداشتی !) به خاطر علاقه خودم به بارکد و RFID سعی کردم یاد خاطرات پیشنهادی خودم بیفتم و به صورت عملی ایده‌هایم را برای مخاطبین‌اش پیشنهاد کنم. هر روز داشتم دنبال مخاطب می‌گشتم و وقتی کسی به چشمم می‌آمد (برای پیشنهاد دادن انتخاب می‌شد) تمام هم و غم خودم رو جمع می‌کردم که بتونم بهش پیشنهادی رو بدم که ازم قبول کنه. این شد که در این مسیر پیشنهاد دادن دارای مهارت ویژه‌ای شدم. از سوپرمارکت دم کوچه‌مون تا کارخانه‌جات مختلف. هر روز به یک ایده جدید فکر می‌کردم و همیشه در حال جلب نظر مشتریان احتمالی ام بودم. ( دوستی دارم به نام جمشید که سالهاست هم دیگر را می‌شناسیم. جمشید یک فروشگاه لوازم صوتی خودر داره. الان که فکر می‌کنم می‌بینم که حتی این دوست من بعد از 20 سال هنوز من رو با ایده‌ها و پیشنهاد‌هایم درباره RFID و بارکد می شناسه! حتی الان هم از من راهنمایی و مشاوره برای انبارها و فروشگاه‌اش می‌گیره. به نوعی با دیدن من در همان لحظه ایده،راهکار، RFID و... تداعی میشه که همینه نتیجه تلاش همان دوران من است) کم‌کم متوجه شدم که صاحبان کسب‌وکارها اصلا علاقه‌ای به مزایای بارکد و RFID‌ ندارند. در اصل اون‌ها مشکلات ریشه‌ای تری داشتند و فکر می‌کردن با زدن یک لیبل مشکلی از آنها رفع نمی‌شود. اولین پروژه مهندسی ردیابی: انبار شکلاتتا اینکه به پیشنهاد نزدیکان در تابستانی به بازار مولوی تهران رفتم. چون کامپیوتر بلد بودم به صاحب حجره کمک کردم که تمام حساب و کتاب‌هایش را وارد کامپیوتر کند. حواله‌ها را صادر کندو... در این بین با فرآیند تجارت آن حجره آشنا شدم و فهمیدم که هر ماه عذاب آورترین کار آنها انبارگردانی و حساب کتاب هستش. هرروز در راه برگشت به خانه به این فکر می‌کردم که باید از RFID استفاده کنیم و در خیالم جلسه مذاکره و تصمیم می‌گذاشتم و خودم رو نقض می‌کردم که نه این کارتن‌ها 10هزارتومن قیمت‌شان هستش. سودی ندارند که 500 تومن RFID بزنیم و... یک روز ایده‌ام را برای توضیح دادن به صاحب حجره(حاجی) روی کاغذ نوشتم و متوجه شدم که برای توضیح بایستی اول بارکد را به اون توضیح بدم که بهتر می‌شناسه و همان‌جا ایده‌ام رو با بارکد در آوردم. دیدم که هم ارزان‌تر می‌شود و هم اینکه عملی‌تر. در راه برگشت خودم رو در جلسه مذاکره فردی بردم و دیدم که بهترین ایده و راهکار هستش. فردا رفتم با حاجی صحبت کردم. یادم هست که در زمان بدی خدمت‌اش رسیدم و حاجی حرف‌های من رو درست نفهمید و گفت حالا ول کن این حرف‌ها رو، برو اون فاکتور‌ها رو ببر انبار و... یادم هست که خیلی ناراحت بودم، از خودم، از طرز بیانم، از اینکه نتونستم ایده‌ام رو خوب و جذاب بیام کنم و... هر چه بود تمام شده بود. مثل همیشه نتوانسته بودم که پروژه رو بالفعل کنم. هر روز درحال برگشت با خودم فکر می‌کردم که حاجی شاید قبول کند. باید راهی باشد که ما کارهامون رو بارکددار کنیم. شاید روش ارائه خودم رو باید متفاوت کنم و... روزها گذشت تا اینکه یک روز که داشتم تو انبار با مسئول‌اش صحبت می‌کردم گفت: پنج‌شنبه و جمعه کلی کار داریم. شمارش این لعنتی‌ها(منظورش کارتن‌های شکلات‌ها بود، حاجی ما عمده فروش شکلات بود) نمی‌دونم پس چرا این کامپیوتر لعنتی رو آوردین. این که کمک خاصی نمی‌کنه. تازه‌اش هم همش بایستی بشینم این‌ها رو توش وارد کنم. پس این به چه دردی می‌خوره؟من هم نشستم برای انباردار توضیح دادم که این کامپیوتر به تنهایی مهم نیست. بایستی ابزار دیگه‌ای باشه که سریعتر و دقیق‌تر اطلاعات رو وارد کنی و بتونی روی اون حساب کنی. پرسید اون چی هستش؟ گفتم: بارکد، ندیدی تو فروشگاه‌ها استفاده می‌کنن؟ اون روز تا تونستم با جزئیات برای انباردار توضیح دادم که بارکد چی هستش. مزایای‌اش چیه، چطور ازش استفاده می‌کنیم و... وقتی درباره نحوه استفاده و اجرا صحبت کردیم اون سگرمه‌هاش رفت تو هم و معلوم بود که دوست نداشت این کار رو انجام بده. یه طورایی مقاومت در تغییرات رو می‌شد در چهره‌اش دید. من هم بهش گفتم خوب اینم یه راه بهتره، ولی هر کسی قدر تغییرات رو نمی‌دونه. یادته که فاکتورهای بدخط و شماره حواله‌ها چقدر اذیت‌ات می‌کرد؟ حالا چی؟ انباردار داشت به این حرفم فکر می‌کرد که از حجره زنگ زدن و من رفتم. قرارشد من پنج‌شنبه کمک بکنم که زودتر انبار سرشماری بشه. دو روز قبل‌اش یک ایده‌ای به ذهنم رسید. موجودی انبار رو از نرم‌افزار حسابداری گرفتم: سه‌هزار کارتن. یاد پیشنهاد خودم به فامیل‌مون افتادم. لیبل‌های چاپ شده که اول تست کرد. سریع رفتم و هزارتا لیبل چاپ کردم و روز انبارگردانی در زمان شمارش بر روی کارتن‌ها لیبل چسبودنم. اولش سخت بود و همه مخالفت کردن ولی انباردار منتظر ماند که ببیند چه اتفاقی می‌افتد. وقتی لیبل‌ها تمام شد. آمارها رو دقیق ارائه کردم. 1000 کارتن با این جزئیات. همه تعجب کردن. حاجی که اونجا بود بهم گفت چطوری شمردی؟ کی همراه تو شمارش کرد؟ گفتم می‌تونین بشمرین. اونجا بود که متوجه شدم من 7 کارتن از سرشماری اونها بیشتر بودم. بعدازظهر موضوع رو به حاجی توضیح دادم و اون هم سریع از این کار خوشش اومد. گفت فردا این کار رو تموم‌اش کن. همه رو بارکد دار کن بزن توی سیستم. اونجا بود که فهمیدم موفق به گرفتن یک مشتری شدم. اما مشکلات در کسری از ثانیه در جلوی چشمانم ظاهر شد! من که نرم‌افزار مناسب رو نداشتم. حاجی فکر می‌کرد که ما می‌تونیم این‌ها رو در نرم‌افزار حسابداری مون وارد کنیم. من همون لحظه جواب دادم که همینطوری نمیشه. کار می‌بره! حاجی گفت:چند روزه انجام میشه؟ گفتم: نمی‌دونم. این لیبل‌ها رو هم خودم از جیبم دادم. این خرج داره. حاجی گفت: شنبه برام در بیار چقدر میشه و چند وقته. از صندوق هم پول لیبل‌ها رو بردار. برو ببینم چی‌کار می‌کنی. من هم بلند شدم رفتم سمت خونه. از انبار تا خونه(کرج) داشتم به این فکر می‌کردم که این کار رو چطوری باید انجام بدم؟ از کی بپرسم؟ چندوقته انجام میشه؟ برای انجام‌اش چه چیزهایی لازم داریم؟ و... تنها این رو یادآوری کنم که قرار شد با 800هزارتومن انجام بدیم اونم توی یک ماه ولی به خاطر بی‌تجربگی تو دو ماه با 2میلیون تومن هزینه انجام دادیم. عالی نبود ولی خیلی تجربه خوبی بود. کم‌کم راه‌های جدیدی برایم باز شد. وقتی به آن روزها فکر می‌کنم از تعجب انگشت به دهان می‌شوم. نوجوانی که نه کامپیوتر دارد و نه اینکه برنامه‌نویسی بلد است توانست با کلی مشقت یک راهکار انبارداری مبتنی بر بارکد سریال انجام دادم. روزی که به پایداری پروژه رو رسیدم خوب به خاطر دارم. صدها سناریوی تست رو چندین بار تست کردم. از 9 صبح تا 10 شب داشتم کار رو تست می‌کردم. کارگرها و انباردار رو آموزش می‌دادم. نکات رو یادداشت می‌کردم و... سومین فناوری مهندسی ردیابی: GPS موقعیت یاب جهانیروز بعد اول مهر بود. من عازم مدرسه بودم. اما من دیگر میلاد قدیم نبودم. حس می‌کردم که راهی جدید رو در زندگی‌ام پیدا کرده‌ام. راهی که هنوزم با همه سختی‌هایش دنبال می‌کنم. دیپلم من الکترونیک بود و من نتوانسته بودم که بر طبق میل‌ام کامپیوتر بخوانم. به طوری که همیشه با حسرت به کلاس‌های بچه‌های کامپیوتر نگاه می‌کردم. اما در آن دوران با دوستی آشنا شدم که در کنار الکترونیک با میکروکنترلر‌ها کار می‌کرد. پدر علی در تام ایران‌خودرو بر روی سیستم‌های کنترل کار می‌کرد. که این باعث شد او هم به رشته الکترونیک علاقه مند شود و در کنار آن برنامه‌نویسی میکروکنترلرهای مختلف را یاد بگیرد. همیشه یادم هست که او با یک کار جدید در آستین خود من را شگفت زده می‌کرد. از درب بازکن ریموتی تا تایمر لامپ اتاق به همراه سنسور نور و... تا اینکه در ذهن علی و پدراش یک چیزی جرقه زد. سیستم موقعیت یاب ماهواره‌ای! پدر علی در آلمان با این سیستم آشنا شده بود و برایش خیلی جذاب بود. پروژه پدر و پسر ساخت یک موقعیت یاب ماهواره‌ای بود. من هم در کنارشان داشتم این اتفاق رو نظاره می‌کردم. پدر و پسر یک مداری طراحی کرده بودند که اندازه‌ای در حدود یک جعبه دستمال کاغذی داشت.یک آنتن داشت و حافظه داخلی. تنها کاری که انجام می‌داد این بود: موقعیت دستگاه را دریافت و در حافظه ذخیره می‌کرد. اما برای اینکه این کار را انجام دهد یک باطری سه کیلویی موتور سیکلت لازم داشت! تازه خالی کردن حافظه اون هم دردستر داشت. اون موقع‌ها حافظه‌ها روی پردازنده‌ها بود. کم حجم و دردسر دار. اما من به خاطر دارم که همیشه فکر و ذکرم اون دستگاه بود. به خیال پردازی‌های متعددی خودم رو مشغول می‌کردم. گاهی این خیالات رو به صورت یک خاطره به همراه اغراق برای دوستانم در مدرسه تعریف می‌کردم.حالا که فکر می‌کنم آن داستان‌های دروغین همه داشت برایم طراحی راهکار رو محیا می کرد. چون باید در زمان تعریف رویاپردازی‌هایم حتما منطق و عملی بودن آن را در داستانم دنبال می‌کردم. این شد که همیشه در حال تحلیل راهکار تعریفی‌ام بودم. از کیف‌های مدرسه که موقعیت دانش‌اموز رو ثبت می‌کنه و مادر پدر‌ها کیف رو به کامپیوتر متصل می‌کنن و می‌فهمن که ما بعد از مدرسه کجا بودیم تا سرویس مدرسه، اتوبوس اردوی مدرسه و... جوری این‌ها رو با جزئیات تعریف می‌کردم که اگر همکلاسی‌هایم این موقعیت یاب رو داشتن می‌تونستن همانطوری استفاده‌اش کنن. این شد که اون سال من توانستم اولین تجربه‌ام را با ردیاب و موقعیت یاب ماهواره‌ای یا همان جی‌پی‌اس داشته باشم. با فناوری‌ایی که یکی از فناوری‌های پرکاربرد در بازار ایران هست.در پست‌های بعدی به ادامه داستان و اینکه چطور با فناوری‌های دیگه مهندسی ردیابی آشنایی پیدا کردم و اینکه چطور راهکار ارائه کردم و پروژه دریافت کردم و حتی چطور در بیزنس مهندسی ردیابی برای خودم موقعیت‌های خوبی رو ایجاد کردم از مذاکره تا قرارداد و...ممنونم که تا اینجای داستان من همراهم بودینiran rfidiran rfidSat, 20 Apr 2019 22:38:28 +0430