https://virgool.ir/feed/@iranianjavaherبررسی مقالات حوزه جواهرfa2026-11-11 22:03:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@iranianjavaherhttps://virgool.ir/@iranianjavaher/بررسی-مدل-ناخن-های-خورشیدیقسمت-دوم-zevpetcwqvu67. اشکال ناخن False- مانیکور مربع برش از ناخن های نوک تیز گرفته تا ناخن های گرد ، شکل های بی پایان برای ناخن های خورشیدی شما وجود دارد. این ناخن های برش مربع شکل ظاهری اسپرت دارند ، در حالی که براق کننده های براق بر روی آنها ظاهری زنانه می بخشد. ناخن هایی که به این روش انجام می شوند تقریباً با هر چیزی مطابقت دارند و می توان آنها را با یک رنگ خنثی تنظیم کرد. 8. ناخن های خورشیدی - سیاه و سفید کلاسیک در حالی که سایه های رنگین کمان عالی هستند ، سیاه و سفید همیشه یک سبک کلاسیک است. این ناخن ها با استفاده از طرح براق و زرق و برق استفاده شده ، چرخشی مرسوم و مد را در آن ظاهر کلاسیک قرار می دهند. اگر تصمیم دارید به دنبال ناخن های خورشیدی بروید ، این ظاهر را برای هر فردی که از آن لذت ببرند انتخاب کنید. 9. نکات کوتاه - ایده هایی برای ناخن های خورشیدی ناخن های خورشیدی نیازی نیست که نکاتی را به ناخن طبیعی خود اضافه کنید. اکریلیک را می توان به طور مستقیم بر روی ناخن خود قرار داد تا درخشش فوری داشته باشد. این طرح رنگی همچنین از سبک کلاسیک سیاه و سفید پیروی می کند تا ناخن راحتی نگهداری شود و به زیبایی نگاه شود. 10. ناخن کلاسیک- لهستانی مات سفید فقط با یک نکته کوتاه و مقداری لاک مات سفید ، عاشق این مانیکور می شود. سادگی آن برای کسانی که دوست ندارند زیاد با ناخن های خود ادامه دهند بسیار عالی است. اگر به نظر می رسد ظاهر شما بیش از حد خسته کننده است ، سعی کنید یک نوار فلزی یا رنگی در سراسر کوتیکول اضافه کنید تا ظاهر شود. 11. Airbrushed Nails- ناخن های خورشیدی زرق و برق دار برای زنان ناخن های خورشیدی لازم نیست که با لاک نقاشی شوند. اگر شما فقط عاشق طراحی های ایربراش هستید ، می توانید طرح مورد نظر خود را به راحتی روی مانیکور خود قرار دهید. احساس میهنی این ناخن های زیبا برای روز یادبود ، روز کار یا چهارم ژوئیه مناسب خواهد بود. نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه تصویر برای ناخن های خورشیدی نتیجه برای نتیجه ناخن های خورشیدی برای ناخن های خورشیدیiranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 14:49:42 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/بررسی-مدل-ناخن-های-خورشیدی-قسمت-اول-ffllai4xaxskشاید درباره روند داغ ناخن خورشیدی چیزی شنیده باشید ، اما این ناخن ها چیست و چه چیزی آنها را از سایر ناخن های کاذب متفاوت می کند؟ ناخن های خورشیدی مارک ناخن های اکریلیک هستند. ماندگاری این برند بیشتر از اکریلیک معمولی است و گزینه بسیار خوبی است. اگرچه برخی از سالن ها ممکن است هزینه خورشیدی بیشتری را بپردازند ، اما ارزش غرق شدن را دارند. این ناخن ها به روشی مشابه مانیکور فرانسوی انجام می شوند و اغلب از آن سبک استفاده می کنند. مواد مورد استفاده برای اکریلیک به خوبی نگه داشته می شوند و با گذشت زمان زرد نمی شوند. در حالی که بسیاری معتقدند که تنها یک راه برای انجام ناخن های خورشیدی وجود دارد ، این یک فرض کاملاً نادرست است. ناخن های خورشیدی را تقریباً در هر سبکی که دوست دارید می توانید انجام دهید. می توانید آنها را بر اساس سبک شخصی خود برش داده و شکل دهید. رنگ ناخن شما به خواسته شما بستگی دارد ، اگر سلیقه شما نباشد مجبور نیستید به سادگی رضایت دهید. این لیست الهامات شما را شروع می کند. شما می دانید که دفعه دیگر که به سالن مراجعه می کنید و می خواهید ناخن خورشیدی با ماندگاری طولانی را امتحان کنید ، چه چیزی را درخواست کنید. 1. Glitter Solar Nail- طراحی الهام گرفته از Ombre این ناخن های ombre یک انتخاب عالی برای کسانی است که می خواهند ظاهر ناخن خورشیدی به خود بگیرند. آنها مناسب خانمهایی هستند که عاشق مد روز هستند. ظاهر ombre در همه چیز داغ است ، از جمله هنر ناخن. رنگ های صورتی و بنفش را می توان با موارد دلخواه شخصی خود عوض کرد. 2. ناخن طبیعی - روند ناخن خورشیدی اگر ظاهر طبیعی را برای جفت شدن با ناخن های تقلبی خود ترجیح می دهید ، ناخن های خورشیدی می توانند سلیقه شما را مطابقت دهند. این ناخن ها رنگ بندی بسیار طبیعی دارند. طراحی ساده دارای طول بسیار زنانه ای است. این مانیکور یک ظاهر عالی برای مطابقت با هر لباسی خواهد بود. 3. ناخن طبیعی - مانیکور فرانسوی Ombre این مانیکور فرانسوی به سبک ombre یکی دیگر از گزینه های مناسب برای خانم هایی است که ناخن هایی با ظاهر طبیعی را ترجیح می دهند. نکات سفید جلوه ای کاملا کلاسیک می دهد در حالی که طراحی ombre مانیکور را مدرن نگه می دارد. این نیز سبکی است که می توانید با کل کمد لباس خود ست کنید. 4. ناخن ساده - ناخن های رنگی جامد برای ظاهری ساده و کلاسیک می توانید فقط یک رنگ را انتخاب کنید. در حالی که ناخن های قرمز همیشه کلاسیک هستند ، این ناخن های آبی گزینه بسیار خوبی برای ناخن های خورشیدی شما هستند. شما می توانید مورد علاقه خود را انتخاب کنید. لاک مات بسیار مرسوم ، مد روز است و همچنین انتخاب بسیار خوبی خواهد داشت. 5. ناخن های خورشیدی- ناخن های براق برای خانم ها این ناخن های زرق و برق دار از روندهای فعلی ناخن استفاده می کنند. ناخن برش تابوت یک انتخاب زیبا و محبوب در میان محبوب ترین افراد مشهور است. با ombre زرق و برق ، ناخن های دیگر با رنگ پایه ای یکدست رنگ آمیزی می شوند. این رنگ پایه می تواند هر آنچه شما انتخاب می کنید باشد. 6. ناخن های خورشیدی- طراحی های ناخن تزئین شده اگر عاشق هنر ناخن هستید ، این یک ظاهر جالب است. این ناخن های خورشیدی دارای نکاتی بسیار زیبا با بدلیجات جدا کننده ناخن هستند. با اضافه شدن نقطه هایی برای ایجاد جلوه واقعی ، این یک ظاهر شیک برای یک رویداد بزرگ مانند جشن عروسی است. می توانید رنگ ها را متناسب با لباسی که می پوشید جفت کنید.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 14:46:45 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/کلاه-قارچی-در-مد-oskrbnsocx7sکلاه قارچ (که بعضاً به آن کلاه لبه دار قارچ یا کلاه ظرفی نیز گفته می شود) نوعی میلین است که در آن لبه کلاه به سمت پایین متمایل می شود و شبیه شکل قارچ (یا ظرف) است. این سبکی است که برای اولین بار در دهه های 1870 و 1880 ، زمانی که معمولاً از کاه ساخته می شد ، ظهور کرد. از حدود سال 1907 تا اواخر دهه 1920 دوباره مد شد. این نسخه ها دارای لبه ای کاملا واضح است ، اگرچه اندازه و شکل تاج با توجه به مدهای رایج متفاوت است. نسخه جدید و اغراق آمیز کلاه قارچ توسط کریستین دیور در سال 1947 به عنوان بخشی از مجموعه "نگاه جدید" محبوب شد. این سبک به طور کلی دارای حداقل تاج و لبه بسیار گسترده ای بود که برخی مدل ها به بشقاب پرنده ای شبیه بودند. مشخصه مشخصه کلاه های قارچ لبه پایین افتاده آنها است که شبیه قارچ یا توت فرنگی است. در دهه 1870 ، طرح هایی به شکل کاه مانند قارچ رواج یافت. این تاج های کوچک با روبان ، گل و - در دهه 1880 - تزئینات پرندگان اصلاح شده است. کاریکاتوری از یون تئودورسکو-سیون در سال 1908 که هجو کن محبوبیت کلاه های قارچ است در سال 1907 ، کلاه های قارچ هم در کاه و هم در نمد محبوب شدند. فراگیر بودن آنها به حدی بود که ایولین شارپ در سرمقاله ای در The Guardian آنها را مورد تحسین قرار داد و نوشت: "حدود شش ماه است که ما شاهد اشکال قارچ در هر نوع کاه پوشیده شده با روسری ابریشمی حاشیه ای هستیم. کلاه قارچ که برای اولین بار طراحی شده است ، و من هنوز هم می توانم جذابیت های آن را ببینم که بسیار کوچک و بسیار انعطاف پذیر باشد ... توسط شخصی در اتومبیل موتور پوشیده شده است. اما این رشد پاییزی قارچ های احساس شده چیزی جز محکومیت ندارد. با تداوم محبوبیت اشکال قارچ ، کلمات روی گوششان افتاد. در سال 1909 ، یک تبلیغ تمام صفحه در روزنامه تایمز که توصیف گزینه های ملیت سلفریج و شرکت بود ، جزئیات کلاه لبه ای قارچ را که با پرهای شترمرغ تزئین شده بود ، توضیح می داد. در همان سال ، دیکینز و جونز پیشنهاد دادند: "تبدیل شدن به کلاه قارچ ... با نوار مخملی گسترده و یک گلدان بزرگ در کنار آن". تا سال 1915 ، تغییرات در طراحی برای دختران جوان شامل مدل های قارچ تقریباً بدون لبه بود - مشابه به کلاه کلوش یا سطل. تغییرات دهه 1920 کلاه های قارچی دهه 1920 اغلب به کلاه کلوش شباهت داشتند ، اما با اضافه شدن یک لبه زیبا ، مانند این مدل که ایزابل راکفلر پوشیده است کلاه قارچ در سراسر دهه 1920 مد روز بود ، پرنسس ماری برای روز افتتاحیه Ascot در سال 1920 یک شکل قارچ با لبه آبی پوشانده است. پنج سال بعد ، دوشس یورک یک طرح قارچ را انتخاب کرد که با پرهای شفشک نارنجی روشن ساخته شده است. برای جلسه مسابقه روز بانوان Ascot در دو طرف لبه جمع شده است. این سبکی بود که می توانست مدهای متناسب با طرح های شبیه کلوش یا کلاه های تاج بلند را در خود جای دهد. در یک سرمقاله مد در سال 1921 به ارزش مدل های با لبه های گسترده تر اشاره شده است: "آفتاب زیاد باعث تأکید بر مزایای استفاده از کلاه قارچ می شود ، که با محافظت کافی اغلب سایه آفتاب را غیرضروری می کند". در همان سال ، مخمل برای نوزادان به عنوان جدیدترین کارخانه تولید کودکان شناخته شد. طرح کلاه خود را به تزئینات تزئین شده با روبان و روکش های پر و حجاب می داد. همچنین می توان آن را در انواع مواد از کاه برای تابستان گرفته تا ابریشم نمدی یا سفت برای زمستان تهیه کرد. در سال 1925 ، هاروی نیکولز مجموعه ای از کلاه های قارچ را برای فصل پاییز در آخرین پارچه های مخملی ارائه داد. اقتباس "نگاه جدید" دهه 1940 انواع جدیدی از کلاه قارچ (که به آن کلاه ظرفی نیز معروف است) در اولین نمایش مد دیور در 12 فوریه 1947 ظاهر شد. این کلاه کت و شلوار آراسته را با کمر کشیده و دامن کامل تاشو متعادل کرد ، و به نوعی نوعی تجملات جدید در پارچه و شبح - آنچه ویراستار آمریکایی Harper's Bazaar کارمل اسنو در هنگام مشاهده ابتدا به عنوان "نگاه جدید" توصیف کرد. تا سال 1956 ، مد برای شکل های جدید به معنای طیف گسترده ای از گزینه ها بود ، همانطور که توسط خبرنگار مد گاردین فیلیس هیتكوت اشاره كرد: "گلدان های گل ، نان های شكر ، قارچ ها ، خربزه ها ، مافین ها - همه اینها الهام بخش آسیاب كنندگان پاریس در این فصل است". در مورد ظاهر قارچ ، او اضافه کرد: "این ممکن است کوچک باشد ، مانند گرد کوچک" Champignon de Paris "(Chabeau یکی از اینها را در نی خوب با یک گلدان ارگاندی زیر لبه ایجاد می کند که به نوعی مدل را دور می کند به منبع الهام خود برگردید) ... یا گسترده است و به آرامی مانند لبه های بزرگتر و مسطح تر ، لبه آن لبه می کند. روی این اشکال گسترده تر ، تکنیک های مطبوعی را که کلاه فنر می خواهد ، مسطح می شوند. نی های پیکوت ، نی های ساتن ، دانه های گروس ، مخمل تابستانی با انبوه کوتاه ، رافیا ، توت درشت ، جرسی ، تافته چاپی ، پودر ، ارگاندی ، نوعی پارچه ابریشمی و تعداد زیادی گل ". نام های دیگر تغییرات ایجاد شده شامل قارچ قارچ ، یک نسخه کوچک از غذای بزرگ دیور است.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:34:05 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/نیم-کلاه-در-مد-aztnwrytjzclنیم کلاه (همچنین گاهی اوقات نیم کلاه) یک طرح آسیاب است که در آن کلاه قسمتی از سر را می پوشاند. به طور کلی ، طرح از نظر کلوش نزدیک بسته است و سر را قاب می کند ، معمولاً دقیقاً بالای سر متوقف می شود گوش ها. این ممکن است شبیه کلاه هاله باشد به گونه ای که صورت را قاب می کند و می توان آن را مستقیم یا زاویه دار پوشید. گفته می شود این نیم کلاه توسط فرزانه ایتالیایی الاصل و ساکن آمریکا لیلی داچه ساخته شده است که در سال 1941 برای این طرح جایزه گرفت. تاریخچه و کاربرد نیم کلاه در دوره پس از جنگ ، به ویژه در دهه 1950 محبوب شد. این طرحی مناسب برای لباس شب و روز در نظر گرفته شده بود و برخی از طرح ها شامل جزئیاتی مانند پولک و حجاب بودند. طرح ها اغلب برای ایجاد شکل هاله سفت و سخت می شدند - طرحی از سال 1952 از Ascot Millinery از کاه تزئین شده با پوشش داخلی مخمل ساخته شده است. چهار مسابقه خانم آمریكا در سال 1959 ، با دو طرح نیم كلاه شیك ورزشی در حالی که بسیاری از طرح ها کمی فراتر از تاج سر متوقف می شدند ، اما شکل های کلاه مانند مانند تا نیم کلاه نیز مد بود. فیلیس هیتکوت ، خبرنگار مد ، در سال 1952 ، در روزنامه گاردین ، ​​ضمن نوشتن روند خارج از ابرو از پاریس ، نوشت: "اکثر کلاه ها هنوز بسیار کوچک ، بسیار نرم و بسیار شبیه به هم هستند ، به جز - و این مهم است - این در حالی است که در فصل گذشته و قبل از تمایل ، یک خط قوس دار در قسمت جلوی سر قرار داشت ، و پشت را بدون پوشش می گذاشت ، در این فصل این جنبش تمایل به کشف قسمت جلویی و پوشش پشت دارد. "هیتکوت" همچنین اشاره کرد عملی بودن این شکل ، توصیف آن به عنوان طرحی که می توان آن را جمع کرد و در کیف دستی یا جیب خود جای داد. محبوبیت آن در ایالات متحده - به ویژه هنگام تزئین - این بود که گزارش 1957 در The Times در مورد مدهای کلاه آمریکایی گفت: " هنجار كلاه ، مانند خدا برای هرا ، برای زن آمریكایی سلطنتی است ... نیم كلاه ، معمولاً نگین دار ، به وضوح یك دیافراگم است ، كه گاهی اوقات توسط فنرهای نگین دار پشت سر محفوظ می ماند ". یک طرح نیم کلاه در سال 1955 که در یک حجاب عروسی گنجانده شده است این یک طرح کلاه بود که در بین عروس ها محبوب شد. یک عروسی در سال 1955 که در تایمز گزارش شد ، عروس را با پوشیدن این لباس توصیف می کند: "یک لباس توری بژ با طول بالرین ، یقه بالا و یک کلاه نیم تنه با پرهای ظریف قهوه ای روشن." نمونه ای از نیم کلاه "پوسته تخم مرغ" ، که الیزابت دوم نیز در تور استرالیایی خود در سال 1954 استفاده کرد ، با پوم پوم کوتاه شد تغییرات نیم کلاه را می توان نزدیک به قاب جمجمه به شیوه کلاهک ژولیت (همچنین به عنوان capulet نیز شناخته می شود) و برخی از تغییرات به عنوان کلاه شنل شناخته می شد. به طور معمول در این طرح ها پارچه یا نمد دوخته شده به یک گیره دوچرخه متصل می شود و جلوه ای شبیه به روسری ایجاد می کند. نوع دیگر به دلیل شکل منحنی و نامنظم و گاهی اوقات به طور غیر رسمی به عنوان "کلاه تخم مرغ ترک خورده" یا "کلاه پوسته تخم مرغ" شناخته می شود گفته می شود توسط جیوانچی رواج یافته و توسط دیور معرفی شده است. طرحی از این سبک که ملکه الیزابت در طی یک تور استرالیا در سال 1954 پوشید ، دارای یک پوم پوم بود.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:29:59 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/انواع-وبلاگ-های-مد-cn2ztqjgdp67وبلاگ های مد ممکن است توسط افراد داخلی ، خارجی یا خودی های مشتاق نوشته شوند. افراد داخلی افرادی هستند که در صنعت مد یا در رسانه های مد سنتی کار می کنند (یا قبلاً کار کرده اند). علاوه بر این ، برخی از صاحبان لباس مد گاه به عنوان وبلاگ نویس مهمان در سایت های بزرگتر می نویسند. به عنوان مثال ، نانت لپور ، طراح مد در Glam.com همکاری کرده است. افراد خارجی افرادی هستند که معمولاً به دلیل مصرف کنندگان بسیار فداکار مد ، چیزهای زیادی در مورد مد می دانند (یا حداقل نظرات جدی دارند). افراد داخلی مشتاق افرادی هستند که می خواهند در صنعت مد یا رسانه کار کنند و معتقدند که وبلاگ آنها ممکن است ورود "پشت در" به یک کار اصلی نوشتن مد را فراهم کند. توسط مالکیت وبلاگ های مد ممکن است متعلق به افراد یا شرکت ها باشند. انواع افرادی که وبلاگ های مد را اجرا می کنند در بالا ذکر شده است. انواع شرکت هایی که اکنون وبلاگ های مد را راه اندازی می کنند شامل سازمان های بزرگ جریان اصلی رسانه ها و خرده فروشان مد است. انتشارات Condé Nast یک سازمان اصلی رسانه ای با وبلاگ های مد است. خرده فروشان مد با وبلاگ شامل Bluefly ، Queen of Suburbia و Splendora هستند. تاریخ اولین بار وبلاگ های مد در وبلاگستان قبل از سال 2002 ظاهر شده اند. از آن زمان به بعد تعداد وبلاگ های مد و تعداد رسانه های ذکر شده از وبلاگ های مد بسیار افزایش یافته است. گزارش های منتشر شده از تعداد روزافزون وبلاگ های مد در بالا ذکر شده است ، و یک جستجوی Facteva نشان می دهد که مقالات رسانه ای با اشاره به "وبلاگ های مد" از یک در 2002 به بیش از 100 مقاله در 2006 رسیده است. در سال 2006 ، موفقیت تجاری و افزایش مشخصات وبلاگ نویسان مد ، دو موضوع اصلی در پوشش وبلاگ های مد بودند. در سال 2009 ، CNN در مورد یک وبلاگ نویس ، Rumi Neely از Fashion Toast ، نوشت که از یک وب سایت کوچک به یک باند برای یک برچسب محبوب رفت. وبلاگ های اوایل مد وبلاگ های مد برای اولین بار قبل از سال 2002 در وبلاگ نویسی ظاهر شدند و کاترین فینی ، بنیانگذار Budget Fashionista ، از اوایل سپتامبر 2003 به هفته مد نیویورک دعوت شد. مدت کوتاهی بعد ، Fashiontribes.com ردیف چهارم را در نمایش هایی مانند بیل بلاس نشسته بود. دایان پرنت ، وبلاگ نویس مد آمریکایی ، ساکن پاریس ، بنیانگذار A Shaded View on Fashion ، توسط نیویورک تایمز "بلاگر سبک اصلی" خوانده شده است ، و از سال 2005 به بعد بلاگر مد شده است. در سال 2004 ، برایان گری-یامبائو وبلاگ همنام خود را برایان بوی تاسیس کرد. وی به تعیین استانداردهای "هدیه دادن" طراحان و افشای همان موارد در وبلاگستان مد کمک کرد ، عرصه ای که در حال حاضر برای یک وبلاگ نویس پذیرفته می شود هزینه های حمل و نقل هوایی ، اسکان ، کالاهای طراحی و حتی گاهی اوقات هزینه های ظاهر به سبک افراد مشهور را از عمده مارک هایی که آنها را پوشش می دهند. تا سال 2008 ، تینا کریگ و کلی کوک از Bag Snob.com ردیف دوم نمایش هایی مانند Diane von Furstenberg و Oscar de la Renta را بر عهده داشتند. وبلاگ های مد که در سال 2002 مورد توجه رسانه ها قرار گرفتند شامل دو مورد هستند که هنوز وجود دارند: گزارش مد روز LookOnline و She She Me. در سال 2004 ، میشل مادوخ SheFinds.com ، "یک نشریه خرید آنلاین" را معرفی کرد. تا سال 2005 ، سایت 300،000 دلار در سال درآمد داشت ، اگرچه بیشتر این درآمد صرف هزینه های جاری بود و مادوخ سالانه فقط 40،000 دلار به خود پرداخت می کرد. پذیرش جریان اصلی وبلاگ نویسی در رسانه ها وبلاگ های مد به طور فزاینده ای به بخشی از جریان اصلی مطبوعات تبدیل می شوند. تعداد فزاینده ای از وبلاگ نویسان مد در مقایسه با سالهای گذشته در نمایشگاه های مد طراحان دعوت شدند. تبلیغ کنندگان بزرگی مانند H&M و Gap تبلیغات را در وبلاگ های مد خریداری کرده اند و شرکت های بزرگ دیگری مانند سازنده لباس زیر Jockey در تلاش های روابط عمومی خود وبلاگ های مد را هدف قرار داده اند. بسیاری از سازمان های بزرگ رسانه ای وبلاگ های مد را راه اندازی کرده اند و اکنون به بهترین وبلاگ نویسان مد نیز موقعیت های رسانه ای اصلی ارائه شده است. (برای اطلاعات بیشتر به بالا مراجعه کنید.) وبلاگ نویسی مد اکنون نیز به عنوان شایسته پوشش رسانه ای اصلی شناخته می شود. لیست مرجع زیر ، کالیبره بسیار بالای نشریات رسانه ای است که در مورد وبلاگ های مد نوشته اند. این نشریات شامل وال استریت ژورنال ، نیویورک تایمز ، فست کمپانی و سیدنی مورنینگ هرالد است. تجاری سازی وبلاگ نویسی مد وبلاگ نویسی مد با ترکیبی از وبلاگ های مستقل و شبکه های وبلاگ مد با بودجه مناسب که برای تسلط بر فضا رقابت می کنند ، به سرعت در حال تبدیل شدن به یک تجارت جدید بسیار سودآور در رسانه های جدید است. از دیگر وبلاگ های مد مستقل تجاری موفق ، می توان به Budget Fashionista اشاره کرد که طبق گزارشات سالانه 600000 دلار درآمد کسب می کند The Bag Snob که "درآمد شش رقمی ، عمدتا از طریق تبلیغات ایجاد می کند". SheFinds.com در سال 2008 400،000 دلار درآمد در سال داشت. وبلاگ نویسان سبک شخصی مانند Aimee Song از SongofStyle.com به WWD گفته اند که برای میزبانی یک رویداد یا Instagramming یک مارک از هر دو هزار تا 50،000 دلار حقوق می گیرد.همچنین یک سری معاملات تجاری انجام شده است که سرمایه گذاران جدی را به فضای وبلاگ نویسی مد آورده است. این شامل: اکتبر 2006: انتشارات Sugar Publishing Inc. بودجه سری A را از شرکت افسانه ای سرمایه سرمایه گذاری Sequoia جمع آوری کرد و ارزش آن را 5 میلیون دلار اعلام کرد. شبکه وبلاگ کوچک Sugar شامل FabSugar ، یک وبلاگ مد است. نوامبر 2006: Glam.com 18.5 میلیون دلار از طریق کنسرسیومی به رهبری Duff Ackerman & Goodrich Ventures ، با سرمایه گذاران دیگر از جمله "Draper Fisher Jurvetson" ، که به راه اندازی eBay ، Accel Partners ، یک سرمایه گذار در فیس بوک کمک کرد ، و همچنین WaldenVC و اطلاعات سرمایه ". در اکتبر 2007 ، انتشارات Sugar با پرداخت مبلغی نامعلوم ، شبکه مد وبلاگ Coutorture Media را خریداری کردiranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:22:20 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/وبلاگ-مد-چیستقسمت-دوم-m6dzpveit2wnوبلاگستان در واقع درهای زیادی را برای صنعت مد گشوده است ، یکی از آنها این امکان را به مردم عادی می دهد تا در دنیای مد "نخبگان" شرکت کنند و درباره نحوه ارائه مد در رسانه ها درباره علاقه و عدم علاقه خود بحث کنند. در سال 2008 ، رابین گیوان ، نویسنده مد و وبلاگ نویس سابق ، برنده جایزه پولیتزر ، ادعا کرد که وبلاگ های مد صنعت دموکراتیک سازی کرده اند. Givhan همچنین در Harpers Bazaar نوشته بود كه "ظهور وبلاگ نویس مد [تجارت] از یك تجارت اشرافی تحت سلطه طراحان قادر مطلق به یك تجارت دموكراتیك تبدیل شده است كه در آن همه به لباسهای سبك دسترسی دارند ... مردم متوسط ​​، اغلب غریب از مد ، مالکیت آن نیست. "بیانیه مشابهی توسط کنستانس وایت ، مدیر سبک eBay و روزنامه نگار سابق مد ، گفته شد که تأثیر وبلاگسوی مد اجازه داده است که کل مردم مالک دنیای مد شوند ، شامل افراد از هر نژاد ، جنس و نژاد مختلف اجتماعی. برخلاف مجلات و نمایش های تلویزیونی متمرکز بر مد ، وبلاگ های مد می توانند با بروزرسانی مد روز و جدید و جدید روند مد ، به روز شوند. از نقطه نظر تبلیغات بسیاری از این وبلاگ های مد به عنوان منبع تبلیغات هم برای طراحان و هم برای فروشگاه های خرده فروشی مد فعالیت می کنند. این تبلیغات تأثیر بسزایی در طراحان مد با رتبه بندی های مختلف داشته و به نام دادن به طراحان کوچک آینده و همچنین به زندگی دوباره طراحان سطح بالا کمک می کند. گفته می شود که بسیاری از برترین وبلاگ نویسان مد نمونه های رایگان از قطعات طراح را دریافت کرده اند که در وبلاگ خود ذکر کرده اند و برخی از وبلاگ نویسان برتر مد به دلیل پوشیدن و انتشار یک محصول با نام تجاری در حساب اینستاگرام خود پول دریافت کرده اند. در مطالعه ای که از طریق جامعه Biz360 انجام شد ، مشخص شد که بیش از 53٪ از هفته مد نیویورک از همایش های اینترنتی و وبلاگ های مد آمده است. در حالی که بخش عمده ای از آنچه در این وبلاگ ها نوشته شده بود از مجلات مختلف جریان اصلی مد و مقالات روزنامه مانند Coutorture و مجله نیویورک تهیه می شد ، این وبلاگ های مد مخاطبان بیشتری را برای هفته مد مشاهده می کردند. در سالهای گذشته ، American Express به طور فزاینده ای در هفته مد نیویورک درگیر شده است ، و در سال 2010 American Express از Evolving Influence ، اولین کنفرانس بین المللی وبلاگ نویسان در شهر نیویورک حمایت مالی کرد. در طول کنفرانس ، نظرسنجی ها و مطالعات زیادی در مورد سودمندی و تاکتیک های مورد استفاده در وبلاگ های مد صورت گرفت. در طی این مطالعه ، مشخص شد که وبلاگ نویسان راحت تر در زمان واقعی گزارش می دهند و از ابزارهای اجتماعی در نظرات خود در مورد روند باند و طراحان استفاده می کنند. پس از هفته مد ، مشخص شد که 6.37٪ از کل مقالاتی که درباره هفته مد نوشته یا مربوط به حامی اصلی Evolving Influence ، American Express بوده اند. این وبلاگ ها مستقیماً به ذکر American Express پرداخت نشده اند ، بنابراین آنها به عنوان منبع رایگان تبلیغات برای American Express خدمت می کنند. تعداد وبلاگ های مد اختلاف نظر قابل توجهی در مورد تعداد وبلاگ های مد وجود دارد. کورکوران در مقاله ای در مورد پوشیدن زنان روزانه در فوریه 2006 اظهار داشت: تعداد زیادی وبلاگ مرتبط با خرید و مد در حال رشد وجود دارد: طبق گفته Technorati Inc ، حدود 2 میلیون وبلاگ [...] یا کمی کمتر از 10 درصد از 27 میلیون وبلاگ شرکت را دنبال می کند. (این تعداد شامل وبلاگهایی به زبانهایی است که از الفبای رومی استفاده می کنند و حاوی هر چیز مرتبط با مد هستند ، از جمله سایتهایی مانند Pink Is the New Blog که بیشتر روی افراد مشهور تمرکز دارد.) به احتمال زیاد این رقم توسط تعداد قابل توجهی از وبلاگ های شخصی که به مد اشاره می کنند ، متورم شده است. اینها با استفاده از معیارهای بالا وبلاگ مد محسوب نمی شوند. همه تخمین های دیگر در مورد محبوبیت وبلاگ های مد بسیار کمتر است. در سپتامبر 2005 ، لا فرلا اظهار داشت که "تقریباً یک سال پیش ، تعداد [وبلاگ نویسان مد] می توانست در ده ها نفر شمرده شود. امروز صدها نفر وجود دارد". لارا زامیاتین در نوامبر 2006 تخمین زد که اکنون "چند صد مد وجود دارد" وبلاگها ".iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:19:30 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/وبلاگ-مد-چیستقسمت-اول-czkleqaonhxjیک وبلاگ مد می تواند موارد زیادی مانند موارد خاص لباس و لوازم جانبی ، نکات زیبایی ، روند بازارهای مختلف پوشاک (هایوت کوت ، پرت-باربر ، و غیره) ، انتخاب های مد مشهور و روند مد خیابانی را پوشش دهد. آنها مد را در تمام سطوح از بزرگترین خانه های طراحی مد گرفته تا کوچکترین طراحان مستقل. بسیاری از وبلاگ های مد همچنین می توانند مانند مطالب مجلات مد در دسته وبلاگ های خرید دسته بندی شوند. برخی از خرده فروشان در صنعت مد ، وبلاگ هایی را برای تبلیغ محصولات خود راه اندازی کرده اند. برخی از وبلاگها بیشتر بر روی توصیه های مد تمرکز می کنند که شامل مقالاتی برای خواننده غیر روحانی است. مقالات در مورد تناسب لباس ، مطابقت و تکمیل رنگها و سایر اطلاعات در مورد پوشیدن لباس و مراقبت همراه با توصیه های تجویز شده در مورد رعایت استانداردهای اساسی و روندهای اخیر بحث می شود. تأثیر در صنعت مد مد یک صنعت چند میلیارد دلاری است که تأثیر قابل توجهی در نحوه لباس پوشیدن و معرفی خود مردم عادی دارد و برای برقراری ارتباط با ترجیحات و اهداف تولید کننده و تأثیرگذاری بر ادراک عمومی از طریق انواع تبلیغات ، به رسانه ها و تبلیغات بسیار وابسته است. در عین حال ، مد می تواند تحت تأثیر تغییرات اجتماعی و خلاف روندهای خارج از کنترل تولید کننده ، خرده فروش یا تبلیغات قرار گیرد. از آنجا که مد تحت تأثیر روندهای صنعت مد و فاقد آن است ، وبلاگ های مد و سایر "رسانه های جدید" خارج از کنترل استقرار سنتی نشان دهنده نوآوری مخل در پویایی اجتماعی رسانه های جمعی و مصرف مد در جامعه مصرف کننده مدرن است. با افزایش تعداد وبلاگ های مبتنی بر مد ، با افزایش تعداد مشتریانی که قادر به ایجاد و اصلاح رسانه هایی هستند که مصرف می کنند و تولیدکنندگان و تبلیغ کنندگان سنتی ، این احتمال وجود دارد که بلاگوسفر تأثیر قابل توجهی در صنعت داشته باشد. تطبیق شیوه های خود برای جلوگیری از کاهش نفوذ خود. از نقطه نظر صنعت در طول هفته مد نیویورک 2011 ، طراحان مد سطح ، لازارو هرناندز و جک مک کلاغ (صاحبان و طراحان Proenza Schouler) ، برای کمک به ارتقا work کار وبلاگ نویسان مد ، از "برنامه های شلوغ" خود در طول هفته مد استفاده کردند. . عمران آمد ، بنیانگذار ، و ویراستار وب سایت Business of Fashion ، با این دو مصاحبه کرد. در این مصاحبه طولانی 5:15 دقیقه ، از دو طراح مد ، سوالات مختلفی از مخاطبان وبلاگ نویسان مد خواسته شد ، از جمله نظرات شخصی آنها در مورد تأثیرات نوشتن وبلاگ مد ، چگونگی تأثیر آن بر صنعت مد به طور کلی ، و چگونه وبلاگ مد پست ها بر روند طراحی و فروش آنها تأثیر می گذارند. وقتی McCollough در مورد افکار آنها درباره تأثیر کلی وبلاگ های مد س askedال شد ، اظهار داشت: "وبلاگهایی که چیزهایی درباره ما ارسال می کنند ، ویروسی می شوند و در سراسر اینترنت پخش می شوند ... این تأثیر فوق العاده ای بر تجارت دارد". آنها همچنین اظهار داشتند که چگونه در گذشته باید سه ، چهار روز صبر می کردند تا یک بررسی در خط خود بشنوند ، اما اکنون بازخورد تقریباً بلافاصله می آید. وقتی از آنها پرسیدند که چگونه وبلاگها مستقیماً بر طراحی خود تأثیر می گذارند ، آنها توضیح دادند که در حالی که روزانه وبلاگهای زیادی را می خوانند ، سعی می کنند هر انتقاد (مثبت یا منفی) را با یک نمک بگیرند ، مک کالو جنین جیکوب ، بنیانگذار وبلاگ نویسان مستقل (IFB) ، اظهار داشت که چقدر هیجان زده است که از طراحان سطح بالا (مانند Proenza Schouler) اعتبار سنجی می کند که وبلاگ نویسی مد تأثیر باورنکردنی در دنیای مد دارد. عمران آمد اظهار داشت که همیشه طراحان و ویراستارانی وجود خواهند داشت که هرگز سر خود را بر تأثیر بزرگی که وبلاگ نویسی مد و رسانه های اجتماعی بر صنعت می گذارد ، نخواهند بست ، اما در طرف دیگر طیف ، طراحان ، ویراستاران ، مارک های تجاری و نویسندگانی که درک می کنند و "می آیند". وی همچنین اظهار داشت که این یک پدیده نسبتاً جدید است که زمان می برد تا دنیای مد از مزایای کامل آن بهره مند شود. اریک ویلسون ، نویسنده بخش "سبک" نیویورک تایمز ، برای یکی از ستون های سبک خود مطالعه گسترده ای در مورد تأثیر وبلاگ نویسان مد در صنعت مد انجام داد. ویلسون نوشت که این وبلاگ نویسان در یک سال گذشته "از صندلی های دارای دماغ به ردیف اول" صعود کرده اند و اختلاف بین سردبیران "کد بالا" با نظر حرفه ای و وبلاگ نویسان مد "آماتور" در حال از هم پاشیدن است. ویلسون با روزنامه نگاران ، ویراستاران و طراحان برجسته مصاحبه کرد. کلی کاترون ، روزنامه نگار اظهار داشت که طی دو سال گذشته ، تغییر کاملی در افرادی که در مورد مد می نویسند ، ایجاد شده است. کاترون نه تنها می گوید که باید مراقب ویراستاران نوشته های اصلی ، مانند Vogue و Elle باشد ، بلکه اکنون او باید از میلیون ها وبلاگ نویس مد در سراسر جهان نظارت کند. Cutrone با بیان اینکه بعداً این وبلاگنویسان چیزی را در اینترنت ارسال می کنند ، هرگز از بین نمی رود و اکنون اولین چیزی است که طراحان می بینند ، ادامه می دهد.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:13:45 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/ماتریس-مد-چیست-n7vfmft5bkjjماتریس مد یا "ماتریس اندازه رنگ" به معنای آن است که خرده فروشان مد ، کفش و پوشاک انواع محصولات را در قالب شبکه ردیابی می کنند. این خرده فروشان با ایجاد یک شبکه چند بعدی با هم تراز کردن رنگ های یک خط سهام با اندازه ها ، انواع محصولات خود را مدیریت می کنند. به عنوان مثال ، یک تولید کننده شلوار جین ممکن است یک سری از محصولات خود ، خزنده را بفروشد. در یک جدول در محور x ممکن است اندازه محصول وجود داشته باشد ، در حالی که در محور y رنگ باشد ، بنابراین به اصطلاح "ماتریس" ایجاد می شود. این ابعاد را می توان بیشتر تقسیم کرد تا یک ماتریس چند بعدی ایجاد شود (به عنوان مثال ، شامل برش های مختلف شلوار جین ، انواع جین و غیره) سیستم های مدرن خرده فروشی فناوری اطلاعات یکی از دو رویکرد جایگزین برای تهیه ماتریس مد را در پیش می گیرند. سیستم های اندازه / رنگ تخصصی یک محصول را در دو سطح تعریف می کنند. رابطه والدین / فرزندان از الف) خلاصه محصول و در آن ب) ماتریس انواع / اندازه / رنگ. سیستم های مدیریت سهام با تعمیم بیشتر (به طور خاص برای پوشاک و کفش نوشته نشده است) یک محصول را فقط در یک سطح تعریف می کنند و بنابراین هر اندازه / رنگ (که اغلب به آن "نوع" گفته می شود) در واقع یک محصول جداگانه در نوع خود است و به طور کلی به عنوان بخشی از لیستی از محصولات منفرد (که هر یک از آنها اندازه / رنگ جداگانه ای دارند) ارائه می شود. سیستم های تک سطح ، کلی ، موجودی / موجودی ممکن است مکانیزمی را فراهم کند که به کاربر اجازه می دهد ایجاد انواع مختلف اندازه / رنگ را برای یک محصول از طریق یک عمل در یک رابط واحد ساده کند. پس از آن اکثر سیستم های کلی به طور معمول هر اندازه و رنگ را به عنوان یک محصول کاملاً جداگانه ردیابی و ارائه می دهند. برخی از سیستم های تعمیم یافته ممکن است گزارش ها و / یا نمایشگرهایی را ارائه دهند که در بعضی از نقاط سیستم به کاربر اجازه می دهد تا محصولات به طور معمول جداگانه از اندازه / رنگ را به صورت یک جمع بندی کلی برای هر محصول ، یا حتی به یک نمایشگر ماتریس محصول جمع کند. هرچه تعداد متخصصان بیشتر باشد ، این رویکرد حول یک محصول واحد (به عنوان مثال والدین) ساخته می شود که دارای چندین پرونده کودک (به عنوان مثال اندازه های مختلف رنگ / انواع مختلف آن) است. محصولات همیشه مجموعه ای از انواع مختلف هستند. برعکس ، به جز برخی از گزارش های بسیار تخصصی ، انواع مختلف همیشه به عنوان بخشی از یک محصول کلی وجود دارد. به عنوان یک نتیجه ، در سراسر یک سیستم تخصصی محصولات می توانند به طور مداوم یا در سطح خلاصه والدین (به عنوان مثال ترکیب انواع مختلف اندازه / رنگ) یا به عنوان نمایشگر ماتریس مشاهده شوند. سرانجام ، میزان وجود این دوگانگی در کل سیستم (اندازه / رنگ خلاصه ها و ماتریس های محصول در آیات) میزان میزان سیستم به طور کلی یا سیستم لباس / کفش تخصصی را تعیین می کند. پیامدهای این دو روش برای مدیریت سهام / موجودی کالا می تواند عمیق باشد. در مواردی که دوگانگی کمی وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد و بنابراین هر یک از آنها یک محصول جداگانه است ، اغلب به کاربران (هم در دفتر مرکزی و هم در محل کار) لیست های گسترده ای از سبک ، اندازه ، انواع رنگ ارائه می شود که برای تهیه کالاهای کلی بهینه نشده اند خلاصه ها یا نمایشگرهای ماتریسی برای ارزیابی آسان سهام ، فروش ، سفارشات و غیره. در نتیجه ، ارزیابی عملکرد سبک به طور کلی (به عنوان مثال برای مارک زدایی ، فروش از طریق و غیره) ، یا مقایسه سبک ها با یکدیگر می تواند سخت و مستعد باشد. . به طور کلی یک ماتریس برای وارد کردن سهام بر اساس اندازه و رنگ و همچنین ارزیابی انواع (به عنوان مثال اندازه ها / رنگ ها) برای سفارش مجدد و اهداف انتقال ، بسیار سریعتر خواهد بود. به همین ترتیب ، در نقطه فروش ، اگر فقط لیست های اندازه / رنگ گسترده برای شناسایی بارکد گمشده یا جستجوی سهام ارائه شده باشد ، این می تواند زمان بر بوده و منجر به سطح بالایی از خطای انسانی شود ، که منجر به اطلاعات نادرست سهام و فروش. پیشرفته ترین سیستم های مدرن مدیریت خرده فروشی ، این قابلیت را بطور طبیعی در داخل نرم افزار گنجانده و امکان ردیابی انواع را فراهم می کنند.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:06:26 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/تاریخچه-مد-در-ایالات-متحده-k9xzrhtyehacمد در ایالات متحده ایالات متحده به همراه فرانسه ، ایتالیا ، انگلستان ، آلمان و ژاپن یکی از کشورهای برجسته در صنعت طراحی مد است. فارغ از لباس حرفه ای کسب و کار ، مد آمریکایی التقاطی و غالباً غیر رسمی است. در حالی که ریشه های متنوع فرهنگی آمریکایی ها در لباس آنها ، به ویژه لباس های مهاجران اخیر منعکس شده است ، کلاه های کابوی ، چکمه ها ، شلوار جین و کت های چرمی موتور سیکلت نمونه ای از سبک های خاص آمریکایی است. شهر نیویورک و لس آنجلس مراکز صنعت مد آمریکا هستند. آنها پایتخت های مد پیشرو محسوب می شوند. شهر نیویورک به طور کلی یکی از "چهار بزرگ" پایتخت مد جهانی به همراه پاریس ، میلان و لندن در نظر گرفته می شود. فهرست 1 تاریخچه 2 صنعت مد 3 تنوع منطقه ای و فرهنگی 4 منبع تاریخ استعمارگران فرانسوی در استعمار ایالات متحده از سرزمین اصلی خود مدهای اروپایی می پوشیدند. زائران مستعمره پلیموث مد جدید انگلیسی شاه چارلز اول را که یقه باند در حال سقوط ساخته شده از توری یا پارچه بود ، پذیرفتند. لباس مردانه شامل یک زیرانداز کتانی ، یک دوتایی دکمه دار آستین بلند بود که گاهی اوقات آن را با یقه های پارچه ای و دکمه های سر دست سفید می پوشیدند که با لباس های رنگ تیره ، مچ بندهای گشاد تا زانو و جوراب های پنبه ای یا پشمی تا زانو در تضاد بود. کلاه های نمدی همیشه ، حتی داخل منزل ، پوشیده می شدند. لباس زیر آستین کوتاه کتانی بسته شده با روبان ، پایه ، کفش زیر مچ پا (بعضی اوقات چند لایه) ، یک لباس مجلسی یا دکمه نصب شده تا پایین بند (آستین ها را می توان دوخت یا از رو شانه با روبان متصل کرد) با طول مچ پا دامن ، جوراب و پیش بند. زنان زائر همیشه موهایشان را به عقب می کشیدند و روی آنها را با کلاهی به نام کوک می پوشاندند. قوانین خلاصه ای در ماساچوست توری ، گلدوزی ، پارچه و ریسمان طلا را در سال 1634 ممنوع کرده است. دستکش های معطر ، زیور آلات تزئینی کفش ، کلاه خز راش و گردنبندها و حلقه های مروارید متعدد نیز مجاز نیستند. در سال 1639 محدودیت های اضافی اضافه شد که مستعمران فقیرتر را ملزم به پوشیدن لباس مطابق با جایگاه خود ، ممنوع کردن روسری های ابریشمی و سایر ظرافت ها می کند. موهای شل و آستین کوتاه ممنوع شد. در طول دادگاه های جادوگران سالم ، بریجت بیشاپ برای "لباس نمایشی" خود به جادوگری متهم شد. لباس او ، سیاه و سفید ، با دکوراسیون قرمز و تزئین شده با نخ های چند رنگ ، به عنوان مدرکی علیه وی پذیرفته شد. شواهد بیشتر نشان داد که وی از رنگر شهر به دلیل "انواع توری" که گفته می شود "دارای اشکال بلند و ناپایدار" است ، خواسته است. هنجارهای مد طی دهه ها بسیار تغییر کرده است. ایالات متحده آمریكا به طور كلی روندهای تاریخ مد غربی را دنبال كرده و در مواردی نیز منجر شده است. این لباس دارای برخی از سبک های لباس منطقه ای منحصر به فرد ، مانند لباس غربی است. شلوار جین آبی در دهه 1850 توسط لوی اشتراوس ، تاجر آمریکایی با اصالت آلمانی در سانفرانسیسکو به عنوان لباس کار رواج یافت و یک قرن بعد توسط بسیاری از نوجوانان آمریکایی پذیرفته شد. آنها اکنون در هر قاره به طور گسترده ای توسط افراد در هر سنی و از طبقات اجتماعی پوشیده شده اند. به طور کلی شلوار جین آبی همراه با لباس غیر رسمی که به طور گسترده در بازار عرضه می شود ، سهم اصلی فرهنگ آمریکایی در مد جهانی است. سایر روندهای مد در ایالات متحده شامل لباس ورزشی به عنوان مد همراه با کفش ورزشی مانند Converse یا Nike است. Athleisure نیز در ایالات متحده در حدود سال 2012 رواج یافت ، و از سال 2017 این روند کاملا بر بازار ایالات متحده حاکم است. Athleisure به دلیل توانایی در ایجاد جای خالی در بازار ، بر بازار ایالات متحده تسلط یافته است ، زیرا لباس معمولاً راحت ، شیک و کاربردی نبود. صنعت مد دفتر مرکزی بسیاری از برچسب های طراح برجسته مانند Ralph Lauren Corporation، Calvin Klein، Michael Kors، Alexander Wang، Vera Wang، Marc Jacobs، Oscar de la Renta، Diane von Furstenberg، Donna Karan، and Victoria's Secret. برچسب هایی مانند Abercrombie & Fitch و Eckō Unltd. بازارهای مختلفی از قبیل نوجوانان را تهیه کنید. گرایش جدید در ایالات متحده به سمت لباس های پایدار منجر به ظهور تی شرت های نخی ارگانیک از برچسب هایی مانند BeGood Clothing شده است. هفته مد نیویورک نیز یکی از هفته های مد تأثیرگذار در جهان است و هر سال در اواخر تابستان برگزار می شود. مردم همچنین لباس برهنه می پوشند.تنوع منطقه ای و فرهنگی غربی ها با لباس های معمولی ، قرن بیست و یکم. هنجارهای لباس در ایالات متحده به طور کلی با هنجارهای کشورهای غربی بعد از صنعتی سازگار است و از اواسط قرن بیستم عمدتاً غیررسمی شده است. لباس در ایالات متحده به عوامل مختلفی از جمله مکان ، مکان و عوامل جمعیتی مانند قومیت نیز بستگی دارد. شلوار جین یک روند مد ثابت در بین تمام طبقات است ، با تغییرات زیادی در هر دو قیمت و سبک. آنها همچنین تاپ های کوتاه یا لباس های کوتاه را می پوشند. در عروسی ها ، آنها لباس عروس های بلند و خالص می پوشند که معمولاً سفید رنگ هستند ایالت های غربی معمولاً به دلیل غیر رسمی بودن نوع لباس پوشیدن نسبت به کشورهای نزدیک به دریای شرقی مشهور هستند. مصرف چشمگیر و تمایل به کیفیت نیز باعث شده است که در بین بسیاری از طبقه متوسط ​​و بالاتر ، لباس برچسب طراح ترجیح زیادی پیدا کند. تحمل بیان بدن که از جریان اصلی جریان دارد ، مانند خال کوبی کامل بدن یا برهنگی ، به شدت با فرهنگ فرعی و مکانی که فرد می تواند خودش را پیدا کند ارتباط دارد. تحمل نشان داده شده برای بیان شخصی مانند لباس پوشیدن و پیرسینگ با محل و فرهنگ فرعی بسیار متفاوت است و ممکن است در یک مکان کاملا مناسب باشد در حالی که در مکان دیگر تابو است. شهرهایی مانند شهرهای نیویورک ، لس آنجلس ، میامی ، دالاس ، سانفرانسیسکو و شیکاگو به بازارهای مد و لوازم آرایشی معروف هستند. مقصد کوچکتر ، اما با این وجود برجسته مد ، آسپن ، چارلستون ، واشنگتن دی سی ، لاس وگاس ، سیاتل ، پورتلند ، آتلانتا و بوستون است. برخی از شهرها و مناطق در مناطق خاص دارای تخصص هستند. به عنوان مثال ، میامی برای لباس شنا ، بوستون و منطقه عمومی نیوانگلند برای لباس رسمی مردانه ، لس آنجلس برای لباس های گاه به گاه و لباس زنانه و شهرهایی مانند سیاتل و پورتلند برای مد آگاهانه از محیط زیست. شیکاگو به دلیل لباس های ورزشی خود معروف است و بهترین مقصد مد در بازار میانه آمریکا است. دالاس ، هوستون ، آستین ، نشویل و آتلانتا بازارهای بزرگی برای صنعت لوازم آرایشی و بهداشتی سریع هستند ، در کنار داشتن حس مد خاص خود که عمدتا شامل چکمه های کابوی و لباس کار ، استفاده بیشتر از آرایش ، رنگ های روشن و پاستیل ، "آمادگی دانشگاه" است. ”سبک ، صندل ، مدل موهای بزرگتر و پارچه های نازک و مطبوع به دلیل گرما و رطوبت منطقه. ساوانا ، جورجیا یک دانشکده برجسته هنر و طراحی ، کالج هنر و طراحی ساوانا است.iranianjavaheriranianjavaherTue, 08 Jun 2021 13:03:42 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-اواخر-قرن-بیستمدهه-1990-fs12lizw6ihmدر دهه 1990 دیگر دنباله رو مدانه برآمدن مد نبود ، این یک تضاد شدید با حالت بسیار آرام a 1970 و 1980 بود. ترس از لباس پوشیدن بالاخره به دلیل ترس از لباس پوشیدن کاملاً جابجا شد. مد در دهه 1990 پیرامون یک استاندارد جدید ، مینیمالیسم ، و سبک های سادگی آشکار مد شد. علیرغم بهترین تلاش چند طراح برای نگه داشتن پرچم برای به پرواز درآوردن لباسهای زیبا ، در اواخر دهه مفهوم ظرافت ظاهری ظاهراً ناپدید شد. علاوه بر یک ظاهر طراحی شده محصول ، تبلیغات آن در رسانه ها برای موفقیت و تصویر آن بسیار مهم بود. فشارهای مالی این دهه تأثیر مخربی در رشد استعدادهای جدید داشت و از استقلال طراحان با سابقه تری کاسته است. مد در پایان قرن بیستم با موضوعاتی روبرو شد که مد قبلاً از آنها استقبال نکرده بود. این مضامین شامل تجاوز ، معلولیت ، خشونت مذهبی ، مرگ و تعدیل بدن بود. یک حرکت چشمگیر به دور از سبک های سکسی با هدف جذاب زنانه دهه 1980 انجام شد ، و بسیاری از طراحان ، با نگاهی به فقر عاشقانه ، سبک وای فریفته فقر را به تن کردند ، در یک پالت خشن و کاملاً هوشیار لباس پوشیدند. ، با چهره ای خالی از آرایش. لباس های خرده فروشان آماده لباس مانند The Gap ، Banana Republic و Eddie Bauer در خط مقدم مد قرار گرفتند و توانستند نیازهای زنانی را که به راحتی لباس های پوشیدنی راحت می خواستند ، جبران کنند. لباس های یکپارچه با الهام از دهه های 1960 و 1970 در بیشتر دهه 1990 محبوب بودند. خانه معروف مد ایتالیا ، گوچی در سال 1921 توسط گوچیو گوچی ایجاد شد و در اصل شرکتی بود که کالاهای چرمی لوکس می فروخت. تحت فرزندان گوچیو گوچی ، در اواخر دهه 1960 این برچسب گسترش یافته بود و شامل انبوهی از محصولات با زرق و برق مشخص لاتین بود. با این حال ، تنها در دهه 1990 ، هنگامی که وراث گوچی کنترل شرکت را به شرکت سرمایه گذاری سرمایه گذاری سپردند ، که قصد داشت کار خود را تغییر دهد ، واقعاً از این نوع موفقیت در امروزه برخوردار شد. این خانه مد با به کارگیری یک طراح ناشناخته ، تام فورد ، به عنوان مدیر طراحی در سال 1994 ، از اعتبار زیادی برخوردار شد ، زیرا فورد با مجموعه های شیک و تکان دهنده خود ، عطرهای زنانه و مردانه ، بوتیک های جدید و کمپین های تبلیغاتی موجی جزر و مد را ایجاد کرد. در سال 1998 ، گوچی توسط "فدراسیون مطبوعات تجاری اروپا" به عنوان "شرکت سال اروپا" انتخاب شد. امروز با توجه به مجله BusinessWeek با 7 میلیارد دلار درآمد جهانی در سال 2006 با فروش 7 میلیارد دلار درآمد جهانی ، دومین مارک بزرگ فروش مد (بعد از LVMH) است. در دهه 1990 برچسب طراح Prada به یک نیروی خلاق واقعی در صنعت مد تبدیل شد. این شرکت میلانی برای اولین بار در سال 1923 ، دو سال پس از گوچی تاسیس شد و مانند گوچی ، شرکتی بود که کفش و چرم با کیفیت بالا می فروخت. تا دهه 1980 بود که میوچیا پرادا ، خواهرزاده بنیانگذار این شرکت ، شروع به تولید مد آماده پوشیدن کرد ، و به خاطر سبک ظریف ، ساده و در عین حال بی چون و چرا لوکس خود ، شهرتی کسب کرد که برای زن جوان ممتازی که کم کاری را به اسراف پر زرق و برق. در آمریکا سه نفر از تأثیرگذارترین طراحان مد در آن زمان مایکل کورس ، مارک جیکوبز و کالوین کلین بودند. مایکل کورس تجارت خود را در سال 1980 تأسیس کرد. با این حال ، تنها در دهه 1990 بود که این طراح به اوج محبوبیت خود رسید. دانش و آگاهی او از روند ، او را قادر به تولید لباس های کاملاً برش خورده ای کرد که پیچیدگی و ظرافت آن ها نژاد کاملاً جدیدی از مشتریان ثروتمند آمریکایی را به خود جلب می کرد و علاقه مند به شیک مینیمالیستی شیک بودند. مارک جیکوبز یکی از برجسته ترین طراحان آمریکایی آن دوره است که بر خلاف بسیاری از طراحان لباس آمریکایی در گذشته ، او نه چندان هماهنگ کننده لباس تولید انبوه بود بلکه یک طراح به معنای اروپایی کلمه بود. . یکی از امیدوار کننده ترین استعدادهای صنعت مد در آن زمان ، گروه LVMH (Louis Vuitton-Moet Henessy) به او پیشنهاد طراحی یک خط لباس آماده را داد تا مکمل محصولات لوکس لوئیس ویتون متخصص چمدان باشد. در اواخر دهه 1990. یکی از اولین طراحان مد که جهانی سازی بازارهای جهانی را پیش بینی کرده است ، طراح مشهور Calvin Klein که شروع به بازاریابی مد ، عطر و لوازم جانبی خود نه تنها در ایالات متحده بلکه در اروپا و آسیا کرده است ، به موفقیت بی نظیری دست یافت. كلین كه یك مدیر هنری درخشان بود ، از تبلیغات با دقت ساخته شده حاوی تصاویری با رنگ آمیزی اروتیسم برای ارتقا designs طرح های تولید انبوه كاربردی و پیشرفته خود استفاده كرد ، كه محبوبیت گسترده ای را در بین جوانان شهری دهه 1990 به دست آورد.گروه طراحان معروف به "شش آنتورپ" (به این دلیل که همه آنها فارغ التحصیلان آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در آنتورپ بودند) ، که اولین بار در دهه 1980 ظهور کردند ، در دهه 1990 برجسته شدند. سه نفر از تأثیرگذارترین افراد این گروه Ann Demeulemeester ، Dries van Noten و Walter Van Beirendonck بودند. Ann Demeulemeester ، از اولین مجموعه خود در سال 1991 ، اعتماد به نفس و اختراع زیادی را نشان داد. او که به طور طبیعی تمایل به اظهارنظر داشت ، طرح های خود را بر اساس تناقض ها بنا نهاد ، عناصر متضادی را به مدهای روان و روان خود وارد کرد ، که بیش از هر چیز به زنانی که لباس می پوشیدند ، جلب رضایت خود را می کردند. کار Dries van Noten برگرفته از تسلط کاملی بر هنر خیاطی بود که طراح جوان به آن سبک هایی کاملاً شخصی را ارائه داد. مد او که کلاسیک و اصیل بود ، کوشش کسانی را جلب کرد که ترجیح می دهند فردیت خود را بیان کنند نه اینکه برده دارانه روندها را دنبال کنند. والتر ون بیرندونک ، که در سال 1995 به صحنه مد فوران کرد ، تحت عنوان W & LT (سطل زباله وحشی و کشنده) طرح های کاملاً آینده نگرانه ای تولید کرد. او عمداً با استفاده از پارچه های تولید شده توسط جدیدترین فن آوری ها ، در رنگ هایی با تضاد شدید ، لباس هایی تولید کرد که پر از اشارات وابسته به عشق شهوانی و سادومازوخیستی بود و با شوخ طبعی نوجوانی لمس می شد. رویکرد بسیار متمایز او مربوط به تجدید حیات ضد مد بود ، اما این بار ضد مد بدون هیچ کمترین نژادی در مورد ریشه آن ، در عوض مبتنی بر داستان علمی بود که الهام بخش نمایش های چنین تحریکاتی با روحیه بالا بود. در ایتالیا ، جیانی ورساچه ، با طراحی های درخشان ، سکسی و رنگارنگ خود و دولچه و گابانا ، با سبک فوق العاده زنانه و خارق العاده خود ، از مدهای جدی و هوشیارانه ای که در بیشتر دهه 1990 حاکم بود جدا شدند. ویوین وستوود ، طراح انگلیسی ، در اوایل دهه 1990 بسیاری از مجموعه های تأثیرگذار و محبوب را تولید کرد که شامل لباس هایی با الهام از کورتیزان قرن 18 و مارکیز دو ساد ، با باسن گرد ، کرست و پاشنه سکو بود. Rifat Ozbek ، طراح مستقر در لندن ، به ویژه در نیویورک و میلان نیز محبوب بود. سبک جوانی او ، که ارجاعاتی به هند ، آفریقا و ترکیه بومی اش با لباس هوشمندانه لباس های تاریخی آمیخته بود ، یادآور هیجان انگیزترین کلوپ های شبانه و مضامین ظالمانه خیابان های آن زمان بود. موسیقی رپ در اوایل و اواسط دهه 1990 تأثیر مهمی در مد رایج و خیابانی داشت. پیروان هیپ هاپ ، شلوار جین گشاد و بزرگ را مانند پیراهن های بزرگ طرح دار و کفش های مشکی سنگین ، مانند آنچه در زندان های آمریکا پوشیده شده بود ، به کار گرفتند. برچسب ورزشی نایک محبوبیت زیادی داشت و از موادی مانند Lycra / spandex به طور فزاینده ای برای لباس ورزشی استفاده می شد. افزایش آگاهی از محیط زیست و حقوق حیوانات باعث می شود حتی خانه های درجه یک مانند Chanel خز و الیاف طبیعی تقلبی را در مجموعه های خود وارد کنند.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 14:15:54 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-اواخر-قرن-بیستمدهه-1980-b2o9ldacvyzpدر اواخر قرن 20 ، مدها با سرعت از مرزهای بین المللی عبور می کردند. سبک های محبوب غربی در سراسر جهان پذیرفته شد و بسیاری از طراحان خارج از غرب تأثیر زیادی بر مد داشتند. مواد مصنوعی از قبیل Lycra / spandex و ویسکوز به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفتند و مد پس از دو دهه نگاه به آینده ، برای الهام گرفتن دوباره به گذشته روی آورد. 1980 جامعه دهه 1980 دیگر خود را به عنوان مصرف گرایی مورد انتقاد قرار نداد ، بلکه درعوض به "نمایش" علاقه داشت. تصویر خودآگاهانه دهه برای صنعت مد بسیار خوب بود که هرگز به این شکل نبوده است. نمایش های مد به عینک های اشباع شده از رسانه تبدیل شده و اغلب از تلویزیون پخش می شدند و اولویت بالایی در تقویم اجتماعی داشتند. شکل ظاهری مربوط به عملکرد بود ، که برای کل نسل جوان متخصص شهری ، که تمایل آنها به دنبال بخشی مربوط به اشتیاق به قدرت است ، از اهمیت بالایی برخوردار بود. روشی که در آن زنان و مردان با جدیدترین سبک ها ارتباط برقرار می کردند دیگر موضوعی انفعالی منفعلانه نبود ، اما موسیقی دیسکو با شروع دهه ، به همراه سبک های لباس مرتبط با آن ، به سرعت از بین رفت. تا سال 1982 ، آخرین ردپای مد سال 1970 از بین رفته بود. در طول دهه 1980 ، کفال به مدل موی استاندارد مردان تبدیل شد و زنان با پرمهای بزرگ و مربع شکل عمل می کردند ، اگرچه تغییرات زیادی در هر دو وجود داشت. لباس های بلند به عنصری محبوب از لباس های زنانه و مردانه ، یقه های لاغر و عینک آفتابی بسته بندی تبدیل شد. همچنین در دهه 80 ، ایروبیک مد بود و از این رو شلوار استرچ و بندهای Spandex وارد سبک شد. دو طراح مد فرانسوی که ظاهر آن دوره را به بهترین وجه مشخص کردند یک مرد و Azzedine Alaia بودند. تیری موگلر که تحت تأثیر اوایل کار خود در تئاتر قرار داشت ، با ایجاد لگن های گرد ، شانه های کاملاً برجسته و اندکی اشاره به قهرمان کهکشانی ، طرح های مدی را با تلفیق یکپارچهسازی با سیستمعامل و آینده گرایی هالیوود تولید کرد. لباس های پر زرق و برق موگلر موفقیت چشمگیری داشتند و نشان دهنده پایان کامل دوره هیپی و شبح بدون ساختار آن بودند. Azzedine Alaia که به خاطر ترکیبات هیجان انگیز خود مشهور است ، بر شخصیت زن دهه 1980 تأثیر زیادی گذاشت. استاد انواع فنون که قبلاً فقط با مدل هایت کوتور شناخته می شد ، او بسیاری از مواد جدید و کم مصرف مانند اسپندکس و ویسکوز را آزمایش کرد. پایان ، سادگی و جنسیت محض ظاهری علاiaا باعث شد زنان هر نسلی با سبک اغواگرانه وی همذات پنداری کنند و در طول دهه 1980 به شکوه خاصی دست یافت و مورد توجه اعضای حرفه خود قرار گرفت. کلود مونتانا نیز طراحی های کاملاً معمولی آن دوران را ایجاد می کرد ، که طراحی های شانه دار و گسترده ای که غالباً از چرم ساخته می شدند ، در جهان آینده تیری موگلر و کریستین لاکروا ، که امواج شوکی را از طریق دنیای هایوت کوت ، با دامن های پرانتز ، بنه های گلدوزی شده ، شلوغی و کرینولین های خال خال که ریتم های فلامنکو را تداعی می کند. تعدادی از تازه واردان امیدوار کننده در دهه 1980 وارد صحنه مد شدند. آنجلو تارلازی ، یک تکنسین خارق العاده که زمانی در پاتو کار می کرد ، با لباسهای "دستمال" خود مطبوعات و مشتریانش را مسحور خود کرد. از پارچه های مربعی ساخته شده ، وقتی شما می خواهید آنها را بپوشید ، آنها کاملاً پیچیده تر از آنچه در ابتدا ظاهر شده است ، ظاهر می شوند. لباسهای او ، که همه آنها به سبک مایع و بدیع بودند ، که در آن برش و دوخت به حداقل ممکن می رسید ، بسیاری از مسافران پاریسی در دهه 1980 زنده می شدند. شانتال توماس ، ملکه جوراب ساق بلند و توری ، پیراهن فدائی خود را برای لباس زیر اغواگرانه و لباس شب که شبیه لباس شب بود و بالعکس برنده شد. گای پائولین یکی از اولین طراحانی بود که ظاهری سخت ، ساده و بدون سر و صدا را تبلیغ کرد. لباسهای او متناسب با کلاسیک بود و برای راحتی و سادگی ساخته شده بود ، و خطوط هماهنگ آنها با یک پالت رنگی ظریف و مواد ظریف تقویت شده بود. جوزف با نام خودش لباس های بافتنی مجلل را در امتداد خطوط کلاسیک طراحی کرد و لباس های سکسی و گشاد را در رنگ های خنثی ایجاد کرد. کارولینا هررا ، که مدتها به عنوان یکی از ظریف ترین اعضای ست جت شناخته می شد ، در سال 1981 مجموعه ای از مجموعه ها را برای زنان مانند خودش راه اندازی کرد ، که دارای لباسهای برش خورده بی عیب و نقص از لباس شب با کیفیت بالا و جذاب است. طراحان ژاپنی مانند Rei Kawakubo و Yohji Yamamoto ظاهری ارائه دادند که کاملاً با تصویر مد غالب آن زمان فاصله داشت. کفش های تخت ، بدون آرایش ، رزرو ، متانت و رازداری از ویژگی های این ظاهر مدرن بود. سرانجام ، این جزئیات از مدهای گذشته آغاز شد ، زیرا مکان های باستانی اروپا توسط این آنارشیست های مد ، که تأثیر آنها در شکل لباس ، در اواخر قرن 20 ، افسانه ای شد ، مورد بازنگری قرار گرفت.در مد آمریکایی ، سبک فریبنده و فریبنده دونا کاران و زیبایی روزمره رالف لورن بسیار تأثیرگذار بود. دونا کاران ، ستاره صحنه اجتماعی نیویورک ، رویکردی کاملاً شخصی و زنانه نسبت به ظاهر گاه به گاه شدید ، متواضع و متواضعانه حاکم بر لباس پوشیدن آمریکایی داشت. با راه اندازی برچسب شخصی خود در سال 1984 ، طراحی های وی محبوبیت فوری در میان زنان فعال شهری را به دست آورد که بسیار از لوکس بودن لباس های او بسیار استقبال می کنند. در سال 1971 رالف لورن یک بوتیک برای زنان و مردان در بورلی هیلز افتتاح کرد. سبک اشرافی او با قیمتی که یک آمریکایی معمولی از عهده آن برمی آید احساساتی را ایجاد می کند. برای نخبگانی که با انواع و اقسام مدهای آوانگارد روبرو بودند ، این یک نقطه تجمع بود و یک ظاهر کلاسیک را که برای یک زندگی فعال به تصویب رسیده بود ، تأیید کرد. شماره یک لباس آماده آمریکایی ، لورن با لباس های ورزشی و شلوار جین خود به همان اندازه موفق بود ، که به او امکان می داد به گسترده ترین طیف ممکن از طبقات اجتماعی و گروه های سنی برسد. عامل اصلی موفقیت موج جدیدی از لباس های ورزشی آمریکایی ، برچسب پری الیس بود که در سال 1978 تاسیس شد و از الیاف طبیعی و رنگی برای ایجاد مزیت های عمده در تغییرات اساسی استفاده می کرد. نورما کمالی با دامن های کوتاه ساخته شده از ژاکت های مخصوص بلوز ، بند لباس ، سربند و گرم کننده پا ، دویدن آهسته را مد روز جلوه داده است. کمالی همچنین دامن محبوب rah-rah را ایجاد کرد. همچنین محبوبیت بسیار زیاد لیبل ورزشی آدیداس ، که در دهه 1980 به سطح باور نکردنی اعتباری خیابانی دست یافت ، گروه هیپ هاپ Run DMC را برای انتشار تک آهنگ "My Adidas" در سال 1986 تحریک کرد قابل توجه است. طراح افسانه ای کفش Manolo Blahnik در دهه 1980 به شهرت رسیده است. تعدد روندهایی که در دهه 80 شکوفا شدند ، با رکود اقتصادی که در ابتدای دهه 1990 ایجاد شد ، کاهش یافت و تا حد زیادی روحیه خوش بینی را که برای صنعت مد بسیار سودمند است ، از بین برد.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 14:13:17 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-دهه1970-قسمت-دوم-zumwl0v18vo9در ایالات متحده ، روند کلی مد به سمت ساده سازی و دامن های بلندتر بود ، اگرچه بسیاری از خانم ها نسبت به طول میانی که احساس می کردند پیر می شوند ، واکنش منفی نشان دادند. از طرف دیگر ، شلوار موافقت یکپارچه را به دست آورد. شلوار جین بیشترین سود را از تبدیل شدن به یک بخش پذیرفته شده در صحنه مد آمریکا در دهه 1970 ، احترام تازه پیدا کرد که ناشی از گنجاندن آنها در مجموعه های تحت عنوان لباس ورزشی است. ستارگان جدید لباسهای آمریکایی بهترین چیزی را که از اروپا آموختند با صنعت عظیم پوشاک آمریکا تطبیق دادند. Calvin Klein و Ralph Lauren کم و بیش همزمان از بی هویتی برخاسته و به مسئله طراحی لباس برای زنان و مردان دنیای جدید پرداختند. طی دهه 1970 دو جنبش مخالف بر ایالات متحده حاکم بودند. از یک طرف ، نگاه متناسب و تک جنسیتی وجود داشت. از طرف دیگر ، یک سبک روان و بدون ساختار با احساس جذابیت دهه 1930. با نفوذترین طراح آمریکایی در آن زمان ، روی هالستون فاویک (معروف به هالستون) ، به گروه دوم تعلق داشت. کسب مقام مشهور در صحنه نیویورک ، استعداد ویژه او در سازگاری لباس ساخته شده برای اندازه گیری خاص با مفاهیم راحتی ، طبیعی بودن و آرامش بود. او با كفتن ها ، پیراهن های پیراهن دار ، djellabas ، لباس های شیفت فوق العاده سبک و تن پوش هایی که روی شلوارک کوتاه و پا گسترده ای پوشیده شده بود ، او نمادی از آن دوران بود و یک بازدید کننده منظم در اتاق VIP استودیو 54 پس از افتتاح آن در سال 1977 بود . جفری بین ، به دلیل برش های ظریف و پیچیده و استفاده از سیاه و سفید ، ستایش شد ، در طراحی ساده ساده ای که در آن برتری داشت ، در بیشترین موفقیت خود بود. لباس های کوچک هوشمند و کت و شلوارهای کاملاً برش خورده در جرسی ، پارچه ای و پشمی نقش مهمی در دلسرد کردن زنان آمریکایی از استفاده بیش از حد از لباس ها داشت. بیل بلاس ، که فعالیت خود را در سال 1962 راه اندازی کرد ، عادت به مسافرت در سراسر ایالات متحده را پیدا کرد تا بتواند خواسته های مشتری خود را بشنود. وی که یکی از محبوب ترین طراحان آن زمان بود ، تقریباً در برآوردن خواسته های مشتریانش بسیار موفق بود. سبک و نظم منظم وی به ویژه مورد علاقه زنان تاجر و همسران مدیران ارشد قرار گرفت. Betsey Johnson شروع به طراحی برای بوتیک Paraphernalia کرد. وی با استفاده از پارچه های وینیل و فلزی و تأکید بر ذکاوت ، تخیل و استقلال ، روح بی احترامی بی سابقه ای را در دهه 1970 به نیویورک وارد کرد. در مد رایج ، سبک لباس راک گلم ، که توسط مجریانی راک مانند دیوید بووی و مارک بولان استفاده می شد ، به ویژه در انگلستان بسیار تأثیرگذار بود. طراح الیو فیوروچی ظاهری کاملاً مشابه داشت. بوتیک وی در میلان مواردی از جمله چکمه های لاستیکی با رنگ روشن ، صندل های پلاستیکی دیزی ، خز تقلبی و کت های الهام گرفته از پاپ آرت را می فروخت. در طول دهه 1970 نسل جدیدی از بوتیک های لباس مردانه به وجود آمد و هدف آنها تغییر دکوراسیون ، تشریفات و پایگاه مشتری در یک تجارت سنتی "دشوار" بود. فروش لباس های شیک به مرد جوانی در پایان دهه 1960 هنوز در بسیاری از محافل به معنای زیر سوال بردن مردانگی او بود. شکل ظاهری مردان در دهه 1970 بیش از آنچه در یک قرن کامل تغییر کرده بود تغییر کرد. بسیاری از طراحان مد که انقلابی در ظاهر مردانه ایجاد کردند ، مدیون بسیاری از نوآوری های خود به Pierre Cardin بودند: شانه های باریک ، خطوط تنگ ، بدون کراوات ، بدون رابط ، لباس های دیگ بخار زیپ ، کت های کمر یا تونیک ، گاهی اوقات بدون پیراهن. لباس کار الهام بخشی از سبک کم رسم تر است ، و طراحان را ترغیب می کند که فراتر از لباس سنتی را نگاه کنند و به عنوان مثال ، از یک جنسیت استفاده کنند یا از عرضه گسترده لباس های دست دوم تحقیق کنند. گاهی اوقات این نوع لباس پوشیدن مردانه ، که اغلب به عنوان "هیپی" تقبیح می شود ، به عنوان یک نگاه عمدی به رسمیت شناخته می شود. در برخی مواقع دیگر ، به عنوان بخشی از یک حرکت یکپارچهسازی با سیستمعامل ، طراحان تجدید حیات ظرافت دهه 1930 را ارائه دادند. کشف لباس های قدیمی نظامی ، ترجیحاً خاکی و از ایالات متحده. کفش به سبک انگلیسی؛ پیراهن آکسفورد؛ تی شرت های بی عیب و نقص؛ ژاکت توید با شانه های خالی ژاکت های گردن V با رنگ روشن ؛ روسری های چاپ شده با ترمه که به دور گردن خود می پیچیدند ، یکنواختی خاصی را به ظاهر گاه به گاه بیتنیک کمد لباس مردانه در اواخر دهه 1970 تحمیل کرد.همچنین تحولات مد ایتالیایی که در این دوره اتفاق افتاده قابل توجه است. در طی دهه 1970 ، میلان در نتیجه صنعت آماده پوشیدن ، موقعیت خود را به عنوان دومین مرکز پس از پاریس به عنوان مرکز مد بین المللی تأیید کرد. 'alta moda' رم ، پایگاه مدافعان والنتینو ، کاپوچی و شون را ترجیح داد. ایتالیا با بهره گیری از روند غالب ضد مد ، زرق و برق جذابی را ارائه داد که هیچ ارتباطی با حکم هایوت بلند پاریس نداشت. در حالی که از یک سبک کاملاً مشخص بهره می برد ، مد ایتالیایی بسیار لوکس و پوشیده بود. احتمالاً دو طراح تأثیرگذار مد ایتالیایی در آن زمان جورجیو آرمانی و نینو سروتی بودند. جورجیو آرمانی اولین مجموعه خود را برای زنان در سال 1975 تولید کرد. از همان ابتدا ، این خط پویا ، شهری و کم اهمیت و الهام گرفته از آندروژن بود. آرمانی سبک محدودی را ارائه می داد که به شدت مورد توجه جمعیت رو به افزایش زنانی بود که اکنون به دنیای کار دسترسی دارند و به تدریج مناصب ارشد بیشتری را در آن اشغال می کنند. این تنها آغاز یک حرفه فوق العاده بود که در سال 1981 با راه اندازی Emporio Armani به بار نشست. در سال 1957 نینو سروتی بوتیک لباس مردانه Hitman را در میلان افتتاح کرد. او مردی با ذوق و فهم ، در سال 1976 اولین مجموعه خود را برای زنان ارائه داد. دو سال بعد ، او اولین عطر خود را روانه بازار کرد. سروتی در پیوند شغل یک صنعتگر موفق با یک طراح با کیفیت بالا ، موقعیتی بی نظیر در لباس آماده ایتالیایی را به خود اختصاص داد.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 14:08:47 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-دهه1970-قسمت-اول-kvxhw6bxddy3ملقب به دهه 'من' ؛ 'لطفاً خودت را لطفاً' کلید واژه دهه 1970 بود. برخی آن را پایان سلیقه می دانستند. این دهه با ادامه ظاهر هیپی در اواخر دهه 1960 ، با کافتان ، روسری های هند و لباس های تزیین شده با گل ، آغاز شد. شلوار جین فرسوده و ته زنگ باقی مانده بود ، رنگ کراوات هنوز محبوب بود و مد تک جنسیت قارچ بود. یک جنبش عظیم ادعای حقوق شهروندی سیاه پوستان همراه با تأثیر موسیقی روح از ایالات متحده آمریکا نوستالژی برای آفریقا و فرهنگ آفریقا ایجاد کرد. شیک تندرو و تحت تأثیر امثال جیمز براون ، دیانا راس ، آنجلا دیویس و پلنگ های سیاه در همه چیز ، از مدل موی آفریقایی تا کف سکو ، متأثر شد. طی دهه 1970 مارک های تجاری سهم خود را از بازار بین المللی بسیار افزایش دادند. همس از سال 1974 به زیر زانو افتاد تا اینکه سرانجام در سال 1977 به قسمت میانی گوساله رسید و خطوط شانه افتاد. پس از سال 1975 ، مدها تحت سلطه "ظاهر دیسکو" قرار گرفتند که شامل مدل های موی زنانه پر و مردانه ، لباس سه تکه اوقات فراغت بود. شلوارهای زنگوله ای در کل دهه محبوبیت دارند. شاید دو طراح خلاق ترین مد در دهه 1970 فرانسه Kenzo Takada و Sonia Rykiel بودند. کنزو ، ستاره بی چون و چرای مد پاریس در دهه 1970 ، الهام خود را از سراسر جهان گرفت و تأثیرات مردمی غربی و شرقی را با یک زندگی خارق العاده و درک غریزی از خواسته های مشتریان جوان خود مخلوط کرد. او با خطوط مایع ، چاپهای غیرمعمول ، لوازم جانبی زیرک و ظرافت هایی که تاکنون برای لباس پوشیدن بی سابقه بود ، دنیای مد را بسیار زیر و رو کرد. ملکه بافتنی های بغل در سال 1974 ، سونیا رایکل اولین پیراهن کش خود را با درزهای معکوس طراحی کرد. با این حال ، بیش از این ، او طیف وسیعی از لباس ها را ایجاد کرد که بسیار فردی بود و با این وجود می توان آنها را تقریباً در هر جایی پوشید. سبک رایکل ، که تحت سلطه لباسهای بافتنی سیال ، سیاههای تیره ، بدلیجات ، روسری های بلند شبیه بوآ و کلاه های قلاب بافی کوچک بود ، بازار آمریکا را فتح کرد و حتی تا امروز ریکیل را بسیاری از آمریکایی ها جانشین واقعی شانل می دانند. به دلیل پانک ، لندن نفوذ قابل توجهی بر مد و فشن حفظ کرد ، به ویژه در بوتیک های جاده کینگ ، جایی که بوتیک ویوین وستوود ، SEX ، که در سال 1971 افتتاح شد ، با باد غالب می وزد. این معبد آیکونکاسم انگلیس متمرکز بر لوازم جانبی فتیشیستیک و طیف وسیعی از لباس ها بود که گل میخ های لاستیکی و استیل نشانه های خارجی سادیسم اساسی بودند. در اصل جنبش پست مدرنیستی و شمایل گرایانه جنبش پانک واکنشی مستقیم به اوضاع اقتصادی در دوره رکود اقتصادی آن دوره بود ، وسیله ای برای نفرت که بیشتر جنبه سیاسی داشت تا سیاسی. پانک مانیفست خلقت از طریق بی نظمی را در قلب خود داشت. پانک ها با تی شرت های پاره شده ، مدل موی بومیان آمریکا ، داک مارتنز ، شلوارهای باند و زنجیرهای خود ، احساس انزجار کلی را در سراسر جهان صادر کردند. سبک محبوب دیگر بریتانیایی ، سبک قاطعانه غیر مدرن ، زنانه و غیرقانونی لباس بود که توسط لورا اشلی رواج یافت ، که متشکل از دامن های بلند و بلوزهای گردن بلند با گل های چاپی سنتی و با شال های قلاب بافی بود. لورا اشلی از اواسط دهه 1960 شروع به کار یک تجارت کوچک در ولز کرد و این شرکت تا زمان مرگ تصادفی صاحب آن در سال 1985 به گسترش خود ادامه داد. لورا اشلی تنها طرحی نبود که نگاه نوستالژیک به گذشته داشته است. مدهای مبتنی بر دهه های 1920 ، 30 ، 40 و 50 در بیشتر دهه محبوب بودند ، با فیلم های هالیوودی مانند پدرخوانده و گتسبی بزرگ و نمایشگاه های متعدد در مورد تاریخ لباس در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک بر محبوبیت آنها افزود. در ژاپن ، بوتیک های منطقه شیک Harajuku توکیو نسخه های بسیاری از ظاهر سنتی انگلیس و آمریکا را به فروش رساندند.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 14:06:00 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-دهه-1960-ani83jbkaq7cتا دهه 1960 پاریس به عنوان مرکز مد در سراسر جهان در نظر گرفته می شد. با این حال ، بین سالهای 1960 و 1969 یک لرزش اساسی در ساختار اساسی مد رخ داد. از دهه 1960 به بعد ، هرگز فقط یک روند یا مد غالب وجود ندارد ، بلکه انبوهی از امکانات ، که به طور جداگانه با تمام تأثیرات مختلف در سایر زمینه های زندگی مردم ارتباط دارد. شکوفایی و ظهور فرهنگ متمایز نوجوان ، همراه با جنبش ضد فرهنگ ، همه تأثیرات عمده ای بر مد خواهد داشت. بعد از 30 سال سبک لباس محافظه کارانه ، دهه 60 با نوعی بازگشت به دهه 1920 همراه بود که زنان بار دیگر ظاهری کودکانه با مدل های موی لبه دار و لباس هایی به تدریج نسبتاً کم داشتند. در آغاز دهه ، دامن ها تا زانو بودند اما به طور مداوم کوتاه و کوتاه می شدند تا اینکه دامن کوچک در سال 1965 ظهور کرد. در پایان دهه ، آنها از بالای جوراب شلواری شلیک کردند ، و گذار به لباس تنگ را اجتناب ناپذیر کرد. بسیاری از تغییرات اساسی در مد ، در خیابانهای لندن ایجاد شد ، با طراحان با استعدادی مانند ماری کوآنت (معروف به راه اندازی دامن کوتاه) و باربارا هولانیکی (بنیانگذار بوتیک افسانه ای بیبا). پاریس همچنین سهم خود را از طراحان جدید و انقلابی ، از جمله Pierre Cardin (معروف به خاطر طراحی های چشم انداز و ماهرانه برش) ، André Courrèges (معروف به لباس های آینده نگرانه و راه اندازی دامن کوچک همراه با ماری Quant) ، Yves Saint Laurent ( برای مدهای انقلابی و در عین حال ظریف) ، و امانوئل اونگارو (معروف به دلیل استفاده تخیلی از رنگ و تضادهای باروک جسورانه). در ایالات متحده ، Rudi Gernreich (معروف به آوانگارد و طراحی های آینده نگرانه) و James Galanos (معروف به لباس مجلل آماده برای پوشیدن) نیز به مخاطبان جوانی رسیدند. محل اصلی فروش این طراحان لباس جدید جوان ، بوتیک های کوچکی بود که لباس هایی را می فروشید که دقیقاً "یکبار مصرف" نبودند ، اما در مقادیر کم و در طیف محدودی از اندازه ها و رنگ ها ساخته می شدند. با این حال ، همه طراحان از سبک و روحیه جدید استقبال نکردند. در سال 1965 ، کوکو شانل اقدام به محافظت در برابر قرار گرفتن در معرض زانو کرد و بالنسیاگا با قاطعیت به تولید طراحی های زنانه و محافظه کارانه ادامه داد. شکل و سبک اصلی آن زمان ساده ، شسته و رفته ، اصلاح و رنگارنگ بود. کلاه ها در دهه گذشته زوال خود را آغاز کرده بودند و اکنون به استثنای موارد خاص تقریباً کاملاً منقرض شده بودند. پاشنه های بچه گربه پایین جایگزینی مناسب برای کفش پاشنه دار است. انگشتان نوک تیز در سال 1961 جای خود را به انگشتان انگشتی شکل و در سال 1963 به انگشت بادام داد. چکمه های تخت نیز با لباس های بسیار کوتاه در سال 1965 محبوب شدند و سرانجام آنها از ساق بلند شدند و به زانو رسیدند. دهه 60 برای اولین بار دسته گسترده ای از مدل های موی محبوب ، از جمله حباب ها ، بریدگی های بچه گانه و کندوهای عسل مشاهده شد. دو طراح برجسته و تأثیرگذار در دهه 1960 امیلیو پوچی و پاکو رابان بودند. طرح ها و چاپ های لباس ورزشی Emilio Pucci با الهام از هنر Op ، روانگردان و آگهی های تبلیغاتی قرون وسطایی ، شهرتی به وی بخشید که فراتر از محافل جامعه بالا بود. لباسهای شیک و شیک و لباسهای ساحلی او "Puccimania" ایجاد کرد که همگی بخشی از جنبشی برای آزادسازی فرم زنانه بود و امروزه طراحی های او مترادف دهه 1960 است. Francisco Rabaneda Cuervo (بعدها Paco Rabanne) اولین خانه مد خود را در سال 1966 افتتاح کرد و از همان ابتدا طراحی های کاملاً مدرن را تولید کرد. او به جای استفاده از مواد لباس معمولی ، لباس هایی از آلومینیوم ، رودوئید و قطعات فلزات قراضه ایجاد کرد. طراحی های او و همچنین تجربی بودن ، با آنچه زنان جوان ماجراجوی مدرن می خواستند بپوشند ، کاملاً هماهنگ بود. از جمله نوآوری های وی می توان به لباس بدون درز ، ساخته شده پس از آزمایش زیاد ، با پاشیدن وینیل کلرید روی قالب و لباس یکبار مصرف کم از کاغذ و نخ نایلون اشاره کرد. Rabanne همچنین اولین طراح مد بود که از مدلهای سیاه استفاده کرد ، که تقریباً منجر به اخراج وی از Chambre Syndicale de la Couture Parisienne شد. موفقیت عطر وی Calandre به حمایت از مناطق کم سودتر کار او کمک کرد ، در حالی که آرمانشهرستی او موقعیت بی نظیری را در دنیای محافظه کارانه هایوت اوت اطمینان داد.تا دهه 1960 پاریس به عنوان مرکز مد در سراسر جهان در نظر گرفته می شود. با این شرایط ، بین سالهای 1960 و 1969 یک لرزش اساسی در ساختار اساسی مد رخ داد. از دهه 1960 به بعد ، هرگز فقط یک روند یا مد غالب وجود ندارد ، همچنین از ویژگی های دیگری برخوردار است ، که به طور جداگانه با تمام انواع مختلف دیگر زمینه های زندگی مردم ارتباط برقرار می کند. شکوفایی و ظهور فرهنگ متمایز نوجوان ، همراه با جنبش ضد فرهنگ ، همه تأثیرات شدید ای بر مد خواهد داشت. بعد از 30 سال سبک لباس محافظه کارانه ، دهه 60 با نوعی بازگشت به دهه 1920 همراه بود که زنان بار دیگر به ظاهر کودکانه با مدل های موی لبه دار و لباس هایی به تدریج نسبتاً کم ساخت. در دهه اول ، دامن ها تا زانو بودند اما به طور مداوم کوتاه و کوتاه می شوند تا در سال 1965 ظهور کرد کوچک باشند. در پایان دهه ، آنها را از بالای جوراب شلواری شلیک کرده اند ، و می گذارند لباس های تنگ را اجتناب ناپذیر کرد. بیش از حد اساسی در مد ، در خیابانهای لندن ایجاد شد ، با طراحان با استعدادی مانند ماری کوآنت (معروف به راه اندازی دامن کوتاه) و باربارا هولانیکی (بنیانگذار بوتیک افسانه ای بیبا). پاریس همچنین سهم خود را از طراحان جدید و انقلابی ، از جمله Pierre Cardin (معروف به دلیل طراحی چشم های انداز و ماهان برش) ، André Courrèges (معروف به لباس آینده نگرانی و راه اندازی دامن کوچک همراه با ماری Quant) ، Yves Saint لوران (برای بیماری های انقلابی و در عین حال ظریف) ، و امانوئل اونگارو (معروف به دلیل استفاده از تخیلی از رنگ و تضمین باروک جسورانه). در آمریکا ، Rudi Gernreich (معروف به آوانگارد و طراحی آینده نگرانه) و James Galanos (معروف به لباس مجلل آماده برای پوشاندن) نیز به مخاطبان جوانی رسیدند. محل اصلی فروش این طراحان لباس جدید جوان ، بوتیک های کوچکی بود که لباس های را می فروشید که دقیقاً "یکبار مصرف" نبود ، اما در مقادیر کم و در محدودیت اندازه گیری اندازه ها و رنگ ها ساخته شده است. با این حال ، همه طراحان از سبک و روحیه جدید استقبال نکردند. در سال 1965 ، کوکو شانل اقدام به محافظت در برابر قرار گرفتن در معرض زانو کرد و بالنسیاگا با کیفیت برای تولید طراحی زنانه و محافظت از کارخانه ادامه داد. شکل و سبک اصلی آن زمان ساده ، شسته و رفته ، اصلاح و رنگارنگ بودجه است. کلاه ها در دهه گذشته زوال خود را آغاز کرده اند و اکنون به استثنای برخی از موارد خاص کاملاً کاملاً منقرض شده اند. پاشنه های بچه گربه پایین جایگزینی مناسب برای کفش پاشنه دار است. انگشتان نوک تیز در سال 1961 جایزه خود را به انگشتان انگشتی شکل و در سال 1963 به انگشت بادام داد. چکمه های تخت نیز با لباس های بسیار کوتاه در سال 1965 محبوب شدند و سرانجام آنها از ساق بلند شدند و به زانو رسیدند. دهه 60 برای اولین بار دسته بندی گسترده ای از مدل های موی محبوب ، از جمله حباب ها ، بریدگی های بچه گانه و کندوهای عسل مشاهده شد. دو طراح برجسته و تأثیرگذار در دهه 1960 امیلیو پوچی و پاکو رابان بودند. طرح ها و چاپ لباس های ورزشی Emilio Pucci با الهام از هنر Op ، روانگردان و آگهی های تبلیغاتی قرون وسطایی ، شهرتی به وی بخش که فراتر از محافظت از جامعه بالا بود بود. لباسهای شیک و شیک و لباسهای ساحلی او "Puccimania" ایجاد کرد که همگی بخشی از جنبشی برای آزادسازی فرم زنانه بود و طراحی آن در مترادف دهه 1960 است.از جمله نوآوری های وی می توان به لباس بدون درز ، ساخته شده پس از آزمایش زیاد ، با پاشیدن وینیل کلرید روی قالب و لباس یکبار مصرف از کاغذ و نخ نایلون اشاره کرد. Rabanne همچنین اولین طراح مد بود که از مدلهای سیاه استفاده کرد ، که شما را مجبور به اخراج وی از Chambre Syndicale de la Couture Parisienne کرد. موفقیت عطر وی Calandre به حمایت از مناطق کم سودتر برای کمک به شما ، در حالی که آرمانشهرستی اوضاع بی نظریه را در دنیای محافظت کارخانه های اوت اطمینان داد.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 14:02:32 +0430https://virgool.ir/@iranianjavaher/مد-در-دهه-1950-hjamwhheyclbپرواز در مواجهه با تداوم ، حمایت و منطق و پیش بینی های جامعه شناسانه ناب ، مد در دهه 1950 ، به دور از انقلابی بودن و مترقی بودن ، بیشتر از دهه قبل استفاده می شد. کل جامعه ای که در دهه های 1920 و 1930 اعتقاد زیادی به پیشرفت داشت ، اکنون بسیار با احتیاط بود. علی رغم این واقعیت که زنان حق رأی دادن ، کار و رانندگی با اتومبیل خود را داشتند ، آنها ترجیح دادند لباس هایی از مواد مجلل ، کمرهای کرست و دامن های چرخان تا وسط گوساله بپوشند. همانطور که مد به گذشته نگاه می کرد ، مدل هایت کوت یک تجربه احیا را تجربه کرد و تعداد زیادی از طراحان ستاره را ایجاد کرد که از رشد سریع رسانه ها سود زیادی کسب کردند. در طول دهه 1950 ، گرچه برای آخرین بار بود ، زنان در سراسر جهان همچنان تسلیم روندهای هایوته پاریس بودند. کریستوبال بالنسیاگا ، هوبرت دو جیوانچی و پیر بالمین سه نفر از برجسته ترین چهره های پاریسی آن زمان بودند. کریستوبال بالنسیاگا Esagri ، شهریار مقرون به صرف تجمل ، در اواخر دهه 1930 اولین مد خود را انجام داد. با این حال ، فقط در سالهای پس از جنگ بود که مقیاس کامل اختراع این طراح کاملاً اصلی مشخص شد. در سال 1951 ، او کاملاً شکل را تغییر داد ، شانه ها را باز کرد و کمر را برداشت. در سال 1955 ، او لباس تونیک را طراحی کرد ، که بعداً به لباس شیمیائی سال 1957 تبدیل شد. و سرانجام ، در سال 1959 ، کار او در خط امپایر به اوج خود رسید ، با لباس های کمر بلند و کت های برش خورده مانند کیمونو. تسلط او بر طراحی و خلق پارچه اعتقاد را نادیده گرفت. Balenciaga همچنین بعنوان یکی از معدود مدرسین در تاریخ مد مشهور است که می تواند با استفاده از دستان خود مدلهایی را طراحی کند ، برش دهد و بدوزد که نمادی از اوج هنر بودن او باشد. هوبرت دو جیوانچی اولین خانه مد خود را در سال 1952 افتتاح کرد و با جدا شدن های خود احساسی را ایجاد کرد که به دلخواه می توانست مخلوط شود. مشهورترین آن بلوز بتینا بود که از پیراهن ساخته شده بود و این مدل از مدل برتر او نامگذاری شده بود. به زودی بوتیک هایی در رم ، زوریخ و بوینس آیرس افتتاح شد. او فردی با سلیقه و تبعیض بی نظیر بود ، شاید بیش از هر طراح دیگر آن دوره ، بخشی جدایی ناپذیر از جهان بود که به تعریف ظرافت کم رنگ او کمک کرد. پیر بالمین سالن آرایش خود را در سال 1945 افتتاح کرد. او در مجموعه ای به نام "جولی مادام" بود که از سال 1952 به بعد بزرگترین موفقیت خود را تجربه کرد. چشم انداز بالمین از زن با لباس زیبا به خصوص پاریسی بود و با جلوه متناسب "نگاه جدید" ، با نیم تنه گسترده ، کمر باریک و دامن های کامل ، با تسلط بر پارچه های برش خورده و خیالی پارچه ها در ترکیب رنگ های ظریف ، نمونه ای از آن بود. مشتری پیچیده او با ظرافت مجلل ، خیاطی ساده و ظاهری طبیعی تر ، به همان اندازه در خانه بود. این تاجر با استعداد در کنار کارهای خود در زمینه هایوت کوت ، پیشگام یک طیف آماده لباس به نام Florilege شد و همچنین تعدادی عطر بسیار موفق را نیز به بازار عرضه کرد. همچنین بازگشت Coco Chanel (که از "نگاه جدید" متنفر بود) به دنیای مد قابل توجه است. پس از تعطیلی سالن های خود در سال های جنگ ، در سال 1954 ، بیش از هفتاد سال سن ، وی بازگشتی را به صحنه آورد و در 5 فوریه مجموعه ای را ارائه داد که شامل طیف وسیعی از ایده ها بود که توسط زنان سراسر جهان تصویب و کپی می شد: کت و شلوار کوچک معروف بافته شده او با زنجیرهای طلایی ، جواهرات براق لباس ، بلوزهای ابریشمی با رنگی که متناسب با روتختی کت و شلوار ، توئیدهای براق ، دکمه های تک رنگ ، کمان های ابریشمی مشکی تخت ، قایقران ، کیسه های لحاف دار روی زنجیرها و لباس های شب و خزهایی است که از آنها تعجب کرد سادگی ماینبوچر متولد آمریکا با وجود اینکه یک طراح مد بالا بود ، لباس های نظامی و غیرنظامی را نیز طراحی کرد. در سال 1952 ، او لباس فرم زنان دریایی را با ترکیب زنانگی و عملکرد ، دوباره طراحی کرد. طراحی مجدد قبلی شامل لباس فرم برای WAVES (زنان پذیرفته شده برای خدمات اضطراری داوطلب) در سال 1942 و طرح های یکنواخت برای دختران پیشاهنگی ایالات متحده و صلیب سرخ آمریکا در سال 1948 است. "نگاه جدید" دیور (که اولین بار در سال 1947 به نمایش درآمد) محبوبیت کمربندها و کرستل های همه در یک را زنده کرد. در اوایل دهه 1950 ، خیلی از خانه های مد لباس از علاقه به "لباس زیر" برای راه اندازی خطوط خود استفاده کردند ، بلافاصله پس از اینکه بسیاری از تولید کنندگان لباس زیر شروع به ساخت مارک های خود کردند. در سال 1957 ، جین راسل از سوتین "Cantilever" استفاده کرد که به طور علمی توسط هوارد هیوز طراحی شده بود تا ظاهری شجاعانه را به حداکثر برساند. اختراع لایکرا (که در ابتدا "فیبر K" نامیده می شد) در سال 1959 انقلابی در صنعت لباس زیر ایجاد کرد و به سرعت در تمام جنبه های لباس زیر زنانه گنجانده شد.بعد از جنگ ، ظاهر آمریکایی (که متشکل از شانه های گشاد ، کراوات های گل ، شلوارهای پا صاف و پیراهن هایی با یقه های بلند و نوک تیز بود ، که اغلب به جای آویز زدن به بیرون آویزان می شدند) در بین مردان اروپا بسیار محبوب شد. برخی از تولیدکنندگان لندن احیای ظرافت ادواردیان را در مد مردان آغاز کردند و یک سبک یکپارچهسازی با سیستمعامل تنگ را انتخاب کردند که هدف آن جذابیت سنت گرایان بود. این نگاه ، که در اصل متوجه جوان محترم شهر بود ، به سبک پسران تدی ترجمه شد. ظاهر ایتالیایی که توسط کاراسنی ، بریونی و سیفونلی رواج پیدا کرد ، توسط نسل کاملی از جوانان عاشق ، در دو طرف اقیانوس اطلس مورد توجه قرار گرفت. شطرنجی در مد 1950 مردان ، چه برای پیراهن و کت و شلوار ، همراه با مدل موی دم دم ، که معمولاً به عنوان نمادی از شورش نوجوانان تلقی می شد و در مدارس ممنوع بود ، بسیار رایج بود. در نیمه دوم دهه 1950 ، حرکت عمومی به سمت لباس های کم رسم تر ، به ویژه در میان مد های مردانه ، صورت گرفت. کلاه فدورا و هومبورگ ، و همچنین کت های ترانشه ، پس از اینکه از سال 1920 به عنوان قطعات استاندارد لباس مردانه ، از کاربرد گسترده ناپدید شد (این روند قبلاً چند سال قبل در ساحل غربی غیررسمی ایالات متحده آغاز شده بود). طراحان هالیوود نوع خاصی از زرق و برق را برای ستارگان فیلم های آمریکایی ایجاد کردند و لباس هایی که مانند افرادی مانند مرلین مونرو ، لورن باکال یا گریس کلی می پوشیدند به طور گسترده کپی شد. به طور کمی ، لباسی که یک بازیگر در یک فیلم هالیوود می پوشد مخاطبانش بسیار بیشتر از عکس لباسی است که توسط یک مدرس طراحی شده در یک مجله که توسط بیش از چند هزار نفر خوانده نمی شود ، مخاطب خواهد داشت. حتی بدون تلاش برای پیگیری تمام سبک های پاریس ، طراحان لباس آن نسخه اصلی خود را از کلاسیسیسم متمرکز کردند که قرار بود بی انتها ، چاپلوسانه و فتوژنیک باشد. با استفاده از مواد ظاهری مجلل ، مانند پولک ، نوعی پارچه ابریشمی و خز ، لباس ها خیلی ساده بریده می شد ، که اغلب جزئیات به یادماندنی را شامل می شد ، مانند پشت کمر به لباسی که فقط وقتی زن بازیگر رویش را از دوربین برگرداند ، مشخص شد یا برخی از لوازم جانبی مخصوصاً خیره کننده. با نفوذترین و مورد احترام ترین طراحان هالیوود از دهه 1930 تا 1950 ، ادیث هد ، اوری کلی ، ویلیام تراویلا ، ژان لوئیس ، تراویس بانتون و گیلبرت آدریان بودند. لباس های زنانه روزمره در طول این دهه از کت های بلند ، کلاه هایی با حجاب های کوچک و دستکش های چرمی تشکیل شده بود. لباس های تا زانو همراه با گردنبندهای مرواریدی که بلافاصله توسط بانوی اول مامی آیزنهاور محبوب شدند. موهای کوتاه و کوتاه مدل موی استاندارد زنان در آن دوره بود. در اواخر دهه ، تولید لباسهای غیر گیره ای بسیار محبوب تر از گذشته شده بود و این امر باعث دسترسی بی سابقه مردم به سبک های مد روز شد.iranianjavaheriranianjavaherSat, 05 Jun 2021 13:58:37 +0430