https://virgool.ir/feed/@imzucchiniزوکینی ام. اینجا اگر حس کنم چیزی جالبه درموردش می‌نویسم.fa2026-11-12 00:17:34https://files.virgool.ir/upload/users/1426802/avatar/rkbIc7.jpeghttps://virgool.ir/@imzucchinihttps://virgool.ir/@imzucchini/myfathersdragon-bu8azyo1vzwc(این متن داستان فیلم را لو می دهد)انیمیشن اژدهای پدرم، بر اساس رمانی با همین نام، ساخته ی استودیو ایرلندی کارتون سالون که به سبک بصری خاص خود شهرت دارد، بار دیگر این جمله معروف نیل گیمن در کتاب کورالاین را به ما یادآوری می کند: معنی شجاعت این نیست که نترسی. شجاعت یعنی بترسی، خیلی بترسی، بدجوری بترسی، ولی بازم کار درست رو انجام بدی.این فیلم داستان شخصیت هایی را روایت می کند که همه در ترس زندگی می کنند. مثل همه ما؛ البته که برخورد آن ها با این ترس های عمیق متفاوت است، باز هم مثل همه ما.شروع ماجراداستان فیلم درمورد مقطع زمانی سختی در زندگی پسربچه ای به نام المر است. این خاطره از زبان دختر المر در زمانی نامعلوم در آینده روایت می شود. دختر، قصه پدرش را با این جملات آغاز می کند: پدر من خیلی وقت پیش به دنیا اومده ولی اونم مثل همه بچه های دیگه ست؛ با زانوهای احتمالا زخمی و رویاهای غیرممکن.در همین حال ما پدر را در دوران کودکی می بینیم که درحال پیدا کردن اجناس مورد نیاز مشتریان در مغازه مادرش است. همه چیز برای یک زندگی شاد و بی دغدغه آماده است. المر و مادرش در کنار هم به خوبی به کار های مغازه کوچکشان رسیدگی می کنند و مردم آن شهر کوچک و سبز همه از وجود این مغازه در شهرشان خرسندند.اما همانطور که مطلعیم، اوضاع همیشه یکسان نیست. بالا آید سیاهی یک روز. بله. آن روز فرا رسید. مردم شهر به مرور مهاجرت کردند و دیگر کسی نماند که از این مادر و پسر چیزی بخرد. دلا، مادر المر که گلشیفته فراهانی صدا پیشگی او را به شایستگی برعهده داشته است، تصمیم می گیرد تا با پسرش به شهری دیگر نقل مکان کنند. آن ها به شهری شلوغ رفته و خانه ای نه چندان مجلل اجاره می کنند. المر و دلا عهد می بندند تا با جمع کردن پول در قلک، بتوانند دوباره مغازه ای باز کنند و زندگی زیبای خود را در این شهر جدید احیا کنند.زمانی که شرایط مالی این خانواده دونفره سخت تر می شود، مادر ناچار است پول های داخل قلک، و در نتیجه تنها ذخیره ی امید المر برای احیای زندگی سابق را صرف مخارج روزمره کند. پس از کشمکش بسیار و دعواهای لفظی، المر گربه ای که به تازگی با او ارتباط دوستانه ای برقرار کرده است را برداشته و به سمت اسکله می دود.خلاصه این که گربه ی داستان راهکاری برای المر پیدا کرده و او را به جستجوی یک اژدهای توانمند می فرستد. المر در نزدیکی جزیره ای که اژدها در آن زندگی می کند، به حقیقت ماجرا پی می برد؛ جزیره در حال غرق شدن است و ساکنین آن، اژدها را برای بالا کشیدن جزیره به بند کشیده اند. چرا گربه المر را به این موقعیت پیچیده فرستاد؟ برای آزاد کردن اژدها از این بندها.این که در پایان چگونه المر و بوریس (اژدهای مذکور) با حیوانات جزیره کنار می آیند در فیلم به وضوح و با جزئیات به تصویر کشیده شده است؛ اما انگیزه و ترس های هر کدام شخصیت اصلی چیست؟ چرا المر به بوریس کمک می کند تا جزیره را نجات دهد؟ چرا حیوانات ساکن جزیره از آزادی بوریس خوشحال نمی شوند؟ چرا بوریس بعد از این همه سال تلاش همچنان موفق به نجات جزیره نشده است؟ اصلا بوریس چگونه از این جزیره سر در آورده است؟تمام شخصیت های فیلم به دلیل وجود یک خطر بزرگ با یکدیگر رو به رو می شوند؛ غرق شدن جزیره و ساکنانش. همه ی آن ها در سایه وحشت و اضطراب زندگی می کنند.بوریس اژدهایی است که باید مثل نیاکانش جزیره را برای صدسال آینده از خطر غرق شدن حفظ می کرده است، اما او برعکس تصویر هک شده از اژدهایان سابق بر صخره ها، دست و پا چلفتی و حیران است. او حتی ویژگی های یک اژدها مثل آتش هم وحشت دارد، از آب می ترسد و در پرواز بسیار ضعیف عمل می کند.سایوا به نمایندگی از تمام سکنه، گوریل پیری است که موظف است تمام حیوانات را در آسایش و امنیت نگهداشته و اکنون نمی داند با یک اژدهای ناتوان چه کند. همه امیدوارند که آراتوا، لاکپشت دانا جوابی برای این مسائل داشته باشد، اما تنها سایوا می داند که او سالهاست که مرده. ترس از به دوش کشیدن چنین مسئولیت سنگینی آن هم به تنهایی، عملا سایوا را فلج کرده است.المر در ابتدا با وحشت از دست دادن زندگی قبلی در مغازه مادرش پا به فرار گذاشته و اکنون که دوستانی جدید در جزیره پیدا کرده است ترس از دست دادن آن ها نیز به زندگی او اضافه شده است. المر سعی دارد وانمود کند که از چیزی نمی ترسد و ادای شخصیت شجاع داستان را دربیاورد. درست همان کاری که مادرش با او می کرد. المر به همه شجاعتی دروغین عطا کرده و مدعی است که هرگز از چیزی نمی ترسد. او همان اشتباهی که مادرش در مقابل او کرده بود را در مقابل دوست جدیدش بوریس تکرار می کند.اما برخورد هر کدام از این شخصیت ها با عامل وحشت در جزیره است که تمایز اصلی را ایجاد می کند. سایوا زیر سایه دروغ آرامش جزیره را حفظ می کند. سایوا نیز برای حیوانات همان دلا برای المر است. او در جمله ای بی نظیر هنگام صحبت با المر می گوید: می دانستم قبل از اینکه دریا ما را خفه کند، ترس این کار را خواهد کرد.آتش زیر خاکسترسایوا با پنهان کاری درمورد مرگ آراتوا که پاسخ تمام سوالات و ابهامات بود، آتشی را در زیر خاکستر پنهان می کند. او حتی پس از دیدن بوریس، با استفاده از ترسی که در وجود وی یافته بود، یوغ بردگی بر گردن او انداخته و او را وادار به زندگی دروغین می کند. سایوا به بوریس القا می کند که او با همین تلاش های بیهوده، در حال نجات دادن جزیره است. از طرفی به حیوانات نیز گوشزد می کند که چیزی برای نگرانی وجود ندارد و آن ها را از سایه ترس در امان نگه می دارد. سایوا در سرتاسر زندگی اش با انکار عوامل وحشت، سعی بر فرار کردن از این ترس ها داشته است و دیگر ساکنین جزیره را نیز در این ترس شریک کرده است.بوریس با بردگی کردن و قربانی کردن خود، سعی دارد از اضطراب این مسئولیت سنگین شانه خالی کند. او در واقع وانمود می کند که تمام تلاش خود را کرده و نتیجه نمی گیرد. ترس از شکست و اضطراب مسئولیت چنان او را فلج کرده است که مرگ و قربانی شدن را به تلاش برای بهتر کردن زندگی خود و دیگران ترجیح می دهد. او با سپردن خود به دست سایوا مسئولیت هر نتیجه ای که اعمالش برای او به همراه دارند را از دوش خود بر می دارد. گاهی مسئولیت زندگی خودمان به قدری اضطراب آور است که ترجیح می دهیم با قربانی کردن خود، بار روانی این وظایف را سبک تر کنیم. اما این تلاش ها بیهوده خواهد بود، چرا که ناخودآگاه همیشه از حقیقت ماجرا آگاه است و هیچ گاه نمی توانیم بر آن غلبه کنیم؛ جایی که من با عنوان ناخودآگاه و بوریس با عنوان " ته دل" یا Pit of Stomach به آن اشاره می کنیم. آن جاست که اشتباهات، شکست ها و ترس های مان را پنهان کرده ایم.و المر، هنگامی که خالی شدن قلک را دید، از مرگ آراتوا مطلع شد یا حتی از نجات جزیره نا امید شد، سعی داشت با پنهان کردن ترسش از بوریس، روحیه او برای مبارزه را تضعیف نکند.تفاوت برخورد المر با سایوا و بوریس در همین نوع مواجهه با ترس است. سایوا به عنوان پیر دانا، آرامشی که با تجربه ایجاد می شود را در خود دارد اما می داند اگر حقایق را با دیگران در میان بگذارد آن ها ظرفیت پذیرش آن را نخواهند داشت. او از همه چیز آگاه است و هر احتمالی را پذیرفته است، اما برای حفظ آرامش و نظم، وادار به پنهان کاری می شود؛ چیزی شبیه به نقش شخصیت Stonekeeper در انیمیشن Smallfoot.بوریس ترس هایش را به قدری عمیق در ناخودآگاهش (ته دلش) دفن کرده است که حتی خودش هم دیگر از ماهیت آن ها مطمئن نیست. المر اما به ترس هایش آگاه است. او مضطرب است و از این مسئله آگاه است اما تصمیم گرفته است به عنوان ناجی این حیوانات، خود را قهرمانی بی نقص و دلیر نشان دهد. اینجاست که به جملۀ اول همین متن بر می گردیم. همان بازتعریف نیل گیمن از شجاعت. هنوز هم تعریف عام از فرد شجاع همان کسی است که از چیزی نمی ترسد. اما در انیمیشن اژدهای پدرم، هم با داستانی پر از شخصیت های مضطرب و هم با عناصر بصری مختلف، این تعریف اصلاح شده و به تعریف نیل گیمن نزدیک تر می شویم. واضح ترین اشاره به این تعریف اشتباه و نحوه شکل گیری آن همان صحنه ای است که بوریس و المر با نقش هک شده بر صخره از آخرین اژدهای ناجی رو به رو می شوند. این تصویری ایده آل از یک اژدهای قدرتمند و شجاع است. تصویری که ذره ای شبیه ظاهر بوریس نیست. درست مثل تصاویری که جامعه از ایده آل در هر زمینه برای ما ساخته است. ما هیچ شبیه ایده آل های زیبایی و خوشبختی نیستیم. درست همان طور که می ترسیم و شبیه یک قهرمان دلیر فیلم های تلوزیونی نیستیم. بوریس از ترس فلج شده است چرا که فکر می کند یک اژدهای قدرتمند اصلا شبیه او نیست. اژدهای قدرتمند از آب و آتش نمی ترسد. اژدهایی که به تنهایی یک جزیره را نجات بدهد ظاهری متفاوت دارد. بوریس با دیدن منجی جدیدش که او را از بند بردگی سایوا رها کرده است، امیدی برای رسیدن به خواسته هایش پیدا کرده است. خواسته هایی که از ترس شکست در اعماق قلبش آن ها را دفن کرده بود.اما چرا بوریس فکر می کند می تواند به المر تکیه کند؟ چون که المر تصویر یک قهرمان را دارد. او بزرگترین ضعف بوریس یعنی ترسیدن از چیزهای مختلف را در خود ندارد. ما می دانیم که بوریس از شدت اضطراب و استیصال به اسکله فرار کرده و سر از این جزیره در آورده است. اما بوریس و دیگران او را به چشم مبارزی نترس می بینند که راهی برای آزادی خواهد یافت. المر با پذیرش مسئولیت های متعدد و پنهان کردن سنگینی اضطراب این وظایف، به تکمیل این تصویر قهرمانانه از خود دامن می زند.جایی که خورشید از پشت ابر بیرون می آیدزمانی که المر و بوریس تلاش می کنند حیوانات را ترغیب به همکاری کنند به دروغ به آن ها می گویند که با آراتوا دیدار کرده اند و راه نجات را می دانند. اینجاست که سایوا مجبور می شود برای برگرداندن همه چیز به حالت قبلی، پرده از رازی بزرگ بردارد. او در مقابل همه از مرگ آراتوا خبر داده و از بوریس می خواهد دست از دروغگویی بردارد. او با تحقیر بوریس سعی دارد او را به بردگی سابق باز گرداند. حرف هایی که سایوا برای قانع کردن بوریس به او می زند به بهترین نحو نوع رابطه بین این شخصیت ها را به ما نشان می دهد: روزی که اومدی اینجا رو یادته اژدها؟ خودتم نمیدونستی چجوری این جزیره رو نجات بدی. من بهت یاد دادم کاری رو بکنی که خودتم می دونستی نمیتونی. حالا فقط باید با من برگردی تا دوباره جزیره رو با هم نجات بدیم.درست مثل والدی که با یادآوری گذشته و ناتوانی فرزند، قصد دارد از استقلال او جلوگیری کند چرا که فکر می کند می داند صلاح کار کجاست. همان رفتاری که المر کمی بعد با بوریس انجام می دهد.بوریس با طی کردن این مسیر طولانی در کنار المر و بازیابی توانایی پروازش حالا تسلط بیشتری بر اوضاع دارد و ناگهان تصمیم می گیرد تا بالاخره با ترسش رو به رو شود. او همواره با ترس از آتشی که در مرکز جزیره از زمین زبانه می کشد سعی داشت تا از آن مکان دور شود. سایوا با سو استفاده از همین ترس او را به بند کشید و به زمین زنجیر کرد. او همواره درحال تلاش برای فرار بود ولی هر چه بیشتر تلاش میکرد وزن جزیره را با خود بالاتر می کشید. حالا پس از آزادی، خود به همان مهلکه برگشته است و این بار داوطلبانه برای نجات جزیره به مرکز آن رفته است. المر از او خواسته است تا دوباره با بندها جزیره را بالا بکشد. اما این بوریس با بوریس سابق متفاوت است. او این بار داوطلبانه به اعماق ترسش پرواز کرده است. او را دیگر نمی توان به بند کشید. بوریس آزاد به راه حل های واقعی تری هم نیاز دارد. او بالاخره می خواهد به مرکز ترس سقوط کرده و دوباره بر خیزد. پس المر را از خود جدا کرده و تنهایی به سمت آتشی که از حفره ی مرکز جزیره زبانه می کشد حرکت می کند. او وحشت زده از رو به رو شدن با بزرگترین ترسش، بار دیگر در از حرکت می ایستد. حالا نوبت المر رسیده تا آخرین راز را هم برملا کند. او بوریس را پیش از رفتن به حفره آتش در آغوش کشیده و می گوید: منم می ترسم. من همیشه می ترسم. همش سعی می کنم بفهمم داره چه اتفاقی میفته ولی نمیتونم. برو آتیشت رو بگیر، منم اینجا منتظرتم.المر که قهرمان بوریس بود هم به ترس هایش اعتراف می کند؛ اما همچنان هر دو می دانند که چگونه این مسیر پیچیده را طی کرده اند. هرکدام طعم شیرین مسئولیت پذیری و انجام کار درست را چشیده اند. دیگر هیچ ترسی نمی تواند جلوی آن ها را بگیرد. حالا در آغوش هم، به جای فرار از ترس، مفهوم شجاعت را بار دیگر تعریف می کنند: معنی شجاعت این نیست که نترسی. شجاعت یعنی بترسی، خیلی بترسی، بدجوری بترسی، ولی بازم کار درست رو انجام بدی.ممنون از وقتی که برای خوندن این متن گذاشتین.صفحۀ اینستاگرام من: Instagram.com/ImzucchiniIm ZucchiniIm ZucchiniMon, 13 Mar 2023 03:25:36 +0330https://virgool.ir/@imzucchini/seabeast-dvlx319cdlobسلام. توی این متن می‌خوام از انیمیشنی حرف بزنم که اولین بار برای من خیلی بیش از توقعم عمل کرد و تا اواسط فیلم فکر نمی‌کردم با چنین محتوایی ازش رو به رو باشم. این یادداشت رو می‌خوام بر پایه مقایسه این انیمیشن با انیمیشن How to Train Your Dragon بنویسم به این دلیل که به نوعی ایده یک خطی هردوی این انیمیشن‌ها باهم مشترکه.اگر وارد جزئیات ایده ها نشیم و کلیات رو در نظر بگیریم، با همچین موقعیتی رو به روییم:یک روستا که سالهاست با هیولاهایی ناشناخته مبارزه می‌کنه و در هربار رویارویی با اون هیولاها بسیار آسیب می‌بینه. یک یا دو شخصیت جوان با فکر باز و بدون تعصب با این هیولاها رو به رو شده و متوجه اشتباه بودن باورها و سنت های گذشته شده و به واقعیت جدیدی از ماهیت هیولاهای مذکور دست پیدا می‌کنن.این تعریف از ایده بدون توجه به جزئیات بر هر دو فیلم صدق می‌کنه. در واقع اگر ایده کلی انیمیشن HTTYDرو برداریم و به جای هیولاهایی در آسمان، بنویسیم هیولاهایی در دریا، دقیقا ایده کلی انیمیشن Sea Beast رو تعریف کردیم. موارد زیادی حتی در جزئیات هم به وضوح از HTTYD الهام گرفته شدن. جلوتر به چند مورد از جزئیات مشابه در هر دو فیلم اشاره می‌کنم.در هر دو فیلم شخصیت های اصلی با کشتن و نابود کردن هیولاها به زندگیشون معنا می‌بخشن چون معتقدن که دارن مردم رو از دست هیولاهای وحشی نجات می‌دن. (اگر یادتون بیاد هیکاپ به دلیل ضعف فیزیکی که مایه خجالتش هم بود، داشت سعی می‌کرد با فناوری و ساخت سلاح های جدید در نابودی دشمن روستاشون شریک باشه.)در هر دو فیلم شخصیت های اصلی که شغلشون نابود کردن هیولاها بود(یا آرزو داشتن باشه)، بعد از رویارویی بی واسطه با دشمنشون، به واقعیت ماجرا و طبیعت موجودی که اهریمن میدونستنش پی بردن. (هیکاپ بعد از برخورد اتفاقیش با خطرناک ترین اژدهای شناخته شده و مِیزی با بلعیده شدن توسط خطرناک ترین هیولای دریایی)در هر دو فیلم شخصیت های اصلی از خانواده هایی شکارچی میان و از بچگی با تفکرات ضد دشمن و میهن پرستانه بزرگ شدن. هیکاپ خانواده ای کاملا متعصب داره و پدرش از مهم‌ترین شکارچیان روستاست. استرید(دختری که هیکاپ بهش علاقه داشت) از حرفه‌ای ترین نوجوان های روستا در مبارزه با اژدهاست. همینطور در Sea Beast مِیزی پدر و مادری داشته که هر دو شکارچی بودن و در همین راه جونشون رو از دست داده‌ن، بقیه عمرش رو هم در یتیم خونه ای گذرونده که مخصوص بچه های شکارچیان بوده و در همون صحنه اول وقتی مسئول یتیم خونه میاد بالاسر بچه ها، به مِیزی تفکرات میهن پرستانه و حمایت از حاکمین رو بهش یادآوری می‌کنه. در همین صحنه ما می‌فهمیم که مِیزی نه تنها از پدر و مادری شکارچی میاد، بلکه در محیطی با تربیت ایدئولوژیک بزرگ می‌شه و به اندازه کافی دلیل برای تنفر از هیولاها داره. از طرف دیگه، جیکوب به عنوان همراه میزی در سفر معنویش، کسیه که مثل مِیزی والدینش رو از دست داده و بعد توسط مشهور ترین و با سابقه ترین شکارچی جزیره یعنی کپتن کرو به سرپرستی گرفته شده. جیکوب هم مثل مِیزی، توسط هیولاها یتیم شده و بعد زیرنظر پدرخوانده ای متعصب(طبیعتا با سیستم تربیتی ضد هیولاها) پرورش پیدا کرده. هم هیکاپ و هم میزی و جیکوب، در سیستم هایی تربیت شدن که هدفشون پرورش فرزندی با تعصب بر سنت ها و باور های معمول جامعه بوده.در هر دو فیلم دشمنی که به دوست تبدیل می‌شه، هم از نظر نقشی که در داستان ایفا می‌کنه و هم از نظر دیزاین کارکتر، شباهت بسیار زیادی دارن. بی دندون یا Toothlessو قرمز یا red هر دو صورت گرد، دندون های مرتب و چشم های گربه‌مانندی دارن که در مجموع صورتشون رو در اصول بصری دوستانه و مهربون نشون می‌ده. اما درمورد نقش داستانی‌شون هم، در هر دو فیلم، هیولایی که با شخصیت های اصلی دوست می‌شه در افسانه ها و در موقعیتی که افراد داستان زندگی می‌کنن، خطرناک ترین هیولا شناخته می‌شه.در هر دو فیلم شخصیت های منفی داستان، پدران متعصب شخصیت های اصلی هستند. و باز در هر دو داستان پسر (هیکاپ و جیکوب) برای اینکه جلوی پدر رو بگیره تلاش بسیاری می‌کنه اما پدر قانع نمی‌شه. و بعد پدر (استویک و کپتن کرو) هیولایی که با پسرش دوست شده و سنت ها رو شکسته رو به بند می‌کشه و به استدلال های فرزند جوانش توجهی نمی‌کنه. بعد در جایی که پدر داره نوع دشمن رو نابود می‌کنه (استویک در حمله به لانه اژدها و کپتن کرو در تحویل قرمز به پادشاه)چندین مورد تشابه دیگه هم در هر دو انیمیشن وجود داره اما برای اینکه حوصلتون سرنره، به همینا اکتفا می‌کنم. اما اگر انقدر ایده های هر دو فیلم در کلیات و جزئیات شبیه به هم‌دیگه‌ن، پس وجه تمایز Sea Beast کجاست؟وقتی انیمیشن Sea Beastرو تماشا می‌کنید، به خاطر شباهت هایی که بالا گفتم، تا اواسط داستان شما احتمالا تصور می‌کنید با یک کپی نسبتا قوی از HTTYD رو به رو هستین. من که همچین برداشتی داشتم؛ و با وجود خوب بودن محتوا و اجرا، در نهایت به خاطر کپی بودنش اونقدر که باید جدی نمی‌گرفتمش. اما کم کم هرچی به اواخر فیلم نزدیک شدم، احساس کردم داستان داره با پیچش های جدید، راه خودش رو از HTTYDجدا می‌کنه. انیمیشن Sea Beast در مضمون و پیام نهایی، به سمتی رفت که از نظر من باعث می‌شه بتونیم کاملا یک اثر مستقل از HTTYDمحسوبش کنیم و دیگه نتونیم به راحتی برچسب کپی بودن بهش بزنیم. این همون جاییه که پیکاسو می‌گه آرتیست خوب کپی نمی‌کنه، می‌دزده. این انیمیشن به شکلی ماهرانه ایده کلی HTTYD رو دزدید و مال خودش کرد. البته قطعا نقاط ضعفی هم داشت به عنوان مثال اینکه شاید یه جاهایی قابل پیش بینی می‌شد داستان، اما تمرکز من توی این متن بیشتر وجه تشابه و تمایز این انیمیشن با HTTYD بوده و اینکه چطور تونست خودش رو از زیر سایه ایده اون بکشه بیرون. اما منظورم از این پیچش های داستانی و پیام‌هایی که Sea Beast رو تبدیل به اثر مهمی کرده، کدوم بخش های داستانه؟ جلوتر کمی جدی تر درمورد این مفاهیم و سوالات مطرح شده در فیلم توضیح می‌دم.یکی از مفاهیم جدی مطرح شده در این انیمیشن، قهرمان‌سازی در زمانه جنگ در کشورهاست. در اینکه افرادی که حاضر اند برای نجات جان دیگران از زندگی خود گذشته و به جنگ با دشمن بروند قهرمانان آن مردم هستند کمتر کسی می‌تواند تردیدی داشته باشد؛ اما سوالی که تعریف کلماتی مثل قهرمان را به چالش می‌کشد، اینجاست که آیا قهرمانان همیشه کار درست را انجام می‌دهند؟ این سوال اساسی این داستان است. تأکید فیلم روی این مفهوم تا حدی پیش می‌رود که نه تنها به بیان غیر مستقیم آن بسنده نمی‌کند، بلکه با دیالوگ "تو می‌تونی که قهرمان باشی ولی بازم اشتباه کنی"، از اینکه ما به این سوال فکر کرده باشیم مطمئن می‌شود. قهرمان های داستان ما که برترین آن‌ها اعضای کشتی inevitable هستند، آن‌هایی در مدح سرگذشت قهرمانانه و مبارزات دلیرانه‌شان کتاب‌ها نوشته اند، حالا با تلخ ترین حقیقت زندگی‌شان رو به رو شده اند. شکار هیولا که در تمام عمر به زندگی و مهمتر از آن به قهرمانی‌شان هویت و معنا می‌بخشید، حالا تبدیل به بزرگ‌ترین اشتباه‌شان شده. این کشمکش تا جایی پیش می‌رود که دستیار وفادار کپتن کرو، سارا شارپ، وقتی با تلاش مِیزی برای قانع کردن خود رو به رو می‌شود، به صراحت بیان می‌کند که به کشف حقیقت علاقه‌ای ندارد چرا که تمام معنای زندگی او در آن کشتی و شکار هیولا خلاصه می‌شود. او نمی‌خواهد تمام زحمات خود را با کشف حقیقتی تلخ دور بریزد.پیچش داستانی اصلی اما زمانی رخ می‌دهد که مِیزی، نماد سر در کاخ سلطنتی را با نماد روی کتب تاریخ تطبیق داده و متوجه عمدی بودن سو تفاهم های پیش آمده بین انسان ها و هیولاها می‌شود. پادشاه با ایجاد دشمن کاذب و جعل تاریخ، برای سال‌ها کاری کرده است تا مردم هیولاها را دشمن و خطر بزرگی برای خود بدانند. از ابتدای فیلم سوال مِیزی، جیکوب و ما که در سفر همراهشان بودیم این بود که اگر هیولاهای دریایی واقعا با انسان‌ها کاری نداشته اند، پس سر منشا این سو تفاهم و کینه چندصد ساله دقیقا کجاست؟ حالا در آخرین بخش داستان، در جایی که گره ها یکی یکی باز شده و این انیمیشن وجه تمایز خود با HTTYD را به ما نشان می‌دهد، مِیزی جسورانه روی بدن دوست دریایی‌اش ایستاده و راز پادشاه را در میان مردم فریاد می‌زند. او با صدای بلند به سوالات ما درمورد اینکه پس چه کسی و چرا این دشمنی را ایجاد کرده و آن را در کتاب های تاریخ ثبت کرده است پاسخ می‌هد. کمی قبل از این صحنه نیز، هنگامی که میزی برای آزاد کردن قرمز تلاش می‌کند(یاد آور صحنه تلاش هیکاپ برای نجات بی‌دندون)، کاپتان سارا شارپ که در کتاب های مذکور به وفاداری و تعهد بی مانندش مشهور است، به کپتن کرو خیانت کرده و به مِیزی کمک می‌کند. در واقع سارا داروی تلخ حقیقت را نوشیده و حاضر می‌شود برای انجام کاری که درست است، از قهرمان بودن دست بکشد. اینجاست که فیلم با قرار دادن دو مفهوم درستکاری و قهرمانی، نه در کنار هم بلکه در مقابل هم، از مهم ترین تضاد های مفهومی لازم در داستانش را ایجاد می‌کند. جایی که سارا به تعاریف ارائه شده از قهرمان پشت کرده و کار درست را انجام می‌دهد. سر تا سر فیلم پر از چنین نمادهایی است که بر موضوع قهرمان سازی و جنبه های مثبت و منفی آن تأکید دارد. شعارهایی نظیر "هر شکارچی عالی زندگی می‌کند و عالی ‌می‌میرد "همواره نشان دهنده تأکید مردم جزیره بر تعاریف خود از قهرمان و زندگی و مرگ درست است.در مجموع این فیلم با استفاده از ایده کلی انیمیشن HTTYD تا حد زیادی از داستان خود را پیش برده است اما، با اضافه کردن جزئیاتی در داستان و تغییراتی در شخصیت‌ها و از همه مهمتر اضافه کردن پیام‌هایی کاملا متفاوت و جدید به داستان، کاملا در تبدیل خود به یک اثر مستقل و محکم موفق عمل کرده است؛ با استفاده از همین تفاوت های جزئی و تأکید بر آن‌ها، انیمیشن Sea Beastاستقلالی که بالاتر به آن اشاره کردم را به دست می‌آورد.Im ZucchiniIm ZucchiniSun, 07 Aug 2022 22:47:32 +0430