https://virgool.ir/feed/@imanshahbeigifa2026-11-11 12:46:23https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@imanshahbeigihttps://virgool.ir/@imanshahbeigi/نقد-فیلم-hope-ساخته-نا-هونگ-جین-yj2hshmo7nby‍ نقدهای فستیوال #کن_2026نقد فیلم Hopeساخته نا هونگ‌جیننقد از جان بلیزدیل (سایت اند ساوند)در حاشیهٔ شهری کوچک در کرهٔ جنوبی به نام «هوپ» (Hope)، گروهی شکارچی با لاشهٔ به‌شدت دریده و مثله‌شدهٔ یک گاو روبه‌رو می‌شوند. این قربانیِ گاوی، نقشی شبیه بازوی خورده‌شدهٔ خرچنگ‌گونه در فیلم Jaws (۱۹۷۴) دارد؛ نخستین سرنخی که نشان می‌دهد چیزی در بیرون کمین کرده است؛ هیولایی که امنیت جامعه را تهدید می‌کند. رئیس پلیس محلی، بئوم سوک با بازی Hwang Jung-min، از راه می‌رسد تا لاشه را وارسی کند و هم‌زمان غرولندکنان شکارچی‌ها را بابت حمل سلاح‌های ثبت‌نشده سرزنش کند. شکارچی‌ها هم برای دست‌انداختنش می‌گویند شاید کارِ یک ببر باشد. پسرعمویش سونگ‌کی، با بازی Zo In-sung، همراه دوستانش مأمور می‌شود به دل جنگل بزند و ببیند آیا می‌توان ردّ جانوری را پیدا کرد که قادر به چنین کاری بوده است یا نه.بئوم سوک در راه بازگشت به شهر، با نشانه‌های آشوبی بسیار بزرگ‌تر روبه‌رو می‌شود. سوراخ‌هایی عظیم، در ابعاد یک هیولا، ساختمان‌ها را شکافته‌اند و اجساد این‌سو و آن‌سو افتاده‌اند؛ خیلی زود انفجارها و تیراندازی‌ها همه‌جا را درمی‌نوردد. وقتی بالاخره شهامتش را جمع می‌کند، بئوم سوک به دنبال صداهای سهمگینِ برخوردها و انفجارها راه می‌افتد. خیلی زود مأمور سونگ‌ائه ـ با بازی Jung Ho-yeon که بیشتر مخاطبان او را از سریال Squid Game (۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵) به یاد دارند ـ به او ملحق می‌شود؛ حضوری که فیلم آن را همچون ورود یک قهرمان تمام‌عیار جشن می‌گیرد. شهر در نزدیکی منطقهٔ غیرنظامی کره قرار دارد و تابلوها دربارهٔ نفوذی‌ها و جاسوسان هشدار می‌دهند. شاید همین موضوع توضیح دهد که چرا سالمندان شهر تا این اندازه انبار سلاح دارند؛ چیزی که رئیس پلیس را متحیر می‌کند: «این همه اسلحه از کجا آمده؟» آن‌ها با خودرویی زرهی و دست‌ساز در خیابان‌ها می‌تازند و با مسلسل و راکت‌انداز شلیک می‌کنند.فیلمنامه سرشار از فراتوضیح‌های طعنه‌آمیز و نیمه‌پارودیک است. هر وقت شخصیت‌ها ناگهان دست به کارهای قهرمانانه می‌زنند، دیگران با حیرت واکنش نشان می‌دهند: «از کی پسرعموت این‌قدر اسب‌سواری‌اش خوب شده؟» مونولوگی طولانی و ظاهراً مهم دربارهٔ پیرمردی که در جنگل ناچار به قضای حاجت شده، آن‌قدر ادامه پیدا می‌کند که انگار هم‌زمان با حرکت روده‌هایش کش می‌آید؛ نوعی «تخلیهٔ اطلاعات روایی» به معنای کاملاً تحت‌اللفظی کلمه. شخصیتی هم به گروه ملحق می‌شود که کاملاً پیداست در اوقات فراغتش قاتل زنجیره‌ای است؛ شاید اشاره‌ای به نخستین فیلم نا هونگ‌جین، یعنی The Chaser (۲۰۰۸). در انبار او، مانکن‌هایی در وان‌های پر از خون نشسته‌اند. حتی خشونت فیلم که در ابتدا واقع‌گرایانه آغاز می‌شود، کم‌کم وارد قلمروی اغراق‌آمیز کارتون‌های Tex Avery می‌شود؛ جایی که شدت پرتاب بدن‌ها آن‌ها را در دیوار فرو می‌کند و اهالی شهر هنگام دفاع از خود، استعداد نگران‌کننده‌ای در ایجاد خسارت جانبی دارند، تا جایی که گاهی به خودشان هم شلیک می‌کنند. سونگ‌کی نیز کم‌کم به شخصیتی جان‌سخت بدل می‌شود؛ آن‌قدر که انگار از مجموع شخصیت‌های Tom and Jerry هم جان بیشتری دارد.یک ساعت نخست فیلم عملاً یک تعقیب‌وگریز ممتد و خالصِ سینمای اکشن است؛ بی‌وقفه، کوبنده و به‌زیبایی فیلم‌برداری‌شده توسط هونگ کیونگ‌پیو، فیلم‌بردار آثار Parasite (۲۰۱۹) و Burning (۲۰۱۸). نور کج و مایل صبحگاهی از پنجرهٔ خودروها می‌تابد و تعقیب‌وگریز از میان محیط‌های گوناگون عبور می‌کند. در سراسر فیلم، درخشش و صیقل سینمای اوجِ Steven Spielberg با پویایی و انرژی آثار George Miller درهم می‌آمیزد.با آشکار شدن راز ماجرا، مقیاس فیلم هر لحظه بزرگ‌تر، دیوانه‌وارتر و افراطی‌تر می‌شود. خود هیولاها ـ که با فناوری موشن‌کپچر توسط Alicia Vikander و Michael Fassbender اجرا شده‌اند ـ به شکل موجوداتی CGI ظاهر می‌شوند که میزان باورپذیری‌شان یکدست نیست. ظاهراً نقشه‌ای بزرگ‌تر در پسِ داستان نهفته است؛ احتمالاً مقدمه‌ای برای دنباله‌ای که نا هونگ‌جین از پیش نگاشته است.«هوپ» فیلمی است که سال‌ها طول کشیده تا به پرده برسد و نا هونگ‌جین ـ پس از فیلم درخشانش The Wailing (۲۰۱۶) ـ این بار قمار بزرگی کرده است. حاصل کار، فیلمی اکشنِ تمام‌عیار و بی‌پرواست؛ مملو از تعقیب‌وگریزهای نفس‌گیر با ماشین، اسب، دویدن و البته هیولاها. بعید است تاکنون فیلمی با چنین شمار کشتار و این میزان مهمات مصرف‌شده در بخش مسابقهٔ Cannes Film Festival نمایش داده شده باشد. در سال ۲۰۱۵ بسیاری معتقد بودند فیلم Mad Max: Fury Road ساختهٔ George Miller شایستهٔ حضور در بخش مسابقه بود و فقط به‌دلیل پیش‌فرضی کنار گذاشته شد که می‌گفت «سینمای اکشن» مناسب این جشنواره نیست.«هوپ» شاید به پای Fury Road نرسد ـ فیلمی که بی‌تردید از آن الهام گرفته ـ اما مگر چند فیلم اصلاً به آن سطح نزدیک می‌شوند؟ با این حال دلیلی وجود ندارد که نتواند در جمع بهترین‌های بهترین‌ها جای بگیرد. تقریباً لحظه‌ای ملال‌آور در کار نیست و اوج‌های پرهیجان اکشنش بارها با شوخی‌هایی خنده‌دار و غافلگیرکننده شکسته می‌شود. فیلمی استادانه ساخته‌شده و چشم‌نواز که فقط می‌توان امیدوار بود دنباله‌ای را که چنین شایسته‌اش است دریافت کند.ایمان شاه‌بیگیایمان شاه‌بیگیFri, 22 May 2026 18:26:13 +0330https://virgool.ir/@imanshahbeigi/دفتر-پریشانی-فرناندو-پسوآ-ecdq491mvhtsامروز، ناگهان، به نتیجه‌ای پوچ اما به‌غایت درست رسیدم. در لحظه‌ای از شهود، دریافتم که هیچ‌کس نیستم، مطلقاً هیچ‌کس. آذرخشی که زد، نشانم داد آنچه شهری می‌پنداشتم که در آن ساکنم، در حقیقت دشتی متروک بوده است؛ و در همان نورِ شوم که مرا به خودم آشکار کرد، گویی آسمانی هم بر فراز آن وجود نداشت. از هر امکانِ این‌که پیش از جهان وجود داشته باشم محروم شدم. اگر هرگز تناسخی در کار بوده، بی‌من رخ داده است، بی‌خودی که دوباره متولد شود.من حاشیه‌های انکارشده شهری‌ام که هرگز بنا نشده، پیش‌گفتاری مطول بر کتابی که نوشته نشده. من هیچ‌کس‌ام، هیچ‌کس. نمی‌دانم چگونه باید احساس کنم یا بیندیشم یا دوست بدارم. من شخصیتی‌ام در رمانی که هنوز نوشته نشده، معلق در هوا، ناتمام، پیش از آن‌که حتی وجود یافته باشم؛ در میان رؤیاهای کسی که هرگز نتوانست جان را در من بدمد.همیشه در حال اندیشیدنم، همیشه در حال احساس کردن؛ اما اندیشه‌هایم از هر منطق تهی‌اند و احساساتم از هر حس. گویی از دریچه‌ای پنهان سقوط می‌کنم، در فضایی بی‌انتها، بی‌کران، سقوطی تهی و بی‌جهت. روح من گردابی سیاه است، جنونی عظیم که پیرامون خلأیی می‌چرخد؛ چرخش اقیانوسی پهناور گرد فقدانی در نیستی. و در این آب‌ها، که بیشتر به گردباد می‌مانند تا آب، تصاویر هر آنچه در جهان دیده یا شنیده‌ام، شناورند: خانه‌ها، چهره‌ها، کتاب‌ها، صندوق‌ها، تکه‌هایی از موسیقی و پاره‌هایی از صداها؛ همه گرفتار گردابی شوم و بی‌کف.و من، منِ خودم، نقطه ثقلی‌ام که تنها به این دلیل وجود دارد که هندسهٔ مغاک آن را ایجاب می‌کند؛ من نیستی‌ای هستم که همه‌چیز به گرد آن می‌چرخد، من از تهی وجود دارم تا این چرخش ممکن شود، مرکزی‌ام که فقط از آن رو هست که هر دایره‌ای باید مرکزی داشته باشد. من، منِ خودم، چاهی هستم که دیواره‌هایش فرو ریخته‌اند و جز لجنِ چسبناک چیزی از آن نمانده است. من مرکز همه‌چیزم، در احاطهٔ نیستیِ عظیم.و چنین است که انگار خودِ دوزخ در درونم می‌خندد؛ اما نه با لمس انسانیِ خندهٔ شیطانی، بلکه با ناله دیوانه‌وارِ جهانِ مرده، با لاشهٔ چرخانِ فضای فیزیکی، با پایانِ همهٔ جهان‌ها که سیاه‌وار در باد شناور است؛ کژریخت، نابهنگام، بی‌آن خدایی که آن را آفرید، بی‌خودِ خدا که خود نیز در تاریکیِ تاریکی‌ها می‌چرخد: ناممکن، یگانه، همه‌چیز.کاش می‌توانستم بیندیشم!کاش می‌توانستم احساس کنم!دفتر پریشانیپسوآایمان شاه‌بیگی ایمان شاه‌بیگیایمان شاه‌بیگیایمان شاه‌بیگیWed, 06 May 2026 19:10:21 +0330